دوباره دیوونه شده بودم.
بار دیگر صوتها اومدن توی ذهنم:
– بی خایه… نتونستی بکشیش! تخم نداری بکشیش…
-تو قاتل نیستی رویین… قاتل نیستی…
-جربزه نداری…! باید زودتر پرتت می کردم بیرون!
درو با ضرب باز کردم و فزیاد کشیدم:
-خفففه شوووو!
**
◄ قلبـــــــیار ►
ولو شده بودم رو تخت.. لباس تنم نبود و لخت بودم!
آخیش…! به این میگن زندگی! که راحت و آزاد حتی لخت تو خونه بچرخی بدون ایم که نگران پیرسگ همسایه رو به رویی باشی که از پنجره طبقه دوم مشاهده کردت بزنه!
سرمو فرو کردم توی بالش و موهای خیسم رو ریختم روش. تبسم زدم و بوی شکلات شامپوم پیچید توی بینیم.
انقدر خوابم می اومد که بی اون که لباس بپوشم خوابم برد!
تو اعماق خواب ناز بودم، اوایلی که خواب داره عمیق میشه…!
به سادگی می تونستم هفت هشت ساعت با همین فرمون بخوابم!
همه چیز خوب بود تا ایم که دست گرم و زبری روی گلوم حس کردم….
به آنی از خواب پریدم و سیخ نشستم…
کف دستام چلیپایی قرار گرفت روی سینه هام و خیره شدم به فضای اتاق…
هیچ خبری نبود!
هیچ کسی توی اتاق نبود…!
مثل تموم این یک هفته گذشته فقط خواب متوجه شده بودم!
موضعی که گراهی شده بودم رو باز کردم و باز ولو شدم روی تخت… این بار با یه حس لعنتی و خوب!
با یه حس جذاب…
با حس لمس یه کف دست…
خدایا بسیار حال کرده بودم!
ببین چقدر حال کرده بودم که یه هفته یود خوابشو می مشاهده کردم!
رویین! چه اسم خفنی هم داشت! اون روزگار به جای این که بخواد منو بکشه لمسم کرده بود…
نوازشم کرده بود…
شاهرگمو…. گلوم، زیرام… حتی لبامو… حتی دیدهامو…
من دیگه هیچ وقت اون آدم سابق قبل از نوازشای رویین نشدم!
نه که ندید بدید و بسته باشم هاااا! اتفاقا برعکس! منتها این فرق داشت! بهشدت فرق داشت!
تو گیر و دار فکر به کف دستاش بودم که ناگهان یه آوایی کشیده شد…
آوای شلیک!
دویدم سمت کمد و ربدوشامبرمو بی اون که چیزی زیرش بپوشم سرسری پوشیدم و دویدم سمت پله ها…
نمیدونم چرا قلبم شور می زد…!
اخرین باری که مشاهده کرده بودمش نزدیکای برکه بود، با خودش حرف می زد!
ترجیح داده بودم سمتش فعلا آفتابی نشم!
حسم بهم گفته بود! اون حسی که وقتی توی یه خطر بزرگیم بهمون الهام می کنه که از خطر دور باشیم…
و تموم این یک هفته حسم گفته بود درسته نوازشت کرد، اما الان وحشی تر شده… افسار گسیخته تر… غیر قابل کنترل تر…
همین باعث شده بود که ازش دوری کنم علیرغم کشش سگی ای که بهش داشتم!
وقتی راهی شدم پایین چیز خاصی نبود، جنگل توی یه خاموشی شوم فرو راهی شده بود!
چندتا پله دیگه هم حرکت کردم پایین و یکم بیشتر به اطراف دقت کردم!
دیدمش…
اون طرف شیشه ها!
ایستاده بود و داشت با تیره ترین نگاهش به من نگاه می کرد!
یه شاتگان بزرگ کف دستش بود و نشونه حرکت کرده بود سمت شیشه…
اول فکر کردم هدفش منم!
اما وقتی سر شاتگانو دنبال کردم رسیدم به یه لکه بزرگ خون روی شیشه خونم!
با مشاهده کردن خونی که پاشیده بود به شیشه ها جیغی کشیدم و افتادم زمین!
خون کی بود؟
کی رو کشته بود؟
خدایا کمک!
پشت سر رد خون رو که نگاه کردم سه لاشه نیمه جون از یه آهو دیدم!
هنوز جون داشت! هنوز تکون تکون می خورد…
به گریه افتادم…. الهی بمیرم..!
از جا کشیده شدم و با گریه حرکت کردم طرف آهوعه.
درو باز کردم و راهی شدم بیرون، جای گرفتم بالای سرش و به سوراخ عمیقی که خورده بود توی پاش چشم دوختم..
اشکم چکید، خیره شدم تو چشمای هراسیده آهوعه که نه می تونست فرار کنه و نه می تونست بمونه…
الهی بمیرم…
با هق هق نوازشش کردم. هول شده بودم و نمی دونستم باید چیکار کنم…
رویین اومد و توقف کرد بالای سرش.
با دیدهایی که غرقه در اشک بودن بهش چشم دوختم و نالیدم:
– آخه چرا؟
پوزخند زد!
پوزخندش از نگاهم گذشت ومستقیم شلیک شد تو دلم… ترسیدم…
جواب داد:
– این جا جنگله…!
و بعد بار دیگر با تفنگش نشونه حرکت کرد سمت آهوعه…!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن