پروانه وسط حرفش دوید :
– اگه به بچه ام نزدیک بشی … اگه بار دیگر بهش نزدیک بشی … به خدا می کُشمت ! می فهمی ؟!
– من فقط می گم اگه بچه رو بهش بدی … دیگه انگیزه نداره دنبالمون بیفته !
اینبار صدای پروانه بالا رفت :
– خفه شو احد ! خفه شو !
احد برای چند لحظه خاموشی کرد . نگاهش چرخید سمت ساکِ گوشه ی اتاق … و با لحنی آروم جویا شد :
– برات احد شدم ؟ … چرا دیگه بهم نمیگی بابا ؟
پروانه اینقدر حس نفرت و انزجار داشت که می میل داشت توی صورت اون تف کنه ! بابای اون مرده بود ! … نه ده سال قبل که دخترکِ هشت ساله اش رو رها کرد تا آماج تاوانِ امیر افشارها بشه … ! همین چند روزگار قبل، وقتی بچه اش رو ازش جدا کرده بود، مرده بود !
اون هر چیزی رو در مورد خودش می تونست ببخشه . ولی در مورد رها کوچک ترین بخششی نداشت .
خاموشیش طولانی شد که احد نفس عمیقی کشید و بعد یک قدم عقب نشینی کرد .
– عیبی نداره ! بلاخره یک روزگار می فهمی همه ی این کارها رو به خاطر تو کردم ! … منو می بخشی !
اینبار پروانه حتی پاسخی بهش نداد . صورتش رو چرخوند به سمت دیوار و در قلبش شروع کرد به شمردن … . یک … دو … سه …
بلاخره احد اتاق رو ترک کرد … و نفس حبس شده ی پروانه آزاد شد . نگاه مضطرب و قلبواپس پروانه برگشت به جانب دخترش … .
حس خطر می کرد … .
*
۸۷۵
*
از بیرون صدای حرف و اظهار کردگو می اومد . زن های عامی و خشنی که لب حوض لباس می شسشتابزده و غیبت می کردند و گاهی تشری به بچه هاشون می زدند .
پروانه از لای در سرکی به بیرون کشید و با نفس عمیقی … باز برگشت به عقب .
دم غروب بود … و ظاهراً خبری از احد نبود . نه فقط اون … که هیچ مردی در حیاط مشاهده کرده نمی شد . پروانه فکر می کرد حالا وقتش رسیده !
از اول هم نمی میل داشت با احد همسفر بشه … ولی با حرف هایی که دو سه ساعت قبل زده بود، بیش از قبل مصمم بود که از اون جدا بشه .
شاید احد راست می گفت که این ظلمی در حق رهاست … که اونو از چنین خانواده ای محردم کنه ! … و شاید راست می گفت که با برگردوندن رها، آوش هم دیگه دنبالشون نمی گشت . اما اون می دونست … جان دخترکش در چهار برجی در خطر بود ! خورشید عفریته هیچ مرزی نمی شناخت … می تونست به بچه اش آسیب بزنه !
پروانه دل آزار بود از اون چهار برجی و شهر ! از همه ی آدم هایی که می شناخت ! … همه ی اون هایی که تمام این سالها باهاشون سر و کله زده بود ! … خودش چه خیری دیده بود که حالا دخترش ببینه ؟ …
می حرکت کرد از اون شهر ! گم می شد در شلوغیِ تهران ! یک زندگی جدید می ساخت ! دخترکش رو بزرگ می کرد !
یک بار دیگه رها رو چک کرد که پیچیده در پتوی نازک بافتنی بود . بعد شالی روی شونه هاش انداخت و ساک کوچکش رو برداشت … و بعد دخترش رو در آغوش گراهی شد .
تپش قلبش اینقدر محکم بود که حس می کرد صداش در اتاق پیچیده . ولی نفس عمیقی کشید و با گردنی صاف از اتاق خارج شد … .
حضورش در ایوان باعث جلب توجه بقیه ی زن ها شد . همه به حالتی عجیب زیر دیدهی اونو می پاییدن … در عین حال جرات نداششتابزده مستقیم نگاهش کنند .
زنی با ظاهر پروانه و لباس هایی که به تن داشت … معلوم بود از طبقه ی دیگری از جامعه است ! طبقه ای که حتی تماشا کردنش برای اون زن ها کار دشواری بود !
_۸۷۶
پروانه سعی کرد با قدرت کامل پیش بره … چنان که حتی کسی جرات نکنه سوالی ازش بپرسه !
کفش هاشو به پا زد و از پله ها پایین حرکت کرد . بدون اینکه به کسی نگاه کنه حوض رو دور زد و از بین جمعیت گذشت . بوی سریع فاضلاب زیر دماغش زد و حالش رو بد کرد … .
هم وقت صدای زهرا رو از پشت سر گوش داد :
– پروانه ! پروانه جان ! … خانوم جون !
موجی از نفرت و تهوع در دل پروانه ایجاد شد . تلاش کرد خودش رو به نگوش دادن بزنه، اما زهرا دوید و سد جادهش شد … .
– پروانه خانم … قربونت برم من ! کجا میری ؟!
چشم هاش حالتی ملتمس و توله سگ وارانه داشت . پروانه سخت و منجمد پاسخ داد :
– باید به تو جواب پس بدم ؟ مفتش من شدی ؟!
– من غلط بکنم ! اما میگم … بابات خونه نیست ! الانم دمِ غروبه ! … سگ ولگرد این اطراف زیاده … خطر داره تنهایی بری جایی !
پروانه تند و بی پروا پاسخ داد :
– سگ ولگرد که همه جا هست !
و با نگاهی پر تحقیر به زهرا … .
زهرا سرخ شد و قدمی بی اختیار عقب کشید .
پروانه نگاه بیزارش رو از اون گرفت و به راهش ادامه داد . وارد دالان نیمه تاریک شده بود که زهرا باز دنبالش به راه افتاد :
– پروانه … قربونت برم ! یک لحظه وایستا !
پروانه از خشم پلک هاشو روی هم فشرد . زهرا کاملاً بهش رسید و میل داشت دست روی شونه اش بذاره … .
پروانه بهیکباره چرخید و کف دستش رو بیخ گلوی اون گذاشت و بدنش رو چسبوند به سینه ی دیوار … .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن