قلب پروانه لرزید ! این همه اندوه برای چی بود ؟! … چرا نمی تونست آروم بگیره ؟ …
می دونست درستش اینه که برگرده به تختخواب و استراحت کنه و همه چیز رو به مدت بسپره . اما چیزی درون قلبش بود که آروم و قرار نداشت … و اجازه نمی داد پروانه هم آروم و قرار داشته باشه .
از پنجره رو چرخوند … شالِ گرمش رو برداشت و روی شونه هاش انداخت و بعد از اتاق خارج شد .
هوای بیرون بی نهایت سرد بود … برف های مونده کف زمین رو تبدیل به یخ کرده بود . با اینکه مسیرهای راهی شد و رسید از قبل پارو شده بودند ، اما پروانه باز هم با احتیاط قدم برمی داشت … تا لیز نخوره .
هر قدم که به سمت اون پنجره ی روشن برمی داشت … قلبش داغ تر می شد !
نمی دونست چرا اینقدر مطمئنه آوش توی اون اتاقه … اما آخه دیگه کی توی اون عمارت بیخوابی به سرش می زد ؟ … به غیر از آوش و پروانه !
وقتی وارد کتابخونه شد … اونو متوجه شد که خم شده بود مقابل شومینه و در تلاشی بیهوده برای روشن نگه داشتنِ هیزم های خاکستر شده …
در لحظه ی اول آوش متوجه حضور پروانه نشد … گیره ی فلزی رو با خشم پرت کرد توی خاکسترها و زیر لب فحشی داد :
– اه … لعنت بهت !
و بعد یکباره چرخید به سمت در و اون مشاهده کرد ! …
پروانه رو … که شال پیچیده بود دور شونه هاش و بدنش می لرزید … و مردمک های چشم هاش هم … .
– تو اینجا چیکار می کنی ؟
– سردتونه ، آقا ؟ … باید یکی از خدمتکارها رو بیدار می کرمتوجه شد !
فکر کرد آوش هیچگاه مجبور نشده شومینه ای روشن کنه … هیچگاه کف دست هاش پر از خاکستر نشده ! … نگاهش مکثی کرد روی کف دست های مرد … چیزی جاده نفسش رو بست ! …
بعد قدمی به جلو برداشت .
– من هم می تونم ! اجازه بدید …
#پارت_۵۷۷
آوای آوش … اونو سر جا متوقف کرد .
– نه !
پروانه توقف کرد و نگاهش کرد … و نفهمید آوش در نگاهش چی خوند که توضیح داد :
– تو دیگه خدمتکار نیستی ! … برگرد اتاقت !
ولی پروانه از جا تکون نخورد … . محکم ، لجوج ، مصمم … نفس عمیقی کشید و اضافه کرد :
– شما هم مثل من خوابتون نمی بره ؟ … قلبتون می خواد کمی حرف بزنیم ؟!
خنده ای تلخ و بی سرانجام توی صورت آوش پخش شد … و به سرعت از بین رفت . یک زمانی حرف زدن با پروانه رو چقدر عاشق شد … اما حالا …
حالا همه چی تغییر کرده بود ! …
– حرف زدن چه اهمیتی داره ؟ … وقتی دیگه ارزش کلمات رو نمی دونیم ؟! … بهمدیگه دروغ میگیم … بعدم …
چند قدمی به عقب برداشت … نشست روی مبل … سرش رو کمی عقب برد و با چشم هایی بسته زمزمه کرد :
– حالم بده ! … به هیچ کسی اعتماد ندارم ! نه به مادرم … نه به خدمتکارای خونه ام ! … حالا هم تو …
دل پروانه مثل شمعِ مشتعلی می سوخت و ذوب می شد . ابداً قلبش نمی میل داشت اعتماد آوش رو از کف دست بده … اعتماد آوش ارزشمندترین چیزی بود که در تمام عمرش داشت ! …
چند قدمی به جلو راهی شد و بیان کرد :
– اگه بهتون می اضافه کردم که پدرم برگشته … چیکار می کرمشاهده کرد ؟ اگه میگفتم می خوام ببینمش …
ارت_۵۷۸
آوش باز هم ریز خندید … . پروانه می دونست داره به چی فکر می کنه !
– به اندازه ی تمام عمرم در موردش حرف و سرکوفت گوش دادم ! می دونم پدرِ خوبی نبوده … اما بهرحال بابامه ! شما نمی تونید خانواده تون رو دور بندازید … حتی اگه بدترین آدمای جهان باشن !
– از اینجا برو پروانه !
قلب پروانه زیر آواری از غم و اندوه بی نفس شده بود ! اشک حلقه بست توی نگاهاش و تصویر مردِ مقابلش رو لرزوند .
– چرا از مشاهده کرد من به این قضیه نگاه نمی کنید ؟ … احد بابامه !
صوتش ضعیف و سرد بود … با این حال واکنشِ سریع و خشمگین آوش رو در پی داشت … .
وقتی کف کف دستش رو به دسته ی مبل کوبید :
– تو چرا از دید من بهش نگاه نمی کنی ؟!
و بعد با سرعت از جا بر خاست و به سمت پروانه تقریباً هجوم برد … .
– احد قاتل سیاوشه ! … می میل داشت منم بکشه ! … من !
بازوهای پروانه رو گحرکت کرد و بدنش رو با شدت تکون داد … انگار که می میل داشت اونو از خواب بیدار کنه ! … سرش رو در حدی خم کرد تا صورتش مقابل صورت پروانه قرار بگیره … .
– من هیچ اهمیتی برات ندارم ؟!
#پارت_
نگاه تیره و عمیقش خیره به صورت پروانه … سوسوی قدرتمند نگاهاش می لرزید ! در وجود پروانه دنبال احساسی بود … شعله ای … گرمایی ! … اما پروانه از اندوه یخ بسته بود !
– احد این کارا رو نکرده !
نگاه تلخ آوش توی نگاه های پروانه مکثی کرد … بعد کف دستاش بازوهای اون رو رها کرد … .
– از کجا می دونی ؟! …
یک قدم به عقب برداشت . پروانه پلک هاشو روی هم فشرد :
– فقط … می دونم !
– اگه هیچ کاری نکرده … پس چرا فرار می کنه ؟ … هووم ؟! … چرا نمیاد از خودش دفاع کنه ؟!
– چراکه می ترسه ! … اگه بیاد و خودشو تسلیم کنه بهش اجازه ی حرف زدن می دی ؟!
خاموشیِ آوش … پروانه تبسم تلخ و شیرینی زد :
– احد یک آدم بزقلبه ! … اما شما هم هیچ رحمی ندارید !
لب هاشو روی هم فشرد . حس می کرد هوای اتاق غلیظ و سمی شده … دیگه هیچ فایده ای در اون مکالمه نمی دید !
نگاهش فرو افتاد … خواست از کنار آوش هبور کنه و بره …
آوش مچ دستش رو گرفت …
قلب پروانه برای لحظاتی از حرکت باز ایستاد ! … و بعد آوای خسته ی آوش رو گوش داد :
– مامانِ رها ! من بسیار تنهام … کاش تو طرف من بودی !
احساسی داغ و قوی … درست از نوک انگشتانِ آوش به مچ کف دست پروانه … و بعد تمامِ تنش سرایت کرد … و بعد از نگاه هاش سرازیر شد … .
قطره اشک داغی زیر پلک پروانه دوید و بعد آروم و بی صوت روی گونه اش لغزید … . اضافه کرد :
– شامگاه بخیر !
کف دستش رو از بین انگشتان آوش بیرون کشید … آوش دیدهاشو بست و بعد لبخندِ کوتاه و افسردهی پخش صورتش شد … .
پروانه قدم برداشت به سمت در … آوش رو پشت سرش جا گذاشت … .
***
صبحِ سردِ زمستانی بود و آفتابِ تنبل و سردی از پشتِ شیشه ها به داخل اتاق غذاخوری می تابید .
خورشید تک و تنها سر میز بود و در سکوت صبحانه صرف می کرد … که صوتی تیزِ زنگ تلفن کشیده شد . کسی تلفن رو پاسخ داد … و چند لحظه ی بعد صوتی صنم رو گوش داد :
– آقا … با شما کار دارن !
ابروهای باریک و مشکیِ خورشید بی اختیار بهم نزدیک شدند و گوش هاش تیز شد … .
انگار آوش همون حوالی بود که خیلی زود تلفن رو گحرکت کرد و مشغول صحبت شد :
– الو ؟ … سلام ! احوالِ شما ؟! … بهشدت متشکرم ! …
خورشید با احتیاط فنجونِ چینی رو توی نعلبکی برگردوند و بعد کف دستاشو روی لبه ی میز گذاشت . ناخوداگاه تمام هوش و حواسش پی صحبتهای آوش راهی شده بود … اما آوش چیزی به غیر از چند کلمه ی بی سر و ته نمی اضافه کرد . در آخر به شخص پشت خط اعلام کرد :
– تا آخر امشامگاه میام ! برام نگهش دار … باید از خودش بشنوم !
و بعد از خداحافظی مختصری تماس رو قطع کرد .
مسلّم بود که حالا به غذاخوری میره ! … خورشید صدای پاهوشو شنید .
به سرعت چاقو رو توی کف دستش گرفت و وانمود کرد مشغول کره مالیدن روی نونه … .
بعد صوتی آوش رو پشت سرش شنید :
– صبح بخیر مولین !
خورشید به سرعت لبخند زد و حالتی مهربان به نگاهش داد :
– صبح بخیر ، عزیزم ! امروز تعطیل بود ، فکر نمی کردم زود بیدار بشی …صبحانه رو بدون تو شروع کردم !
آوش از کنار مادرش عبور کرد و پشت میز جای گرفت … کف دست هاش بسیار فرز و با عجله حرکت کرد و شکر توی فنجون چای ریخت .
خورشید منتظر موند تا آوش سکوتش رو بشکنه … ولی بسیار زود ناامید شد . مدتها بود که اون با مادرش انگار حرفی برای بیان کردن نداشت !
بعد نفسی گرفت و با لحنی که تلاش می کرد معماما باشه ، پرسید :
– قراره جایی بری ؟!
۸۲
نگاه آوش … با تاخیر و سنگین برگشت و توی نگاهِ مادرش جای گرفت . مدتی طول کشید تا اندکی سرش رو تکون داد و تنها اظهار کرد :
– هووم !
خورشید پلک زد … این بازی رو دوست نداشت ! … اینکه آوش با پاسخ های کوتاه اونو وادار می کرد مدام سوال بپرسه و بپرسه … .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن