رمان وسوسه های شورانگیز

رمان وسوسه های شورانگیز از نیلوفر قائمی فر یک رمان در ژانرهای رمان آسیب اجتماعی|رمان اجتماعی|رمان خانوادگی|رمان درام|رمان رئال|رمان عاشقانه می باشد که سال ۱۳۹۶ در اپلیکیشن رمان کلوب منتشر شده است.

مقداری از متن رمان:

بیایید نگاهی بندازیم به شروع رمان رمان وسوسه های شورانگیز اثر نیلوفر قائمی فر :

عقب عقب راهی شدم به اامان مبلی که رسیدم خودمو رها کردم روش با حرص اضافه کردم:

– مرتیکه منتالی رو نگاه، مَردم مگه قر میده؟

به منصور خیره شدم،کنارم دست به سینه جای گرفته بود و با هیچ کس قدر اون راحت نیستم، دوست باباست ،بیشتر اوقات میگم «عمو منصور» ولی یه وقتایی که بسیار از کف دست مولین اینا حرصم می‌گیره وسطاش دیگه عمورو وامیدم ،میشه منصور…

انگار نه انگار هفده سال از من بزرگتره؛ بهش چشم دوختم، اون چشمای آبی مهربونش و موها و ریشای مرتبش با هم هماهنگی ایجاد می‌کرد که به من حس اعتماد و امنیت میداد؛ همیشه یه تبسم رو لبش بود که خیلی از اون خنده خوشم میومد، انگار خیالش بابت حیات راحته!

به کسری اشاره کردم و اضافه کردم: ترو خدا عمو منصور نگاه کن، مرتیکه بی‌ جربُزه‌ رو داره پا به پای دخترا قر میده.

منصور با همون تبسمی که از خنده رو لبش بود، همون مدلی باز حرف زد که انگار موقع حرف زدن کمی لبشو جلو میده که برعکس دلرباش میکنه! و اضافه کرد:

– خب تو هم برو برقص.

– با اینا؟! «پوزخندی زدم و گفتم» مرتیکه دوست دخترای سابقشم دعوت کرده.

منصور با همان تبسم مطمئن رو لبش گفت: ازش بدت میاد.

به کسری خیره شدم و تنم لرزید و بیان کردم:

اَی! مرده ‌شور ریختشو ببرن عمو منصور، معلومه که بدم میاد ازش حالم ازش بهم میخوره

در حالی که همیشگی همین مدلی حرف میزدم یعنی شونه‌هامون بالا گحرکت کردم و پنجه‌های دستمو جلوی دهنم جمع میکردم اضافه کردم:

– پس چرا باهاش ازدواج کردی؟

من؟ من غلط بکنم اینو انتخاب کنم، منو وادار کردن منصور

«با حرص اضافه کردم»:

تو چطوری خبر نداری تو صمیمی ‌ترین دوست بابایی! این گنده بک گولاخ انتخاب منه؟! تنم باز لرزید،به کسری نگاه کردم…حالم ازش بهم میخورد! نگاش کن شامگاهیه فیلم ترسناکه.

با غصه منصورُ چشم دوختم و منصور برعکس همیشگی تبسم از لبش محو شد و جدی نگام کرد و با اون آوای بمش گفت:

– یعنی چی وادارت کردند؟ یعنی چی وادار شدی؟! داریوش حرفی نزد یهو اومد گفت مایا رو شوهر دادیم راهی شد.

با حرص و یه بغض پنهان بیان کردم:

– نزده چون شما ایران نبودی، عمو منصور این گنده بک شَتَر شلخته وارد کننده داروهای MS، مرتیکه‌ ی دزد با بسیار از دکترا قرارداد داره که به مریض‌هایی که حتی یکی دو تا علائم MS دارند و ممکنِ که اصلاً MS هم نباشه…

اما زیرا با دکترا قرارداد داره که اونا تشخیص MS بدن و بفرستند برای تهیه دارو که این آقای بی‌ شرف کثافت داروهاشو بفروشه، منصور حالم ازش بهم میخوره، من با این عوضی آشغال برای چی باید زندگی کنم؟ به خاطر پول با جون مردم بازی میکنه، بعد میتونه راحت اینجا این وسط قر بده؟! بعد بابای من میخواد بزنه تو این کار به این…

منصور همینطور هاج و واج نگام میکرد بیان کردم: «گوش میدی منصور؟»

با حرص اظهار کردم: منو فروختن انگار،‌ معامله کردن گفتن مایا واسه تو ،یه جا برای من باز کن؛ منصور از کف دست مولین و بابام کجا فرار کنم؟ آخه کی بیان کرد این دو تا بچه‌ دار بشن؟ اون از حیاتشون که شبیه فیلم فانتزیه اینم از شوهر دادن من.

«شونه‌ هامو بالا دادم و باز با حرص گفتم»: اصلاً من نمی‌خواستم ازدواج کنم من تازه ارشد قبول شدم، خودمو کشتم، هدف دارم گند زدن تو هدف ‌های من…

منصور با تعجب اضافه کرد: مایا تو فسقلی چطوری زیر بار این حرف راهی شدی؟ چطوری قبول کردی عقد کنید؟

– منصور نبودی، نبودی دیگه، اصلاً چه موقعه سفر بود، این زن و شوهر پدر منو درآوردن، منصور منو با گریه… با گریه‌ ها، عقد کردن، عاقد، عاقد که یه غریبه است میاضافه کرد «بابا جان، عقد با نارضایتی قبول نیست منصور زیر کل امضاهام فحش نوشتم».

«منصور وسط تعجب و غمگینی خنده‌اش گراهی شد و اضافه کردم:

«به خدا نوشتم لعنت به دولید، کله‌ ی پدر داماد…» «منصور زد زیر خنده و با بغض گفتم»: عمو منصور نخند، تو رو خدا تو درکم کن. به خدا من یه روزگارم با این لش نمیرم زیر یه سقفا،چندشم میشه نگاش میکنم.

«منصور اخم کرده بود و جدی اضافه کرد»: داریوش آدم این حرفا نیست!

– نیست؟ نیست؟!!! نبود! شده! طمع عمو منصو، طمع داره پدر و مادر منو میکشه، منصور به خاطر پول زیر آب همو میزنند آخه این حیات که شما دو تا دارید حاضرم قسم بخورم مادربزرگ پدربزرگام اضافه کردن شما دو تا بچه ‌دار بشید که حیات کنید، ما پول میدیم به شما اینا هم همون شامگاه کف دست به کار شدن.

«منصور لبشو با خنده گزید و کف کف دستشو آروم به پشتم زد و با غصه گفتم»:

– عمو منصور من دارم دیوونه میشم پریروزگار مسابقه داشتم، نتونستم شنا کنم وسط راه حالم بد شد قلبم گحرکت کرده بود! زنگ زدم به مولین و بابا، مولین گفته عروس دارم بابا هم تلفنُ جواب نداده!

منصور مضطرب نگام کرد و اضافه کرد: چرا زنگ نزدی حداقل من بیام دنبالت.

عاصی شده به اطراف خیره شدم و بیان کردم: شما که تازه پریروزگار از سفر اوممشاهده کرد.

منصور: خب باشه، حالت بد بوده.

– من مگه پدر و مادر ندارم؟! آخه منصور این چه وضعشِ وقتی یه دختر رو تو شونزده سالگی و پسرُ تو بیست سالگی بفرستند خونه بخت میشن ننه و بابای من، نگاشون کن!

«مولین سرخوش سرخوش با عجله نزدیک میشد در حالی که می‌اضافه کرد:

«مایا… مایا! این چه لباسیه پوشیدی؟! نگاش کن نُچ نُچ وااای آبروریز! تو بدبختی؟ نداری؟ یه کمد لباس کم آوردی؟ میخوای آبروی منو ببری، برو اون لباسی که برات خریدمُ آوردم، پاشو… پاشو برو اونو بپوش».

به سر و وضع خود مامان خیره شدم، شبیه دخترای سی ساله بود کف دست کم ده سال جوون‌ تر. انقدر عمل کوفت و زهرمار کرده، اصلاً مادر من این شکلی نبود که!

موهای بلوند اکستنشن کرده‌ شو یه شینیونی کرده بود و تاج هم گذاشته بود،یه لباس کشیده شامگاه طلایی هم پوشیده بود انگار عروسی عمه‌ اشِ!

– من راحتم! والله انقدر مادر تو به خودت رسیدی که دیگه کسی جز تو نمی درخشه.

مامان با خنده به منصور چشم دوخت و بیان کرد: ببین چی میگه!

– والله! کو اون بابا؟ الان سه چهار تا اراذل اوباش‌ های جمع میان دورت میکنند.

مولین: پاشو حرف نزن، بابام کو؟ بابات الان دور خودشون زن پر کرده داره دلقک‌ بازی درمیاره.

– خوبه شامگاهیه پاریس هیلتون و شوهرش شمتوجه شد.

«به منصور خیره شدم و بیان کردم»: اونا هم با هم میراهی شدند مهمونی شامگاه یادشون میرفت با هم اومدند، این با یه دختر دیگه دوست میشد اون با یه پسر دیگه.

مامان: واااای! عین داریوشی فقط فک بزن، پاشو میگم «با حرص بیشتر گفت»: آبروریز! همه با لباسای رسمی اومدن بعد تو با تیشرت و شلوار جین؟ خیر سرت تو زن کسری هستی باید الان تو مجلس تک باشی.

– من به هفت جد قبل و نسل بعدم لبخند زدم که زن کسری هستم.

مولین با حرص اضافه کرد: منصور جان! نگاش نکن یه چیز بهش بگو، قربون شکلت که تو همچین تبسم میزنی و نگاش میکنی انگار داری فیلم مورد علاقتو نگاه میکنی!

منصور: راحته دیگه کتی جان چرا اذیتش میکنی؟

مامان: منصور جان نگو! این روش زیاد هست. آبروی مارو جلوی کسری داری میبری مایا.

– جلوی کسری؟!!! هِه اون خودش ته بی ‌آبروییِ نگاش کن «داشت وسط مجلس کمرشو میچرخوند دخترا هم دوره‌اش کرده بودند و می‌ خندیدند اونم کیف می‌کرد.

«باز مور مورم شد تنم لرزید و اضافه کردم»: مرده‌ شور ریختشو ببرن سر قبرش بشینم، خدایا منو بکش قبل اینکه خونه‌ ی این مرتیکه برم.

مولین دستمو گحرکت کرد و کشید که قد بلند بشم و گفت:

– پاشو چرت نگو، منصور تو یه چیزی بگو.

منصور خیلی جدی اضافه کرد: خودش راحته، مهم خودشه، چشه مگه؟!

مولین با تعجب و یکه خورده اضافه کرد: منصور! من میگم بهش یه چیز بگو پاشه تو طرفشو میگیری؟! تو خودت رسمی پوشیدی این زن کسری است ،همه با تاکسی دو لباس شامگاهن بعد زن کسری صاحب مجلس با تیشرت و شلوار و کتونی.

پایین تیشرتمو پایین‌تر کشیدم و با حرص بیان کردم: مرده‌ شور اون کسری و مجلسش.

منصور: من که همواره در همه حال همین شکلی هستم تو تا حالا منو غیر این مشاهده کردی؟! زیرا من اینطوری راحتم.

«مولین غش غش ریز خندید و زد به شونه‌ی منصور، صورتمو از حرکت مولین جمع کردم و بیان کردم:»

– مولین باز مستی‌ها! اُه… بابا؟ بابا… اوووه! «بابا غرق بگو بخند بود با حرص اظهار کردم»: حالا کی میخواد جوّ و از بابا بگیره! «به منصور نگاه کردم و بیان کردم»:

– بدم میاد که بیشتر از ظرفیتشون میخورن.

کسری اومد جلوی مولین و تو بغلش گرفت و قلچ مولوچ محکم بوسیدش اینور صورتشو اونور صورتشُ… چندشم شد باز تنم لرزید،منصور با تبسم معروفش نگام کرد و کسری محکم و تشمشاهده کرد وارد اظهار کرد:

ماااچ! ماااچ! به این میگن، مادرزنم به این میگن.

«به قد و بالای مولین اشاره کرد و مولین غش کرد از خنده و به مولین با عصبانیت و تشر خیره شدم، قسمت دکلته‌ی لباسش سُر خورده بود تا کجا اومده پایین با نگاه اشاره کردم، بکش بالا بالا، اره اوره شمسی کوره عارو ناموستو متوجه شدن اَه!»

مولین لباسشو بالا کشیده و کسری رو به من نوک پنجه‌ های جمع شدمو بوسید و بیان کرد:

– جووووون! «از جا قد بلند شدم و با حرص بیان کردم»: درد بابااااااام. «اومدم برم کسری اظهار کرد»: کو نشان مادر در دختر هان؟

نگاش کردم و اضافه کردم: من از پرورشگاه اومدم خوبه؟

راهمو تند کردم و به طرف یکی از اتاقا تمایل داشتم برم که بابا یهو وسط حرفش منو دید گفت:

– عه مایا! بابا جون! اومدی تو دخترم!

– ای بابا! بابا تو هم که همیشگی آخر صفی!

بابا اومد جلو بغلم کرد و سرمو بوسید اظهار کرد: من نمشاهده کردمت که بابا جونم! با کی اومدی تو؟!

– خودم با کف دست و پاهام اومدم.

بابا: کسری نیومد دنبالت؟

بابارو نگاه خیره شدم و گفت: دِ! چیه!

– خوبی؟ کسری که اینجا بود! من از فرهنگسرا اومدم خیر سرم امشامگاه اجرا داشتم.

بابا- عه! مگه امشامگاه بود.

دیدهامو ریز کردم و با تمسخر اضافه کردم: تو که اصلاً خبر نداشتی ادا درنیار.

– خب آره بابا خب من مشغله دارم میدونی که…

– آره آره میدونم، سر من همواره مشغله داشتید.

از بغلش اومدم بیرون و به طرف اتاق رفتم و در رو بستم ،راهی شدم تو تراس از اون بالا به کل شهر نگاه کردم. نوازنده‌ ی دو تا ساز و ویلن بودم، حتی واسه کنسرت‌های معروف دعوت به کار میشدم، قهرمان شنا سرعتی بودم، غریق نجات بودم، دانشجوی ارشد تربیت بدنی هم بودم.

توی بیست و دو سالگی کلی موفقیت با خودم داشتم ،اما… ولی یه دل خوشی ندارم… قلبم پر بود، یه بار نشد پدر و مادرم حاضر باشن که شاهد موفقیت من باشن همیشگی مدال‌ها رو تنها دریافت کردم، تنها تشویق شدم… تنها تنها تنها!

– هی دختر بلا!

سر برگردوندم مشاهده کردم منصور،با غصه بیان کردم:

– منصور تا حالا شده حس کنی تو جهان زیادی هستی؟

منصور: عه عه عه! از تو بعید این حرفا!

– امروزگار با استاد کرامتی اجرا داشتم میشناسیش که؟!

منصور- مگه میشه نشناسم؟!

– منصور من تک نواحیات کردم، استاد بهم تعظیم کرد. «منصور با شور نگام کرد و بیان کرد»: آفرین! بعد… بعد منصور بین اون همه حضار هیچ کس نبود که از طرف من اومده باشه.

منصور کف دستشو گردنم انداخت و گفت:

– خب دختر بلا، این از بی‌ معراهی شدی تو نشأت میگیره که منو دعوت نکردی.

به منصور مظلوم خیره شدم و بیان کردم: ببخشید.

منصور سرمو بوسید و اضافه کرد: اگه ایران باشم سعی کنیم بیام، همواره.

با خنده گفتم:

خواهش میکنم چادر سرت کن تو استخرم بیا.

منصور لبخند زد و گفت: دیگه اونجارو فاکتور بگیر جرم داره.

تبسمی زدم و روی تاب توی تراس جای گرفتم و اضافه کردم:

– تصمیم داشتم امسال از مامان اینا جدا بشم…. بعد منو به زور شوهر دادن، آخه این گنده بک چندشو کجای قلبم بذارم، منصور متوجه شدی چقدر غیرقابل تحملِ! مااااااچ! ای درد بی ‌درمون، جلف اراذل اَه! منصور با غم نگام کرد با غصه بیان کردم:

– اضافه کردم این ماشینو میفروشم سی و خورده‌ای کف دستم میاد خونه میگیرم، خرجمم که خودم از شونزده هفده سالگی دادم، از کف دست این پدر و مادر نجات بدم خودمُ… ببین منو بدبخت کردن! «دیدهام پر از اشک شد و اظهار کردم»:

– عمو منصور طلاقمو میگیری؟ وکیلم شو طلاقمو بگیر.

منصور جدی و بدون تعجب و صریح بیان کرد:

– کتایون و داریوشُ چی کار میکنی؟

– جدا شدم خونه میگیرم، یکم هم پس‌انداز دارم، ماشینمم میفروشم.

منصور نزدیک شد و جدی بیان کرد:

– مایا فکراتو کردی؟ تو یه ماه عقد کردیا!

با تعجب و حرص اضافه کردم: عمو منصور! فکر میخواد؟ این فکر می‌خواد؟!!! من اصلاً نمیتمایل داشتمش، بابا صد رحمت او امُله چی بود مزدک حداقل من یه وجه اشتراک با اون داشتم.

منصور با خنده گفت: بالای کوه دربند مثلاً سجاده پهن کنید نماز بخونید؟!

– نه بابا، کاش یکی افراطی اینطوری باشِ مثل این عوضی نباشه!

منصور: طلاق تو ایران سخته، قانون‌های ایران پشت مرداست سیستم مرد سالاریه.

با گریه اضافه کردم: ترو خدا عمو منصور تو پرونده‌های قَدر دستته،منو نجات بده میدونم میتونی، برات افت داره پرونده طلاق تو کف دستت بگیری اما تروخدا نجاتم بده، مهرمو هم میبخشم.

منصور: چقدره؟!

– هفتصد تا و با دو دونگ شرکتش.

منصور لبخند تلخی زد و اظهار کرد: عزیزم، عزیزم داریوش رو مهریه‌ ات حساب کرده، چیُ میبخشی.

با گریه صورت خیس با التماس اظهار کردم:

– من دارم میمیرم منصور، تروخداااا کمک کن ازش جدا بشم، همه چیزو میبخشم، کسری خسیسه و پولدوست، اگه مهریه بگیرم طلاقم نمیده، منو آزاد کن، به بابا هیچی نگو.

منصور: کسری به گوشش میرسونه این طلاق توافقی نیست!

– تو… تو تقاضا بفرست «اشکامو پاک کردمُ اضافه کردم»: بقیه ‌اش با من.

منصور نگام کرد و گفت: فکراتو کردی؟

با چندشی اضافه کردم: آخه اون اورانگوتان هم فکر میخواد؟!! منو آزاد کن، داره نفسم میگیره.

منصور: مایا، من برات هر کاری میکنم تو میدونی که چقدر دوستت دارم اما این راه سختیه…

از جا پریدم و تند بغلش کردم و با ذوق گفتم:

– عمو منصور قربونت برم الهی، انجام میدی؟!

منصور سرمو بوسید و بیان کرد:

– معلومه که انجام میدم، اگه ایران بودم نمیذاشتم که عقدت کنند، تو باید بهم خبر میدادی.

اگر رمان وسوسه های شورانگیز رو توی اپلیکیشن مطالعه کردید، مسرور میشیم که نظرتونو درمورد آثار خانم نیلوفر قائمی فر برای بقیه رمان خوان‌ها پایین همین مطلب بنویسید.

رمان وسوسه های شورانگیز