رمان ویلان پارت ۱۲

فوزیه خانم اه پر حسرتی کشید و بیان کرد: ادم چی بگه خانم !
رها بشقابی برداشت و بیان کرد: بهتره غذای بابا رو بدم . داره از وقت شامش میگذره !
بشقاب را مقابل فوزیه گراهی شد واضافه کرد: یکم براش برنج بکش…
با صوتی تقه ای به در اشپزمنزل ، رها به سمتش چرخید و جویا شد: جانم ؟ چیزی میتمایل داشتی؟!
بنیامین دستهایش را توی جیبش کرد و گفت : کمکی لازم نداری؟!
رها تبسم با محبتی نثارش کرد و اضافه کرد: نه عزیزم. دارم برای بابا شام میکشم .
بنیامین چشمهایش را گرد کرد و اظهار کرد: این ساعت ؟! زود نیست؟!
رها لبخندی زد و اظهار کرد: همواره این ساعت غذا میخوره !
بنیامین اخمی کرد وگفت: خب همه با هم میخوریم.
رها شتاب‌زده توجیه کرد : جدی؟! اضافه کردم شاید برای تو زود باشه… اخه مطمئنی؟! یعنی گرسنه هستی؟! تعارف نکنی ها اگر گرسنه نیستی باشه برای شامگاه . نمیدونم چه ساعتی شام میخوری… یعنی میگم الان زود نباشه برات …
بنیامین سرش را به علامت منفی تکان داد و رها گفت: پس خاله فوزیه باهم شام میخوریم. زحمت میکشی میز و بچینی؟!
فوزیه خانم با تعجب اظهار کرد: میز اینجا رو ؟
-نه بیرون…
بنیامین ارام بیان کرد: چه فرقی میکنه !
به میز وسط اشپزخونه اشاره کرد و اظهار کرد: تعدادمون به اندازه ی صندلی هاست !
رها با خجالت اظهار کرد : یعنی تو اشپزخونه میخوای شام بخوری؟!
-اره ! چرا که نه .
فوزیه خانم شتاب‌زده اظهار کرد: نه مادر اینجا کلی ظرف وظروف هست .بوی غذا پیچیده !
بنیامین وارد اشپزخانه شد و کمرش را به کانتر تکیه زد واظهار کرد: من مهمونم ؟!
رها حرصی بیان کرد :معلومه که نه! این چه حرفیه؟!
-پس چرا باهام مثل یه مهمون حرکت کردار میکنی ؟!
رها از حرفش ذوق کرد و اظهار کرد: اره اشتباه خودمه ! الکی میذارم هرجور قلبت میل داشت جولون بدی . باید کار خودمو بکنم !
خودش خندید .
رو به فوزیه خانم تشر زد : همین جا شام ومیخوریم. همه با هم.
نگاهش را توی چشمهای بنیامین انداخت . بنظر راضی می امد .
لبخند پهنی زد وبیان کرد: خاله فوزیه امشب شامگاه رهامه ! هرچی رهام بگه و بخواد باید همون باشه !
بنیامین به سالن رفت و تیمسار را با خودش اورد .
برایش صندلی را عقب کشید . تیمسار پشت میز نشست و نگاهی به رو میزی انداخت .
رها لبخندی زد و گفت: خوب با بابا ایاق شدی رهام .
جوابش را نداد.
فوزیه خانم تر و فرز میز شام را چید و لیوان پر از یخ را کنار بشقاب بنیامین گذاشت .
بلافاصله اضافه کرد: چرا انقدر زحمت ؟! مگه من چند نفرم؟!
رها تبسمی زد و گفت: نمیدونستیم چی دوست داری !
بنیامین نگاهی به میز انداخت .
از فسنجان و قورمه سبزی بود تا میگو و سالاد الویه و دسرهای رنگارنگ !
رها نگاهی به صورتش انداخت و جویا شد : بد غذا که نیستی ؟!
-نه.
رها با خنده گفت: بچه بودی به زور مولین باید بهت غذا میداد !
خنده اش جمع شد و اظهار کرد: البته خودمم بسیار یادم نیست ! ولی انقدر مولین در گوشم از تو گفته که همشو حفظم! همه ی اون دوسالو ! زیاد ازت یادگار نداریم که با هم مرور کنیم !
نگاههایش پر از اشک شد و رویش را به سمت سینک ظرفشویی چرخاند .
بنیامین با اخم رو به فوزیه سؤال کرد: پرهیز غذایی ندارن ؟!
رها اشکش را پاک کرد و بیان کرد: نه بابا خدا رو شکر جز حواس پرتی مشکلی نداره ! میتونه همه چیز بخوره ! به جز فست فود . معده اش به سوسیس کالباس نمیسازه!
و انگار با خودش حرف بزند بیان کرد: برعکس مولین که کلا رژیمه !

بنیامین هومی کشید وبرایش برنج کشید .
پیرمرد قلبش قرمه سبزی میخواست . بی قرار هی دستش را سمت ظرف می برد .
بنیامین کف دست دراز کرد و روی برنجش قرمه ریخت . تیمسار ارام شد و زودتر از همه شروع کرد.
نگاهی به فوزیه خانم انداخت و اضافه کرد: شما خودتون هم بفرمایید!
رها لبخندی زد وبیان کرد: اره خاله فوزیه بمون با ما شام بخور.
فوزیه خانم تبسم با محبتی به روی بنیامین زد و گفت: حالا دفعه ی بعد. امشب و سه تایی با هم باشید . کم و کسری هاشو ببخش پسرم . هرچی ازم برمیومد انجام دادم خدا شاهده .
بنیامین با ارامش گفت: واقعا ممنون . لطف کرمتوجه شد. به‌شدت زحمت کشیدید!
فوزیه خانم کف دستش را روی شانه ی بنیامین گذاشت و بیان کرد : الهی همیشگی تنت سلامت باشه پسرم. خوش اومدی !
به احترامش توقف کرد . فوزیه خانم با خجالت دو قابلمه را بغل زد واز همان درب اشپزخانه بیرون حرکت کرد.
رها کف دستش را ستون چانه کرده بود و تماشایش میکرد.
بنیامین نگاهی به لبخند ارام رها انداخت و اضافه کرد: کجا رفتن؟!
-اتاق سرایداری.
بنیامین اهانی گفت و رها لب زد: شروع کن. چی دوست داری برات بکشم !
-فرقی نمیکنه . هیچ کدومشو خودت درست نکردی؟!
رها بلند لبخند زد و بیان کرد: چرا ! این میگو و این سالاد الویه و این دسر من درست کردم !
بنیامین سری تکان داد و بیان کرد: پس از همین !
-دوست داری اول کف دستپخت منو بخوری؟!
-اره چرا که نه !
-فکر نکن به همین جا ختم میشه ها ! باید از همه چیز بخوری ! امیرعلی میبیان کرد عاشق قرمه سبزی و فسنجون هستی !
بنیامین حرفی نزد.
رها آوایش لرزید: خیلی بده که باید از دوستت بپرسم چی دوست داری ! دوست تو باید بهم بگه برای شام چی باب میل برادرمه !
بنیامین با ارامش اضافه کرد: به قول خودت بهتره راجع به چیزهای دیگه حرف بزنیم! که غمگین کننده نباشه !
رها نگاهش کرد و بیان کرد: چی ؟! سر و ته من همش ناراحتیه ! تو بگو … از ازدواجت … از بچه ات . خانوادت .
-تو که همشو میدونی !
رها لبخند زد و اظهار کرد: اره .
-پس خودت بگو .
رها سکوت کرد با سرچنگال تکه ای میگو را به سس اغشته کرد و بیان کرد: تو بپرس برات بگم !
-از … از…
و چیزی ناضافه کرد.
رها کنجکاو بیان کرد: از کی برات بگم؟!
بنیامین نگاهش کرد.
رها توی نگاههایش خیره شد و بیان کرد : کی؟!
-مادر !
رها نفس عمیقی کشید و اضافه کرد: مریضه …
-بیماریش چیه؟!
رها کمی اب خورد و اضافه کرد: قند . قلب . کلیه ! یه ادم از کار افتاده … ! اما حواسش سرجاشه !
خندید و بیان کرد :به قول عمو شهریار … تن سالم بابا رو با مغز سالم مولین بریزیم رو هم یه ادم سالم ازشون درمیاد !
بنیامین پوفی کشید و گفت: خودت ؟!
-خودم؟!
-ازخودت بگو .
-چی بگم ؟!
بنیامین کف دستش را زیر چانه اش فرستاد و اظهار کرد: چند سال لندن بودی ؟!
-بیست سال . البته میرفتم و برمیگشتم ! بخاطر شرایط بابا .
-ازدواج؟!
سرش را خم کرد و بیان کرد: نه !
-چرا ؟!
رها مکث کوتاهی کرد و بیان کرد: عاشق پسرعموم بودم. مسعود !
-خب ؟!
رها شانه ای بالا انداخت و گفت: اون اوایل که بابا هوش و حواس داشت مخالف بود . بیشترم از بابت زن عموم ! بحث خان و رعیت ! بالاترو پایین تر! میاضافه کرد مسعود یه نیمه اش از ما نیست ! تا وقتی بابا حالش خوب بود مخالف بود .وقتی مریض شد دیگه خودم قلب و دماغ نداشتم … هر سال که میومدم ایران یه کیس مشابه بود که میدیدمش بعد درگیر ازمایش میشدیم … تا جوابش بهش نزدیک میشدم … جواب که منفی درمیومد طرف ازم میل داشتگاری میکرد ! مسعود اینا رو نمیتونست تحمل کنه … منم برمیگشتم سر کار و زیستنم. دوباره روزگار از نو روزگاری از نو …
-همشون اندازه ی من بهت نزدیک میشدن؟!

-نه . هیچ کدوم اون قبلی هاحتی پاشون به این خونه باز نشد . فقط در حد چند تا ملاقات . هیچ کدوم اندازه ی تو به بابا شامگاهاهت نداشتن ! هیچ کس اندازه ی تو انقدر نشونی هاش درست نبود ! یکی یا سنش نمیخورد … یا عکس های قدیمیش فرق داشت … یا …
نفس عمیقی کشید و همانطور که با سس گوشه ی بشقابش بازی بازی میکرد اظهار کرد:
یکمش اینطوری گذشت . یکمش درگیر بیماری بابا … یکمش پرستاری از مولین ، جراحی هاش. مراقبت ازش… یکمش مسافرت و سرگرم کردن خودم ! یکمش درس وقتمو گراهی شد… یکمش کار درگیرم کرد ! تا به خودم بجنبم دیده باز کردم متوجه شدم چهل سالمه !دیگه از وقتش گذشته بود !
لبخندی زد وبیان کرد: البته به اینکه تو اون طرف میز بشینی و میگوی مخصوص منو بخوری میرزه!
هنوز نخورده بود .
رها برای پدرش اب ریخت و لیوان را کنار بشقابش گذاشت .
تیمسار فورا لیوان را برداشت، کف دستش کمی لرزید و کمی از اب روی میز سر ریز شد رها با کف دستمال دور بشقاب پدرش را خشک کرد تیمسار از فرط تشنگی یک نفس قلپ قلپ تمام مایع خنک را از گلویش پایین فرستاد .
بنیامین با کف دستمال گوشه ی لبش را پاک کرد و رها با محبت اضافه کرد: یهو زود خسته میشی !
-از چی ؟!
-از وسواس و حساسیت نسبت به اطرافیانت . یهو نگاه باز میکنی میبینی وقتتو خرج کردی… حروم کردی. دیگه هیچی از خودت برای خودت نذاشتی ! بهش رسیدم که اینو میگم .
رها خودش را جلو کشید وگفت : حواسم هست که هیچی هنوز نخوردی !
بنیامین لبخندی زد ورها اظهار کرد: رهام میشه ظرف قرمه سبزی رو بهم بدی ؟!
جوابش را نداد.
رها باز اظهار کرد: رهام …
سرش را بالا اورد و گفت: با منی؟!
رها سری تکان داد وبنیامین ارام اضافه کرد: میشه یه خواهشی کنم ؟!
همانطور که ظرف رابه دست رها میداد لب زد: میشه بنیامین صدام بزنی؟!
رها اخم کرد.
بنیامین به‌سرعت قبل از اینکه دلخور شود اظهار کرد: نه اینکه از اسم رهام خوشم نیاد یا نباشم … !
-اسم پسرمه ! فقط چون عادت ندارم !
رها پنجه اش را مشت کرد و اظهار کرد: اگر سی و سه سال برای یه خانواده بنیامین بودی … سی و پنج سال برای ما رهام هستی !
بنیامین توی نگاههای ملتهب رها خیره شد و رها اضافه کرد: باشه . دیگه نمیگم رهام. اگر خوشت نمیاد . اصرار و ابرامی نیست ! همون بنیامین صوتت میزنم . اما رهام اسم بهتریه!
بنیامین حرفی نزد.
بعد از چند ثانیه خاموشی جویا شد: من متولد چه ماهی ام ؟!
رها تبسمی زد و بیان کرد: تو شناسنامه ات چه ماهی هستی؟!
-ابان !
رها نچی کرد واضافه کرد: مرداد ! تو پونزده مرداد به جهان اومدی ! ماه اینده تولدته !
بنیامین نفس عمیقی کشید و اضافه کرد: خوبه !
رها سرش را پایین انداخت و اظهار کرد: روزگار تولدت گم شدی !
بنیامین ماتش برد.
رها یک قطره اشک از چشمش پایین چکید و اظهار کرد: بعد از زیارت قرار بود بریم کیک بخوریم ! هیچ وقت کیک تولد تو رو نخوردم ! سال اول مریض بودم… سال دوم … نبودی !
صورتش به آنی مچاله شد و سرش را روی میز گذاشت . شانه هایش می لرزید .
بنیامین از جا کشیده شد و کف دستش را با احتیاط روی شانه ی رها گذاشت.
رها سرش را کشیده کرد و اظهار کرد: نمیخوام یه امشامگاه که اینجایی شام و بهت زهر کنم . هنوز هیچی نخوردی . سرد شد .
بنیامین روی صندلی کناری جای گرفت و گفت: میخورم .
دست توی جیب پیمسیرنش کرد وبیان کرد: اگر کیک تولد منو نخوردی … عوضش …
کارت پستال قرمزی را جلوی کف دستش گذاشت و اظهار کرد: فردا تولد پسرمه . کیک تولد رهام و میخوری !
-داری دعوتم میکنی ؟!
-اوهوم .
رها نگاهی به تیمسار که با کف دستی لرزان برای خودش سالاد میریخت انداخت وگفت: با بابا بیام؟!
-معلومه .
رها من و منی کرد و اضافه کرد: پیش خانواده ات … میگم بابا شاید نتونه …
حرفش را برید و به زور جمله ی دیگری جور کرد و اظهار کرد: ابروتو نبریم !
بنیامین با حرص گفت: این چه حرفیه رها ؟!
رها لبخندی زد و گفت:چه خوب صوتم زدی ! بازم بگو …
بنیامین اخمی کر د واضافه کرد :بسته .
با صوتی بلند ریز خندید وبیان کرد : مگه جیره بندیه ؟!
از جایش قد بلند شد و با لحنی صمیمانه تر اظهار کرد: من هنوز شام نخوردم تو میگی بازم آوات بزنم؟!
رها باز خندید وبنیامین سر جایش برگشت و بیان کرد: راستی این عمویی که ازش حرف زدی چه طور ادمیه؟!
رها لبخندش جمع شد و اظهار کرد: میاد میبینیش!
و سرش را پایین انداخت و بنیامین پرسید: مسعودم هست ؟
رها نگاهش کرد : اره .
هومی کشید و دیگر چیزی نگفت.

رها نگاهش کرد : اره .
هومی کشید و دیگر چیزی نبیان کرد.
رها نگاهش کرد و جویا شد: عادت نداری این وقت شام بخوری؟!
-چرا مشغولم.
-دستپختم بد بود ؟!
-نه واقعا خوبه . میگوی خوشمزه ایه !
رها مکثی کرد و زیر لب گفت: یه چیزی ازت بپرسم؟!
کنجکاو نگاهش کرد واضافه کرد: حتما.
-من راجع به تو هنوز به مولین حرفی نزدم ! البته نه اینکه کلا چیزی نگفته باشم… خیال میکنه یه موردی مثل کیس های قبلی ! از اندازه ی شامگاهاهت و درست بودن نشونی ها هیچی براش ناضافه کردم !
بنیامین ساکت گوش میداد.
رها ادامه داد: مولین تاب و تحمل اینکه تلفنی همه چیز رو بهش بگم نداره . یعنی اصلا با شرایطش جور درنمیاد ! از طرفی هم دیگه نمیتونم هر روزگار با یه بهانه ی واهی کف دست به سرش کنم … حتی همین امروزگارم که باهاش حرف میزدم از تو جویا شد .یعنی همیشگی از تو میپرسه ! اضافه کردم هنوز با تو از موضوع اصلی حرف نزدم … اصلا روحشم خبر نداره که …
حرفش را نیمه تمام گذاشت و ساکت شد .
بنیامین اهسته جویا شد : من چیکار میتونم بکنم؟!
-پاسپورت داری؟!
بنیامین سری تکان داد و رها بیان کرد: نمیتونی یه وقتی رو خالی کنی … با هم بریم ؟! تنها ارزوش متوجه شدن توئه ! یعنی البته اگر تو نخوای … یا مایل نباشی من هنوزم میتونم یه جوری با یه بهانه ای …
بنیامین میان کلامش گفت: هر وقت جواب ازمایش اومد برنامه ریزی میکنیم !
-تلفنی هم نمیخوای باهاش حرف بزنی؟!
بنیامین نمیخبر داشت چه جوابی بدهد .
کف دستش را لای موهایش فرو برد . کلافگی از سر و رویش می بارید.
رها با مشاهده کردنش شتاب‌زده بیان کرد: اصلا نیازی هم نیست . وقتی بعد از مطمئن شدن با هم قراره بریم دیدنش ! دیگه چه تلفنی، اصلا پای تلفن از حال بره … طوریش بشه من که نیستم بهش رسیدگی کنم ؟!
بنیامین نگران پرسید: یعنی الان تنهاست؟!
-نه … پرستار داره . روزگار و شامگاه . اما خب به اندازه ی خودم که بهش نمیرسن !
-با مادر بیشتر صمیمی تری؟!
یک جور غریبه ای اظهار کرد ” مادر ” که باز ته حلقش بغض قدیمی چنبره زد …
همانطور که نگاهش میکرد جواب داد : اگر تو مسبب گم شدن من بودی و بابا انقدر روم تعصب داشت که با نبودنت کلا زندگیمون از پایه ویرون بشه و از خونه بیرونت میکردن … ناچار بودی بین پدر ومادرت یکی رو انتخاب کنی ! البته من انتخاب نکردم ! هیچ جای زندگیمو خودم انتخاب نکردم… فقط حرکت کردم پیش اونی که بیشتر اسیب مشاهده کرده بود ! بیشتر به من نیاز داشت ! حداقل منو میشناخت!
بنیامین ساکت بود.
رها خسته گفت: ویلون و سیلون شدن به همین راحتیه ! به اندازه ی یه دعوای خواهر برادری تو صحنی که پر از باور و اعتقاده ! یکی شفا میگیره ، یکی حاجتش براورده میشه یکی هم مثل من خانواده اش از هم میپاشه …
با حرص از جایش قد بلند شد و از کابینت زیر سینک یک بطری بیرون کشید وبیان کرد: از همون روزگارا دیگه به هیچی اعتقاد ندارم !
بنیامین ساکت بود.
رها از کشوی سوم کنار اجاق گازدر باز کنی بیرون کشید و حینی که با درب بطری مشغول بود گفت : حالا بسیار هم مهم نیست .گذشته !
در بطری را برداشت و سرش را توی لیوان خم کرد و ادامه داد : الان که هستی … الان که اینجایی … انگار اصلا هیچوقت نحرکت کرده بودی !
پنجه هایش را دور لیوان قلاب کرد و گفت : به سلامتی برگشتنت !
میل داشت بنوشد که بنیامین از جایش کشیده شد و کف کف دستش را روی لیوان گذاشت و اضافه کرد: فکر نکنم امشب به‌شدت واجب باشه !
رها ماتش برد و بنیامین چشمهایش را باریک کرد و اظهار کرد: اضافه کردم که یکم سخت گیرم ! البته اگر برادر بزرگتر بودی کاری بهت نداشتم ! اما خب من که بیست سال لندن زندگی نکردم !
رها خندید وگفت: یعنی چی ؟!
بنیامین لیوان را از کف دستش کشید و محتویاتش را توی سینک خالی کرد و گفت: یعنی این !
و بطری را هم برداشت و با نیشخند تمامش را توی سینک سر ریز کرد .
رها چیزی ناضافه کرد. حتی اعتراض هم نکرد . همین حمایت کوچک هم قند را توی دلش اب میکرد … نداشت ! از این قبیل حرکت کردارهای مردانه کسی برایش خرج نکرده بود .
فکر نمیکرد خوب باشد اما واقعا طعم خوبی داشت ! پشتوانه داشتن ، حمایت کردن … حس مرده ای را توی وجودش زنده میکرد . زیر پوستش حرکت کرده بود . تجربه ی جمتوجه شد و مطلوبی توی قلبش جا خوش کرده بود و خیال راهی شدن نداشت !

با صدای بفرمایید فوزیه ، شهریار دیده از صورت بنیامین برداشت ، لیوانی چای روی عسلی کوچک مقابلش گذاشت و باز زل زد به صورت بنیامین که معذب کنار تیمسار قرار گرفته بود !
رها مضطرب با موهایش بازی می کرد یک رشته را مدام دور انگشتش می پیچید و بازش میکرد . کلافه از صنقلب هایش انها را دراورد و با پاشنه ی پایش انها را زیر مبل فرستاد .
مسعود چایش را بالا اورد و با آوای تک سرفه ای اظهار کرد: رهاجان بازم بهت تبریک میگم . اینکه ادم بعد از این همه سال یه تیکه از وجودشو پیدا کنه نصیب هر کسی نمیشه !
رو به بنیامین بیان کرد: به‌شدت شادم که دوباره تونستم ببینمت !
بنیامین پایش را روی پا انداخت و اضافه کرد: برای منم اتفاق بزرگیه .
باز خاموشی فضا را پر کرد .
رها با استرس اضافه کرد: زن عمو … ماهان چرا میوه میل نمیکنید ؟!
زن عمویش یک دیدهش به قاب عکس بود و یک چشمش به صورت بنیامین …
حتی حرف رها هم نشنید .
ماهان سری تکان داد و رها رو به شهریار لب زد: عمو چاییتون اگر سرد شده برم براتون عوض کنم.
شهریار دیده از بنیامین برداشت و رو به رها بیان کرد: خوبه بابا جان .
خم شد و انگشتش را در دسته ی لیوان فرو کرد و از قصد اضافه کرد : خب اقا رهام…
رها تند اصلاح کرد : بنیامین !
شهریار یک تای ابرویش را بالا داد و گفت: همون ! از خودت بگو … !
بنیامین خونسرد بیان کرد: عکاسی خوندم ! هفته نامه دارم !
شهریار نچی کرد وزود اظهار کرد: داشتی ! از داشته هات بگو پسر جون !
رها نگاههایش گرد شده بود .
بنیامین نفس عمیقی کشید و گفت: بله حق با شماست . زنم داشتم … ! فعلا جداییم . یه پسر هفت ساله هم دارم !
روی افعالش باب میل شهریار همانطور که تمایل داشته بود تاکید میکرد !
شهریار تبسمی زد و بنیامین با نیشخند اظهار کرد : باقیشم حاشیه است گوش دادنی نیست !
تیمسار خمیازه ای کشید و بنیامین رو به رها که مات عمویش بود گفت: فکر کنم خسته ان !
رها سری تکان داد و بیان کرد : اره . بهتره بابا بره بخوابه .
بنیامین ارام پرسید: میتونم ببرمش؟!
رها تبسم مهربانی زد و گفت: اره . چرا که نه .
بنیامین دست تیمسار را گراهی شد و به سمت پله ها جاده افتاد . مسعود تبسمی زد که جوابش را داد و دوسرخوشوش تیمسار از پله ها بالا راهی شد .
شهریار راهی شدنش را نگاه میکرد.
با حرص لیوانش را روی میز کوبید و اضافه کرد: نیومده خوب ادرس اتاق ها رو هم یاد گراهی شده!
رها لبش را گزید و گفت: عمو…
مسعود اخم کرده بود کلافه دخالت کرد وبیان کرد: بابا امشب وقت این حرفها نیست !
شهریار خونسرد چایش را کمی نوشید و اضافه کرد: چرا پسرم؟! چرا امشامگاه نگم ؟! از کجا معلوم این پسره با اون رفیقش برای این دختر ساده نقشه نکشیده باشن ؟! این پسره اطلاعاتیه ! باباش از دار و دسته ی جنگ و دفاعه ! پدرزنش مجلسیه !
ماهان با مسخره اضافه کرد : نه بابا راحتیه !
مسعود نیشخندی زد و شهریار چشم غره ی سنگین و خط و نشان کشی برای ماهان رفت و بار دیگر اضافه کرد: این خطرناکه ! وجودش خطرناکه. وای به حال اینکه انقدر هم نزدیک ما بشه ! نیومده دوره افتاده تو اتاق ها ! ادم انقدر موذی ؟!
گلی خانم دخالت کرد واظهار کرد : شهریار بس کن.
-چی رو بس کنم گلی ؟! ببین این دختره نیومده داره زیستنمون رو از بین می بره !
رها کلافه اظهار کرد: یواش تر میشنوه !
-باید بشنوه . باید بفهمه ما حالیمونه !
مسعود پوفی کشید و گفت : بابا تمومش کن. مضطربی شما بیمورده ! تمام نشونی هاش درسته ! شکل و ظاهرش با عمو مو نمیزنه . رها گروه خونیشو سؤال کردی ؟!
رها لب زد : نه …
-حتما بپرس. من از وقتی که تو شرکت متوجه شدمش بهم ثابت شد . اون پسر این خانواده است . برادر زادتونه ! شما نمیتونی منکر این همه شباهت باشی !
شهریار اشفته کمرش را به سمت رها چرخاند و بیان کرد : مگه اون قبلی ها کم شامگاهیه بودن ؟! این دختره هر چشم زاغی میبینه دنبالش راه میفته ! اینم لنگه ی همونا ! منتها اون قبلی ها ساده واحمق بودن … نمیدونستن چه خوانی براشون پهن شده … این یکی تیزه ! عین همین حکومتی ها ! خوب میدونه کجا بشینه زیرش اب نره ! من این قماش و میشناسم … این پسره هیچ نسبت خونی ای با ما نداره رها. هم خون تو منم… پدر بی حواسته … مسعود و ماهانن نه این موزمار دراز … اما خوشم اومد. این یکی خوب میدونه چطور خودشو تو قلبت جا کنه قبلی ها حالیشون نبود ! نمیدونستن یه کاشی این خونه میتونه زیستنشون رو زیر و رو کنه !

رها با بغض اظهار کرد : عمو …
شهریار پوفی کشید و بیان کرد: دختر جون صبر میکردی… دندون رو جیگر میذاشتی … نتیجه ی ازمایش معلوم بشه … تاییدش بیاد… بعد مسیرش میدادی به خونه زندگیت !
رها دستش را به صورتش کشید وگفت: عمو خواهش میکنم…
شهریار نفس عمیقی کشید و اظهار کرد: چی بگم ! چی بگم … تو که این همه سال صبر کردی… سه هفته هم روش ! عجیبه … دفعات قبل انقدر هول نبودی !
-ببخشید …
با صدای بنیامین دهانش را بست .
سرش را به سمت پله ها چرخاند .
بنیامین اخرین پله را پایین امد ، شهریار با ترس اب دهانش را از گلویش پایین فرستاد و بنیامین با ارامش اظهار کرد: من مضطربی شما رو درک میکنم. ولی امشب به خواست خودم اینجا نیومدم . منطقم بهم بیان کرد صلاح نیست دعوت محترمانه ی ایشون رو نپذیرم ! وگرنه منم به اندازه ی شما … حتی بیشتر از شما منتظر جواب هستم !
مکثی کرد و ارام اظهار کرد: من اطلاعاتی نیستم ! اطلاع رسانم !
پوفی کشید و گفت : من عکاسم. خبرنگارم . من به مردم از جامعه خبر میدم… عکس میدم… اطلاع میدم ! شغلم با چیزی که تو ذهن شماست خیلی متفاوته !
لبخندی زد و رو به رها بیان کرد: واقعا امشب خیلی زحمت کشیمتوجه شد . ممنون بابت همه چیز.
مسعود به احترامش توقف کرد و بنیامین دوستانه با او دست داد وگفت: از دیدار مجددتون خیلی شاد شدم. شب خوش .
با ماهان هم دست داد و با خداحاظی از گلی و شهریار به سمت در سالن راهی شد.
با قدم های شتاب‌زدهی هوا را به ریه هایش کشید .
صوتی جیرجیرک ها می امد.
بی توجه به استخر خالی و پر خزه ، شتاب‌زده قدم برداشت و درب اهنی باغ را باز کرد. سوئیچش را بیرون کشید که با صدای قدم هایی که روی سنگفرشها می دوید همان جلوی در به عقب چرخید.
رها با صورت خیس به سمتش می دوید.
پا برهنه …
خودش را رساند و با نفس نفس بیان کرد: ببخشید… ببخشید باور کن اصلا قرار نبود اینطوری پیش بره… واقعا نمیتمایل داشتم . معذرت میخوام !
سرش را توی سینه ی بنیامین تکیه داد و گفت: ببخشید …. نمیمیل داشتم اینطوری بشه ! نمیخواستم با این حال بری…
بنیامین کف دستهایش را روی بازوهای رها گذاشت و کمی او را عقب کشید و توی صورتش خیره شد و گفت: من امشامگاه بسیار بهم خوش گذشت. همه چیز عالی بود . تجربه ی فوق العاده ای بود. ازت ممنونم ! از اعتمادت… از محبتت !
میان هق هایش لب زد:
-دروغ میگی بنیامین ! نیومده قلبت شکست … نیومده خراب کردم ! در حقت خراب کردم .نباید امشب عمو رو دعوت میکردم… اامان یادگار اتو باز خراب کردم ! باز گند زدم بنیامین !
بنیامین تبسمی زد و گفت: نه …نه… اصلا اینطوری نیست . همین که بدون درنظر گحرکت کردن جواب … تنها با در نظر گرفتن فاکتور شامگاهاهت انقدر بهم لطف داری به‌شدت با ارزشه . بسیار محترمه ، حداقل برای من که این اامان تجربه ی اشناییم با یه خانواده ی جمتوجه شده ! میتونم بگم به‌شدت حس خوبیه ! اینکه یه خواهر مثل تو داشته باشم … انقدر پشت خانواده اش باشه … تمام رشته های پاره شده رو با چنگ و دندون نگه داره … بودن تو این خانواده به‌شدت افتخار میخواد ! تو دختر اصیلی هستی… همین که یه تنه با وجود این همه مشکل و دلواپسی ودغدغه باز سعی میکنی یه خانواده رو دور هم نگه داری کار بزرگیه !
تعللی کرد و ادامه داد : ممنون که اجازه دادی تو این حس منم سهیم باشم ! اجازه دادی امشامگاه حس کنم که مهره ی مهمی ام! خودخواهی منه ولی اندازه ی سلامتی یه پدر … اندازه ی اوارگی یه خواهر … اندازه ی درد کشیدن یه مادر مهمم ! اینکه بعد از سی و سه سال شاید من…
رها میان کلامش بیان کرد: شاید نه … حتما !
-همین که من براتون مهمم به‌شدت حالمو خوب میکنه ! انگار لازم نیست چیزی رو ازاول شروع کنیم ! فقط باید ادامه بدیم … همین حس برای من خیلی با ارزشه! نایابه …
رها لبخندی زد و بیان کرد: این حرفها رو از ته قلب گفتی ؟!
بنیامین خندید و گفت: بهتره بری پیششون ! از فوزیه خانم هم تشکر کن بابت همه چیز.
تمایل داشت برود که با متوجه شدن پاهای برهنه ی رها که روی سنگ ها توقف کرده بود اخمی کرد و سؤال کرد:تو پا برهنه دوییدی؟!
رها نگاهی به انگشتهایش انداخت و اظهار کرد: مهم نیست . الان برمیگردم داخل.
بنیامین صبرکنی اظهار کرد و به سمت اتومبیلش که چند قدم از در جلو تر بود راهی شد و درب صندوق را باز کرد .
یک جفت کتانی ورزشی را جلوی پای رها گذاشت و گفت: مجدداً از روی این سنگریزه ها پا برهنه رد نشو !
تبسم مهربانی زد و گفت: فردا منتظرتونم. شامگاه خوش.
تمایل داشت برود که رها کف دستش را گرفت وبیان کرد: اگر میدونستم انقدر قراره خوب باشی … انقدر قراره بودنت بهم بچسبه … هیچوقت اون بلا رو …
بنیامین هیسی اظهار کرد و مانع شد تا حرفش را ادامه بدهد.
با حفظ تبسمش بیان کرد: خوب استراحت کن. فردا باید بیست ویکی پسربچه ی شش ساله تحمل کنی!
رها لبخند زد و بنیامین سری تکان داد و با طومانینه پشت فرمان قرار گراهی شد و استارت زد . تا وقتی در پیچ کوچه محو شود ، رها از حرکت ایستاده بود . پایش را توی کفش چند شماره بزرگتر برادر کوچکترش فرو کرده بود و ارام نفس میکشید…
اندازه ی چهل سال ارام هوا را می بلعید !
کف دستی روی شانه اش قرار گراهی شد.
به سمت مسعود چرخید که یک جفت کفش دستش بود …
لبخندی زد و اضافه کرد: امشب سیندرلا شدم !
مسعود نگاهی به کتانی های مردانه که رها پایش کرده بود انداخت و زیر لب اضافه کرد: از حرکت کردار بابا معذرت میخوام رها ! خودمم انتظارشو نداشتم.
رها نفسش را ارام فوت کرد و اظهار کرد: وقتی اصل کاری کینه ای نیست من چرا باید دلخور بشم ! بریم تو … میخوام قهوه درست کنم.
مسعود دستش را روی شانه ی رها گذاشت و بیان کرد: چی بهتر از این !
رها با ارامش کنار مسعود گام برمیداشت. با ان کفش های چند شماره بزرگتر قلبش میتمایل داشت مقصد دور باشد… به‌شدت دور !

فصل بیستم :
بیتا سنگک ها را سر سفره گذاشت و بیان کرد: داداش …
بنیامین حواسش نبود . با درب ترشی ور میرفت.
بیتا جلوتر رفت و گفت: داداش ؟!
-جان ؟!
بیتا تبسمی زد واظهار کرد: یادم باشه بعد نهاریه چیزی بهت بگم.
بنیامین نگاهش کرد وبااخم سؤال کرد: طوری شده؟!
خاتون حینی که توی هر بشقابی قاشق و چنگال میگذاشت گفت: بیتا مادر الان وقتش نیست ! بیاید نهار بخورید الان مهمونا میرسن !
مصطفی خان جلوی سفره چهار زانونشست و رو به بنیامین که ایستاده بود اظهار کرد: پسرخوب تو که امروزگار کلی مهمون داشتی چه اصراری بود نهار هم مارو دعوت کنی ؟!
بنیامین بالاخره درب ترشی را باز کرد و اظهار کرد: میخواستم بهتون جوجه بدم ! تلافی جوجه ی قبلی!
مصطفی خان لبخندی زد و مرتضی هشدار داد : این سرکه اش داره میچکه !
بنیامین پیش کف دستی را زیرش گحرکت کرد و اظهار کرد : بفرمایید سرد میشه .
پیش دستی ترشی را توی سفره گذاشت و به اشپزمنزل راهی شد. آنا در دیس برنج میکشید و رویش زعفران میریخت. یکی از دیس هارا برداشت و درحالی که از اشپزخانه بیرون میحرکت کرد گفت: خودتم بیا .
انا لب زد: الان میام.
بنیامین گیس یک طرفه ی انا را کشید و انا با جیغ خفیفی خندید . وارد نشیمن شد و دیس را وسط سفره گذاشت.
رو به مرتضی بیان کرد: چرا شروع نمیکنی ؟!
بدون اینکه منتظر جواب مرتضی باشد ، بلند صوت زد : فرهود فرهاد … رهام !
رهام بق کرده از اتاقش بیرون امد. هنوز رد اشک روی صورتش معلوم بود .
با لبهای برچیده روی مبلی جای گرفت و سرش را روی زانویش گذاشت . بنیامین پوفی کشید و اظهار کرد: رهام من که اظهار کردم دونه به دونه اسباب بازیهاتو میخرم !
رهام با بغض داد زد: نمیخوام … من همونا رو میخوام ! همه ی اسباب بازی هام و گم کردی !
بنیامین کلافه بیان کرد: من گم کردم؟!
با هق هق نالید: من هنوز سوار ماشینم نشده بودم ! تو منو پارک نبردی !
بنیامین به سمتش حرکت کرد و بیان کرد: من برات بار دیگر ماشین میخرم . عین همون! قرمز… حتی یه مقلب بالاتر !
رهام با لجبازی گفت: نمیخوام. من همونو میخوام… همونو !
بنیامین با عصبانیت اظهار کرد: رهام تولد نمیگیرم ها ! زنگ میزنم به تمام دوستات کنسل میکنم.
مصطفی خان با ملایمت اضافه کرد: بنیامین نگو اینجوری شامگاه بچه رو خراب نکن !
خاتون ارام پرسید: به پلیس خبر داده حاجی؟
مصطفی خان سری تکان داد و خاتون با نگرانی اظهار کرد: اخه دزد که نمیاد وسایل بچه رو ببره !
مصطفی خان خونسرد گفت: بنیامین میگفت سرایدار شنیده زود اومده بالا اونم فقط چند تا اسباب بازی برده و فرار کرده.
خاتون اهی کشید.
بنیامین دستش را لای موهای رهام فرو کرد وبیان کرد: رهام مگه ناظهار کردی جوجه کباب میخوای نهار… شام پیتزا ! الان نهارم نمیخوای بخوری ؟!
سرش را از روی زانو برداشت وگفت: تمام اسباب بازی هام خراب شده… گم شده ! هیچ کدومشون نیستن . من به دوستام چی بگم ؟!
رو به بنیامین با گریه گفت: ابروم میره !
جمع کشیده لبخند زد و خاتون با قربان صدقه اضافه کرد: من قربون ابروی تو برم پسر قشنگم . بیا نهارتو بخور مادر . فدای سرت.
بنیامین دستش را روی کف دست گچ گراهی شده ی رهام گذاشت و گفت: من خودم جواب دوستاتو میدم ! ابروت نمیره!
آنا دومین دیس برنج را سر سفره گذاشت و به سمت رهام حرکت کرد واظهار کرد: بیا نهارتو بخور. انرژی داشته باشی از مهمونات پذیرایی کنی ! ببین بنیامین چقدر زحمت کشیده . کلی پیتزا سفارش داده… نوشابه … سالاد ماکارانی… سالاد الویه … برای همه ی دوستات جایزه خریده !
کف دستش را جلو برد و اشک های صورت رهام را پاک کرد واضافه کرد: از همه ی اسباب بازی هات دلنشین تر امشامگاه کادو میگیری رهام !
رهام ارام شده بود .
فرهود از سر سفره داد زد : تازه امشامگاه تبلت هم میگیری.
رهام چشمهایش پر از ذوق شد و بیان کرد : کی واسم تبلت خریده؟
بنیامین وایی گفت و آنا خنده اش را خورد و گفت: پاشو بریم نهار بخوریم. دو ساعت دیگه مهمون هات میان. بعدشم فردا با بنیامین میرید اسباب بازی میخرید . مگه نه بنیامین؟!
بنیامین نگاهی به صورت آنا انداخت واظهار کرد: اره . میبرمش . هرچی بخواد بخره ! عین همون اسباب بازی ها …
رهام پذیحرکت کرده بود .
بنیامین کف دستی به موهایش کشید و اضافه کرد: بشین دلنشین غذاتو بخور… بخیه های سرتم کشیدن … مولینت میخواد موهاتو سشوار کنه ! مگه نه آنا؟!
با لحنی تو دماغی گفت: مولینش پسر من امشامگاه باید بسیار خوشتیپ باشه !
خاتون صدا زد: بیا مادر … بیا قربون قدت برم …
بالاخره رضایت داد و از روی کاناپه پایین امد . بنیامین انا را نگاه میکرد.
انا به چشمهای پر استفهام بنیامین خیره شد و جویا شد: چیه؟
بنیامین شانه ای بالا انداخت و گفت: هیچی … بریم سرد شد .
سر سفره کنار رهام جای گرفتند ، بنیامین از مصطفی خان پرسید: بردیا کجاست؟!
درب اتاق باز شد و بردیا بیرون امد . گوشی را توی جیبش گذاشت وبنیامین با طعنه اضافه کرد: چند دقیقه وقتتو به ما هم قرض بده !
بردیا لبخندی زد و چیزی ناظهار کرد.
بیتا با تعجب کنایه زد: چه اقا شدی جواب نمیدی!
خاتون با ذوق اظهار کرد: پسرم میخواد زن بگیره !
مرتضی لیوانی دوغ کف دست خاتون داد و گفت: به سلامتی ؟! جدی بردیا ؟!
صورتش قرمز شده بود.
مصطفی خان با تاسف سر تکان داد.
بیتا نگاهی به صورت بنیامین انداخت و بیان کرد: اتفاقا میمیل داشتیم راجع به همین موضوع حرف بزنیم باهات داداش !
مصطفی خان کفری بیان کرد : باز معلوم نیست مادر و دختر چه نقشه ای کشیدن!

بنیامین بی اهمیت به حرفهایی که رد و بقلب میشد چند تکه جوجه ی برشته شده توی بشقاب آنا گذاشت و انا غر زد: وای بنیامین خیلی زیاد شد.
-بخور امروزگار باید تا اخر شامگاه دنبال این توله بدوییم!
انا خندید و خاتون نگاهی به خنده ی جفتشان انداخت وبا عاشقی اظهار کرد: الهی همواره بخندید .
بردیا اشاره ای به بیتا زد و بیتا ارام اضافه کرد: حالا داداش من حرفمو بزنم؟!
بنیامین اخمی کرد وخاتون مضطرب گفت: بذار بعدا مادر .
مصطفی خان به بردیا چپ چپ نگاه میکرد که سرش پایین بود .
بیتا لبخندی زد و گفت: داداش اگر خدا قسمت کنه … میخوایم برا بردیا زن بگیریم!
بنیامین پوزخندی زد و کف دست از خوردن کشید. مصطفی خان فوری اظهار کرد: بیتا بذار دو لقمه غذا مثل ادم از گلومون پایین بره !
بیتا نفس عمیقی کشید واظهار کرد: بابا هم که میشناسی … ریش و قیچی سپرده دست تو ! ما هم بیان کردیم امروز باهات حرف بزنیم… ببینیم نظرت چیه!
بنیامین ساکت بود.
بیتا با اب و تاب اضافه کرد: داداش دختره غریبه هم نیست. خواهرزاده ی مستوره خانمه، دخترخاله ی امیرعلی .
رهام با دهن پر اضافه کرد: خاله جهان ؟!
آنا ارام تذکر داد : با دهن پر رهام ؟!
رهام ساکت شد.
بیتا پی حرفش را گراهی شد و اضافه کرد: انتقالی گراهی شده اومده تهران .قراره پیش مستوره خانم بمونه . من با دختره حرف زدم مزه ی دهنشم متوجه شدم… بیان کردم حالا که هم اون موافقه هم بردیا … شما و اقاجونم راضی باشید بریم باهاشون حرف بزنیم اشنا بشیم…
بنیامین حرفی نزد .
انا نگاهی به صورت منتظر بیتا انداخت .
بیتا باز گفت: دختره خیلی خانمه. دلبرم هست البته نه اندازه ی آنا .اما خاتون میاضافه کرد شما و آنا هم تو بیمارستان ملاقات دیدینش!
آنا زیر گوش بنیامین بیان کرد: نمیخوای چیزی بگی ؟!
بنیامین با ارامش دوباره شروع کرد به خوردن غذایش . انگار نه انگار که بیتا داشت حرف میزد.
مصطفی خان تبسمی به واکنش بنیامین زد وبیتا خسته از سکوت بنیامین گفت: البته منم موافقم واسه بردیا زوده … ولی میگم ادم نباید موقعیت خوب و از کف دست بده ! مخصوصا این دختره که شناسه … متینه . نجیبه !
بنیامین خونسرد کمی ترشی کنار بشقابش ریخت.
بیتا پوفی کشید وبیان کرد: خب داداش یه چیزی بگو . دهنم کف کرد انقدر حرف زدم!
بنیامین ریلکس بیان کرد: خب غذاتو بخور چرا انقدر حرف میزنی؟!
مصطفی خان غش غش ریز خندید و بیتا با تشر رو به بردیا گفت: بیا همینو میتمایل داشتی ؟! هی میگم الان وقتش نیست ! هی چراکهه بزن. هی اصرار کن !
و با اخم سرش را توی بشقابش انداخت.
بنیامین در لیوانی پر از یخ دوغ برایش ریخت و گفت: بیا …
بیتا نگاه غره ای رفت و بنیامین دلجویانه اظهار کرد: دوغ محلیه ها ! دوست داری.
بیتا با حرص گفت: خب داداش ادمو ضایع میکنی بعد میگی دوغ بخور ؟!
با این حال لیوان را از کف دستش گراهی شد و تا نصفه ی لیوان یک نفس ان را سر کشید.
خاتون با محبت نگاهش کرد و گفت:مادر تو دوست نداری برادرت سر وسامون بگیره؟
بنیامین حرفی نزد .
مصطفی خان با اخم گفت: این حرفه میزنی افاق ؟ کدوم برادری ارزو نداره که برادر کوچیکترش سر وسامون بگیره ؟!
بردیا با بد خلقی اظهار کرد: فعلا که داداش ما نگاه متوجه شدنشو نداره !
بیتا هینی کشید و مصطفی خان لا اله الا اللهی گفت.
خاتون زیر لب گفت: بردیا خجالت بکش. عوض اینکه قلبشو به کف دست بیاری برات یه قدم برداره اینطوری با بزرگترت حرف میزنی؟!
بنیامین باز هم ساکت بود .
بردیا کلافه گفت: مگه دروغ میگم ؟!
بنیامین مستقیم نگاه بردیا کرد .
با همان نگاه مستقیمش بردیا ساکت شد .

خاتون با لحنی ارامش بخش رو به بنیامین اظهار کرد: مادر دختره رو مشاهده کردم… خانواده اشو میشناسم… امیرعلی دوست توئه . چند ساله رفاقت دارید… من با مادرش همسایه ام . سر یه سفره بومشاهده کرد . تو باید برای برادرت قدم برداری !
بردیا اهسته اضافه کرد: تا اخر تابستون فوق دیپلم میگیرم . مغازه هم بابا قراره خالی کنه من کارم درست میشه . ماشینم دارم !
آنا زیر گوش بنیامین بیان کرد : بازم برات بکشم ؟!
بنیامین سرش را به علامت نه تکان داد .
مرتضی با مهربانی بیان کرد: دستت درد نکنه بنیامین .واقعا بسیار لذیذ بود . به‌شدت زحمت کشیدی.
بنیامین لبخندی زد وبیان کرد: نوش جان . ولی حواسم بود کم خوردی ! رژیمتو اوردی خونه ی من ؟!
مرتضی کف دستی به شکم قلنبه اش کشید و بیان کرد: نه برادر. امروزگار بیشتر از سهمم خوردم. دستت درد نکنه . آنا خانم دست شما هم درد نکنه .واقعا همه چیز عالی بود .
آنا با تبسم جواب مرتضی را داد و به سر چنگال جوجه ای زد و مقابل دهان رهام گرفت و قبل از اینکه غرغر رهام را بشنود گفت: این اخریشه …
بنیامین بشقاب خودش و انا را جمع میکرد.
بردیا با لج قاشق را توی بشقاب پرت کرد و از جا کشیده شد .
بنیامین پوزخندی زد و بردیا اظهار کرد: به چی میخندی ؟! ادمو سنگ رو یخ میکنی ! عین خیالتم نیست . خودم پدر دارم مادر دارم باهاشون میرم میل داشتگاری . میانجی گری تو رو میخوام چه کار !
بنیامین چیزی نگفت .
انا کف دستش را گحرکت کرد واضافه کرد: من جمع میکنم.
بنیامین ابرویش را بالا داد واضافه کرد: نه خودم درستش میکنم . امروز به اندازه ی کافی زحمت کشیدی .
و بشقاب ها را برداشت و وارد اشپزمنزل شد .بردیا بلا تکلیف وسط سالن از حرکت ایستاده بود .
کف دستهایش را توی جیبش فرو کرد و از سالن بیان کرد: الان مثلا با این بی محلی میخوای چی رو ثابت کنی؟!
انا خودش را به بنیامین رساند و گفت: برو بشین باهاش حرف بزن . گناه داره مثل اسپند رو اتیش داره جلز و ولز میکنه !
بنیامین از پشت ظرفشویی کنار حرکت کرد و کف کف دستهایش را لبه ی کانتر گذاشت .
بردیا طول و عرض سالن را قدم میزد.
توقف کرد و رو به بنیامین گفت: من نمیتونم اینطوری باهاش در ارتباط باشم. همین الانم میل داشتگار داره … خانواده اش اونطوری نیستن بذارن با یکی مثل من ارتباط داشته باشه و کاری بهش نداشته باشن ! خوبه میشناسیشون !
بنیامین نگاهی به صورت بردیا انداخت و اظهار کرد: نه !
بردیا مات اظهار کرد:چی؟!
بنیامین رک اضافه کرد: نه ! من نه پیش قدم میشم نه حرف میزنم ! به من هیچ ربطی نداره !
و رویش را برگرداند و بردیا با آزردهی رو به خاتون گفت: بیا اینم عزیز دردونه ات! همینو میمیل داشتی. بیتا خانم شنیدی ؟! خیالتون راحت شد منو سکه ی یه پول کرد .
بنیامین با ارامش بیان کرد: جلو ما سکه ی یه پول بشی بهتره تا جلوی غریبه !
بردیا زیر لب غر زد :به جهنم . جلیقه اش را از روی مبل برداشت و خداحافظی اضافه کرد که بنیامین با دو از اشپزمنزل بیرون امد و جلویش را گرفت .
مقابلش از حرکت ایستاد و با حرص و عنان از کف دست داده داد زد : اخه بی شرف…
آنا دنبالش دوید و بیتا از جایش پرید .
مرتضی نیم خیز شد .
بردیا با ترس عقب کشید و بنیامین اضافه کرد: اخه لامصب… من به تو چی بگم ؟!
انا ارنجش را گرفت وگفت: بنیامین تو رو خدا ولش کن !
بنیامین اخم هایش را باز کرد وبیان کرد: کاری بهش ندارم .مگه جواب منو نمیتمایل داشت ! وایسه گوش بده بعد هرجا خواست بره !
بیتا اشفته گفت: امروز تولد پسرته . اصلا اشتباه کردیم تمایل داشتیم حرف بزنیم .ول کن بیا این بادکنک ها رو باد کنیم تموم بشه !
و رو به بچه ها گفت: بچه ها تو اتاق ! فرهود فرهاد رهام برید بازی کنید تو اتاق !
رهام لیوان نوشابه اش را برداشت و سه تایی وارد اتاق شدند .
بردیا از ترس زهرترک شده بود .

بنیامین نگاهی به صورت رنگ باخته اش انداخت و گفت: راجع به درست به من توضیح بده !
بردیا با تته پته گفت: تا اخر تابستون فوق دیپلم میگیرم .
بنیامین نگاهی به صورت نگران مادرش انداخت و گفت: خاتون اولیش ، از لیسانس رسید به فوق دیپلم !
رو به بردیا سؤال کرد: کارت چی؟!
-همون گوشی موبایل دیگه . مغازه رو خودت اضافه کردی میذاری در اختیار من ! گفتی بهم سرمایه میدی !
و رو به مصطفی خان گفت: مگه نگفت کمک میکنم سرمایه بهت میدم !
بنیامین رک بیان کرد: خاتون این دومیش ! … سربازیت؟!
-بابا قراره اقدام کنه… معاف بشم!
بنیامین توی صورت مصطفی خان چشم دوخت و اظهار کرد :میخوای معافش کنی ؟!
مصطفی خان پایش را روی پا انداخت و اظهار کرد: داره مجبورم میکنه !
-من دو سال خدمت کردم تو هم باید دوسال خدمت کنی !
-وقتی میشه از جبهه ی بابا استفاده کرد چرا باید برم سربازی ؟!
-چراکه من میگم ! دو سال برو خدمتتو بکن . برگرد اگر سر حرفت بودی بی شرفم نرم برات میل داشتگاری !
خاتون سریع گفت: دور از جون!
بردیا با دلخوری اضافه کرد: دو سال صبر نمیکنه !
-حرفمو زدم !
بردیا مصر اضافه کرد: اخه زور داری میگی ! وقتی میتونم معاف بشم.
-منم میتونستم و نشدم ! رفتم!
-صبر نمیکنه !
بنیامین رو به آنا که با استرس مفصل انگشتهایش را می شکست گفت: من وقتی تو رومتوجه شدم چند ماه از خدمتم مونده بود ؟!
آنا ساکت بود.
بنیامین داد زد :بگو دیگه !
انا سریع اظهار کرد:
-ده ماه …
-ده ماه صبر کرد … چهار ماه هم روش که رضایت پدرش و جلب کنم !
بنیامین رو به مرتضی گفت: تو چند ماه خدمت بودی که بیتا برات صبر کرد ؟!
-تازه اموزشیم تموم شده بود !
بنیامین به صورت بردیا خیره شد و اظهار کرد: بیا . هرکی واسه اونی که میمیل داشت صبر کرده ! به دختره میری میگی من سربازم ! هیچی هم ندارم … الکی صوتتو میندازی تو گلوت مغازه مغازه میکنی ؟! تو اصلا یک بار پاتو تو اون مغازه گذاشتی؟! تو اصلا بلدی مشتری مدار باشی؟! بلدی رضایت کسی که بهت مراجعه میکنی رو جلب کنی ؟! رو چه حسابی میگی مغازه دارم کار دارم ؟! تو زیستنت مگه چی فروختی انقدر ادعات میشه؟!
-منم اگر کل سرمایه ی بابام به نامم بود همینطوری حرف میزدم !
بنیامین دستش را بالا برد . بیتا و آنا صدای جیغ خفیفشان درامد.
بنیامین کف دستش را پایین اورد و با خنده گفت: اخه الان بزنمش هم میگه برادرم نیست ! غریبه روم کف دست کشیده کرده !
انگشتش را تهمتوجه شد امیز جلوی بردیا گحرکت کرد واضافه کرد: زن میخوای جنم تو نشون بده ! برو کار کن ! ببین اصلا میتونی از جیب خودت یه شاخه گل براش بخری ! ببین توانایی شو داری ! ببین میتونی از پسش برمیای ؟!
مصطفی خان با ارامش اضافه کرد: بنیامین جان …
-اقا جون مگه جواب منو نمیتمایل داشت خب دارم حرف میزنم! دارم جواب میدم!
خاتون با بغض اضافه کرد: مادر برآشفته نشو !
بنیامین نگاهش را ثانیه ای بست وباز کرد و اظهار کرد: نه عصبانی نیستم . تولد پسرمه چرا برآشفته باشم !

پوفی کشید و دست انا را گراهی شد و اضافه کرد: منم عین تو مغرور بودم فکر میکردم خوشامگاهختش میکنم ! نه ساله یه اب خوش از دست من از گلوش پایین نحرکت کرده !
انا سرش را به سمت بنیامین چرخاند و بنیامین کف دستش را رها کرد و سریع رو به بردیا بی توجه به نگاه خیره ی آنا اضافه کرد: چرا فکر میکنی به همین راحتیه ؟! فکر میکنی مسئامات ساده است ؟! پس فردا زنت بشه … باهم زیر یه سقف زیستن کنید… سرش درد بگیره تو باید جوابگو باشی… دندونش درد بگیره تو باید ببریش دکتر… حالش خوب نباشه باید بشینی پای درد و قلبش ! یک کیلو باریک‌اندام بشه باباش جوری بهت زل میزنه که تا مغز استخونت میسوزه که معنی نگاهش اینه دختر من گشنگی کشیده ! دختری که تو ناز و نعمت بوده . به خودش میرسیده … حالا یک سال تمام با یه کف دست لباس میچرخه ! سر زایمان زنت نری تا اخر عمر طعنه میشنوی حالا بیا ثابت کن داشتی پول بیمارستان و جور میکردی ! کی باورش میشه ! تازه من شانس اوردم زنم پا به پام کار کرد . توقعی ازم نداشت ! هیچی نمیمیل داشت . تازه من شانس اوردم آنا رو داشتم… اما داشتم بردیا !
نفسش را بزور از سینه اش کند و از دهانش بیرون داد و اظهار کرد: الان هست اما ندارمش ! یه روز مشکلم پول بود الان مشکلم چیز دیگه است ! الان با یه قدم فاصله کنارمه اما زنم نیست ! جون کندم خوشامگاهختش کنم اما خوشامگاهخت نیست ! راضی نیست . خوشحال نیست ! یه موقع حالمون خوب بود لباسمون نه … الان برعکس شد ! خوب به سر و وضعمون میرسیم اما دیگه حالی نداریم که خوب باشه یا بد ! هیچی درست نمیشه بردیا ! یه ترکه … یه شکافه ! یه چاله است . نمیتونی پرش کنی! من نتونستم … من با سی و پنج سال سن نتونستم ! تو با بیست و دو سال سن میتونی ؟! اگر بتونی با این سنت زیستنتو جمع کنی خیلی مردی من جلوت تعظیم میکنم !
بردیا ساکت کمرش را به دیوار میان اتاق و مسیر رو تکیه داده بود و آنا صورتش تماما خیس …
پوفی کشید و گفت: همه چی به ناممه اما هیچی ندارم پسر جون ! حتی قسط این خونه رو همون رفیقم داده که میگی برو باهاش حرف بزن! اخه احمق تو حرص چیو میزنی؟! وانت به چه درد من میخوره ؟! اون خونه اون مغازه ! مگه تا وقتی پدر و مادر خودت زندن میتونی دست به یه اجرش بزنی؟! اخه یکم فکر کن! خستم کردی ! بخدا خستم کردی … تو کارت موندم ! تو کار تو موندم !
انا چانه اش میلرزید.
بنیامین با حرص اظهار کرد: اصلا میتونی بری سرکار ؟! از شیش صبح تا ده شب سگ دو بزنی ! وام بگیری … از این ور به اون ور ! اخر شب با روی خوش بیای خونه ؟! تو یه اتاقتو جارو برقی میکشی شامگاه تو ژستی … چطوری میتونی بری سرکار ؟! اصلا بری میتونی ولخرجی نکنی؟! واسه خودت جمع کنی … تو اصلا چقدر پس انداز کردی ؟ اصلا میدونی پس انداز چیه؟! تو یه تی شرت می بینی نتونی بخریش شامگاه میای ناله میکنی ! چطوری میخوای زن بگیری ؟! مگه به همین راحتیه ؟! اصلا اره راحته … طلاق بخواد چی ؟! میتونی مهریه اشو بدی ؟! من موندم توش … ! یه نگاه به حیات من بنداز … تازه ما خوب شروع کردیم ! اما ببین چی شد ؟! زیر و رو شد همه چی … نابود شد همه چی ! تازه من هنوزم دوستش دارم ! اما دیگه درست نمیشه … گفتم پر نمیشه ! این چاله پر نمیشه ! میتونی مراقب باشی تو زندگیت چاله نباشه ؟!
پوزخندی زد و گفت: حیف برادرم نیستی وگرنه مثل سگ میزدمت هم خودم خنک میشدم هم این فکر و ازسرت بیرون میکردم !
بیتا نالید : تو رو خدا داداش اروم باش !
به سمت بیتا چرخید و گفت: اصلا کدوم برادر بزرگتر ؟! یکی بزرگتره که زیستنش رو به راه باشه نه من ! خودش پدر داره مادر داره … خواهر داره ! منو میخواد چه کار ؟! گیرش اینه که کل اسناد به نام منه ؟! نامردم فردا همه رو پس ندم !
مصطفی خان باز ذکرش را تکرار کرد .
کف دستی به پیشانی اش کشید و خسته گفت : با همه ی اینا همین امروز با امیرعلی حرف میزنم جلوی روی خودت … اما سربازیتو میری تموم میکنی کارت پایان خدمتتو میاری میندازی جلوم ! حداقل بدونم تو یه کار وتا تهش راهی شدی… این یکی گیتار و زبان و کلاس کنکور نیست ! هیچ کدومو تا ته نرفتی… گفتی برم ساز یاد بگیرم … دستت به سیم میخورد سه روز عزای درد ناخنتو داشتی ! از سی جلسه کلاس زبان جمعش پنج جلسه هم نراهی شدی! اظهار کردی برم اموزشگاه کنکور رتبه بیارم مجاز نشدی ! این مثل اینا نیست ! دیگه نمیذارم سر این یکی سرم شیره بمالی ! دلواپس حیات تو هم نیستم !
اصلا بهم ربطی نداره خودت میدونی ولی میترسم اون دختر بیچاره رو بدبخت کنی ! عین من که یکی رو بدبخت کردم ! بچمو بدبخت کردم ! نمیذارم تو اینکار وبکنی !
و نگاهی به چشمهای قرمز آنا انداخت و وارد اتاق خواب شد و در را کوبید !

آنا با یک لیوان اب درب اتاق را پشتش بست.
بنیامین روی تراس از حرکت ایستاده بود .
با قدم های ارامی جلو رفت.
به در شیشه ای تراس تکیه داد و اظهار کرد: تازگی ها زود از کوره درمیری!
حتی به سمتش نچرخید. خم توقف کرده بود و کف دستهایش به نرده ها قفل بود.
آنا جلوتر امد و لیوان را به سمتش گحرکت کرد وبیان کرد: قبلا یه جور حرص میدادی حالا هم یه جور ! قبلا حرف نمیزدی ادم میسوخت حالا هم حرف میزنی باز ادم میسوزه !
بنیامین لیوان را حتی نگحرکت کرد.
لیوان را لبه ی نرده گذاشت وبیان کرد: خودت اینطوری بارش اوردی ! هی حمایت هی جبران اشتباه.هی سرپوش گذاشتن ! خب معلومه اینطوری میشه ! خودتم اینطوری میشی …
از پشت کمرش را به نرده ها تیکه داد وبه نیمرخ بنیامین چشم دوخت واظهار کرد: یک کلمه برو جریان اون دختره رو به حاجی بگو به خاتون بگو …
-ابروش میره!
-الان ابروش نحرکت کرده؟! سکه ی یه پول نشده ؟! اصلا گیریم سربازیش هم بره … برگرده چیکار میخواد بکنه ؟! باز همون ادم متزلزله ! باهاش مخالفت میکنی جری تر میشه لجباز تر میشه … موافقت میکنی از سرش میفته هنوز اینو نفهمیدی ؟! از کلاس گیتار و کنکورش من میفهمم ! اون قدیما اگر چیزی میخواست تو میراهی شدی به بابات میاظهار کردی فراهم میشد . دوروز کف دستش میگراهی شد دلشو میزد تموم میشد ! حالا هم همینه ! به جای اینکه این همه جنگ کنی داد بزنی… یک کلمه میگفتی باشه میریم تمایل داشتگاری … خودش از ترس مسئامات شونه خالی میکرد ! این همه داد وقال چرا؟ تو که اینطوری نبودی ؟! تو که ادم جر و بحث نبودی ؟!
-جواب امیر و چی میدادم ؟! دست گذاشته رو فامیل امیرعلی ! مگه میشه با خانواده ی اونا ازاین شوخی ها کرد ؟! امیردهن باز کنه یک کلمه از بردیا حرف بزنه ابروی حاجی میره !
آنا لبهایش را تر کرد وگفت: بره ! این نگه داشتن ابرویی که تو رو اینجور از حال ببره ! از نفس بندازه به چه درد میخوره ؟! چه دردی دوا میکنه ؟! تو که دیگه بیست و پنج ساله نیستی … جوون نیست … تو این سن و سال دلت داره باهات بازی میکنه ! تا کی میخوای خودتو به اب و اتیش بزنی ؟!
اخی کشید واضافه کرد: یه روزگار دلواپس بچه دار نشدن امیرعلی بودی . راهی شدی بیمارستان یه تشکر خشک و خالی کرد ؟! یک کلمه اضافه کرد بنیامین رفیق… اون روزگارهای سخت تو باهامون بودی کنارمون بودی ازت ممنونیم؟! … یه روزگار غصه ی خونه ی بیتا رو میخوری خودمون هنوز خونه نداشتیم انقدر حرص خوردی ! … یه روزگارم بردیا … دانشگاهش … علایقش… بنیامین همینطوری داری خودتو از بین می بری ! عین خیالتم نیست که بچه داری! رهام بسیار کوچیکه … رهامم به این حرفهای تو نیاز داره … تو رو میخواد ! واسه ی مدرسه اش … دانشگاهش… ازدواجش !
بنیامین دیده از خیابان برداشت و روی صورت آنا نگاهش ثابت شد.
آنا پوفی کرد و اظهار کرد: اصلا کی اضافه کرده من خوشامگاهخت نبودم؟! چرا حرف تو دهن ادم میذاری ؟! چه وقتی تو اون خونه ی کوچولوی سر خیابون که مستاجر بودیم… چه تو اون زیر زمینی که واسه خودمون خریدیمش … چه اینجا .. کنار تو خوشحال بودم خوشامگاهخت بودم ! چرا اصرار داری بگی من حالم از با تو بودن خوب نیست ؟! خوب نبود ؟!
-خوب بود درخواست طلاق نمیدادی آنا !
انا با حرص اضافه کرد: اشتباه بود. یه اشتباهی کردم تاوانشم پس دادم ! ارامشم… خوابم… زندگیم… بچم … تو… تو هیچ اشتباهی نداشتی ؟! تو همه ی کارات درسته ؟! هیچ وقت هیچ کار غلطی نکردی؟! مگه من و تو ازدواج کردیم تجربه داشتیم ؟! حالیمون بود مگه ؟! بردیا هم همینطور ! ادما تا اشتباه نکنن تا خطا نکنن که نمیتونن تجربه کسب کنن … یکی مثل تو خودش با ازمون و خطا جلو میره … یکی هم مثل بردیا تا سرش به سنگ نخوره ول کن ماجرا نیست ! چرا چونه میزنی که حتما از تجربه ی تو استفاده کنه ! وقتی نمیخواد … وقتی کمکتو نمیخواد چرا میخوای کمک کنی ؟! به زور…
بنیامین نفس عمیقی کشید و آنا ارام گفت: نگرانتم . بسیار هم مضطربتم ! میترسم … دیگه واقعا دارم میترسم !
حرفی نزد.
آنا کلافه گفت: میترسم یه اتفاقی برات بیفته … یهو از کوره در میری … یهو ضربان قلبت بالا میره ! انقدرم لجبازی که حاضر نیستی یه چکاپ کنی!
-چیزیم نمیشه آنا ! میمیل داشت بشه بدتر از اینا هم مشاهده کردم !
-اتفاق یه باره بنیامین . انقدر غد نباش ! نگران خودت نیستی نگران بچه ات باش ! تمام جونتو خرج دیگران میکنی … چرا اخه ؟! اونم دیگرانی که قدرنمیدونن ! ارزشتو نمیدونن …
بنیامین ساکت بود.
-یکم خودخواه باش بنیامین. واسه ی سلامتی خودت میگم انقدر حرص و جوش خوب نیست !
انا خواست برود که بنیامین لب زد : تو خودخواهی ؟!
انا نگاهش کرد.
بنیامین طولانی تر جویا شد: برای سلامتیت خودخواهی ؟!
-معلومه . من مثل تو خودمو درگیرادم های نمک نشناس نمیکنم ! فقط به فکر خودمم و پسرمم ! با تو …
بنیامین نگاهش کرد وبیان کرد: واسه ی این خودخواهی کاری هم کردی؟!
آنا نگاههایش گرد شد .
با استفهام نگاهش کرد و گفت: یعنی چی؟!
-یعنی قراره چیکار کنی ؟! اگر قراره درگیر ادم های نمک نشناس نباشی قراره چیکار کنی ؟!
آنا حرفی نزد. منظور بنیامین را نمیدرک کرد.
بنیامین کف دستهایش را به کمرش چسباند و کش و قوسی امد واظهار کرد: ممکنه یه روز بری؟! بی خبر… با رهام ؟!
آنا وا رفت .
بنیامین پوفی کشید و بیان کرد : ممکنه انقدر خودخواه باشی که جونتو بگیری کف دستت و با رهام فرار کنی ؟! از من … از من و ادم های نمک نشناس دور وبرم؟!
آنا دهانش تلخ میشد … گلویش خشک بود .
بنیامین نفسش را از بینی بیرون فرستاد وچند ثانیه لبهایش را روی هم فشار داد و با صدای گحرکت کرده ای اظهار کرد: ممکنه انقدر خودخواه باشی که منو از پسرم جدا کنی ؟!
انا مسکوت نگاهش میکرد.
-ممکنه انقدر خودخواه باشی که به دروغ بگی خوشامگاهخت بودی ولی یهو تصمیم بگیری از منِ پر سر وآوای امروزگار فاصله بگیری؟! زیرا این سر و صداها به مذاقت خوش نمیاد ؟!
آنا چیزی نبیان کرد ! لال شده بود .
-بگو انقدر خودخواه نیستی !
با صوتی در بیتا سرش را داخل اورد و با هول گفت: بنیامین رها اومده !

دستهایش را توی جیبش فرو کرد ، قبل از اینکه از اتاق خارج شود به صورت بهت زده ی آنا نگاهی انداخت و بیان کرد: دلم نمیخواد امشامگاه به رهام بد بگذره … بعد از این همه ماجرا … تنها کسی که حق داره امشامگاه خوش بگذرونه رهامه !
نفس عمیقی کشید و لبهایش را مصنوعی زاویه داد و کف دستگیره را پایین کشید . به ارامی وارد سالن شد ، خبری از مصطفی خان و بردیا و مرتضی نبود .
ولی روی میز یک عالم دستمال کاغذی مچاله شده بود.
خاتون صورتش تر بود و بیتا نگاههایش قرمز !
لبخندش را گمسرور تر کرد وگفت: خودتون رو جمع و جور کنید … این چه وضعیه …
درب واحد را باز کرد ، اسانسور هنوز بالا نیامده بود.
کف دستش را لای موهایش فرو برد . بیتا کنارش امد و بیان کرد: داداش بخدا من اصلا نمیمیل داشتم امروزگار حرف بزنم انقدر بردیا اصرار کرد … انقدر در گوشم اضافه کرد بگو بگو…
بنیامین گیس یک طرفه ی بیتا را کشید و بیان کرد: مد شده هم تو هم آنا موهاتون رو بافتید؟!
با آوای اسانسور که داشت بالا می امد تند اضافه کرد: الان وقتش نیست . میخوام امشامگاه رهام شامگاه خوبی داشته باشه !
و قد بلند اضافه کرد: رهام… کجایی؟!
نگاهش به دگمه ی کناری اسانسور افتاد ؛ طبقه ی سوم را رد کرده بود .
درب اتاق رهام باز شد و رهام با دو خودش را جلوی در رساند و بیان کرد: دوستام اومدن ؟!
بنیامین دست رها را که توی گچ نبود گراهی شد و گفت: نه دو تا مهمون من الان اومدن . میخوام مثل یه آقا … مودب … خوش اخلاق سلام و خوش امد بگی. باشه ؟
خم شد و پیجادهن سفیدش را که از شلوارکش بیرون زده بود را داخل شلوارکش فرستاد و ساسپندرش را که روی سر شانه اش پیچ خورده بود را صاف کرد.
اسانسور در طبقه ی ششم نگه داشت .
رهام کنجکاو نگاه میکرد .
درب اسانسورباز شد ، بیتا و خاتون جلو امدند . رها با تبسم کف دست تیمسار را گرفته بود . همانطور که هوایش را داشت از کابین خارج شدند.
بنیامین نفسش را فوت کرد و سلام کرد .
رها لب هایش را زاویه داد و با ذوق جوابش را داد.
تیمسار هم با تته پته سلام کرد.
بنیامین قدمی به جلو برداشت و کف دست تیمسار را گراهی شد تا کمکش کند ، رها خم شد و کفش های پدرش را دراورد . کالج هایش را کناری جفت کرد . تمایل داشت وارد شود که تیمسار از حرکت ایستاد .
رهام سلام داد.
رها با عاشقی نگاهش کرد و بیان کرد: سلام عزیزم. تولدت مبارک .
میل داشت خم شود تا بغلش کند که تیمسار زودتر جلوی در زانو زد تا هم قد رهام شود …
رها دستش را روی شانه ی تیمسار گذاشت و ارام لب زد: بابا اینجا نه …
رهام به دیدههای پیرمرد نگاه کرد و اظهار کرد: سلام !
با همان لحن کودکانه زود اضافه کرد: خوش اومدین!
تیمسار دستهایش را لرزان دو طرف صورت رهام گذاشت … دلش تند میزد .
لبهایش تکان تکان میخورد. سر و گردنش می لرزید …
رها با استرس گفت: بابا جون پاشو قربونت برم… اینجا جاش نیست !
هول شد و لب زد: بنیامین ببخشید …
و کف دستش را زیر ارنج تیمسار فرستاد و بیان کرد: بابا جون پاشو قربونت برم… جلوی در که نباید بشینی !
تیمسار اما گوشهایش نمی شنید .
به صورت سفید رهام زل زده بود که موهای خرمایی رنگش روی پیشانی ریخته بود و نگاههای قهوه ای تیره اش برق میزد .
رها با حرص اظهار کرد : بابا پاشو … اینجا نباید بشینی جلوی در !
بنیامین خونسرد گفت: طوری نیست ! بذار راحت باشن !
ساک بزرگ توی دستش را کناری گذاشت و گفت: بابا جونم پاشو تو رو خدا !
خاتون و بیتا ساکت بودند.
انا درب اتاق را باز کرد با متوجه شدن همهمه ی جلوی در پا شتاب‌زده کرد و کنار خاتون توقف کرد.
رها دولا شده بود ، تیمسار جلوی رهام زانو زده بود و صورتش را نوازش میکرد .
رهام لبهایش را لوله کرده بود و همانطور بلاتکلیف ایستاده بود … نوک پنجه اش را روی زمین ارام ارام میکوبید و منتظر بود تا انها داخل شوند .
اگر دیدهش به ساک نارنجی با روبان های قرمز نمی افتاد تا به حال به سمت اتاق پیش فرهود و فرهاد دویده بود !
کف دستهای خشن پیرمرد صورتش را اذیت میکرد ولی چیزی نمیگفت.
تیمسار لبهای لرزانش را تکان داد واضافه کرد: نیست !
و سخت با کمک چهار چوب از جایش کشیده شد و میل داشت به سمت پله ها برود که رها شتاب‌زده جلویش را گرفت و اضافه کرد: نه بابا جون از این ور … امروزگار اینجا مهمونیم ! تولد رهامه !
تیمسار با حرص اظهار کرد: نیست ! رهام نیست .
رهام صوتیش درامد و با اخم اظهار کرد: من رهامم!
بنیامین دستش را روی سر رهام گذاشت و گفت : هیس …
رهام لبهایش را برچید و رها شانه های تیمسار را به سمت ورودی خانه چرخاند و بیان کرد: بابا جون برو تو بشین تو رو خدا !
و معذب و سر به زیر اضافه کرد: شرمنده … واقعا معذرت میخوام . شما بفرمایید تو … معطل شمتوجه شد جلوی در …
و دستهایش را پشت تیمسار گذاشته بود و به داخل هدایتش میکرد.
دیدههای هوشمند روی بنیامین ثابت شد .
تیز نگاهش میکرد .
بنیامین لبخندی زد وبیان کرد: خوش اوممتوجه شد ! بفرمایید .
تیمسار سری تکان داد وبیان کرد: خبری ندارم !
بنیامین کف دستش را زیر بازوی تیمسار فرستاد و گفت: اشکالی نداره ! منم از هیچی خبر ندارم !
تیمسار لب زد: پریروزگار…
و ساکت شد.
بنیامین نگاهش کرد وبیان کرد: خب ؟! پریروزگار چی شد ؟!
ارام ارام هم پای تیمسار به سمت کاناپه قدم برمیداشت .
تیمسار نگاههایش را گرد کرد و بیان کرد: بیان کردم بیاد !
بنیامین جوابش را داد و سؤال کرد: حالا میاد ؟!
روی کاناپه نشست و بنیامین از بابت اینکه جایش راحت است مطمئن شد و اظهار کرد: کتتون رو دربیارم ؟!
تیمسار جوابش را نداد.
بنیامین کت سورمه ای پیرمرد را به ارامی از تنش دراورد ، تمایل داشت ان را جایی اویزان کند که تیمسار نیم خیز شد ، استین کت را سفت چسبید. نمیتمایل داشت کتش را بنیامین ببرد.
بنیامین توقف کرد و به‌سرعت گفت: میذارمش همین جا … روی کف دسته ی مبل ! خوبه ؟!
تیمسار با چشم حرکاتش را دنبال میکرد.
استین کت خودش را گرفته بود .
بنیامین کت را مرتب کرد و روی دسته ی مبل اویزان کرد و گفت: گذاشتمش همین جا پیش خودتون !
تیمسار خیالش راحت شد . به پشتی کاناپه تکیه داد و قرار گراهی شد .

با آوای خوش امد گویی خاتون و بیتا به رها ، سرش را به عقب چرخاند .
رها جلوی در مقابل رهام خم شده بود و ساک بزرگ نارنجی رنگ را به کف دستش می داد. بنیامین کف دستش را لای موهایش کشید رها با عاشقی .صورت رهام را چند بار محکم بوسید . رهام ساک هدیه اش را زیر میز نهار خوری کنار باقی هدیه ها گذاشت و با ذوق به اتاقش دوید.
بنیامین بالبخندی به رها گفت: زحمت کشیدی به‌شدت خوش اومدی .
رها کمرش را صاف کرد . خجالت میکشید . بنیامین نگاهی به صورت انا که نگاهش روی تیمسار ثابت بود انداخت و بیان کرد: آنا ممکنه مسیرنماییشون کنی هرجا راحتن لباسشون رو عوض کنن !
آناحواسش جمع شد . قدمی به جلو برداشت و اتاق خواب را نشان داد، در را برای رها باز نگه داشت .
رها کنجکاو وارد اتاق شد .اامان چیزی که توجهش را جلب کرد عکس بزرگ عروسیشان بود .
با لذت مقابل تابلو از حرکت ایستاد و اضافه کرد: چه عکس قشنگیه ! چقدر کم سن و سال هستید !
آنا مسیر نگاه رها راتعقیب کرد . با مشاهده کردن چهره ی خندانش توی عکس لبخندی زد واضافه کرد: بیست و یک سالم بود !
رها هومی کشید و گفت: عکس زیبایه !
آنا لب زد : ممنون .
میل داشت از اتاق خارج شود که رها صدا زد : آناهیتا …
تعجب کرد .ایستاد … صمیمیت توی لحنش زود بود ! حداقل بعد از بهم خوردن زیستن اش حق نداشت اسمش را انقدر راحت آوا بزند !
بدون اینکه به طرفش برگردد جلوی در ایستاده بود.
رها دستش را روی شانه اش گذاشت . ناچار به سمتش چرخید .
بسته ای را به سمتش گحرکت کرد و بیان کرد : این یه هدیه ی کوچیکه ! برای تو . شاد میشم قبولش کنی !
آنا واکنشی نشان نداد .
تیمسار وارد اتاق شد . نگران به آنا نگاه میکرد. آنا از جلوی در کنار رفت.
رها خودش را رساند و بیان کرد: بابا جون چرا اومدی اینجا . الان میام پیشت .
تیمسار کف دست رها را گحرکت کرد.
رها با اطمینان اضافه کرد : میام الان . لباسمو دارم عوض میکنم !
تیمسار ارام تر شده بود. با مشاهده کردن عکس روی دیوار به سمتش حرکت کرد … آنا حرکاتش را دنبال میکرد.
رها با ارامش در ادامه ی حرفش بیان کرد : البته بهت حق میدم که از کف دست من قلبخور و عصبانی باشی ! اما باورکن من نمیمیل داشتم زندگی شما بهم بریزه ! اصلا چنین قصدی نداشتم !
انا نیم نگاهی به قامت تیمسار که مقابل تابلو مات ایستاده بود انداخت و خشک در جواب اضافه کرد: ولی بهم ریخته ! همه چی بهم ریخته !
رها متاسف بیان کرد : کاری از من برمیاد ؟!
تیمسار کف دستش را روی تصویر بنیامین کشید .
آنا سنگین گفت:
-میتونی وقت و به عقب برگردونی ؟!
رها پوزخندی زد دیدهش را به سمت تیمسار چرخاند که کف دستش را روی صورت بنیامین در عکس میکشید و گفت: عجب سوالی ! من سی وسه ساله میخوام زمان و به عقب برگردونم ! فکر کنم چراشم بدونی!
آنا چیزی نبیان کرد.
تیمسار لب زد : فریبا …
رهابی توجه به جمله ی تیمسار خونسرد زمزمه کرد : من تو شرایط عادی نبودم . عاشق شدم زودتر به نتیجه برسم از کوتاه ترین مسیر پیشِ روم !
-زندگی منم تو شرایط عادی نبود … حتی الانم شرایط زندگی منه که بازم عادی نیست ! تو برادرتو پیدا کردی…
اشاره ای به تیمسار کرد وگفت: پدرت پسر گم شده اش رو پیدا کرده ! بنیامین دیگه بحران هویت نداره ! این وسط حیات منه که نابود شده ! چرا؟چراکه تو میخواستی به جواب برسی ! از یه مسیر کوتاه ! منصفانه نیست … اصلا منصفانه نیست !
تمایل داشت برود که تیمسار صوتیش زد : فریبا . نرو …
آنا توقف کرد .
تیمساربه سمتش امد وبیان کرد: فریبا.
رها کلافه گفت: بابا جون مولین فریبا ایران نیست !
تیمسار مچ دست آنا را گرفت و لبهایش لرزید : فریبا … کجا میری؟!
آنا سعی کرد کف دستش را از چنگ تیمسار دربیاورد.
رها ارنج تیمسار را گرفت وگفت: بابا تو روخدا بذار بره . فریبا نیست . مامان فریبا نیست .
تیمسار دندان هایش را روی هم فشار داد و اظهار کرد: تو خرابش کردی!
آنا با استرس اظهار کرد: من کاری نکردم.
رها مستاصل نالید : بابا تو روخداولش کن مچ کف دستش درد گرفت .
تیمسار از لای دندان های کلید شده اش اضافه کرد: تو گمش کردی ! تو پسرمو ازم گراهی شدی!
آنا صورتش مچاله شد و اظهار کرد: من کاری نکردم !
تیمسار دستش را پیچاند و آنا اخی بیان کرد ، بنیامین با متوجه شدن آنا که جلوی در اتاق از حرکت ایستاده بود از اشپزمنزل بیرون امد .
باقدم های شتاب‌زدهی خودش را جلوی در رساند و بیان کرد: چی شده ؟!
رها اشفته اضافه کرد: بابا دستشو ول نمیکنه . فکر میکنه فریباست .
بنیامین نگاهی به مچ کف دست انا که در پنجه های تیمسار قفل شده بود انداخت.
تیمسار عصبی داد زد : تو حیاتمونو خراب کردی!
انا بغض کرده بود .
تیمسار نالید: تو منم ول کردی!
آنا یک قطره اشک از چشمش چکید .
بنیامین خونسرد آوا زد : پدرجان …
تیمسار توجهش به بنیامین جمع شد . پنجه هایش شل شد و کف دست آنا را ول کرد .
بنیامین نفس عمیقی کشید وگفت: بفرمایید تو سالن براتون نوشیدنی اوردم .
انا از اتاق بیرون راهی شد .
بنیامین به تیمسار کمک کردتا روی مبل بنشیند . رها حتی در اینه خودش را نگاه نکرد ، مانتو و شالش را کناره ی تخت انداخت و کنار تیمسار جای گرفت .
بنیامین توی اشپزمنزل این طرف و ان طرف میراهی شد . آنا پشت میز چهار نفره در اشپزخانه نشسته بود و مچ دستش را مالش میداد. با آوای ایفون بنیامین در را باز کرد و وارد اشپزخانه شد .

بنیامین به تیمسار کمک کردتا روی مبل بنشیند . رها حتی در اینه خودش را نگاه نکرد ، مانتو و شالش را کناره ی تخت انداخت و کنار تیمسار جای گرفت .
بنیامین توی اشپزخونه این طرف و ان طرف میراهی شد . آنا پشت میز چهار نفره در اشپزخونه جای گرفته بود و مچ دستش را مالش میداد. با صدای ایفون بنیامین در را باز کرد و وارد اشپزخونه شد .
نگاهی به مچ قرمزش انداخت و گفت: دستت درد میکنه ؟!
آنا حرفی نزد.
بنیامین با ملایمت مچ کف دستش را توی کف دستش گرفت و همانطور که نگاهش میکرد سؤال کرد: ببرمت درمانگاه ؟!
آنا ساکت بود .
بنیامین ناراحت لب زد: معذرت میخوام .
آنا گرفته جویا شد: چرا ؟!
بنیامین مچ دست آنا را نوازش کرد و گفت: اگر دعوتشون نمیکردم…
آنا میان کلامش اضافه کرد: مهم نیست . دستم درد نمیکنه !
کف دستش را ارام سمت گیس یک طرفه ی انا بردوحین نوازشش بیان کرد: اگر تو نخوای میتونم باهاشون در ارتباط نباشم!
کفری گفت: مگه من چه کاره ی زیستنتم که نظر بدم با کی درارتباط باشی یا نباشی!
بی معطلی بیان کرد: تو ؟ … همه کاره !
انا خشکش زد .
مستقیم به دیدههای بنیامین خیره شد .
دروغ نمیاظهار کرد … اهل زبان بازی و چاپلوسی هم نبود ، هیچوقت نبود !
اشک نگاههایش را پر کرد .
رنگ و حالت نگاهش با نگاههای پیرمرد شباهت داشت ! قد و قامت و فک و آرواره و پیشانی و گونه اش هم با چهره ی چروکش مو نمیزد !
تصور اینکه یک روز تا این اندازه پیر شود … شکسته شود … خم شود …
جوانی اش را از دست بدهد … حواس و هوشش را از کف دست بدهد ! موهایش سفید شود… لبهایش بلرزد …
فکرش در نا کجایی ثابت بماند … در یک مرحله از زندگی ! مثلا امروزگار … بماند !
آلزایمر مثل یک موریانه از درون تمام سلول های مغزی اش را بی آوا نابود کند!
تمام خاطرات خوبشان را از یاد ببرد !
یک زنی را در جایی اشتباهی آنا صوت بزند !!! کف دستش را غریبانه بگیرد و رها نکند !
داشت دیوانه میشد …
اگر برود …
یک قطره اشک ارام از دیدهش سر خورد.
بنیامین مهربان گفت: جانم چرا گریه میکنی ؟!
جانمش از فحش بدتر بود … عین سیلی داغی که روی صورتش بنشیند به همان اندازه درد داشت !
آنا ساکت بود.
بنیامین خونسرد گفت: بیا بریم این جونور هایی که دعوت کردیم رو من تنهایی نمیتونم کنترل کنم!
انا نگاهش را از صورت بنیامین برداشت و به لیوان های پر از یخی که روی کانتر چیده بود دیده دوخت و به زور لب زد : من امشب میخوام رهام و ببرم پیش خودم ! از نظر تو که مانعی نداره ؟!
بنیامین سرش را به سمت در چرخاند هنوز مهمان ها بالا نیامده بودند .
– چرا همین جا نمیمونی؟!
انا حرفی نزد و بنیامین تیز نگاهش کرد و باز گفت: چرا نمی مونی ؟!
-برای چی باید اینجا بمونم ؟!
بنیامین حرفی نزد.
آنا با حرص بیان کرد: مثل اینکه یادت رفته پنجشنبه و جمعه ها رهام باید پیش من میموند ! قانونیه خواستم !
با تعجب نگاهش میکرد.
انا نتوانست تاب بیاورد ، از اشپزخانه بیرون راهی شد و جلوی در از حرکت ایستاد . درب اسانسور که باز شد پسر کوچکی به همراه مادرش از کابین بیرون امدند.
بنیامین خودش را رساند و کنار آنا که با یک لبخند مصنوعی سعی میکرد خوش رو جلوه کند از حرکت ایستاد .

بنیامین خودش را رساند و کنار آنا که با یک لبخند مصنوعی سعی میکرد خوش رو جلوه کند ایستاد .
درب اسانسور باز شد ، مصطفی خان و مرتضی از اتاقک بیرون امدند.
بنیامین تبسمی زد ، با متوجه شدن بردیا که سر به زیر و شرمنده پشت پدرش توقف کرده بود یک تای ابرویش را بالا داد وگفت: کجابومتوجه شد ؟!
مصطفی خان کفش هایش را در اورد و گفت : هیچی بابا جون حرکت کردیم یکم جاده راهی شدیم تا غذامون هضم بشه !
با متوجه شدن تیمسار تبسمی زد وگفت: به به مهمانان ویژه هم که تشریف اوردند.
سلامی داد و بنیامین بیان کرد : اقا جون ایشون …
و دستش را پشت کمر مصطفی خان گذاشت و گفت: پدر رها هستن !
رها به احترامشان از حرکت ایستاد و مصطفی خان کف دستش را به سمت تیمسارجلو برد وگفت: سلام جناب . خیلی خوش اممتوجه شد .باعث افتخاره که …
دستش توی هوا معلق مانده بود و تیمسار بر و بر نگاهش میکرد .
بنیامین دستی به پیشانی اش کشید و میان کلامش اظهار کرد: حاجی در واقع ، پدر رها …
رها کامل کرد : آلزایمر دارن !
مصطفی خان یادش امد . چیزهایی شنیده بود . هومی کشید و اضافه کرد: به هرحال بسیار خوش اوممتوجه شد !
و با مهربانی به رها اضافه کرد: ادرس اینجا رو خوب پیدا کرمشاهده کرد ؟! تو ترافیک که نبومشاهده کرد !
رها روی مبل قرار گرفت ؛ مصطفی خان کنار خاتون که نگاهش مضطرب بود قرار گرفت.
-امروز خدارو شکر خلوت بود . رهام روزگار خیلی خوبی به جهان اومده .
مصطفی خان با خنده بیان کرد: تولدش فرداست . ولی خب بخاطر کار بچه ها قرار شد امروزگار جشن بگیرن !
رها تایید کرد .
تیمسار به ظرف میوه اشاره میکرد.
با خجالت دست تیمسار را پایین انداخت و مصطفی خان اظهار کرد : چیزی میخوان دخترم ؟!
رها سرش را به علامت نه تکان داد.
بنیامین با سینی آبمیوه جلو امد و رو به رها گفت : با همه که آشنایی نیازی به معرفی هست ؟
رها سرش را به علامت نه تکان داد و بنیامین دیدهکی زد و اظهار کرد: پس غریبی نکن !
رها لیوانی برای تیمسار برداشت و گفت : نه اصلا. بسیار زحمت کشیدی! چه تزیینات دلنشینی .
بنیامین لیوان شربت رها را روی عسلی کوچکی گذاشت و عسلی را مقابل رها قرار داد و گفت : تعارف هم بذار کنار. هرچی میل داشتی و پدرنیاز داشتن بردار .
رها صمیمی نگاهش کردو اظهار کرد : نگاه ! مرسی .
بنیامین لیوان های خالی را توی سینی گذاشت حینی که جلوی خاتون خم شد نگاهش به دیدههای ملتهبش افتاد .تبسمی زد و اظهار کرد: خاتونِ من چیزی لازم نداره ؟!
خاتون مهربان نگاهش کرد وبیان کرد :
-نه مادر .
-برات پاستیل هم خریدما !
خاتون بالاخره تبسم زد و بنیامین رو به بیتا که بق کرده بود اضافه کرد: تو چرا بیکاری ؟!
هول شد و گفت:
-جانم داداش چیکار کنم؟! این سینی رو بده من …
بنیامین اجازه نداد تا سینی را بگیرد و لبخند زد وگفت: قبلا یکم اکتیو تر بودی !
بیتا گیج شده بود ، مرتضی کنار بیتا جای گرفت و اظهار کرد : منظورش اینه که چرا جای گرفتی ! پاشواهنگ بذار.
بیتا غش غش ریز خندید و گفت : اها از اون لحاظ. میگم چرا فضا انقدر خشکه ! نگو اهنگ کمه ! مرتضی فلش ماشین و اوردی؟!
مرتضی فلش را به دستش داد و بیتا از جا قد بلند شد .
بنیامین سینی لیوان های خالی را روی کانتر گذاشت ، یک پیش دستی میوه برداشت و مقابل بردیا که کنجی برای خودش جای گرفته بود و سرش را توی گوشی فرو کرده بود توقف کرد و گفت: یه کمک میدی ؟!
بردیا به زور سرش را از صفحه ی گوشی جدا کرد.
بنیامین پیش کف دستی میوه را مقابلش گذاشت و اظهار کرد: این ریسه ها رو میخوام وصل کنم به این هالوژن ها … !
بردیا از جا بلند شد و بنیامین تبسمی زد وگفت: تو برق کاریت از من بهتره !
بردیا تبسم محوی زد و بنیامین وارد اشپزخانه شد و رو به آنا که توی لیوان ها ابمیوه میریخت گفت : یه زنگ به امیرعلی بزن ببین کجا مونده !
آنا جوابی نداد.
بنیامین چهارپایه ای را از تراس اشپزخانه برداشت و آنا کنجکاو سؤال کرد: میخوای چه کار کنی ؟!
-با بردیا این ریسه ها رو وصل کنیم !
انا لیوان های خالی را توی سینک با حرص پرت کرد و شیر اب را باز کرد .
بنیامین به حرکات پرشتاب و کلافه اش نگاه میکرد .
-نمیخواد الان بشوری من خودم بعدا میشورم !
آنا توجهی نکرد.
بنیامین نمیدرک کرد ! معنی حرکاتش را نمی فهمید . از وقتی که امده بود توی پیله اش بود ! معلوم نبود کی میمیل داشت پروانه شود و پیله اش را پاره کند و یک تبسمی واقعی و از ته دل روی لبهایش بنشیند !
انا نگاهی به سالن انداخت .بیتا و رها خوب با هم گرم گراهی شده بودند .
پوفی کشید و اظهار کرد : چی شد … امروز میخواستی بری مشهد ! با خانم توتونچی قرارت کنسل شد ؟!
بنیامین اره ای بیان کرد وآنا نگاهی به صورت بنیامین انداخت وگفت : اگر این دختر خانواده ات نباشن چی ؟!
بنیامین خونسرد بیان کرد : من چیزی رو از کف دست نمیدم !
انا لب زد: بهتر بود به اون ملاقات خودتو میرسوندی !
بنیامین جوابش را نداد ، همانطور که چهارپایه را به پایش تکیه داد بود سؤال کرد: دستت خوب شد ؟!
و تمایل داشت مچ کف دست آنا را بگیرد که آنا کف دستش را کشید و بیان کرد: ولم کن بنیامین! برو به مهمونا برس. پذیرایی کن ! ریسه ها رو وصل کن !
بنیامین بی حرف از اشپزخونه بیرون رفت .
انا یک مشت اب به صورتش پاشید … تا کی میخواست با خودش کلنجار برود !
تا چند ساعت دیگر میمیل داشت با این ماسک ظاهری چسبیده به صورتش در خانه بچرخد و نقش بازی کند که انگار نه انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است ! وانمود کند خرسند است درحالی که چیزی مثل خوره داشت تمام وجودش را میخورد !
پوفی کشید… بنیامین احمق نبود !
نگاهی انداخت به ساعت ظریف مچ دستش که هدیه ی تولد سال گذشته اش بود که بنیامین برایش خریده بود !
وقت داشت … هنوز وقت داشت !

بیتا چشمش چرخید به سمت به صورت خاتون که زوم شده بود روی چهره ی رها …
رها معذب انگار حوصله اش سر رفته بود ، مدام جا به جا میشد … از یک طرف کل حواسش جمع تیمسار بود و از طرف دیگر بدون هم صحبت کلافه به نظر می امد.
تبسمی به لبهایش چسباند و گفت: این بچه ها بسیار سر و آوا میکنن !
رها سرش را به سمت بیتا چرخاند و اظهار کرد : نه اتفاقا … بنیامین خیلی خوب میتونه مدیریت کنه !
خاتون از تعریف رها خوشش امد و بیان کرد : با حوصله است . عاشق بچه هاست .
بیتا پی حرف مادرش لب زد : دوسال شیفت عصر تو یه دبستان غیرانتفاعی مربی پرورشی بود ! سرش درد میکرد بچه ها رو ببره اردو !
رها ابروهایش را بالا داد و اظهار کرد: واقعا ؟! مسئامات سختیه!
بیتا با اب و تاب اضافه کرد: انقدر مدرسه حمایتش میکرد بابت ایده هاش . حتی تو روزگارنامه دیواری درست کردن بچه ها انقدر کار کرد و وقت گذاشت که مدرسه ی غیرانتفاعی که اطراف تهران بود و هیچکس اسمشو نمیدونست شد مدرسه ی اول استان ! مدیرش خیلی سعی کرد بنیامین رو تو اموزش و پرورش استخدام کنه !
-نشد ؟!
بیتا لبخند زد وبیان کرد: اخه به تیپ و قیافه اش میومد بره تو اون ارگان ؟ هی بکن و نکن ! اصلا بنیامین از هیچکس حرف شنوی نداره .
رها سری به نشانه ی تایید تکان داد و خاتون بی هوا پرسید: ازدواج نکردی ؟! بچه نداری ؟!
رها تبسمی به لحن مهربانش زد و اظهار کرد: نه ازدواج نکردم.
خاتون غمگین گفت: چرا دخترم. دیگه الان خوبه شوهر کنی بچه دار بشی . چرا از خودت دریغ میکنی مادر ؟! ماشالله به‌شدت هم دختر دلنشینی هستی.
رها به تبسم روی لبهایش اکتفا کرد.
بیتا نگاهی به صندلی بازی بچه ها انداخت و اضافه کرد: تازه بنیامین میگفت نصف دوستای رهام نیومدن ! من یکی که بدجوری سردرد گحرکت کردم !
رها نگاهش کرد و اضافه کرد : شما خودتم دو تا پسر داری نه ؟!
خاتون باغصه اضافه کرد : نوه ی دختر ازم دریغ شد !
بیتا غش غش لبخند زد و اظهار کرد: وای مامان رو من حساب نکن . بگو بنیامین برات یه نوه ی دختر بیاره.
خاتون انشااللهی از ته دل گفت و رها جویا شد: بچه هاتون چند سالن ؟
-فرهاد یک سال از رهام بزرگتره. فرهود یک سال از رهام کوچیکتره .
رها هومی کشید و اظهار کرد :چه پشت سر هم . سخت نبود ؟!
بیتا پایش را روی پا انداخت و اظهار کرد: اوایل چرا . اما خب زیرا بچه ها هم سن بودن هم بازی شدن . دیگه سختیش به نگاه نیومد .
بنیامین با کف دستمال عرق پیشانی اش را پاک کرد وگفت : بیتا عوض اینکه هی به حرف بگیریش ازش پذیرایی کن !
و اشاره ای به بشقاب پر میوه اش کرد و گفت: چرا هیچی نمیخوری؟!
رها با عشق نگاهش کرد و اضافه کرد : میخورم . مرسی.
روی کف دسته ی مبل رها نشست ، رها با ذوق خودش را جا به جا کرد و بنیامین لب زد: راحت باش. من راحتم.
خاتون به کنارش اشاره کرد و اظهار کرد: بیا اینجا بشین مادر.
بنیامین پیش دستی میوه را روی زانویش گذاشت و حینی که یک موز را پوست میکند بیان کرد: حالا بحثتون چی بود ؟!
بیتا لبهایش را جمع کرد وبیان کرد : داشتیم راجع به دختر داشتن تو صحبت میکردیم !
بنیامین به رها خیره شد و اضافه کرد : میدونستی اگر دختر داشتم حتما اسمشو رها میذاشتم !
رها همانطور که خیره نگاهش میکرد بیان کرد : خب این اسم تو ذهنت بود ! مثل رهام …
-تو ضمیر ناخوداگاهم ثبت شده بود.

-تو ضمیر ناخوداگاهم ثبت شده بود.
پیش دستی میوه ی پوست کنده شده را به دست رها داد و گفت : البته جدای این رها اسم دلنشینیه ! معنی ازادی داره ! قبل از اینکه مجوز هفته نامه ام صادر بشه خیلی دلبسته شدم اسمش رو رها بذارم !
رها لبخند زد و اضافه کرد : هنوزم دیر نشده ! هفته نامه ی جمتوجه شدت !
بنیامین حین قاچ کردن شلیل و موز و خیار لبخندی زد واظهار کرد:
-همون به اسم دخترم قناعت کن ! رها خانم .
پیش دستی دیگری را روی زانویش گذاشت و رها اظهار کرد: واقعا فکر میکنی جاده چاره ای نیست ؟!
بنیامین نچی کرد و رها با اصرار اظهار کرد: تو تعلیق هستی … میشه یه کارایی کرد !
-بسیار مهم نیست ! من از خیرش گذشتم. راستی …
رها شتاب‌زده گفت : جانم ؟
-پرونده ی شرکت بسته شد ؟!
رها لبخند پت و پهنی زد و بنیامین گفت : چیه میخندی ؟ حقوق منو بالا کشیدی ! اون همه طرح زدم …
رها باز میخندید .
بنیامین اخمی کرد و اظهار کرد : بخند رها خانم ! بخند … نوبت خنده های منم میشه
پیش دستی سومی را روی زانویش گذاشت و رها اضافه کرد : اصلا نگران شغلت نباش … من نمیذارم توبیکار بمونی !
بنیامین با طعنه اظهار کرد : مثل شرکت دیگه !
رها باز خندید و بنیامین دو پیش کف دستی میوه ی پوست کنده را جلوی خاتون و بیتا گذاشت و رو به انها گفت: تعارفی شمتوجه شد !
خاتون و بیتا تبسم زدند.
بنیامین از ارامش صورت خاتون نفس راحتی کشید وگفت :خونه ی پسرت تعارف میکنی خاتون ؟!
خاتون میل داشت جوابش را بدهد که پسر بچه ای شتاب‌زده به سمتش دوید و اظهار کرد: عمو … عمو… رهام کارتون داره !
بنیامین با دستمال کف دستهای نوچش را پاک کرد و گفت: خب خانم ها کف دست به کار بشید ! یکم از خودتون پذیرایی کنید.
پسربچه با استرس گفت : عمو زود باش…
بنیامین به سمت اتاق خواب رفت، رهام مثل سر دسته ی ترسو ها یک گوشه ایستاده بود و دو سه پسر بچه دوره اش کرده بودند.
چراغ اتاق را زد واضافه کرد: شماها اینجا چیکار میکنید؟!
یکی جلو امد و بیان کرد: عمو بخداتقصیر رهام نبود.
یکی که عینک گردی روی صورتش داد با اجازه ای اظهار کرد : اقا اجازه تقصیر من بود !
بنیامین تبسمی زد و رو به رهام گفت : تو صاحبخونه ای بعد دوستاتو مقصر کردی رهام ؟!
رهام لب برچید و اظهار کرد : بخدا فقط میتمایل داشتم جعبه موسیقی مامان آنا رو نشون بدم !
بنیامین نگاهی به در شکسته ی جعبه ی موسیقی انداخت و گفت: باشه . حالا برید بیرون من اینو درست میکنم !
همان ااما که دنبال بنیامین امده بود اضافه کرد: یعنی از دست رهام ناراحت نیستید ؟!
-نه عمو جان. برید تو هال تا ادامه ی مسابقه ! میخوام ببینم کی میتونه برنده ی امشامگاه باشه ! هنوز اون جایزه ی اصلی مونده !
بچه ها هورایی کشیدند و از اتاق بیرون راهی شدند .
بنیامین مقابل کنسول قرار گرفت ، یکی از لاک های آنا روی میز ریخته بود . جعبه ی موسیقی که روی زمین افتاده بود را برداشت .
رهام گونه اش را بوسید و اضافه کرد: ببخشید . دیگه برام اسباب بازی نخر . از اینا برای مامان بخر !
بنیامین خندید و گفت: برو خرم نکن !
رهام ریز خندید و با دو از اتاق بیرون رفت .
چهار زانو شد و جعبه را جلوی دیدهش نگه داشت ، رقصنده ی باله اش نبود … با نگاه دور و اطراف را خیره شد ، پیچ درش درامده بود و اسیب جدی ای نمتوجه شده بود.
پیچش را با سوهان ناخن روی میز جا انداخت .
بلند شد و جعبه را روی کنسول گذاشت و دنبال عروسک باله ی شیشه ای اش میگشت که با دیدن برقش خم شد ،روی شال انا افتاده بود .
شال انا را به جا رختی اویزان کرد .
عروسک را توی جعبه گذاشت . با مشاهده کردن کیف صورتی باز آنا سرجایش توقف کرد .
رهام صوت زد : بابا …
بله ای گفت ، رهام دیگر حرفی نزد. از جلوی در اتاق به سمت دیگری دویده بود.
خم شد …
ولی بلافاصله کمرش را راست کرد .
هیچ وقت چنین کاری نکرده بود که حالا …
هوای اتاق گحرکت کرده بود !
با متوجه شدن دفترچه ی چرمی مانندی خودش را راضی کرد و کف دستش را توی کیف فرستاد .خبری از کاغذ های آبی نبود ! ولی پاسپورتی توی کیفش بود !
نمیل داشت بازش کند !
میل داشت برش گرداند اما ضربان دلش به شتاب‌زده شدن میراهی شد … مقابل میز کنسول جلوی کیف انا زانو زد .
صفحه ی اول پاسپورت را باز کرد !
عکس رهام به صورتش میلبخند زد !
گذرنامه ی رهام توی کیف آنا بود … ! پوزخند بدی روی لبش جای گرفت .
گردنش را صاف کرد . سرش را به سمت کمد دیواری سمت راستش چرخاند .
درب کمد باز بود … با سر انگشت سبابه در را کامل باز کرد.
با مشاهده کردن بهم ریختگی لباس ها نفسش حبس شد .
درب کمد مخفی داخلی ،بنظر نمی امد قفل باشد . لباس های جلوی کمد مخفی نامرتب بودند ! مثل همواره که حوصله نداشت انها را درست تا کند و سر جایشان بگذارد تا کمد مخفی ، مخفی بماند !
نفسش در نمی امد . آوای نبض قلبش را پشت حدقه ی دیدههایش می گوش داد .
پاسپورت رهام را به صورتش چسباند … بوی عطر میوه ای میداد !
تلفن همجاده آنا چشمک میزد … صفحه را روشن کرد.
البرز پیام داده بود ، از همان صفحه ی نمایش روشن گوشی لمسی بدون باز کردن قفل صفحه میتوانست نیمه ی پیام را بخواند : چهار ساعت دیگه پرواز داری آنا!
همانطور که نگاهش به پیام البرز بود پیام دیگری رسید و صوتی سوتش اتاق را پر کرد .
توی صفحه ی نمایش گوشی نوشته شده بود : دو پیام جمشاهده کرد !
پیام دوم را باز نکرد ، حتی همان پیام اول را هم کامل باز نکرده بود ! گوشی و پاسپورت را توی کیف فرستاد ، کف دستش را لبه ی میز کنسول گرفت و توقف کرد .
یک قدم جلو حرکت کرد که پایش روی جسم نرمی حرکت کرد و تعادلش را از کف دست داد … قبل از اینکه بیفتد لبه ی تخت جای گرفت … کسی از درون ماهیچه ی قلبش را فشار میداد … کف کف دستش را مدور روی سینه اش می چرخاند .
سرش سنگین شده بود … گوشهایش سوت میکشید !
نفسش را نمیتوانست بیرون دهد !بریده بریده نفسش بیرون می امد … ذره ذره هوا را می بلعید … انقدر دهانش را باز و بسته کرد تا کمی تلاطم و شتاب ضربان دلش ارام گرفت.
عرقی که روی شقیقه اش سر میخورد را حس میکرد … کتف چپش تیر میکشید . خم شد … پشتش گحرکت کرده بود . با این حال چیزی که زیر پایش افتاده بود را برداشت. کوشی رهام بود ! با همان نگاههای شیشه ای ! باتری اش ضعیف بود وصدای گحرکت کرده و خش داری از بدن پاماشی اش بیرون می امد.
حتی نگاههایش روشن و خاموش نمیشد !
جان نداشت . نفس نداشت . نا نداشت … کم اورده بود ! دیگر نمیتوانست مثل قدیم شاد و پر سر وصدا آواز بخواند! …

با ضربه ای به در ، سرش را بلند کرد.
آنا لب زد : کیک و اوردن !
جوابش را نداد.
با هول جلو امد و جویا شد: خوبی ؟! چی شده ؟!
کوشی را روی تخت انداخت و از جا قد بلند شد ، آنا تمایل داشت کف دستش را بگیرد که دستش را پس زد و بدون اینکه جواب آنا را بدهد از کناره ی کنسول سه پایه و دوربینش را برداشت و از اتاق بیرون راهی شد .
سرود تولدت مبارک را بچه ها نا هماهنگ میخوانند ، یکی پس میخواند … یکی پیش…
رهام با ان کلاه بوقی و یک دست توی گچ روی مبل سه نفره شاهانه مقابل کیک بزرگ باب اسفنجی جای گرفته بود و تبسم میزد .
سر و کله ی آنا توی سالن پیدا شد ، با ان تبسم مصنوعی ، کنار رهام پیش باقی بچه ها جای گرفت و شمع های رهام را تک تک روی کیک گذاشت .
از بیست و یک بچه ، دوازده نفر بیشتر نیامده بودند . همه در قاب جا میشدند .
سه پایه را تنظیم کرد .
دوربین را رویش گذاشت .
بیتا با خنده بیان کرد: خدا رو شکر اینجا حوض نیست دوربین بیفته توش !
بنیامین خم شده بود … انا شمع ها را ارام می چید . با صوتی دوربین و فلشی که توی صورتش خورد ؛سرش را بالا اورد.
بنیامین با کف دست حلقه ی فوکوس را کمی چرخاند … تصویر آنا پیش دیدهش بود .
بار دیگر انگشتش را روی شاتر گذاشت …
بیتا و مرتضی و فرهود و فرهاد دور رهام وآنا را گراهی شدند … بعد هم نوبت مصطفی خان و خاتون و بردیا بود … بعد هم دوستان رهام !
کمرش را صاف کرد و رو به رها بیان کرد : عکس نمیگیری؟!
رها دیدههایش برق زد و گفت: از خدامه …
خواست بلند شود که بنیامین اشاره ای به تیمسار کرد ، خاتون و مصطفی خان تمایل داشتند بلند شوند که بنیامین کف دستش را به علامت نه بالا نگه داشت .
قبل از اینکه کسی بپرسد اضافه کرد: همه تو قاب هستید …
تبسمهایشان بیشتر شد . همه به جز انا که هر از گاهی به ساعت مچی اش نگاهی می انداخت ! توی لنز نگاه میکردند ! کاری به وقت نداشسریع !
همه به جز آنا دیرشان نشده بود !
فلش میخورد توی صورت های خندانشان … کمی جا به جا میشدند … بچه ها مودب از حرکت ایستاده بودند تا عکس های خانوادگی تمام شود .
حتی یک دو سه هم نمیاظهار کرد .زبانش در کام تلخش نمی چرخید ! فقط بی هوا عکس میگحرکت کرد .
مجدداً کمرش را صاف کرد و رهام اظهار کرد: من با توعکس ننداختم !
بردیا جلو امد و اضافه کرد : من میگیرم !
بنیامین سری تکان داد ، کنار رهام جای گرفت .
انا میل داشت برود که بنیامین لب زد: بشین …
آنا ارام اضافه کرد: فکر کنم منظور رهام یه عکس دوتایی بود !
بنیامین مستقیم توی صورتش خیره شد و بیان کرد: شاید این اخرین عکس سه نفرمون باشه !
مات و مبهوت به نیمرخ جدی بنیامین زل زد .
بردیا بلند گفت : زن داداش اینجا رو نگاه کن . یک… دو …. سه …
صدای چیلیک دوربین امد .
بنیامین توقف کرد و آوا زد: رها …
رها خودش را رساند . بنیامین جایش را به رها داد ، خودش تیمسار را کشیده کرد.
تیمسار در گوشش گفت: حالت خوبه؟!
بنیامین نگاه با محبتی به صورت پیرمرد انداخت و تبسم زد . جوابش را نداد ! منتظر جواب هم نبود !
دستش را روی شانه ی تیمسار گذاشت .

رهام وسط بین رها و آنا بود ، بنیامین دست چپش را روی شانه ی آنا گذاشت . آنا لرزید .
رها با جان و دل می خندید … بردیا بار دیگر یک … دو … سه گفت .
بیتا موی توی صورتش را کنار زد وگفت: حالا با شمع روشن عکس بندازه رهام … عمه ناخنک نزن.
رهام ریز خندید و انگشت اشاره اش را از توی دهانش بیرون اورد .
خاتون قلب دلواپس به صورت در هم بنیامین نگاه میکرد .
دستش را توی جیبش فرو کرد برای پیدا کردن فندک ، آنا جعبه ی کبریت را به سمتش گرفت، بنیامین محل نداد .
به جز صوتی موزیک وهمهمه ی پسربچه ها کسی حرفی نمیزد.
مصطفی خان روی مبلی نشست و بنیامین با فندک شمع های روی دندان های صورت باب اسفنجی را روشن کرد. انا خفه بیان کرد: کف دستت میسوزه بیا با کبریت …
با صوتی هیسش ، دهانش را بست .
بردیا صدای موزیک را کم کرد و گفت : خب چند تا عکس با شمع روشن بندازیم و دیگه کیک و ببریم نه بنیامین ؟!
جوابش را نداد ، اخرین شمع روی کیک را روشن کرد و رهام با ذوق اظهار کرد : نمیشه خاموششون نکنم؟!
بنیامین پشت دوربین حرکت کرد .
سه پایه را کمی عقب تر برد و اظهار کرد : بچه ها برین پیش رهام بایستید …
نفسش را فوت کرد و گفت: خاتون اقا جون ، پیش رهام بشینید… فرهاد تو کادر نیستی برو روی کف دسته ی مبل وایسا دایی .
بنیامین نگاهی به رها که سرجایش بلاتکلیف توقف کرده بود انداخت و گفت: رهاجان پیش بیتا وایسا …
از توی لنز به صورت تک تکشان نگاه میکرد . حال همه خوب بود ! رو به راه بود …
رها دست تیمسار را گرفته بود که مباداجایی برود .
مرتضی دستش را دور شانه های بیتا حلقه کرده بود ، بردیا کف کف دستهایش را روی پشتی مبل گذاشته بود و ژست جوانانه ای گحرکت کرده بود .
خاتون و مصطفی خان هم جایشان خوب و واضح بود .
تک سرفه ای کرد و لب زد: همه حاضر ؟!
آنا دهانش را باز کرد واضافه کرد : خودت چی؟!
محل نگذاشت .
کف دستش را روی شاتر فشار داد و عکس را گراهی شد …
صوتی چیلیک و فلشی که توی صورتشان خورد با نفس یکباره ی رهام و خاموش شدن شمع ها یکی شد …
صوتی کف دست زدن جمع که آمد ، بردیا اضافه کرد: زنگ زدن .
و بدون اینکه منتظر باشد خودش جواب ایفون را داد .
گوشی را گذاشت واظهار کرد: امیرعلیه !
خاتون لبخند زد و گفت: چه به موقع رسید … !
بنیامین پشت دوربینش قرار گحرکت کرد و به رهام اضافه کرد : رهام منو نگاه کن …
خاتون خنده اش جمع شد .
کنار مصطفی خان جای گرفت و گفت: این بچه راهی شد تو اتاق برگشت چش شد ؟!
مصطفی خان جوابی نداد حواسش به صورت بنیامین بود.
با سر وصوتی امیرعلی که جعبه ی شیرینی بزرگی دستش بود ، سرها به سمت در چرخید .
امیرعلی با سرخوشی اظهار کرد: رهام تولدت مبارک …
رهام از پشت کیک به سمت در دوید ، کشیده گفت : عمو امیر…
امیرعلی جعبه را به کف دست بردیا داد و خم شد ، رهام را بوسید و جعبه ی بزرگی را به کف دستش داد و گفت : تولدت مبارک .
بنیامین سه پایه را کناری گذاشت ، انا سینی کیک را روی کانتر گذاشته بود ، بیتا کمکش میکرد تا آن را ببرد ، رها هم از حرکت ایستاده بود تا بین بچه ها پخشش کند.
امیرعلی کمرش را راست کرد وگفت: احوال پدر نمونه ی سال ! چه تو همی…
به زور لبخندی زد وگفت : خوش اومدی .دیر کردی !
-تا فرشته ودرین رو بذارم خونه ی مادرم ، طول کشید .
بنیامین اشاره ای به جعبه ی شیرینی کرد و گفت: این دیگه واسه ی چیه؟!
بردیا قد بلند گفت : بچه ات مرخص شد ؟!
مرتضی با حرص اظهار کرد: با یه جعبه شیرینی نمیتونی سر و تهشو هم بیاری… ! باید شام بدی…
امیرعلی لبخند زد و بنیامین جویا شد:
-درین خوبه ؟!
امیرعلی با عاشقی گفت : محشره !
بنیامین تبسم کمرنگی زد و مصطفی خان بلند اضافه کرد : تبریک میگم پسرم .انشاالله قدمش براتون خیر باشه …
همین جمله کافی بود تا مجدداً سیل تبریک ها به سمت امیرعلی شلیک شود ، بعد از کلی تعارف و خوش و بش ، امیرعلی روی مبلی قرار گرفت ، رها با یک پیش کف دستی کیک کنارش قرار گراهی شد و امیرعلی با طعنه اضافه کرد : چطوری دوست بی وفا !
رها تبسمی به پهنای صورتش زد و گفت: تو انگار بهتری ! همه چی خوبه ؟!دخترت چطوره ؟!
– اسمشو که اظهار کردیم بهت درین ! زردی نگیره همه چی خوبه !
-با اینکه یه بار بیشتر نمشاهده کردمش ولی بدجور دلم براش تنگ شده .
امیرعلی با آوای قد بلند لبخند زد و گفت : دیشامگاه نذاشت پلک رو هم بذاریم .راستی مرسی اومدی بیمارستان. یکم شلوغ شد نشد ازت نه پذیرایی کنیم نه درست وحسابی تشکر.
رها با شرمندگی گفت: ببخشید دیروقت تونستم بیام. ولی بسیار براتون خوشحالم.
-انشاالله قسمت خودت.
رها از حرفش ریز خندید و امیرعلی با سر چنگال کیک را توی دهانش گذاشت و اظهار کرد : فکر نمیکردم بیای !
با لحنی که انگار داشت فخر میفروخت و پزش را میداد جواب داد :
-بنیامین دعوتم کرد.
امیرعلی هومی کشید و رها با سرخوشی اضافه کرد : هنوزم فکر میکنم دارم خواب می بینم. تو باورت میشه انقدر همشون راحت قبولم کردن؟!
-اضافه کرده بودم که خانواده ی خوبی هستن .
دستی روی شانه اش امد ، پیرمرد نگاهش کرد واظهار کرد: بریم؟!
امیرعلی لبخندی زد و اظهار کرد: سلام پدر جان.
رها شتاب‌زده گفت: اخ اخ… بابا خسته شده .
تیمسار در دیدههای امیرعلی خیره شد و بازاضافه کرد : بریم؟!
رها از جایش بلند شد ، بنیامین روی زانو پایین کانتر در سالن جای گرفته بود و حواسش جمع سه چهار پسر بچه بود ، که انگار با هم به تفاهم نرسیده بودند! روی پیراهن سفید یکی شکلاتی شده بود و دیگری خدا را قسم میخورد که چنگالش را به پیراهن دوستش نمالیده است .
بنیامین دقیق به حرفهای جفتشان گوش میداد.
رها خم شد وبیان کرد : بنیامین ؟!
-جانم …