احساس ناتوانی باعث شد بیش از اون تقلا نکنه … جای گرفت روی لبه ی تخت و سرش رو بین دست هاش گحرکت کرد . در اون لحظه بیش از هر کسی، از خودش متنفر بود ! قلبش میخواست می تونست خودش رو مثل یک بار سنگین و اضافی رها کنه و به آرامش برسه !
اطلس کنار پاهاش روی زانو جای گرفت و سعی کرد آرومش کنه :
– اینطوری نکن با خودت ! اینقدر خودخوری نکن ! می دونم چه حالی داری … اما بفهم تقصیر تو نبود گم شدن رها !
تیغه ی بینیِ پروانه تیر کشید . چه میل غریبی داشت برای گریستن … ولی دیگه گریه هم آرومش نمی کرد .
– تمام حرف من با خودم اینه که … چرا فریب خوردم ؟ … میدونم آوش با من یه جوری رفتار می کرد که انگار یه شاهزاده ام، ولی … من نباید گذشته رو فراموش می کردم ! … نباید اجازه می دادم کار به اینجا بکشه !
اطلس کف دست کشید روی گونه های پروانه … وادارش کرد سر بالا بگیره و نگاهش کنه .
– این حرفا چیه که می زنی ؟ … دورت بگردم ! تو چه تقصیر داری ؟ … اینقدر خودتو سرزنش نکن … آوش خان هم سرزنش نکن ! … قلبتو قوی نگه دار … من میدونم بچه ات همین روزگارا برمیگرده بغلت !
پروانه چشم دوخت به دیده های اطلس و تبسم افسردهی زد . این لحن مادرانه ی اطلس رو دوست داشت … حس اندوه می کرد از فکر اینکه قرار نیست دیگه اونو ببینه .
– خیلی تو رو دوست دارم خاله ! می دونستی ؟
اطلس جا خورده از این تغییر یکبارهی بحث … پلکی زد و گفت :
– خب …
– جای مادرم رو همیشه داشتی برام ! … می دونی احد به من اضافه کرد مادرم وقتی قهمید حامله است، برآشفته شد ! چون منو نمی خواست ! … مادرِ واقعیم … ! … ولی تو منو دلبسته شدی خاله جون ! مگه نه ؟
اطلس کف کف دستش رو کشید روی گونه ی پروانه … نوازش وار گفت :
– معلومه دلبسته شدم ! الانم دوست دارم ! … دخترِ منی پروانه !
پروانه پلک هاشو روی هم فشرد و نفسش رو حبس کرد … و بعد قطرات اشک از گوشه ی نگاه های بسته اش جاده گراهی شد روی گونه هاش .
– من همواره فکر می کردم این بهشدت خوبه … که آدم خانواده ای داشته باشه ! پدری … مادری ! … کسی که دوستت داشته باشه ! … من فقط دلم می میل داشت خانواده داشته باشم !
به هق هق افتاد … و اطلس سرش رو در آغوش گحرکت کرد . از حرف های مالیخاماایی پروانه سر در نمی آورد … ولی می تمایل داشت آرومش کنه .
– درست میشه جونم ! … درست میشه دورت بگردم !
موهای پروانه رو نوازش کرد و روی سرش رو بوسید … و اینقدر این کار رو تکرار کرد که از گریه ی پروانه به جز هق هقِ بی رمقی باقی نموند .
***
داشت خواب می مشاهده کرد ! …
اون روزهایی که پسر بچه ای بود با شلوارک و پیمسیرن آستین کوتاه و ساسبند … همون اندازه که مادرش دوست داشت، اتو کشیده و مرتب … .
در خوابش توی مهمونخونه مراسمی بر پا بود و صوتی موسیقی و خنده می اومد . ولی اون نشسته بود پای جریان آب رودخونه که از وسط باغ عبور می کرد و قلوه سنگ ها رو توی آب می انداخت . آوای تالاپِ بعدش رو دوست داشت … و آبِ سرد و تمیزی که شتک می کرد روی صورتش .
مادرش اگر می متوجه شد لباس هاش خیس شده، حتماً دعواش می کرد ! ولی براش مهم نبود ! عاشق شد کارهای یواشکی و دور از چشم مادرش انجام بده … .
باز سنگ انداخت توی آب و با لذت نگاه کرد به کمانه کردن قطرات آب روی پوستش .
یکدفعه اون طرف رودخونه … دختر بچه ای دید که وسط درخت ها بازی می کرد . دخترک موهای بلند و مشکی مجعد داشت و پیمسیرن سرخِ چیت ! … داشت بین درخت ها راه می حرکت کرد ! … می دوید ! … یا نه … انگار داشت می رقصید !
تمام چشم هاش پر شده بود از تصویر اون دختر … نمی تونست ازش نگاه بگیره . دخترک رقص کنان پیش اومد و اون طرف رودخونه نشست . بعد خم شد تا عکس خودش رو توی آب ببینه … .
کسی از بین درخت ها آواش کرد : پروانه ! پروانه !
دخترک بیشتر خم شد و این بار انگشتانش رو فرو برد توی آب سرد و زلال . موهای مجعد و کشیدهش دور بدنش رو گرفته بودند … و صوتی بین درخت ها هنوز اسمش رو می خوند !
– پروانه ! پروانه !
دخترک انگار کر بود و چیزی نمی متوجه شد . باز خم شد طرف رودخونه . اینبار آوش صداش کرد :
– مراقب باش ! الان میفتی توی آب !
N M, [۱۳.۰۴.۲۵ ۰۸:۰۰]
دخترک فقط ذره ای سر بالا گحرکت کرد و خیره شد بهش و لبخند زد … و باز بیشتر خم شد روی آب .
صدای موسیقی از مهمونخونه می اومد و صوتی جریان آب و صوتی خنده ی اون دختر بچه … و حالا صدای خودِ آوش که داشت اسم دخترک رو تکرار می کرد :
– مواظب باش ! پروانه !
بعد زمین زیر پای دخترک خالی شد و لیز خورد توی آب . چیزی درون دل آوش تکون خورد و وحشت زده فریاد کشید :
– پروانه !
و بعد بهیکباره از خواب پرید … .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن