پروانه باز هم اشک ریخت و آوش اونو بوسید . طعم شور اشک هاش رو زیر زبونش مزه کرد و بوسه هاش رو ادامه داد تا روی لب هاش … .
لب های لرزان پروانه رو بوسید و روی زبونش زمزمه کرد :
– همه چی تموم شد پروانه ! … من درستش می کنم ! … ببین دیگه کنار همیم ! … بعدش رو بسپر به من !
اطمینان و گرمایی که در لحنش بود … باعث شد بی اتتیار ساکتشی در تن پروانه بریزه . آوش از دستش عصبی نبود … آوش سر پناهش شده بود ! … جذاب بود … ولی درست به اندازه ی تمام قشنگییش، باور نکردنی ! یاد سیلی افتاد که گوشش رو داغ کرد … و پس از اون رها شده بود ! … رها شده بود تا به درد خودش بمیره ! … چطور می تونست این چیزها رو باور کنه ؟ … درست در نقطه ای از زندگیش که دیگه کاملاً از نفس افتاده بود … ! … سرنوشت نمی تونست تا این حد باهاش مهربان شده باشه !
نگاه خیسش نقطه ای پشت سر آوش محو شده بود … .
– میخوای … درست کنی ؟ …
انگشت اشاره ی آوش زیر پلک خیسش کشیده شد .
– آره !
– نمیخوای رها رو … از من بگیری ؟ …
– معلومه که نه !
پروانه نفسی از ناباوری کشید … .
– ولی من … از خونه ات فرار کردم ! … سیاوش خان اگر بود …
نتونست جمله اش رو تمام کنه . بوسه ی دیگری از آوش روی لب های نیمه باز قرار گرفت و این بار به قدری داغ و پر خشونت … که نفس پروانه در سینه اش حبس شد … .
– من سیاوش نیستم ! … ببین !
کف دست هاش رو دو طرف صورت پروانه گذاشت و تکرار کرد :
– ببین !
۹۱۸
پروانه خیره شد در مردمک های تیره ی دیده های اون … و برای لحظه ای فراموش کرد نفس بکشه ! …
یک زمانی جرات نداشت توی نگاه های این مرد مستقیم نگاه کنه، زیرا اونو شامگاهیه به سیاوش خان می مشاهده کرد . ولی حالا زل زده بود به چشم هاش و اینقدر نزدیک … که می تونست انعکاس تصویر خودش رو در تیرگیِ چشم هاش ببینه !
درست بود آوش شبیه سیاوش خان نبود … شبیه هیچ کسی نبود ! … آوش شامگاهیه اون مردی بود که می دونست حاضره به خاطرش زیستنشو بده !
روی نوک پنجه های کفشش قد بلند شد، کف دست هاشو دور شونه های آوش حلقه کرد و اینبار داوطلبانه اونو در آغوش کشید … .
***
پروانه راضی نمی شد حتی لحظه ای از رها دور بشه . ضربه ای که اون سه روزگار دوری بر روانش وارد کرده بود، هرگز جبران نمی شد . ترسش از خورشید به قدری زیاد بود که حتی فکر می کرد در بیمارستان و خارج از دیوارهای بلند چهار برجی از کف دستش در ولین نیست .
تنها وقتی اطلس رو در برابرش متوجه شد … کمی آروم گراهی شد ! …
– الهی دورت بگردم پروانه ! … کجا ویرون و سیلونت کردن مادر ؟!
تن پروانه رو در آغوش گحرکت کرد و با صوتی بلند اشک ریخت :
– یک روزگار به زور کشیدنت بردنت چهار برجی … یک روزگار به زور بیرونت کردن ! این چه ظلمی بود که به تو رفت ؟!
پروانه کف دستش رو به نشانه ی تسلی بین دو کتف اون کشید .
– آروم باش خاله اطلس ! بیا یکم بشین ! … می ترسم آوش صوتتو بشنوه، باهات تلخی کنه !
– من چیز پنهانی ندارم پروانه … توی صورت خودش هم میگم ! … همه ی این فتنه ها از زیر سر مادرش قد بلند میشه !
پروانه لبخند تلخی زد :
– پس آوش همه چی رو می دونه !
پارت_۹۱۹
قدمی به عقب راهی شد و روی صنقلبی چرم جای گرفت . به ظاهر همه چیز تمام شده بود … ولی اون احساس ویرانی میکرد . مثل پس لرزه های پس از یک حادثه … بدنش میلرزید و ضعیف بود .
اطلس راهی شد سراغ رها و اون رو که نق نق می کرد، در آغوش گراهی شد . اضافه کرد :
– پس اندیشیدی چطور بهت رسید ؟ … نسق مادرشو کشید !
خنده ی تلخی پخش صورت پروانه شد .
– باورم نمیشه خورشید پیش آوش اعتراف کرده باشه !
– منم بعید می دونستم، اما آخرش هم پسر این زنه که حریفش میشه ! … آروغ بچه رو گراهی شدی پروانه ؟
رها رو روی شونه اش گذاشت و پشتش رو بهآرامی مالید . پروانه زیر لب زمزمه کرد :
– خدا از سر تقصیراتش نگذره !
– اگر ببینیش به چه روزگاری افتاده … قلبت به رحم میاد ! دوباره سکته کرده … هنوز به خودش نیومده ! جون میده که یک بار آوش رو ببینه … اما آوش خان نمیره متوجه شدنش !
– خانم بزرگ چی ؟ اون حالش چطوره ؟
– اونم که می دیدی پروانه جان ! مرده ی متحرک بود ! وقتی گوش داد رها پیدا شده از نو زنده شد !
– فکر می کردم بیاد بیمارستان، نوه اش رو ببره !
– می میل داشت، اما یحیی خان منصرفش کرد . گفت آوش خان گفتن بمونه چهار برجی … بچه رو با مادرش می برن پیشش !
سرش رو به پروانه نزدیک کرد و با صدایی آروم تر، ادامه داد :
– به نظر آوش خان میهراسید خانم بزرگ با تو بدخلقی کنه !
پروانه با صدایی منجمد بیان کرد :
– من دیگه هیچوقت پامو اونجا نمی ذارم !
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن