رمان وهم پارت ۳۵

-شرمنده،دوستم قلبش از بی معحرکت کردیم پر بود. دیگه تا از قلبش در بیارم طول کشید.
با لبخند نگاهش کردم و قلبم می میل داشت بخاطر این همه درک و محبتش محکم گونه اش رو ببوسم.
همراز سر به زیر “خواهش می کنم”ای گفت و اتش فقط تبسم زد.
حدود ده دقیقه بعد بهنام،صاحب کافه و دوست اَرس با فنجون های قهوه نزدیکمون شد و بعد از تعارفات معمول،از کنارمون رفت.
به محض راهی شدنش،اتش تلفنش رو از روی میز برداشت و تبسمی به اَرس زد و بیان کرد:
-منو ببخشید چند دقیقه،یه تلفن واجب دارم.
اَرس با احترام سری تکون داد ولی تمام تمرکز من بهم ریخت.
خدایا من جدا پارانویا گحرکت کردم،به اتش هم شک داشتم.
تا لحظه اخر به اتشی که از در کافه بیرون زد نگاهی کردم و بعد صوتی اَرس توجهم رو جلب کرد:
-خب خانوم ملکان،بنده سرپا گوشم و در خدمتتون هستم.
همراز نفس عمیقی کشید و متوجه تنش موجود در حرکاتش شدم. مجدد کف دست هاش رو گراهی شدم و با قلبگرمی اظهار کردم:
-اَرس واقعا قابل اطمینانه. می تونی راحت حرفتو بزنی.
چشم های پرش رو بهم دوخت،وقتی با اطمینان سر تکون دادم نفسی کشید و به اَرسی که با صلابت و محبت نگاهش می کرد خیره شد و اضافه کرد:
-مرسی که وقتتون رو در اختیارم گذاشتید.
اَرس “اختیار دارید” ای بیان کرد و همراز به ارومی ولی با کمی لرزش شروع به صحبت کرد.
لرزِ موجود در آواش دلم رو له می کرد. حق این دختر انقدر ناحقی نبود.
به فضای گرم و دوستانه کافه چشم دوخته و سعی کردم حواسم رو پرت کنم. به تنه های درختی که با طراحی خاصی شکل یک صندلی به شدت جذاب و خواستنی شده بود نگاهی

دوخته و سعی می کردم کمی فکرم رو درگیر کنم که با صدای قد بلند تلفنم،نگاه از تنه گرفته و تلفنم رو از داخل جیبم در اوردم.
با دیدن اسم “پاکان”اخمی بین دوابروم نشست و صدای تلفنم رو قطع کردم. لبخند کمرنگی زده و حین اینکه از پشت میز کشیده می شدم اظهار کردم:
-ببخشید،باید جواب بدم. زود بر می گردم.
و به ارس نگاه کرده و با چشمام به همراز اشاره کردم. متوجه منظورم شد و سری تکون داد.
سرشونه همراز رو فشردم و بعد با قدم های قد بلندی از کافه بیرون زدم.
به محض اینکه وارد باغِ پشتی شدم،تماس قطع شد و چند لحظه بعد آوای پیامک تلفنم قد بلند شد. بلافاصله پیام رو باز کرده و به صفحه گوشی خیره شدم:
“کارم واجبه نیاز،حتما بهم زنگ بزن”
تعلل نکرده و شماره اش رو گحرکت کردم. بوق دوم هنوز کامل به صدا در نیومده بود که پاکان با صدای مضطربی بیان کرد:
-کجایی نیاز؟
روی سنگفرش ها قدم زدم و اضافه کردم:
-چطور مگه؟چیزی شده؟
-اره،می تونی حرف بزنی؟
با دقت به اطراف خیره شدم. هیچکس نبود. تمام الاچیق ها خالی بود و به جز درخت های بی شمار،کس دیگه ای نبود.
پاسخ دادم:
-اره،حالا بگو چی شده.
و سمت تک درختی که گوشه باغ بود حرکت کردم. هوا سردتر شده بود و فضای خنک اینجا باعث شد لبه های بافتم رو بهم نزدیکتر کنم که پاکان با تشویش گفت:
-ببین دقیقا نمی دونم چه خبره،ولی انگار پیروزگار و چندنفر دیگه دنبالتن.
-چی؟
از حرکت توقف کردم و لبه های بافتم رو رها کردم و با اخم های درهمی تکرار کردم:

-چی میگی؟درست حرف بزن ببینم.
مستاصل اظهار کرد:
-نیاز باور کن دقیقا نمی دونم چی شده. ولی امروزگار همون دوستم که کمکت کرد وارد مهمونی بشی بهم گفت که متوجه شده انگار پیروز با یه عده دیگه دنبالتن. نشناخته اون یکی هارو ولی طبق چیزایی که بیان کرد حدس می زنم شاهان ملکان باشه. میاضافه کرد متوجه شده که گفتن برات به پا گذاشتن و امارت رو مو به مو دارن. نیاز الان کجایی؟کس مشکوکی اونجا نیست؟
نفس عمیقی کشیدم و با گیجی گفتم:
-پاکان مطمئنی اشتباه نمی کنی؟من اصلا متوجه چیز مشکوکی نشدم. تو این چند روز کسی دنبالم نبوده.
-مطمئنم نیاز،می اظهار کرد با گوشای خودش متوجه شده که اظهار کردن ولیر حرکت کرد و امدات رو دارن،اونم خیلی دقیق. لوکیشن همه جاهایی رو حرکت کردی رو داشتن.
کلافه کف دستی به شالم کشیدم و به فضای سرد و پاییزی باغ مقابلم انداختم و بیان کردم:
-من چیز خاصی نمتوجه شدم. گاگول که نیستم،بالاخره اگه این مدت تعقیبم می کردن باید متوج…
و حرف توی دهنم موند و توسط فرضیه های دیگه،بمبارون شدم.
مغزم به سرعت داده های جمشاهده کرد رو تحلیل و پردازش کرد و چند لحظه بعد با حیرت اظهار کردم:
-ماشینم…پاکان ماشینم.
و بدون اینکه جوابی به داد و فریاد های پاکان بدم،تماس رو قطع کردم و دوان دوان سمت پارکینگ دوییدم. خدایا چرا به فکر خودم نرسیده بود؟
جی پی اس!!
با تموم سرعت سمت پارکینگ می دوییدم و در دل تمام ملکان های کثافت رو به باد ناسزا می گحرکت کردم.
ورودی پارکینگ در قسمت انتهایی باغ بود. از جاده پله پایین رفته و چند لحظه بعد وارد پارکینگ شدم. گیج و ویج به اطراف نگاه می کردم و سعی می کردم به یاد بیارم که ماشین رو کجا پارک کردم

چندین ماشینی که در اطراف پارک شده بود نگاهی کرده و با متوجه شدن سمندِ سفید پلاکِ ایران ۲۱ تبسمی زدم و سمتش حرکت کردم. دقیقا کنارش ماشینم رو پارک کرده بودم.
با قدم های بلندی سمت ماشینم حرکت کردم. به محض اینکه نزدیکش شدم،خم شده و کف دست دراز کرده و لبه های ماشین رو لمس کردم.
چشم ریز کرده و با دقت به هر لمس واکنش نشون می دادم و به دنبال چیزی گشتم.
جلوی ماشین،خبری نبود. همونطور که قرار گرفته بودم،سمتِ قسمت راننده حرکت کردم. اینجا باید بیشتر دقت می کردم. راحت تر می تونستم به تمام ماشین کف دسترسی داشته باشم.
بافتم کثیف می شد،ولی چاره ای نبود. کاملا دراز کشیده و با بیچارگی شونه هام رو روی زمینِ سرد و کثیف پارکیینگ کشیده و سمت زیر ماشین حرکت کردم.
با شونه هام خودم رو به جلو می کشیده و کف پاهام محکم به زمین چسبیده بود و سعی می کردم هماهنگ با حرکات شونه ام،پاهام رو هم رو جلو بکشم. درست وقتی سرم واردِ قسمت زیرین شد،از حرکت مونده و با دقت به اطراف ماشین چشم دوختم.
ابتدا نگاهی به جلوی ماشین انداختم. خبری نبود.
هیچ چیزی به چشم نمی خورد.
به کف ماشین نگاهی کرده و بعد از اینکه مطمئن شدم در کف هم چیزی نیست،گردن خم کرده و به سختی به کنارِه ی درها خیره شدم. زاویه دید به‌شدت مناسبی نداشتم،شونه هام رو جلوتر کشیده و زانوهام رو صاف کردم و حالا کاملا خودم رو روی زمین کشیدم.
سرمایی که به سرم می خورد،اذیت کننده بود ولی اجبارا تحمل می کردم.
شانس اوردم روسری سرم بود وگرنه تا الان تمام موهامم کثیف می شد.
وقتی تا کمر خودم رو به زیر ماشین کشیدم،نفس اسوده ای کشیده و حالا با دقت بیشتری به گوشه و کنار چشم دوختم. کناره هام چیزی نبود. به جز گرد و غبار چیز دیگه ای به چشم نمی خورد.

خودم رو سمت لاستیک کشیده و ارنجم رو کف زمین گذاشته و کمی قد بلند شدم تا به اون سمت لاستیک نگاهی بندازم که بلافاصله نور سبز رنگی به چشمم خورد و تبسمی روی لب هام شکل گحرکت کرد.
خودشه….
کشون کشون و به هزار مشقت خودم رو روی زمین کشیده و سمت لاستیک حرکت کردم.
با تبسم پیروزگاری به جی پی اسی که چراغ دیدهک زنش به دیدهم می خورد نگاهی کرده و درست لحظه ای که کف دست دراز کرده و خواستم برش دارم،صدای اشنایی گفت:
-لاساسینو خونریزی دارید.
و متوقف شدم.
متفکر و مشکوک سرجام خشکم زده بود که با گوش دادن آوایِ گیراش،یخ زدم:
-خوبم،نیاز کجاست؟
اراز بود…مطمئن بودم.
هیجان زده خودم رو از زیر ماشین بیرون کشیدم. کمر و ارنجم بخاطر اصطکاک با زمین کمی درد می کرد اما بی اهمیت خودم رو به شدت جلو می کشیدم و وقتی نصف و نیمه از زیر ماشین بیرون زدم،لب باز کرده و خواستم آواش کنم که جمله اتش،حرف رو توی دهنم گذاشت:
-لاساسینو خون ریزیتون زیاده،باید زخمتون رو پانسمان کنید.
لاساسینو؟
چرا به اراز می اظهار کرد لاساسینو؟
اصلا لاساسینو یعنی چی؟
هنوز گیج حرف های اتش بودم که اراز با غرش خاصی اضافه کرد:
-خون ریزی به درک،میگم نیاز کجاست؟این سرگرده که به چیزی شک نکرد؟
نمی متوجه شدم چرا اما به شدت تپش دل گراهی شده و کف دست و پاهام یخ زده بود. خدایا چه اتفاقی داشت می افتاد؟
اتش با مضطربی بیان کرد:
-نه مشکلی نیست. دارن با همراز حرف می زنن. حداقل

بذارید پانسمان رو عوض کنیم،بلوزتون خونیه.
اتش چرا انقدر با احترام با اراز حرف می زد؟
دیگه نتونستم مخاموشی بمونم. به ارومی خودم رو از زیر ماشین بیرون کشیدم. بی توجه به سر و وضع خاکی ام،روی زانوهام قرار گرفته و سرم رو به نرمی بالا گراهی شده و از بین شیشه های ماشین به جلو نگاهی کردم.
ماشینِ اتش،حدود دو جایگاه دیگه با من فاصله داشت. اتش رو به من و اراز پشت به من ایستاده بود.
متوجه شدم کتش رو از تنش در میاره. دلم می تمایل داشت سمتش حرکت کرده و بهش کمک کنم اما خودمم نمی درک کردم چرا نمی تونم از جام تکون بخورم.
دقیقا دنبال چی بودم؟
تمام تن چشم شده و به ارازی که کتش رو از تنش خارج می کرد نگاه می کردم. کت رو کلافه روی سقف ماشین انداخت و با کف کف دستش ضربه ای به سقف زد ولی اتش با هول و ولا چیزی رو از صندوق عقب بیرون می کشید.
چشم تیز کرده و با دقت به صحنه مقابلم خیره بودم.
اتش کوله مشکی رنگی رو از صندوق بیرون کشید و به سرعت نزدیک اراز شد و بلوز مشکی رنگی رو سمتش گحرکت کرد.
زیر لب چیزی گفت و بلوزش رو با یک حرکت از تنش خارج کرد. بی اختیار بدنم گر گرفت و سر پایین انداختم و نگاهم رو به کف زمین دوختم. زمزمه های دونفرشون رو می شنیدم اما سعی می کردم سر بلند نکنم. بعد از حدود سه دقیقه،با ترس و لرز سرم رو بالا گحرکت کردم و از مشاهده کردن اراز نیمه برهنه،هینی کشیده و مجدداً سرم رو پایین دوختم.
لعنتی چرا لباس نمی پوشید؟
خودم رو سمت عقب ماشین کشیدم و دوباره سرم رو قد بلند کردم. اتش با اخم و نگرانی به پهلوش نگاه می کرد ولی اراز بی تفاوت تر از همیشگی پانسمانش رو باز می کرد.
جوری اخم های اتش درهم بود که انگار هزار برابر بیشتر از او درد می کشید. چه رابطه ای بین این دونفر بود؟
چرا همه چیز انقدر شک برانگیز بود؟
پانسمان رو از روی زخمش جدا کرده و با دقت به اطراف نگاه کرد.

بلوز رو توی کف دستش گحرکت کرد و با سختی تن زد اما دکمه هاش رو نبست. اتش از داخل کوله گازاستریل و چسب جمتوجه شدی خارج کرد ولی اراز اجازه نداد روی زخمش قرار بده.
-یدونه چسب بیشتر ندارید،بذارید ببینیم دستمال پیدا می کنم اول خون ریزی رو بند بیارم.
سری تکون داد و من مثل یک گناهکار با عذاب وجدان به صحنه مقابلم خیره بودم و کم کم احساس بدی می گراهی شدم.
با خودم کلنجار می حرکت کردم که دقیقا باید چی کار کنم،و اخرسر تصمیم گرفتم خودم رو بهشون نشون بدم.
نفس عمیقی کشیده و با اطمینان زمزمه کردم:
-کارت درسته نیاز
محکم سری تکون داده و کف دست روی بدنه ماشین گذاشته و برخواستم ولی هنوز کمر راست نکرده و از پشت ماشین خارج نشده بودم که چشمم به دستمال توی دستِ اتش افتاد و نفس تو سینه های من حبس و قلبم…دلم از کار افتاد.
هوا سنگین
،اکسیژن رقیق شد و دیگه نتونستم نفس بکشم…مردمک نگاه هاش درشت شده و من بودم جسم بی جونی که روح از تنش پر کشیده و به کف دستمال سفید رنگی که گوشه ایش طرح گل داشت،خیره شده بود.
کف دستمالی که مادرم با کف دست های خودش دوخته بود و درحصار موهای من قرار می گراهی شد.
کف دستمالی که سایه از سرم باز کرده و با خودش برده بود!!!
هنوز از شوک این اتفاق خارج نشده بودم که اراز با عصیان کف دستمال رو از کف دست های اتش گرفت و از بین دندون های کلید شده اش اظهار کرد:
-کف دست به این نزن.
و دستمال رو داخل جیب شلوارش گذاشت و من،تمام شدم.
شک هام به یقین پیوست…خودش بود.
اراز رستگار،همون سایه بود…معاقلباتم درست در نمی اومد و این وسط ایکس جدیدی پیدا شده بود.
لاساسینو،یعنی چی؟

فصل هشتم

“سایه در روشنایی”

لاساسینو

_پس نیاز کو؟
اَرس نگاه از همراز گرفت و به اتشی که با تعجب نگاهش می کرد با تبسم مردونه ای بیان کرد:
_تلفنش زنگ خورد راهی شد بیرون.
نگاهی به من کرد و با محبت بی ریایی اضافه کرد:
_تو چطوری اراز؟کارت حل شد؟
اجبارا سری تکون داده و پاسخش رو دادم ولی تمام فکرم درگیرش شده بود.
یعنی کجا بود؟
_شما بشینید الانم نیاز پیداش میشه
_نه!
با تعجب نگاهم کرد ولی کف دستی به کتم کشیدم و بسیار معماما اظهار کردم:
_میرم دنبال نیاز. تا شما حرفاتون رو بزنید،ماهم برگشتیم.
سری تکون داد و من نگاه مطمئنی نثار همراز کرده و با قدم های بلندی از کافه بیرون زدم. زخمم مثل جهنم می سوخت ولی مغزم بیشتر بهم فشار می اورد.
فکر های زیادی توی سرم بود و باید می مشاهده کردمش تا خیالم راحت می شد.
از قسمت ابتدایی باغ رد شده و هوای خنک،گرمای تنم رو کمی خاموش می کرد‌.
هنوز از خم باغ رد نشده بودم که با متوجه شدنش،متوقف شدم.
بی اختیار قدم سریع کرده و سمتش حرکت کردم و به محض اینکه متوجه من شد،سرش رو از تلفنش کشیده کرد و با متوجه شدنم لبخند جذابیی زد و اظهار کرد:
_اع،اومدی؟
و تلفنش رو داخل جیبش گذاشت و نزدیکم شد.

با دقت تمام زوایای صورتش رو خیره شدم،مثل همواره به نظر می رسید ولی پسِ چشماش چیز جمشاهده کردی حس می شد.
چیزی که نمی درک کردم!!!
وقتی نزدیکم شد،تازه متوجه خیسی بافت و پاچه های شلوارش شدم. چشمام رو تنگ کرده و سؤال کردم:
_افتادی تو اب؟
_چی؟
به شلوار و بافتش اشاره کردم که متعجب نگاهی به لباسش انداخت و بعد کمی،رنگش پرید.
با دقت تمام واکنش هاش رو زیر نظر داشتم،دستاش رو مشت کرد و بعد نفس عمیقی کشید و سعی کرد به خودش مسلط باشه. نیاز چیزی رو پنهان می کرد…شک کم کم مثل خوره به جانم افتاد…
_آ،این..چیزه راستش افتادم زمین،اونجا…
با دستش به قسمت سنگریزه ها اشاره کرد و اظهار کرد:
_یکم خاکی شدم و رفتم سرویس لباسامو پاک کردم. برای همین خیس شدم. اینارو ول کن،باید یه چیزی بهت بگم….

حالا شک ام کامل به یقین پیوست. نیاز با بحث عوض کردن قصد منحرف کردن ذهنم رو داشت.
منتظر نگاهش کردم که از داخل جیب بافتش جی پی اس کوچکی رو بیرون اورد و گفت:
_به ماشینم وصل کرده بودن.

به بازیش تن دادم.
حواسم رو عمدا از لباسش پرت کردم و با کنجکاوی اظهار کردم:
_کی متوجه شدی؟
_ال…صبح همون موقع که تو راهی شدی. پاکان زنگ زد و بیان کرد.
با دقت به حرفاش گوش دادم ولی اصلا نمی تونستم باور کنم. خودم در جریان بودم که ملکان ها دنبال نیاز هستن،اما قلبیل نمی شد بهش بگم.
همچنان خودم رو گول زدم:
_که اینطور،بدش به من. لوکیشن خوبی سراغ دارم.
_باشه.
جی پی اس رو از کف دستش گرفتم و داخل جیب کتم گذاشتم. قدمی عقب راهی شدم و اجازه دادم جلو بیافته. مردد قدمی برداشت و جلوتر رفت.
حدسم اشتباه نبود،نیاز روی زمین کشیده شده بود!!!
پشت لباسش خاکی تر و خیس تر بود.
تو دقیقا چی کار کردی نیاز مهر ارا؟!

نیاز

سخت نبود،مرگ بود!!!
بیچارگی بود،درد بود و زهر بود.
تمام تنم می لرزید،تمام تنم درد می کرد،زخم گلوم می سوخت‌….تیر می کشید و فریادم در گلو خفه شده بود‌.
وقتی به خاکستر چشم هاش نگاه می کردم،نفسم بند می اومد و دلم تیر می کشید.
تازه می درک کردم واکنش های بی دلیل بدنم رو….تازه می متوجه شدم چرا شیشه این دیده ها از روزگار اول زخمیم می کرد.
در تمام مدتی که کنارم نشسته بود،نهایت سعیم رو می کردم که بهش خیره نشم و مقابل اَرس چیزی بروز ندم‌.
فکرم بیشتر از این صحبت ها درگیر بود،سوال بی جواب زیادی توی سرم بود‌.
میخواستم به روش بیارم،میمیل داشتم لحظه ای که مشاهده کردمش خودم رو نشون بدم و بگم همه چیز رو متوجه شدم،ولی می هراسیدم…از اینکه از کف دستش بدم می هراسیدم.
از اینکه برای همیشگی بره و دیگه نبینمش،وحشت داشتم.
عمدا هویتش رو از من مخفی کرده بود،نمی تمایل داشت من بفهمم و اگه متوجه می شد متوجه شدم،چه واکنشی نشون می داد؟
نمی تونستم نبودنش رو تحمل کنم،به حضورش نیاز داشتم،حتی اگه خودش رو در سایه مخفی می کرد.
_پس گلی بختیار یهو زد زیر همه چی درسته؟
با آوای اَرس از اوهام بیرون اومده و با گیجی نگاهش کردم. ثقل نگاه اراز باعث شد تکونی بخورم و به ارومی بگم:
_اره،چند روزگار قبلش حرف زده بودیم. همه چیز اکی بود و قول داد به نفعمون شهادت بده. نه تنها خودش،بلکه همه کارکنا ولی روزگار بعدش زد زیرش و منو متهم کرد.
_ادعای حیثیت کردن؟
اهی کشیدم و گفتم:
_نه. اینش عجیبه. هیچ شکایتی نداشتن.

_پس مشخصه میخوان پرونده رو بی سرو آوا ببندن.
_من اینطور فکر نمی کنم جناب سرگرد.
صوتی قاطع اراز باعث شد سنجاق نگاه منو اَرس جدا بشه و به خاکستر دیده های او نگاه بندازیم‌
قبل از اینکه اجازه پرسش بده،خودش اضافه کرد:
_حس می کنم یه جور دیگه دارن بازی می کنن. یا منتظر حرکت بعدی ما هستن تا حرکت جمتوجه شدی رو کنن. مشخصه میخوان برخلاف تصور ما بازی کنن تا نشون بدن کف دستشون پره و جوری که فکر می کنیم،قدم بر نمی دارن‌.

اَرس متفکر سری تکون داد و بعد از چند لحظه رو به من اضافه کرد:
_می تونی یه قرار ملاقات با گلی بختیار بذاری؟
بی حواس اضافه کردم:
_نه،ببینمش می کشمش‌.
خاموشی سنگینی ایجاد شد و تیر نگاه همه روی من قرار گرفت.
چی اظهار کردم الان؟
سرفه ای کردم و با بیخیالی اظهار کردم:
_خیلی ازش عصبی ام. مطمئنم ببینمش دعوامون میشه.
_سعی کن باهاش ارتباط بگیری،باید باهاش حرف بزنیم و بفهمیم چی شده که انقدر تند تغییر جبهه داده‌.
_اوایل حرف زدم.
کلافه کف دستی به روسریم کشیدم و ادامه دادم:
_فردای دادگاه راهی شدم سراغش،اما فرار کرد‌. حتی نذاشت حرفمو بزنم‌.
_به‌شدت مشکوکه. حتما باید باهاش حرف بزنی.
به همرازی که با نگاه های سرخ نگاهم می کرد چشم دوختم و با لبخند گفتم:
_باشه. سعیمو می کنم.
ولی خدا می دونست که از خودم مطمئن نبودم. احساس می کردم دستم بهش برسه،کاری می کنم که نباید!!!!
چند لحظه بعد،بهنام مجدد با سینی قهوه و کیک نزدیکمون شد و بحثمون به پایان رسید ولی من نگاه خیره اراز رو حس می کردم و واقعا….نفسم بند می اومد!!!

***

با سرانگشتام قطره قطره اشک هایی که از گونه ام سر میخورد و روی بالشتم می چکید رو پاک کردم.
بغضی که از لحظه جداییمون در گلوم ایجاد شده بود،بالاخره موقع خواب ازاد شد.
دلم درد می کرد،جور بدی تیر می کشید.
تمام اتفاقات این مدت مقابل نگاهم روی پرده می راهی شد و لحظه ای که گردنم رو برید؛بارها و بارها در سرم تکرار می شد.
خدایا،این مرد کی بود؟
وقتی زخمی و دردمند توی بیمارستان بودم به ملاقاتم اومده بود،خودش زخمی بود.
مقابل چشمم گلوله خورده بود واز بلندی پرتاب شده بود،ولی خودش رو به من رسونده بود.
باید چی رو باور می کردم؟
اینکه منو زخمی کرده بود یا اینکه با تن زخمی به ملاقاتم اومده بود؟
خدایا من مقابل خودش،از خودش دفاع می کردم و جلوی خودش دلم رو رسوا کرده بودم.
نمی تونستم از کف دست بدمش…حتی اگه به قیمت احمق بودنم باشه،نمی تونستم رهاش کنم‌.
بازی می کردم،همونطور که می میل داشت مثل یک احمق بازی می کردم و به روی خودم نمی اوردم که شناختمش.
احمق بودن رو به نبودنش ترجیح می دادم.
ملافه رو بین مشتم گراهی شدم و هق هق ام رو رها کردم.
فردا روز جمشاهده کردی بود و باید کمی اروم می شدم.

_گلی صبر کن.
می دویید اما من هم این بار بی خیال نشده و دوان دوان پِیِش می حرکت کردم.
وحشت زده به عقب برگشت و با دیدن منی که با عجله سمتش می راهی شدم،قدم هاش رو تندتر کرد.

درست لحظه ای که خواست سمت کوچه اشون فرار کنه،فریاد زدم:
_اره فرار کن،اما بدون اه همراز تورو میگیره. تو همراز رو بیچاره کردی و باعث شدی اون دختر بیشتر از قبل درد بکشه.
حرفم اثر کرد…از حرکت توقف کرد.
اهسته اهسته نزدیکش شدم. درست پشت سرش از حرکت ایستادم و مقابل گوشش زمزمه کردم:
_تو شاهد بلاهایی که سر همراز اومد بودی،گلی تو مدیونشی و اگه بلایی سر اون دختر بیاد مقصرش تویی و مطمئن باش که یه روز خوش نمی بینی.
متوجه شدم دیگه نفس نکشید. با طمانینه کارتم رو کف کف دستش گذاشتم و کف دستش رو محکم گراهی شدم و بدون اینکه اجازه بدم به سمتم بچرخه اظهار کردم:
_اگه حرفی داشتی،بهم زنگ بزن. همراز تو حال خوبی نیست. تو می تونی نجاتش بدی.
و بدون لحظه ای مکث راهی شدم…می دونستم حرفام تاثیرش رو گذاشته.

__

کیفم رو روی میز گذاشته و جسم خسته ام رو روی مبل رها ‌کردم.
سرم درد می کرد،فکرهای زیادی توی سرم بود و باید حلش می کردم.
خبری از اراز و اتش نبود…نکنه راهی شده باشه؟
نکنه برای همواره غیبش زده باشه؟
بلافاصله ترس بهم غالب شد و اضطراب دامن گیرم کرد. با عجله سرجام تکونی خورده و کف دست دراز کرده تمایل داشتم تلفنم رو از جیب کیفم در بیارم که صدای تلفنم بلند شد.
از حالت درازکش خارج شده و با عجله تلفنم رو از کیفم در اورده و با کنجکاوی به شماره ناشناسی که روی صفحه بود نگاه کردم.

قلبم بازم بنای ناسازگاری گذاشت و با تصور اینکه سایه است،لرزی در تنم قرار گرفت.
نفس عمیقی کشیده و با دل اشوبی پاسخ دادم:
_الو؟
صدای نفس عمیقی رو متوجه شدم و بی قرار خودم رو جلوتر کشیدم و اضافه کردم:
_الو؟چرا حرف نمی زنی؟
_خانوم مهرارا؟
صداش اشنا بود ولی تو این لحظه مغزم نیم سوز شده بود و دقیق نمی تونست پردازش کنه. به ارومی گفتم:
_خودم هستم،شما؟
یک لحظه خاموشی و بعد:
_گلی ام،گلی بختیار. میخوام ببینمتون.
مسرور از جام بلند شدم و گفتم:
_کجایی؟

(راوی)

با ضرب روی زمین افتاد و معده اش چنان به جوش و خروش افتاد که در لحظه تمام محتویاتش را به یک باره بیرون تخلیه کرد.
بدنش مثل بید می لرزید و از کف دست های سرخش،قطره قطره خون سرخ رنگ روی زمین می چکید.
با مشاهده کردن کف دست های به خون اغشته و کیفِ خون الودش،بار دیگر معده اش منقبض شد و تمام کثافت را بالا اورد.
دستانش را،دست های سرخ و به خون قرار گرفته اش را به جدول کشید و بعد از عمق وجودش فریاد زد:
_خدااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا.
چه کار کرده بود؟؟؟؟
با خود زمزمه می کرد “منِ لعنتی چی کار کردم؟؟؟”
دست هایی که خون ازش می چکید را با بهت چشم دوخت و با حیرت اظهار کرد:
_چی کار کردم؟م…من چی کار کردم؟

قطره ای روی لباسش چکید و بعد،به پارچه ای که به سرعت خون را در خودش حل کرد نگاهی کرد و بعد،با صدای بلندی،قهقه سر داد.
لبخند زد…با آوای کشیدهی به کف دست های خونی و لباس خونی اش لبخند زد.
او،اغشته بود…اغشته به خون بود،ولی خودش متوجه نبود!

لاساسینو

لپ تاپ رو بسته و کش و قوسی به بدنم دادم. بیشتر کار هارو انجام داده بودم. دیگه همه چیز ولیده بود. به ماگ قهوه ای که روی میز بود خیره شدم و با خستگی در دست گحرکت کرده و به محض اینکه میل داشتم به لب هام نزدیک کنم،در دفتر باز شد و نیاز با حالت دمغ و خسته ای وارد دفتر شد.
قهوه رو روی میز گذاشته از روی مبل برتمایل داشتم. به محض متوجه شدنم؛تبسم کم رنگی زد و اظهار کرد:
_ببخشید،یه قرار ملاقات داشتم
_با گلی حرف زدی؟
درمانده اهی کشید و بیان کرد:
_دیروز زنگ زد اظهار کرد بیا همو ببینیم. قرار گذاشتیم،قسمم داد که تنها برم ولی وقتی رفتم،نبود. نیومد‌. از دیروزگار هرچی بهش زنگ می زنمم جواب نمیده.
سری تکون دادم. خودش رو روی مبل پرت کرد و گفت:
_از دیروزگار دارم فکر می کنم چرا داره اینجوری بازیمون میده.
لب باز کرده و خواستم حواسش رو پرت کنم که در دفتر با آوای مهیبی باز شد. نیاز وحشت زده از جاش پرید و با بهت به اتشی که نفس هاش بریده بریده و رنگ از رخسارش پریده بود نگاه کرد.
دستام رو بی تفاوت داخل جیبم گذاشته و پرسیدم:
_چه خبره؟
سینه اش خس خس می کرد. حدس می زدم که اونقدر عجله داشته که به جای اسانسور از پله ها بالا اومده‌.
نیاز دلواپس درجاش تکونی خورد و گفت:
_اتش چی شده؟
_گل…گلی،گلی…
_گلی چی شده؟
فریادِ نیاز باعث شد درجام تکونی بخورم و به اتش نگاهی بندازم و بسیار قاطع بگم:
_دهن باز کن و ححرکت کردو ‌کامل بزن.
تاثیر جمله ام بیشتر از این حرف ها بود‌. اتش با مشقت صاف توقف کرد و همونطور که نفس نفس می زد گفت:
_گلی بختیار رو کشتن…انگشتاش رو جلویِ ساختمون ملکان ها دیشامگاه گذاشته بودن. با عکسایی از جسدش.
_چی؟
جیغِ نیاز با سقوطش هموقت شد. محکم کمرش رو گحرکت کردم ولی نیاز به قدری ترسیده بود که دندوناش بهم می خورد و نگاه هاش از اشک پر شده بود.
به زحمت لب هاش رو باز کرد و با بغض اضافه کرد:
_خدایا نه….نه‌
اینجا،بازی بسیار پیچیده بود!!!!
و من،باید می راهی شدم.

نیاز

سر از روی میز برداشته و به ظلمات مطلق مقابلم خیره شدم. مگه چند ساعت بود که خوابیده بودم؟
دو ساعت پیش،بعد از متوجه شدن اون خبر شوم،اراز و اتش رفته بودن. من به قدری بهم ریخته بودم که نمی تونستم تکون بخورم. در دفتر مونده بودم و با گریه سرم رو روی میز گذاشته و باریده بودم. نمی دونم چقدر جیغ و فریاد کرده بودم که از شدت ضعف به خواب حرکت کرده بودم.
کش و قوسی به بدنم داده و از جا برخواستم. باید می حرکت کردم،می رفتم و تکلیف خیلی چیزهارو مشخص می کردم.
دستی به چشمای پف کرده و دردمندم کشیدم و با بی حسی از پشت میز قد بلند شدم. کیفم رو روی دوشم انداخته و در تاریکی به سمت درِ اتاقم قدم می زدم.
چشمام به قدری درد می کرد که ترجیح دادم هیچ چراغی روشن نکنم و در تاریکی مسیرم رو پیدا کنم.
کف دستام رو داخل جیب بافتم گذاشته و اسه اسه سمت در قدم برداشتم.
گلوم می سوخت،سرفه ای کرده و همونطور که قدم می زدم،کف دستی به گلوم کشیدم. برجستگی گلوم،حالم رو بدتر کرد.
رد زخم ها هنوز مونده بود.
کبودی های روی تنم از بین راهی شده بود و زخم جمتوجه شدی جایگزین شده بود. به قدری بهم ریخته بودم که احساس مرگ می کردم. دلم می خواست نگاهام رو ببندم و وقتی چشم باز کنم متوجه بشم همه این ها یک خواب بوده و هیچ اتفاقی نیافتاده…
من خسته بودم…خسته و زخمی!
در افکارم غوطه می خوردم و اسه اسه قدم می زدم که کمرم اسیر دست های قدرتمندی شد و با ضرب به دیوار کوبیده شدم.
شوکِ حاصل از این اتفاق به قدری زیاد بود که حتئ نتونستم جیغ بکشم. وحشت زده و متحیر به تاریکی مقابلم خیره بودم و کف دستی که روی دهنم قرار گراهی شد،فرصت نفس کشیدنم ازم گحرکت کرد.
در واپسین لحظه ها بودم و عملا دلم از سینه بیرون می تپید که آوای بمی با لهجه بریتانیایی معرکه ای گفت:
-its me Niaz.
(منم نیاز)
مشتاق دیداری،غم،بغض و درد هممدت به سراغم اومده و با تمام دردی که در تنم داشتم،کف دستام رو کشیده کرده و روی سینه اش گذاشته و وقتی کف دست هاش رو از روی لب هام برداشت با هق هق گفتم:
-تویی..سایه تویی،خودتی
دلم می تمایل داشت فریاد بزنم و بگم اراز خودتی ولی فقط سر روی سینه اش گذاشته و همونطور که کت چرمش رو بین مشتم گحرکت کرده بودم،اشک می ریختم.

عطرش رو محکم نفس می کشیدم و قلب تنگم رو با عطرش درمان می کردم.
نمی مشاهده کردمش،تاریکی به قدری بر اینجا حکم فرما بود که حتی نمی تونستم دقیق حدس بزنم کدوم قسمت دفتر هستیم.
من در اغوش امنیت بودم و دیگه چیزی از این مهم تر نبود. سرم رو از سینه اش جدا کرده و به بالا،به صورتش که در تاریکی بود نگاهی کردم و با درد گفتم:
-خیلی بی انصافی،بسیار نامردی. تو زخمی ام کردی. تو گردنم رو بریدی.
دلم پر بود…بسیار قلبم پر بود.
خاموشی کرده بود و چیزی به جز صدای نفس هاش به گوشم نمی خورد. دستام رو روی پهلوش گذاشته و با بغضی که تمومی نداشت اضافه کردم:
-تو،تویی که همیشه نجاتم می دادی بهم اسیب زدی..
کف دستام رو مشت کرده و به سینه اش کوبیدم و با هق هق نالیدم:
-تو ولم کردی.
مشتم،اسیر مشتش شد…کف دستم رو در کف دستش گرفت. کف دست هاش محکم دستم رو گراهی شد و روی سینه اش نگه داشت و با جمله اش،اتیشم زد:
-تو،هر ثانیه ای که نفس می کشی،هر ثانیه ای که من وجود دارم،متعلق به منی…تو مال منی و من رهات نکردم.
خدایا دلم…دلم طاقت نداره.
قلبم خودش رو به در و دیوار قفسه سینه ام کوبید و من با چشم هایی که اشک مثل ابر بهار می بارید،به چهره ای که در ظلمات دیده نمی شد خیره شدم. چی اظهار کرده بود؟
اراز تو چی اظهار کرده بودی؟
قلبم به‌شدت پر بود،بسیار از دستش قلبخور بودم. نیازمند حرفاش بودم. نیازمند نوازش هاش بودم. نیازمند اغوشش…نیازمندِ هر جز بدنش.
کف دستم رو از حصار کف دستش ازاد کردم و سر تکون دادم و با زاری اظهار کردم:

-دروغ میگی. داری گولم می زنی. داری باهام بازی می کنی. من مال کسی نیستم،اگه واست مهم بودم زخمی ام نمی کردی. تو دروغگویی سایه…باورت ندارم.
خودمم نمی متوجه شدم چه مرگمه…من اراز رو می تمایل داشتم.
من نیاز به مشاهده کردنش داشتم…من به بودن واقعیش نیاز داشتم.
پسش زده،اشکام چکید و از کنارش رد شدم و راهی شدم ولی خودم آوای خورد شدن دلم رو گوش دادم. خدایا من دیگه نمی کشم…
عطر سردش رو برای اخرین بار نفس کشیدم و از کنارش رد شدم ولی هنوز قدم دوم رو برنداشته بودم که از پشت کشیده شده و بعد کمرم به سینه عضلانیش کوبیده شد.
کف دست هاش،دور شکمم درهم قفل شد و من در اسارت بازوهاش قرار گرفتم. تمامِ من رو در اغوش گرفت و من،لبم رو بین دندونام گحرکت کردم و صوتی هق هق ام رو خفه کردم.
شالم رو با یک حرکت از سرم پایین کشید،بینی اش رو روی موهام کشید و فغان قلبم کشیده شد.
منو به خودت عادت نده،موهام رو به لمست عادت نده.
من رو به خودش فشرد و بعد،لب هاش رو مقابل گوشم گذاشت و با انگلیسی سلیسی بیان کرد:
-تو دیر به من رسیدی نیاز،حق نداری زود بری..پس به این سادگیا نمی تونی دیدهات رو از من پس بگیری!
داشتم له می شدم. جمله هاش داشت من رو نابود می کرد.
صورتم خیس از اشک بود و او زمزمه کرد:
-نمی فهمم چی توی اون نگاهای کوفتیت داری،ولی حق راهی شدن نداری. تو اغشته به کف دست های منی. سمی به عطر و لمس منی.
گره دستاش رو از روی شکمم برداشت و روی کف دستام گذاشت و محکم دست هامون رو درهم قفل کرد و لب زد:
-کف دستام،از امشامگاه میخواد محکم کف دستات رو توی کف دستش بگیره و نمی ذارم بری نیاز…راهی شدن برای تو شدنی نیست چراکه من هر جا بری میام و پیدات می کنم. تو نمی تونی از اسارت دست های من ازاد بشی