رمان همسفر من پارت ۲

– فکر می کنم بخیه بخواد … اگه به درمونگاهی جایی رسیدی بهتره نشون بدی .

– نه دیگه چیزی نمونده برسیم .

– الان کجاییم ؟

– تازه از قم گذشتیم .

باورم نمی شد این همه خوابیده باشم .

حوله اش رابرداشت و موهای کوتاهش را خشک کرد و خودش را به درون کابین کشید . ساک لباسی که گوشه ی کابین دیده بودم را برداشت … متوجه شدم قصد تعویض لباس های خیسش را دارد .

معذب شدم . به رو برو و بارش با رانی که سیل آسا شده بود خیره شدم .

چند دقیقه بعد گفت : یه نایلون از داشبورد به من بده .

نایلون را دادم و او لباسهای خیسش را در آن جا داد و در گوشه ی کابین گذاشت . دوباره رسید و سر جایش نشست .

لباس هایش بوی خوبی داشت که از آن خوشم می رسید .

برایش چای ریختم و به کف دستش دادم . نگاهش رابه بخاری که از روی لیوان بر می تمایل داشت خیره ماند و نگاه من روی پانسمان کف دستش .

– رسیدیم تهرون جایی داری بری ؟

با شنیدن این سوال حالم بد شد جوابش یک کلمه ی دو حرفی بود : نه.

وقتی متوجه شد نگاهم کرد : پس می خوای چیکار کنی ؟

شانه بالا انداختم : نمی دونم.

– چرا اومدی تهرون ؟

آهم بی اراده از سینه ی دلگیرم بالا وارد شد : وقتی کسی رو نداشته با شی چه فرقی می کنه کجا باشی ؟

چایش رانوشید ولیوان را به کف دستم داد : واقعا هیچ کس رو نداری ؟

– آقا وفا قصه ی ما گوش دادن نداره … شما بهتر شدی ؟

نگاهی به کف دستش انداخت : آره … بهترم… از این اتفاقا زیاد برای ما راننده ها می افته ….

قیافه اش به رانندگی و کامیون واین حرفها نمی خورد .

سیگاری آتش زد – سیگاری که نیستی ؟

– نه . شما راحت باش .

پک عمیقی به سیگار زد ونگاهی که از آن خوشم نمی آمد را به صورتم دوخت …. خب من هم که نباید بدم می رسید …. هرچه بود ناسلامتی پسر بودم …. مگر اینکه او ……

اخمم بی اراده بود .

– نه آقا شهاب ما از اوناش نیستیم …. بد به دلت مسیر نده … توام مثه داداش مایی …

بهتم را که دید تبسم محوی زد و ابرو هایش را بالا داد : غیر از اینه ؟

خاموشیم را که مشاهده کرد گفت : ولی خودمونیم همسفر بی درد سری بودی ….یه جور دیگه در موردت فکر می کردم .

– می دونم …. معمولا همه درمورد من اونطور که نباید قضاوت می کنند … به خاطر سر و وضعم که از روی نداریه … به خاطر بسیار چیزا که تا دردشو نکشیده باشی نمی تونی کسی که باهاش کف دست و پنجه نرم کرده رو درک کنی …

حرفی نزد . مردد بودم در مورد گفتن جمله ای که سر زبانم بود . با کمی تامل حرفم را زدم : هنوزم فکر می کنین من پولاتونو برداشتم ؟

نگاه عمیقی به نگاهانم کرد : منم مشکلات خاص خودمو دارم که نمی خوام در موردش حرف بزنم ….. صبح وقتی مشاهده کردم پولا نیست خونم به جوش اومد … بهش نیاز داشتم … واسه طلبکار می تمایل داشتم …. طلب کاری که از سرآبرو و ناموسش می گذره اما از پول و طلبش نه … تنها کسی هم که سوار کامیون شده بود تو بودی و … من با بسیار ها روبه رو شدم که با ظاهر مظلومشون سر آدمو کلاه می ذارن …. خب هر کس دیگه هم جای من بود همین طور فکر می کرد … اما یه حس خاصی که از نگاهت می خونم بهم می گه تو این کاره نیستی .

نفس عمیقی کشید : حالا مارو می بخشی یا نه آقا شهاب ؟

وقتی با آن لحن گفت آقا شهاب نا میل داشته خنده ام گراهی شد . لبخند زدم ، او هم !

خنده ی من تبسم کم جانی که با وجود غم و غصه ی آوارگیم بسیار زود بر لبم رنگ باخت .

نفسی گحرکت کردم …تا آهم فرو رود …

– تا اینجاشم من مدیون شمام …. شما حلال کن … من به گوش دادن اون حرفا عادت دارم .

وقتی پدرم که از گوشت و پوست و خون خودش هستم چنین تهمتی می زند از توی غریبه چه انتظاری می توانم داشته باشم . می گذرم تا مانند رود زلال شوم … نمی خواهم با نگذشتن و ماندن در گودالِ کینه و نفرت و بد قلبی به مرداب تبدیل شوم ….

دوباره به راه افتادیم … به تهران نزدیک تر می شدیم و قلبهره ی من بیشتر می شد … از تنهایی می ترسیدم … ولی ناگه یاد یک خوب … نوری در دلم تاباند .. من خدا را داشتم … او مرا به حال خود نمی گذاشت ، با او بودن را عاشق شدم .

نزدیک به دو ساعت بعد مقابل یک انبار بسیار بزرگ به اسم سارمی نگه داشت . از یک ساعت پیش که برای تلفن کردن حرکت کرد پایین و برگشت خیلی بد خلق و عصبی بود … این را از ابروهای در هم و سیگار هایی که پشت هم دود می کرد متوجه شدم … از سرعت کامیون که بسیار زیاد شده بود و ترس به قلبم انداخته بود .

کامیون را خاموش کرد . کشو قوسی به تنش داد و کف دستی به صورتش کشید … سرش را به عقب تکیه داد و دیدههایش را بست . خستگی از سرو رویش می بارید .

با اینکه میلی به رفتن و آوارگی بیشتر نداشتم گفتم : خب من دیگه زحمتو کم می کنم آقا وفا … امیدوارم همواره چرختون به سلامت بگرده و خودتونم سلامت باشید …

دیده گشود و نگاهم کرد .حرفی نزد .

نگاهم را از نگاههایش گرفتم : خداحافظ .

نگوش دادم که پاسخ دهد . به هم ریخته بود و حق داشت که حوصله ی من ِ غریبه را نداشته باشد . بی حرف اضافی دیگر دستگیره را گحرکت کردم و در را باز کردم . پیاده شدم … بیرون چقدر سرد بود و لرز به تنم انداخت .

نیمه شب بود و تاریکی و خاموشی همه جا را فراگراهی شده بود … اشک از سرما و ترس در نگاهانم جمع شد . کاش اجازه می داد تا صبح در کامیون بمانم… چند گام برداشتم وبی اراده ایستادم … نگاهش کردم . درون کامیون تاریک بود و نتوانستم او را ببینم .

تو که تااینجایی آقایی کردی … چی می شه آوام کنی و بگی می تونم بمونم .

نا امید به مسیر افتادم … آخر کجا را داشتم بروم ؟ اشکهایم را که با سماجت قصد بارش داشسریع را از روی مژه هایم پاک کردم …. حالا که رسیدم نباید ضعف از خودم نشان دهم ….

هنوز خیلی دور نشده بودم که آوای باز شدن در کامیون را متوجه شدم و صدای خودش را : صبر کن شهاب …

هیچگاه تا این حد از متوجه شدن نام شهاب بر روی خودم تا این حد خوشحال نشده بودم … توقف کردم .

به طرفش برگشتم و او را که در حال پیاده شدن بود چشم دوختم …

خودش را به من رساند : مگه جایی رو داری بری ؟

– نه … اما بالاخره که باید برم ….

– بیا برو تو کامیون … صبح هر جا تمایل داشتی برو .

خاموشیم را پای تردیدم گذاشت : واسه چی استخاره می کنی ؟ جای خواب داری؟

– نه …

– پس برو سوار شو …

لحنش قاطع بود و من مایل برای سوار شدن … به او اطمینان داشتم … از صبح می توانست از من بی پناه سوء استفاده بکند ولی نشان داده بود از آنهایی نیست که باید از او ترسید .

– بازم شرمنده ام می کنی آقا وفا … .

جواب نداد و به سمت کامیون به راه افتاد و من هم پشت سرش .

قبل از اینکه سوار شوم اضافه کرد : اونجا سرویس بهداشتی هست …

از او خجالت می کشیدم . بیان کرد : خیلی خستم … سرمم درد می کنه … می خوام بخوابم … تمایل داشتی برو کف دستشویی زودم برگرد .

دیگر نتوقف کرد تا خجالت کشیدنم را ببیند . دوباره سوار شد و من با نگاهی به سرویس بهداشتی که کمی دورتر بود انداختم … و به مسیر افتادم.

وقتی برگشتم بی سر و صدا در را یاز کردم و بالا راهی شدم . توی کابین خوابیده بود و صدای آرام نفسهایش نشان می داد که به خواب عمیقی فرو راهی شده است .

اگر می تمایل داشتم در جای مسطحی که بین دوصنقلبی قرار داشت بخوابم به نظر می رسید که کنارش دراز کشیدم و من حاضر بودم تمام ساعات باقی مانده ی شامگاه را بیدار بمانم ولی چنین کاری نکنم.

همانجا روی صنقلبی که نشسته بودم پاهایم رادر شکمم جمع کردم و سرم راروی زانوهایم گذاشتم. به سکوت شامگاه گوش سپردمو صدای آرام نفس های او …

ذهنم راهی شد پیش بی بی … از این که به منزل نراهی شدم چه حالی دارد ؟ حتما خیلی مضطربم شده … بی چاره بی بی… قلبم برایش تنگ شده بود وهوای مشاهده کردنش را داشتم … با اینکه آبم با او در یک جوی نمی رفت و همواره با هم بحث داشتیم ولی دلواپسی های مادرانه اش دلربا بود … دلواپسی هایش عطر حضور یک مادر را در حیات سرد و بی روحم به جریان می انداخت .

نمتوجه شدم کی چشمهای خیس از اشکهای بی صوتیم گرم خواب شدو به همان حالت جای گرفته خوابم برد .

*** *

با حرکت کف دستی که آرام تکانم می داد متوجه شده گشودم و با متوجه شدن وفا با آن فاصله ی نزدیک درخودم جمع شدم .

وقتی مشاهده کرد بیدار و هوشیار شدم خودش را عقب کشید : اگه خوابت میاد پاشو برو توکابین بخواب .. باید کامیونو ببرم تو انبار …

نگاهی به بیرون انداختم … خورشید با نشانی از عظمت خدا همه جا را روشن کرده بود. بار دیگر به نگاه منتظرش نگریستم . به صورتم دقیق شده بود : هنوز خوابی ؟

– نه … دیگه خوابم پرید .

حرفی نزد سر جایش قرار گرفت و کامیون راروشن کرد . نگاهم به بیرون بود و مردی که در بزرگ انبار را باز می کرد .

کامیون را به درون برد . کارگران زیادی مشغول به کار جا به جا کردن بستههای بزرگ و کوچک با چرخ دستی های بزرگ یا ماشین های کوچکی بودند که بعدا فهمیدم نامش لفت تراک ست؛ بودند.

با خودم اظهار کردم کاش من هم کار گر این جا بودم …. تو فکر بودم که وفا حرکت کرد پایین .در آینه نگاهش کردم که متوجه شدم برای باز کردن چادر کانتین راهی شده ….

نیم ساعتی از حرکت کردن او گذشته بود که حرکت کردم پایین می میل داشتم آبی به صورتم بزنم .

وفا که در حال صحبت با مردی بود به سرعت به سویم آمد : واسه چی اومدی پایین؟

تعجب کردم ، از چه غمگین بود ؟

– خسته شدم … هم اینکه بیان کردم یه آبی به صورتم بزنم .

با لحن بدی اضافه کرد : با این سر و وضعت مجبوری بیای و آبروی منو ببری ؟ برو بالا دیگه چیزی نمونده تموم بشه .

قلبم از حرفهای تلخش گرفت .ولی هرچه بود حق با او بود …. او حق داشت با آن سرووضع مرتب و لباسهای شیکش از وجود همسیری مثل من در کامیونش خجالت بکشد .

من ِ به قول خودش بی سرو پا کجا و خودش کجا ؟ !

بی حرف برگشتم بالا . بغضم را قورت داد م . قلبم بد از این غریبه که هم خوب بود هم بد اخلاق ، گحرکت کرده بود .

وقتی وارد شد با نگاهی کوتاه بیان کرد : اون حرفو به خاطر سرو لباست نزدم …. به خاطر کبودی روی صورتته … گفتم که بدونی من…..

– مهم نیس … در هر صورت حق با شما ست … چه به خاطر سرو وضعم چه به خاطر صورتم ،خب شاید اگر کسی می دید فکر نا به جایی در مورد شما می کرد…..

به طرفم برگشت : چه شده که به این روز افتادی ؟

– بخوام جواب بدم چرا صورتم کبوده جوابش یک جملست …. آقام با کمر بند زده …. ولی اگه بخوام بگم چرا به این روز افتادم قصه اش مفصله … زیرا از لحظه ای که به جهان اومدم مادرم مرد … آقام منو مقصر دونست … از من متنفرشد … اسم شهاب رو اون روی من گذاشت … واسه شومی و بد قدمی ام … واسه اینکه با اومدنم مادرم ….

بغض نگذاشت ادامه دهم . اشکهایم را نگه داشتم برای تنهایی ام ، برای وقتی که با خدا دردوقلب می کنم .

نفسی گحرکت کردم تا درد و بغضم فرو رود .

چهره و نگاهش دلخور بود : تو که بیان کردی خونواده نداری ….

– دیگه ندارم… وقتی جویا شدین نداشتم و من راستشو گفتم …. این کبودی مال پریشامگاهه که یه پدر و یه مادربزرگ داشتم … اما الان هیچ کدومشونو ندارم… آقام از خونه بیرونم انداخت . الانم که میبینی جز خدا کسی رو ندارم .

اخم خطی میان ابروهای خوش حالتش انداخته بود : حالا می خوای چیکار کنی ؟

قبلا هم این سوال راجویا شده بود و من به راستی نمی اطلاع داشتم باید چکار کنم .

– نمی دونم… باید دنبال کار بگردم … فرقی نمی کنه چه کاری … کار کردن ننگ نیست … از نظر من بی کاری و بی عاریه که ننگه…. سربار کسی بودن ننگه….

کمی سکوت کردم و ادامه دادم : شما نمی تونی کمکم کنی ؟ جایی سراغ نداری که …

کمی سخت بود که حرفم رابر زبان بیاورم… ولی آوردم : اصلا شما خودت شاگرد نمی خوای ؟ تا الان باید متوجه شده باشین که من ….

خنده ی بی مقدمه اش کلامم را شکست . نا خود آگاه اخم کردم . کم کم خنده اش را فرو خورد . نگاهش کردم . هنوز چشمانش می ریز خندید : ولی خوشم اومد …. پیشنهاد با حالی بود…. با هم باشیم به‌شدت خوش می گذره … به خصوص که من از دخترای خوشگل هم به‌شدت خوشم میاد.

رنجیدم . طاقت هر چیزی را داشتم جز اینکه اینگونه تحقیرم کنند … او خبر داشته بود که من خودفروش نیستم و باز هم این حرف را زد ….

چرا فراموش کرده بودم او یک مرد ست با احساساتی که از نظر خودش آشکار شدنش خلاف نیست … بلکه بروزگار احساساتش هنر ست و عشقبازی برایش آزاد ….فراموش کرده بودم اوهم می تواند چراکه به‌شدت از مردان دیگر،که خود رابه نا مردی می زنند و تصور دارند هیچ خط قرمزی برایشان وجود ندارد ، باشد … آنهایی که می توانند از جنس زن هرگونه که بخواهنداستفاده کنند … مردها دراین جامعه آزادند …. از همین روست که هیچ مردی آرزوی زن بودن ندارد ولی ممکن ست به‌شدت از زن ها در حسرت داشتن، آزادی بزرگترین آرزویشان این باشدکه مرد باشند .

وفا تا این لحظه مرد بود ، ولی اگر می تمایل داشت می توانست بسیار راحت نامرد شود …

با حرکت تندی در را باز کردم و پایین پریدم .

آوای فریاد صبر کن بیان کردنش را شنیدم و خودم را به نشنیدن زدم . به سرعت به سمت در بزرگ انبار دویدم …

به دنبالم رسید .

صدایش رامی گوش دادم : صبر کن …. با توام .. وایسا ….

نمی میل داشتم بایستم … او باید یک غریبه ی خوب در ذهنم باقی می ماند … کم کاری نبود که از شیراز تا تهران یک دختر بی پناه را سالم و بی چشم داشت همجادهی کنی …. حرفهای آخرش را به راحتی می توانستم فراموش کنم … اگر نمی ماندم و او ادامه نمی داد .

اشکهایم مقابل دیدگانم را گراهی شده بود پاک کردم ….هنوز

آوایش رامی شنیدم : صبر کن …. با توام .. وایسا ….

نمی میل داشتم بایستم … او باید یک غریبه ی خوب در ذهنم باقی می ماند … کم کاری نبود که از شیراز تا تهران یک دختر بی پناه را سالم و بی دیده داشت همجادهی کنی …. حرفهای آخرش را به راحتی می توانستم فراموش کنم … اگر نمی ماندم و او ادامه نمی داد .

اشکهایم مقابل دیدگانم را گرفته بود پاک کردم ….هنوز صوتی گام هایش را پشت سرم می شنیدم ….

خودش را مقابلم رساند و سد راهم شد. نفس نفس می زد و خشمگین بود : چه مرگت شد یه دفعه ؟ از کی فرار می کنی ؟ هان ؟ !

فریادش آنقدر بلند بود که مبهوت ماندم .

– جواب من اینه ؟ آره ؟ به خاطریه شوخی منو متهم به چیزی که نباید بکنی می کنی ؟ من که تمایل داشتم کاری کنم که کمتر از تنهاییت بترسی و بدونی هنوزم تو این جهانی بی در و پیکر هستن کسانی که می شه بهشون اعتماد کرد جوابم اینه ؟ …. تو با این کارت به من توهین کردی … توهینی که حقم نبود…

نفسهایم آهستهتر می وارد شد و می راهی شد … خون به صورتم دوید …. شرمزده شدم …. از اینکه ناطلاع داشته بودم قصدش شوخیست وگرنه من از عکس العملم درمقابل حرفهایی که نباید می زد شرمنده نبودم .

سرم را بالا گراهی شدم : از اینکه ندونستم قصدتون شوخی کردنه و با رفتارم ناراحتتون کردم معذرت می خوام…. من ازاین جورشوخی ها خوشم نمیاد . ببخشید .

راهم را گحرکت کردم که بروم . هنوز هم نمی دانستم به کجا .

– صبر کن .

آوایش ساکتش بیشتری به خود گرفته بود . به طرفش بر گشتم .

– بذار آدرس خونمو بهت بدم شاید لازم شد … کاری داشتی بهم بگو .

با اینکه از او رنجیده بودم ولی کار درست این بود که آدرسش را بگیرم … ممکن بود دیگر ابداًبا او رو برو نشوم … ممکن هم بود به زودی به کمکش نیاز پیدا کنم. به هر حال او تنها کسی بود که می شناختم.

با او به انبار برگشتم . به سمت کامیون راهی شد و سوار شد . .نگاه افرادی که از کنارم می گذششتاب‌زده برایم نا خوش آیند بود …. کبودی صورتم به‌شدت توی ذوق می زد…

برگشت و کاغذ کوچکی را به دستم داد : راحت پیدا می کنی ….

یک بسته اسکناس به سویم گرفت .

فقیر بودم ولی دیدهم به کف دست کسی نبود . خودم همانقدر داشتم که بتوانم تا پیدا کردن کاری تاب بیاورم .

– ممنون … بابت همه ی لطفی که کردین … همون پولی که همراه دارم کافیه …

نگاهش خیره بود به صورتم … تازه متوجه رگه های سبز رنگی که در چشمانش بود می شدم …. چه رنگ خاصی داشت دیدههایش .

نگاهم را از بند نگاهش رهانیدم …خیره شدن به نگاهان یک مرد کار من نبود .

سرم راپایین انداختم و با خداحافظی زیر لبی از او جدا شدم . به جای اینکه پاسخم دهد بیان کرد :

– اسم واقعیتو به ما نگفتی …

بیان کردن یا ناضافه کردن نامم چیزی را عوض نمی کرد، حالا که می دانست دخترم…. تنها و بی پناهم …

لبخند محوی زدم : اسمم شهلاست آقا وفا …. البته فقط دو نفر اینجوری صوتم می کنند ….

نگاهش رابی پاسخ گذاشتم و به مسیر افتادم.

***

با تمام وجود احساس غریبگی می کردم … با تک تک آدمهایی که از کنارم می گذشسریع ….آنهایی که حتی همشهری ام هم نبودند.

از آقام بیش از همیشگی قلبگیر بودم … از یا آوری زمزمه های منصور در مورد من در گوش آقام و قبول کردن آقام برای فروختن من با این جمله که بیست میلیون کمه … ده تا دیگه بدی به نامت می کنمش … ولبخند زده بودند … چه راضی هم بودند از معامله ای که می کردند .

آنقدر غرق در فکر بودم که متوجه اطرافم نبودم . با تنهی محکمی که خوردم نقش زمین شدم …. مرد چهل و چند ساله ای که تنه زده بود تبسمی زد : جون داداش ما رو ببخش … انگار توام حواست جمع این دنیا نبودا ….. و خم شد تا کف دستم را بگیرد و قد بلندم کند که اجازه ندادم و خودم بر میل داشتم . لباسهایم که خاکی شده بود را تکاندم و در پاسخ سوالش که پرسید خوبی سر تکان دادم ….

حس خوبی به او نداشتم … شاید اگر می درک کرد دختر هستم برایم درد سر درست می کرد .

به جاده افتادم . راهی نا معلوم که اندیشیدن به عاقبتش دیوانه ام می کرد .

با بلند شدن بانگ الله و اکبر خودم را به مسجدی که از دور گل دسته هایش نمایان بود رساندم . جایی که از غم هایم می کاست و دلم را روشن می کرد.

نماز جماعت بر پا بود … در قسمت مردانه وارد شدم و آخرین ردیف به تنهایی توقف کردم … نمازم را فرادا خواندم و قضای نماز صبحم را نیز .

همه کم کم متفرق می شدند ولی من دوست نداشتم بروم … کنار بخاری قرار گرفتم … گرمای مطبوعش حالم را خوب می کرد . چقدر دلبسته شدم بخوابم … برای اینکه رخوت و سستی را از خودم دور کنم از مسجد خارج شدم . بسیار گرسنه بودم .

وقتی در سوپر مارکت می میل داشتم پول کیکی که گراهی شده بودم را حساب کنم متوجه شدم که پولهایم نیست … حتی یک هزار تومانی …. همه ی جیب هایم را چند بار گشتم ولی همان بود که نباید می بود ….

با شرمندگی به فروشنده اظهار کردم که پول به هممسیر ندارم و به سرعت از نگاه مشکوکش گذشتم تا اشکهایی که برای فرود وارد شدن بر گونه هایم سماجت به جایی به خرج می دادند را نبیند .

وارد شدم بیرون . آنقدر قوی نبودم که برای از دست دادن همه ی دارائیم خونسردی ام را حفظ کنم و به خودم بگویم حالا که چیزی نشده … از چی غمگینی …

می دیدم عابران این بار با تعجب به دختری که صورتش از ضرب سیلی و کمر بند سیاه و کبود شده و بی پروا اشک می ریزد نگاه می کنند … برایم مهم نبود … آنقدر بد بخت بودم که برایم مهم نباشد در موردم چگونه فکر می کنند … آنها از حال زار من خبر نداشسریع .

نمی دانم کی ملایم شدم . شاید وقتی که دیگر اشکی برای چکیدن نمانده بود ….

به پارکی رسیدم وخودم را روی نیمکت سرد و آبی رنگش رها کردم …. تازه حس می کردم چقدرپاهایم خسته شده و درد می کند .

سر به آسمان سرمه ای بلند کردم : چرا وقتی اون بنده ت تنه زد هوامو نداشتی ؟

شایدم داشتی و می خوای به جایی که بهتره برسم و من کم طاقتم و حکمتتو نمی دونم …. ببخش خوب من … ببخش .

– ـ چرا این قیافه رو واسه خودت ساختی جیگر … قیافه به این نانازی …..

با وحشت به آوای مردی که نخبر داشته بودم کی در کنارم جای گرفته چشم دوختم . گستاخی و ناپاکی از نگاهانش می بارید ….

جای این نبود که خودم را ببازم . بی آنکه نشان دهم وحشت کردم ، از روی نیم کت بلند شدم . چهقلب خجستهای داشت .

کنارم آمد : کدوم ناکس زده صورت دلبرتو نا کار کرده ؟

نگاهش کردم : بهتره بری رد کارت مرتیکه … اشتباه گحرکت کردی .

ریز خندید : ای جان …. آواتم مثه خودت نازه …

با خونسردی گفتم : برو گشمو عوضی … گفتم اشتباه گحرکت کردی .

باز هم لبخند زد : چه بد اخلاق … با ما به از این باش دلبره ….

تمام توانم را در کف دستم جمع کردم و بسیار نا گهانی به طرفش چرخیدم ، چنان سیلی به صورتش زدم که دست خودم درد گراهی شد ….

انتظار این عمل را نداشت … حسابی غافلگیر شد و من در فرصت کوتاهی که ازگیجی و بهت او به کف دست آمده بود استفاده کردم و شروع به دویدن کردم … برای حفظ عصمتم درد پا . خستگی معنا نداشت … من از جان مایه می گذاشتم …

خودم را به یک پیاده رو نسبتا شلوغ رساندم …. مزاحم دیگر به دنبالم نمی آمد …. نفسم گرفته بود… از سرعتم کم کردم تا به کسی تنه نزنم و توجه کسی را جلب نکنم.

کم کم آهسته شدم . ولی به شدت احساس خستگی می کردم . گرسنه بودم و دیگر توان مسیر حرکت کردن نداشتم . گوشه ی پیاذه رو روی پله ی مغازه ای جای گرفتم تا کمی خستگی در کنم ولی صاحب مغازه فورا بیرون آمد :اینجا چیکارمی کنی ؟ پاشو جاده بیفت … مزاحم کسب نشو …

کشیده شدم و بی حرف به راه افتادم . هرچقدر کمتر با آدمهای اطرافم هم صحبت می شدم به نفعم بود . کلاهم را پایین تر کشیدم و شال گردنم را بالا تر بردم تا صورتم زیاد معلوم نباشد … گاهی ازجذابییم شاکی می شدم … من که خیری از زندگی ندیده بودم زیبای می میل داشتم چکار ؟ تا الان که جزدرد سر برایم چیزی نداشته … شاید اگر کمی درشت تر بودم با یک چهره ی معماما و حتی زشت این همه جلب توجه نمی کردم .

ودر ذهنش گذراندم بعضی ها چطوربه خودشان اجازه می دهند که به حریم دیگران نباید آنگونه که ناشایستست وارد شد ؟ اگر کسی با خودشان یا ناموسشان چنین کاری می کرد چه حالی به آنها دست می داد ؟

گذشتن از مقابل نانوایی و بوی نان داغ قلبم ضعف حرکت کرد … کاش به اندازه ی یه تکه نان پول داشتم . همواره ازاینکه به چیزی با حسرت نگاه کنم متنفر بودم ، مقابل نانوایی قدم هایم را سریع کردم

به شدت احساس گرسنگی می کردم و آنقدر ضعف داشتم که تحمل سرمای هوا برایم طاقت فرسا شده بود . همه ی حواسم به این بودکه به مسجد یا نماز خانه ای برسم …. شاید می توانستم شامگاه را هم آنجا بمانم .

آسمان کم کم سرخ می شدو پوشیده از ابرهای پرباران . غمی دیگر بر غم هایم افزودهشد … هرچند عاشق باران بودم ولی در آن شامگاه سرد که تنها بودم وبی سرپناه ، باران برایم نوایی غم انگیز بود که مدام در گوش دل و جانم نواخته می شد .

آنقدر رفتم تا به مسجد رسیدم …

نماز که خواندم . کنار بخاری نشستم …. آنقدر قرار گرفتم که خادم مسجد رسید : بابا جان … می خوام درو ببندم … نمی خوای بری ؟

ته قلبم خالی شد ، کجا برم ؟

با کمی این پا آن پا کردن گفتم : آقا … من مسافرم و غریبم …. جایی ندارم برم …. پولامم زدن….

با تعجب به من خیره ماند….

مهر بانی نگاهش جای خود را به اخم داد : نه دختر جون … پاشو برو خونتون …. به فکر آبروی پدر و مادر بیچارت باش …

– من کسی رو ندارم… از خونه هم فرار نکردم … خواهش می کنم اجازه بدین امشامگاهو اینجا بمونم .

خشمگین شد : گفتم نمی شه … خونه ی خدا که مسافر خونه نیست .. اونم جای دختری که با این شکل و شمایل معلوم نیست چیکارست …

قلبم از تهمتی که در لفافه زد گراهی شد . قد بلند شدم …نگاهش کردمو در قلب بیان کردم بههم می رسیم پیرمرد غریبه… اون دنیا باید جواب این حرفتو بدی …

بی حرف از مسجد بیرون آمدم . خستگی را در پاهایم بی حد احساس می کردم .

اولین قطرات باران بر صورتم قرار گرفت … قطره هایی ریز و خنک….

سلانه سلانه و بی هدف به جاده افتادم ….چقدر سخت ست که در جهانی به این بزرگی سر پناهی هرچند کوچک نداشته باشی .

لحظه ای ذهنم حرکت کرد سوی وفا ولی بسیار زود او را پس زدم . دیگر نمی توانستم بیش ازاین روی اوحساب کنم … تا حدی که می توانم باید تحمل کنم.

بارش باران هردم شمشاهده کرد تر می شد . و من کلافه تر … اما نا امید نبودم … خدا با من بود…

به پیرمرد ژنده پوشی رسیدم که گوشهای از پیاده رو زیر بالکن خانه ای در حلبی آتشامگاهر پا کرده بود.

شعله های سرخ آتش کششی عجیب برای نزدیک شدن به آن را در من به وجود آورد.

کف دستهای سردو لرزانم را روی آتش گراهی شدم تا خون یخ زده ام کمی

روان شود .

پیرمرد رو به سویم گحرکت کرد . رقص شعله ی آتش درون نگاهانش انعکاس دلربایی داشت … به نظرم وارد شد رنگ دیدهانش آبیست .

سری به نشانه ی سلام تکان دادم . تبسم مهربانی بر لبانش نقش بست : بیاجلوتر جوون .

خودم را نزدیک تر کردم .

– هوا بسیار سرد شده … .

حرفی نزدم . چوب باریکی که در کف دست داشت را درون آتش فرو برد . نگاهم به شعله ها بود …. سرخ و زرد ونارنجی … چه گرمای مطبوعی داشت . صورتم هم گرم می شد ، و تمام تنم .

با نوک چوب سیب زمینی هایی که سیاه شده بودند را زیرو روکرد

یک سیب زمینی رابه وسیله ی چوب بیرون آورد و به طرفم گحرکت کرد و با خنده اضافه کرد :می تونی بگیریش ؟

گرسنه بودم داغی سیب زمینی مهم نبود . گراهی شدم .

– توام مثه من آواره ای ؟

نگاهش کردم .

– روزگارگار بازی ها داره …. تو هنوز اول جادهی شاید حرفای منو درک نکنی …

چه قلبنشین بود کلامش …. اما با اینکه اول راه بودم اما توانستم حرفهایش را خوب بفهمم .

آهی کشید : از خونه فرار کردی یا بی کس وکاری ؟

رسیدن و ایستادن چند جوان رهگذر که آنها نیز از سرما گریزان بودند باعث شد همچنان لب فرو بندم .

نگاه کنجکاو یکی از جوانها راکه متوجه خودم دیدم ترجیح دادم که از آنجا دورشوم . با حسرتی بی اراده به آتش خیره شدم و بی میل قلب از گرمای آن بر کندم و به مسیر افتادم .

صوتی پیرمرد را شنیدم : هوا بسیار سرد شده ….

این بار مخاطبش من نبودم .

به سیب زمینی درون دستم نگاه کردم … پوست سیاهش را جداکردم شاید اندازه ی دو لقمه بود … ولی بسیار دل چسب .

باران هم چنان می بارید … صوتی سهمگین رعد نشان می داد بارش هنوز ادامه دارد … شامگاه و تنهایی و جادهی بی پایان در پیش داشتم … قلبگیر بودم از زمانه … و از پدرم بیش از وقته .

وقتی که دیگر قادر به مسیر راهی شدن نبودم گوشه ای در تاریکترین نقطه ای که می دیدم در پناه دیوار و بالکن منزل ای جای گرفتم … آنجا که از دید رهگذران پنهان بود .

به دیوار تکیه دادم و سر بر زانو گذاشتم …. نیاز به گریستن داشتم … اماخسته بودم … نای گریه نداشتم … بدنم بار دیگر سرد شده بود و احساس کوفتگی آزارم می داد.

*** **

چشم که گشودم خودم را روی تخت بیمارستان مشاهده کردم .سرم به کف دستم وصل بود .

چه گرمای مطبوعی در هوا جریان داشت .

با کمی تاخیر به یاد آوردم که چه اتفاقی برایم افتاده ….

شامگاه گذشته … شامگاهی پر باران و سرد .. پر از تاریکی و تنهایی و من تاب نیاوردم این همه را با هم .

نمی خبر داشتم چه کسی ناجیم شده … که البته ناجی اصلی خدا بود و من به این یقین داشتم . فقط نمی دانستم چه کسی را وسیله قرار داده است .

هنوز هم باران می بارید … قلب آسمان از دل من هم پر تر بود ….

به سمت چپ . به سوی پنجره برگشتم و از مشاهده کردن مرد کشیده قامتی که یک کف دستش را به دیوار تکیه داده و از پنجره به بیرون خیره شده بود نگاهم پابت ماند … آشنا بود…

نمی خبر داشتم صوتیم اینقدر گراهی شده است : ببخشید آقا ….

به طرفم برگشت : بالا راهی شدن ابروها و بازتر شدن چشمانم کف دست خودم نبود … وفا .

نگاه آرامش با تبسم محوی که بر لب نشاند او را مهربان تر از چیزی که بود نشان می داد.

نزدیک تخت رسید .

با همان صوتی گراهی شده گفتم : بازم شما روبه زحمت انداختم … شما چطوری متو…

صوتی او صاف و بم بود… دلنشین .

– از روی شماره و آدرسی که خودم بهت داد م و توی جیبت بوده …

به یاد آوردم . کاغذی که به من داده بود را در جیبم گذاشته بودم …

– واقعا شرمندم …نمی دونم باید چی بگم .

فقط نگاهم کرد .

صدای زنگ گوشی اش در اتاق پیچید . از جیبش بیرو ن آورد و نگاهی به آن انداخت و با کمی تامل پاسخ داد

– بله ؟

سلام …. خوبم …

الان کار دارم

بیان کردم نه … باشه عصر … شایدم فردا ..

نه ، می مونم …آره …

ای بابا …. کف دست بردار مینا … اصلا خودت برو ….

چند بار بگم ؟ کار دارم .

به‌شدت خب …. خداحافظ .

نگاهم به زخم کف دستش بود . پانسمانش را باز کرده بود .

– کف دستتون بهتره ؟

نگاهی به آن انداخت : آره … داره خوب می شه…

روی صنقلبی در کنار تخت قرار گرفت. نزدیک بود و من دیگرنمی توانستم به راحتی نگاهش کنم.

– امشامگاهم باید بمونی …

– پولامو زدن …نمی تونم اینجا بمونم.

– این دیگه دست منو تو نیست … دکتر اجازه نمی ده … مضطرب پولم نباش .

به سرفه افتادم . سرفه هایی قصد بریدن نفس هایم را داشتند …

برایم لیوانی آب آورد. کمی نوشیدم و بهترشدم . بهتر که نه ،ملایمتر.

اشکی که از چشمانم آمده بود را پاک کردم.

– شما رم از کارو حیات انداختم …. چه جوری باید جبران کنم ؟

خندید . درک کرده بودم کم می خندد ، ولی قشنگ .

– فکر اونم کردم … تا تو خواب بودی و نمی تونستی اینقدر حرف بزنی فکر همه جا رو کردم

تو که فعلا آویزون ما شدی (ریز خندید) … پس بهتره بی درد سر کارتو جاده بندازم دیگه … . لبخندش

بر لبان من نیز تاثیر گذاشت . شوخی اش را به قلب نگرفتم … به قلب گحرکت کردن شوخی هایش برایم گران تمام می شد .

آوایم هنوز خش داشت : کمتر کسی تو این زمونه واسه آدم اینجوری خوبی می کنه …. بازم مدیونتم آقا وفا … بسیار آقایی .

لبخند شیطنت آمیزی زد : خواهش می کنم آقا شهاب آقایی از خودتونه …

به شیطنت کلامش لبخند زدم . از شوخی های به جا و با مزه اش خوشم می رسید .

هرچه اصرار کردم که شامگاه به خونه اش برود نپذیراهی شد و در کنارم ماند .

کمی از خودش و خانواده اش حرف زد ؛ اینکه اولین فرزند پسر خانواده ست و یک برادر سه خواهر از خودش کوچک تر دارد .

ازدواج نکرده بود به خاطر مشکلاتی که نبیان کرد .ولی مادرش خواهان اینست که با دختر خاله اش ازدواج کند اما او هنوز تصمیم جدی برای این کار نگراهی شده…

می گفت به مادرش به شدت علاقه مند ست و نمی تواند ناراحتی اش راببیند . اما با پدرش که در اصل نا پدری اش هست رابطه ی خوبی ندارد .

خواهرها و برادرش را هم بی نهایت دوست دارد و همه ی دوندگی هایش برای راحتی و آسایش آنهاست … آنهایی که تا چندی پیش جز ثروتمندان محسوب می شدند اما ناگه ورق برگشته و دچار مشکلات زیادی شده بودند .

او که برای سیگار کشیدن بیرون رفت در حالی که به حرفهایش فکر می کردم نگاههایم گرم خواب شد و همجادهم را به کف دست فراموشی سپردم .

او روی تختی که طرف دیگر اتاق بود و خالی ، می توانست بخوابد .

***

نیمه شامگاه بیدار شدم و اوجادهمچنان بیدارمتوجه شدم ، روی صندلی جای گرفته بود ونگاهش متوجه من بود .

متعجب گفتم : هنوز نخوابیدین ؟

– نه … خوابم نمی بره …. چرابیدار شدی ؟

با شرمندگی اضافه کردم : حسابی به درد سر انداختمتون … واقعا ببخشید .

– بگیر بخواب داداش …بیدار شدی هذیون می گی ؟ این حرفو صدبار دیگم اظهار کردی .

– همش از سر شرمندگیه … امیدوارم بتونم جبران کنم.

کلافه نگاهم کرد : خوشم نمیاد اینقد با من تعارف تیکه پاره کنی ….

کار مهمی نکردم ، در ضمن حالت که خوب شد یه کاری ازت می خوام که اگه انجام بدی من مدیونت میشم

با کنجکاوی اظهار کردم : من که از خدامه جبران کنم …. الان بگید بدونم ….

بذار صبح بهت می گم .

دیگر حرفی نزدم ولی فکرم مشغول شده بود و خوابم نمی وارد شد … یعنی چه کاری می توانست از من بخواهد ؟

با کنجکاوی بیان کردم : من که از خدامه جبران کنم …. الان بگید بدونم ….

بذار صبح بهت می گم .

دیگر حرفی نزدم اما فکرم مشغول شده بود و خوابم نمی آمد … یعنی چه کاری می توانست از من بخواهد ؟

تمام تنم درد می کرد ولی قرار گرفتم .

– به‌شدت خب بابا نمی خواد واسه من استرسی بشی … بهت می گم .. در ضمن اینم بگم که می تونی قبول نکنی … مادر بزرگِ من تنها زندگی می کنه …. نیاز به یه همدم داره …

نگاهم کرد : همدم تنها که نه …. یکی که بتونه از پس کارهای خونشم بر بیاد ….

راستش یه خورده وسواسی و بد اخلاقه و کسی تا به حال نتونسته دووم بیاره … اضافه کردم شاید بتونی تا وقتی که یه کار خوب پیدا می کنی به خونه اش بری و یه مدت رو پیشش بمونی ….

پیشنهادش خوب بود …. حداقل برای من خوب بود…. من که نیاز به کار و یک جا برای حیات داشتم …

این لطف وفا به من را می رساند. فقط نمی دانم چرا نگاهش رنگی از شرمندگی داشت .

اخم کرده بود : باور کن نمی خوام آزردهت کنم… بهخاطر خودت می گم …. راه بهتری به ذهنم نرسید .. موقعیت خونوادگی من طوریه که نمی تونم تو رو به خونه ام ببرم … ممکنه حساس بشن و .. .آزرده شدی ؟ آره ؟

این غریبه داشت به من لطف می کرد …. برایم کار و سر پناه جور می کرد و آزرده این بود که از پیشنهادش دلگیر شوم … اما پدرم…

بغض بر گلویم چنگ زد : چرا دلخور بشم آقا وفا ؟ تا حالا هیچ کس چنین لطفی در حق من نکرده … و به یاد آقا جهان افتادم … او هم با این که برایش درد سر بودم مرا از خود نرانده بود. جمله ای که اضافه کرده بودم را ادامه دادم : جز یه نفر …اونم صاحب اون رستورانی که توش کار می کردم …. اونم مثه شما بنده ی خوب خداست.

نگاهش رنگ سیاه اندوه به خود گرفت . لب فرو بست و به سوی پنجره راهی شد . به بیرون خیره شد و زمزمه وار اضافه کرد : ولی من… تا به حال بنده ی خوبی نبودم ….

یک کف دستش را به قاب پنجره تکیه داد و دست دیگرش را در موهایش فرو برد …. با خودش خلوت کرد و من نگاه از او بر داشتم .

تا صبح خوابم نبرد . پرستار دوسه بار سر زد ، دمای بدنم را اندازه گراهی شد و سرمم راچک کردو ….

اونیز تمام شامگاه را بیدار ماند … غرق در خودش بود .

دکتر وارد شد و من به اصرار خودم و تشخیص او که وضعیتم زیاد هم وخیم نبوده اجازه ی تر خیص داد .

او بیرون رفت تا کارهای ترخیص را انجام دهد و من تا آمدن او لباس های خودم را به تن کردم . به اتاق رسید . خستگی از سر و رویش می بارید . شرمنده شدم ولی حرفی نزدم .

– احساس ضعف نداری ؟

– دیگه نه … دیشب که دیدین خوب غذا خوردم … عوضش شما .. .

– من گرسنه نبودم … بیا بریم که بسیار کار داریم .

دیگر نماند تا حرفی بزنم . پشت سرش به جاده افتادم . به راستی که حالم خیلی خوب شده بود . انرژی بیشتری در خودم احساس می کردم .

وقتی سوار ماشینش که یه ماکسیمای سفید بود شدیم اظهار کرد : با این لباسهای پسرونه که نمی تونم ببرمت پیش نسرین جون …

– مامان بزرگته که اینقدر با کلاس اسمشو می بری ؟

لبخند زد : حالا کجاشو متوجه شدی … باید از نزدیک ببینیش … با همه ی بد اخلاقی هاش بسیار با حاله .

تبسم محوی زدم به یاد بی بی خودم افتادم . چقدر مشتاق دیدارش بودم … مشتاق دیدار متوجه شدن آوای قرآن خواندنش … نماز خواندنش … بوی خوش عطر گلابش .

– کجایی دختر ؟ حواست به منه؟

به خودم آمدم . با یک ببخشید آرام حواسم را دادم به او .

با متوجه شدن حرفهایش گیج شدم ….

بعد از این همه سال باید لباسهای دخترانه می پوشیدم ….روسری سر می کردم …

نمی خبر داشتم می توانم زود به آن لباس هایی که در موردشان حرف می زد عادت کنم یا نه … از آنها خوشم خواهد آمد یا نه؟ هرچند این ها مهم نبود و

مهم این بود که بی چراکه و چرا باید می پذیحرکت کردم ….

من اسیر اجبار زمانه بودم … زمانه وپدرم …

نگاهم به مانتوهایی بود که تن مانکن ها بود . مانتوهای رنگارنگی که تا به آن روزگار هرگز به آنها توجه نکرده بودم …انتخاب برایم سخت بود .

وفا با اشاره به مانتویی اظهار کرد : به نظرت اون چطوره ؟

به اشازه اش نگریستم مانتویی نه چندان قد بلند به رنگ سرمه ای که تکه های کرم رنگ در آن کار شده بود . زیبا بود و برای من که از انتخاب چنین لباس هایی سر در نمی آوردم خوب به نظز می رسید .

لحن بی تفاوتم را وقتی اظهار کردم : فرقی نمی کنه گوش داد و گفت پس همینو بر می داریم .

اولین بار بود که به همراه یک مرد به خرید لباس می راهی شدم و این برایم تازگی داشت وگرنه زیاد به خرید کردن علاقه ای نداشتم . چون همیشه نه پولش ر ا داشتم نه وقتش را .

کار خرید تمام شد . در آخرین مغازه که برای خرید شلوار حرکت کردیم لباس های جمشاهده کرد راکه شامل همان مانتو و شلوار و یک تاپ آستین کوتاه و روسری و همچنین کفشهایی زنانه می شد به جای لباس های قدیمی ام به تن کردم . لباسهایم اگرچه نو نبود ولی عادتی که به آنها داشتم قلب کندن از آنها را برایم کمی مشکل می کرد.

به هرحال با ظاهری جمتوجه شد از اتاق پرو بیرون رسیدم .آخرین فروشنده هم از پرو حرکت کردن من با آن سر و لباس های پسرانه مبهوت ماند ولی اونیز حرفی نزد . اگرچه به نظر من با آن همه مد جمتوجه شد و عجیب و غریب پسرانه لباس پوشیدن یک دختر نباید آنقدر عجیب می نمود .

وفا با مشاهده کردنم لحظه ای کوتاه خیره شد به سر تا پایم . کیف سرمه ای رنگی را که باز هم انتخاب خودش بود را به کف دستم داد.

تبسم محوی زد : چقدر عوض شدی .

چقدر خوب بود که به همین تعریف اکتفا کرد وحرفی نزد که ناراحتم کند و بعد هم بگوید قصد شوخی داشته است .

تعریفش جواب خاصی نداشت . از عوض شدنم گفته بود ، ناظهار کرده بود چه قشنگ شده ای . یا این لباسها چقدر برازنده ات هست . پس حرفی نزدم .

بار دیگر در کنارش در اتومبیلش نشتم .

دقایقی به خاموشی گذشت و من اظهار کردم : آقا وفا دوست دارم بتونم هرچه زودتر این همه خوبیتونو جبران کنم .

و به راستی از اینکه مدیونش باشم و شرمنده اش بمانم زجر می کشیدم.

با ژست خاصی رانندگی می کرد . به طرفم برگشت . نزدیکم بود و من از نزدیک نمی توانستم در دیدهانش که دیگر مطمئن بودم هاله ای سبز در آن موج می زند نگاه کنم .

رو برگحرکت کردم و به بیرون نگریستم و او بیان کرد : کاری که ازت تمایل داشتم سخت تر از اون چیزیه که فکرشو می کنی .. مادربزرگم بداخلاقه ….

با خنده ای کمرنگ اظهار کردم : بداخلاق تر از شما؟

نگاهش که بر روی صورت و اندامم چرخید خوشایند نبود .

– داشتیم ؟ من بد اخلاقم ؟

نگاهش کردم . ته خنده ای که در آوایش بود ثابت می کرد که از آنگونه چشم دوختنم منظوری نداشته …. حداقل می اطلاع داشتم در مقابل اخم و اعتراض نگاهم همین را خواهم شنید . حتی شده بود با یک پوزخند که همین معنی را می داد .

– تا الان که بعضی وقتا بودین .

نگاهش باز هم سنگین بود اما حس بدی را القا نکرد . مهربان بود .

– ولی به وقتش مهربونم می شم .

معنی خاصی داشت حرفش که به نفعم بود نشنیده بگیرم .

– خوش به حال دختر خاله تون ….

تبسمی زد و هیچ نگفت .

مقابل خونهای با نمای آجری توقف کردو باز به طرفم برگشت : من به نسرین جون می گم تو دنبال کار می گشتی و من به طور اتفاقی توی یه مغازه متوجه شدمتو ازت خواستم که پرستار مادربزرگم بشی …. همین … اصلا قلبم نمی خواد بدونه قبل از این با هم آشنا شدیم … متوجه شدی ؟

دلیل حرفهایش را نمی دانستم ولی ناچار بودم بپذیرم .

در که باز شد استرس و دلهره به قلبم سرازیر شد . از وفا نمی وحشت کردم … اوثابت کرده بود که کاری به من ندارد… او پیش از این هم با من تنها شده بود پس نیازی به این خونه و آن همه خرید نداشت …استرسم از دیده شدن و نپذیحرکت کرده شدن بود.

حیاط وسیعی را طی کردیم که پر از گل و درخت بود. به ساختمان آجری رسیدیم که نمای دلرباییی داشت … منزل ی پدرم در ذهنم رسید ….

از سر بی‌قراری برای بی بی آهی کشیدم و به تمایل داشت وفا در حیاط چشم‌به‌راه ماندم تا او در مورد من با مادربزرگش صحبت کند .

تا وارد شدن او از سرما یخ زدم . و قلبهره ام بیشتر بی حس و حالم می کرد. اگر نمی پذیرفت ؟ !

وفا پس از دقایقی نسبتا طولانی وارد شد .

بی اراده پرسیدم : چی شد ؟

– بیا بریم تو .. می خواد تو رو ببینه .

به همجادهش وارد شدم .

دلربا بود ،با دکوراسیونی فوق العاده .. زن میان سالی را مقابل خودم متوجه شدم . جوانتر از چیزی بود که تصورش را داشتم . نسرین جون برازنده ترش بود تا مادر بزرگ .

سلام کردم . با کمی تا مل پاسخم داد و اضافه کرد : بیا جلوتر ببینم .

لحنش کف دستوری بود . و من جلو رفتم . دقیق نگاهش کردم و او دقیق تر مرا .

قدش کشیده بود سپید روی بود و چشمان روشنی داشت … قهوه ای روشن …

موهایش رنگ قهوه ای زده بود تا گذر ایام و سپیدی شان را بگیرد فقط کمی از ریشه ی موهایش سپید بود .

صورتی کشیده و بینی قلمی داشت .لبهایش دلربا بود و صورتی کمرنگ … پوستش زیاد چین و چروک نیفتاده بود.

یک پلیور نازک یشمی رنگ و دامن مشکی که ظاهر قلبنشینی به او بخشیده بود . شیک و با صلابت در نظرم جلوه کرد .

– نمی خوای خودتو معرفی کنی ؟

نگاه بی اراده ام به دنبال وفا گرمتوجه شد … کمی آنطحرکت کردر در سمت چپم توقف کرده بود و ظاهرا قصدکمک نداشت

نفسی تازه گراهی شدم …. سعی کردم لبخند بزنم ولی نشد.

– شهلا محبی هستم ….

نگاهش به گونه ای بود که گویی هنوز چیزی نگفتم …. منتظر بود بگویم … ولی آخر چه باید می گفتم ؟

– تا به حال پرستاری کردی ؟

شنیدن صدای وفا حالم رابهتر کرد

– بیان کردم که نسرین جون …. قبلا دوبار پرستار ی کردند و الان هم ….

نسرین جون اخم غلیظی کرد : بذار خودشون بگن .

وفا به ناچار خاموشی کرد . همین که حرف در دهانم گذاشت جای تشکر داشت .

از دروغی که می اظهار کردم آزرده بودم ولی …. اگر نمی گفتم …… شاید قبولم نمی کرد …

ناگه فکری به ذهنم رسید … من با بی بی زیستن کرده بودم … بارها در مدت بیماری اش شده بود از او پرستاری کنم … با این اندیشه که من در مورد بی بی خوبم صحبت می کنم و حرفم دروغ نیست آرام گرفتم . حرف وفا را تصدیق کردم .

ادامه دادم : شیرازی هستم و تازه به تهران اومدم … سعی می کنم اونجوری باشم که شما می خواین …

نگاهش به گونه ی کبودم بود : مشکل خونوادگی داری ؟

تعجب کردم . این را از نگاهم خواند : کبودی روی گونه ات …

سرم را پایین انداختم … واقعا چاره ای نداشتم ….

– نه … مشکلی ندارم .

باور نکرد . اما پرسید : می تونی بیست و چهار ساعته اینجا باشی؟

– بله … من اینجا کسی رو ندارم .

سری تکان داد : خوبه …من کار زیادی از تو نمی خوام …. فقط کمک کردن تو کارهای خونه … کمک و همجادهی توی خرید حرکت کردن و همجادهی در پیاده روی هام و گاهی خوندن کتاب ….

در ضمن از زیاده گویی هم خوشم نمیاد .. ازاینکه تلفن خونه هم جواب بدی بیزارم …. از همین فردا می تونی شروع کنی …. البته یه فقره چک هم بابت ضمانت واسم میاری ….

ابروی چپش بالا حرکت کرد : ما که هنوز همدیگه رو نمی شناسیم … درسته خانم محبی ؟

درست بود ولی چک از کجا بیاورم ؟ سنگ بزرگی را جلوی پایم انداخت … شاید از من خوشش نیامده بود؟ در مانده گفتم : ولی من …چک ندارم .

– این مهمترین شرط قراردادمونه … اگر مایل بودین که اینجا بمونین انجامش بدین .

نگاهی به وفا انداخت و نگاهی به من : بفرمایید .

به سمت اتاقی راهی شد و مرا با نگاه مبهوت و دلگیرم که به مسیر ِ راهی شده اش خیره مانده بود تنها گذاشت .

حضور وفا را در نزدیکیم احساس کردم . برگشتم و نگاهش کردم : شما به‌شدت زحمت کشیدین … اما شانس با من یاری نکرد …. ایشون حق دارن که چنین چیزی بخوان …

– من باهاش صحبت می کنم … حرف منو زمین نمی ندازه…. چند دقه صبر کن .

به دنبال او به همان اتاق حرکت کرد . صوتی نجوا گونه شان را می شنیدم اما متوجه مکالمه شان نمی شدم . سرم را به سوی یار همیشگی ام بالا گراهی شدم : نرنج از دروغهایی که نا تمایل داشته بر زبان میارم …. من اکنون به تو نیاز دارم … بر اساس گنا ه هایم قضاوت نکن … بر اساس بخشایندگیت برایم خدایی کن …. خدای مهربانِ من.

ندرک کردم چه مدت گذشت و من چقدر با خدا حرف زدم ….

وفا که بیرون امد نگاهم خیره ماند به لبهایش…..حامل خبرهای خوب بود یا…

وارد شد و مقابلم از حرکت ایستاد: غمگین شدی؟

_ آزرده چرا؟ایشون حق دارن چنین چیزی رو بخوان…با این همه وسایل گران قیمت….منِ غریبه…

_راضیش کردم که یه مدت صبر کنه تا بتونی یه چک واسش بیاری.

هنوز در مانده بودم:آخه از کجا شما که وضع منو بهتر می دونی.

_یه کاریش می کنیم…فعلا برو بیرون منتظر باش…منم میام.

آهی کشیدم و مسیر بیرون را در پیش گراهی شدم.اگر نمی شد چکار باید می کردم؟

جوابی برای این سؤال که مدام در ذهنم تکرار می شد نداشتم.

رفتم بیرون … سر کوچه به انتظار وارد شدنش توقف کردم.

کاش زودتر می وارد شد…..نگاهِ رهگذران به خودم را دوست نداشتم.

نگاه هائی که از پی هوس به من خیره می شد…همه زجرم می داد .

نیم ساعتی گذشت که او امد.

_زیاد معطل موندی … ببخش.

_مهم نیست… حالا باید چه کار کنم؟

نمی دانم چرا سؤالی را که خودم جوابش را نمی دانستم از او پرسیدم.

_بیا بریم بهت میگم.

بار دیگر سوار ماشینش شدیم.

_اول بریم یه ناهار درست و حسابی بخوریم که به‌شدت گرسنمه.

من هم گرسنه بودم ولی حرفی نزدم.

در رستوران مقابلش نشسته بودم که گفت:می تونم به یکی از دوستام یه چک سفید بدم و یه چک سفید بگیرم.

مبهوت نگاهش کردم…شرمنده تر از پیش می شدم…این همه خوبی برایِ یک غریبه ی بی کس و کار؟!…چه جوری باید جبران می کردم؟

یعنی تحمل آن زن آنقدر سخت بود که به راستی کسی حاضر نبود در کنارش بماند؟

یعنی ماندنم اینقدر ارزش داشت که چنین کارهای بزرگی کند؟

زیرا مرا متعجب مشاهده کرد گفت : چیه ؟ نکنه پشیمون شدی ؟

– نه چطوری می تونم پشیمون بشم وقتی که این همه مدیون شمام ؟ و جز این نه جائی رو دارم و نه کاری ؟ فقط…شما با چه اطمینانی می خوای این کارو بکنی ؟ شاید واقعا من دزد باشم.. یا اونی نباشم که فکر می کنی .

لبخند زد : چشم های تو جز صدق و درستی رو نشون نمی ده….

حس می کنم دوست دارم بشناسمت… بدونم چه طوریه که چشما و نگاهت اینقدر پاک و زلاله….من در موردت اشتباه نمی کنم شهلا خانوم.

آن لحظه با شهلا خانوم گفتنش احساسِ عجیبی به من بخشید…حسی که تا کنون تجربه اش نکرده بودم….

شرمگینانه اضافه کردم : خدا کنه همیشه اینطوری بهم اعتماد داشته باشین.

– با هر بار خیره شدن به صورتت فقط خودمو شرمنده می کنم…بابت اون تهمتی که بهت زدم…

با خنده ی کمرنگ و لحن شوخی گفتم : پس بهتره خودتو اینقدر شرمنده نکنی.

منظورم را درک کرد با آوای قد بلند خندید : آخه بعضی از شرمندگی ها خیلی دلچسب و شیرینه…

نباید به شوخی اش ادامه می داد وگرنه معلوم نبود اینبار خودم را آواره ی کجا می کردم؟

وقتی متوجه شد نمی خندم او نیز کم کم خنده اش را جمع کرد.

به غذا اشاره کرد : بخور تا سرد نشده .

علی رغم گرسنگی زیاد به آرامی شروع به خوردن کردم.

فکرم در پی فردا بود …

قرار شده بو شب را در کامیون بخوابم و فردا با بردن چک نزد نسرین جون شروع به کار کنم البته اگر شرط دیگری نمی گذاشت .

*** **

تنها به متوجه شدنش حرکت کردم. شب گذشته را در کامیون به سر بردم و از ترس و استرس خواب به نگاهانم نیامده بود . اما سعی داشتم خودم را بی حوصله و خسته نشان ندهم…. وفا به دنبالم آمده و مرا به آنجا رسانده بود و اظهار کرده بود باید سری به کامیونش بزند و آن را چک کند … قرار بود عصر برای بارگیری برود .

نسرین خانم با متوجه شدن چک نگاهی موشکافانه به من کرد : تو که اظهار کردی کسی رو اینجا نداری ….

می خبر داشتم بردن چک برایش سوال خواهد شد .

– بله … اما یه برادر خوب دارم که وقتی درک کرد مشکلم چیه بهم کمک کرد …

هنوز نگاهش مشکوک بود ولی حرفی نزد و سعی کردم ذهنش را از پیش آوردن شرایط سخت تر دیگر منحرف کنم .

– خب من از همین الان آماده م که هر کار بگید انجام بدم .

با لحن خشکی اضافه کرد : باید بریم خرید .

قبل از آنکه حرفی بزنم به اتاقی که ظاهرا متعلق به خودش بود حرکت کرد . نفس راحتی کشیدم … پس پذیرفت که بمانم .

نگاهی به اطراف انداختم . سالن بزرگی که در آن حضورداشتم از هر حیث زیبا بود … پنجره های بزرگ و نورگیری داشت که با پرده های قشنگیی مزین شده بود ….

فرشهایی با طرح و رنگ متفاوت از آنچه تا آن مدت مشاهده کرده بودم کف سالن را پوشانده بود. مبل های شیک روشن و تلوزیون با میز شیشه ای دودی رنگ یک ضلع از سالن را به خوداختصاص داده بود .

مجسمه ها و گلدان های بزرگ و یک دکور پر از مجسمه های کوچک و ظروف جذاب و همچنین یک کف دستگاه گرامافون ….

در چهار اتاق به سالن باز می شد و آشپز خونه ی اوپن هم در زاویه ای بود که ازسالن متوجه شد کمتری داشت.

در اتاق نسرین خانم که باز شد دست از نگاه کردن برداشتم و به او نگریستم و از متوجه شدن ظاهری که برای خود ساخته بود به او خیره ماندم .

مانتوی کوتاهی که به زانو نمی رسید به رنگ سبز یشمی ، شلوار تنگ مشکی رنگ و شال چروکی که ترکیبی بود از رنگهای سبز و مشکی … با یک کیف کوچک که سر کف دست انداخته بود . لباس ها خیلی دلربا بود ولی برازنده ی سن و سال او نبودند .

آرایش کرده بود و دلرباتر و جوانتر از چیزی که بود نشان می داد .

ظاهر من در مقابل او از ساده هم چیزی کم داشت … اما من با همان لباس ها راحت تر بودم . هرچند که کنترل کردن روسری بر سرم کمی برایم مشکل بود اما از پوشیدنش راضی بودم و با مانتو هم مشکلی نداشتم. و از همه سخت تر نگه داشتن کیفم بود که به هیچ عنوان به آن عادت نداشتم … اما چاره ای هم نبود … فعلا باید آن را تحمل می کردم .

با نگاهی به من گفت اون لیستو از روی میز بردار بیا بریم .

نگاهی به میز انداختم و لیستی که گفته بود را دیدم . آن را برداشتم و به دنبال او که در حال پوشیدن پالتوی سیاه رنگش بود روان شدم .

از منزل خارج شدیم .

آسمان را ابر می گرفت . دیگر با متوجه شدن ابرها نگران نشدم . خدا میل داشته بود و سر پناهی پیدا کرده بودم … پس من نیز اگر باران می بارید شاکر می شدم نه اینکه در خواست کنم که نگذار ببارد و ناشکری کنم …

نگاهم به چکمه های ساق کشیدهش افتاد و نگاهی به کفش های پاشنه کوتاهم انداختم. چون نمی توانستم با پاشنه ی بلند جاده بروم اما نسرین خانوم به راحتی راه می راهی شد …

نمی اطلاع داشتم تا کجا باید پیاده روی کنیم … هردو بی حرف در کنار یک دیگر مسیر می حرکت کردیم .

به فروشگاه بزرگی رسیدیم و او به درون راهی شد و من در پی او.

تازه متوجه شدم چند قلم جنس در لیست نوشته شده است .

وقتی همه را خریدیم و او بی توجه به من از مغازه خارج شد و اظهار کرد : مسیر بیفت …

حال گریه به من دست داد . همه را باید به تنهایی حمل می کردم ؟

نایلون هارا براشتم و در حالی که به زحمت گام بر می داشتم به دنبالش حرکت کردم .

دیگر متوجه اطراف نبودم آرزو داشتم هرچه به‌سرعتتر به خونه برسیم .

با خرید دو بسته ی بزرگ سبزی و قرار دادن آنها روی بسته هایی که در دست داشتم بی اراده اخم کردم … واقعا سنگین بود و نگه داشتن آن سخت بود .

ساکت شدن قدم هایم بی اختیار بود .

ایستاد و نگاه تحقیر آمیزی به من انداخت : چرا جاده نمیای دختر ؟ من از کلفت تنبل خوشم نمیاد ….

کلفت … خوب نباید به من بر می خورد … کلفت بودم …. وفا محترمانه اضافه کرده بود پرستار … آخر این زن که از من قوی تر و زرنگ تر و سر حال تر وخوشتیپ تر ست چه نیازی به پرستاری من دارد ؟

وقتی دیدم توقف کرد و محل از حرکت ایستادنش مقابل منزل اش است نفس راحتی کشیدم … غافل از اینکه درون

خانه تازه کارهایم شروع خواهد شد .

برای اامان بار به آشپز خانه وارد شدم بسته های خرید را به جادهنمایی خودش جابه جا کردم … کارم که تمام شد بیان کرد : سبزی ها رو پاک کن … می خوام یه کم استراحت کنم .

آشپز منزل را ترک کرد. چقدر خسته بودم و خوابم می رسید . ولی وقتی برای خوابیدن نداشتم .

شروع به پاک کردن سبزی ها کردم .

از نظر کار کردن مشکلی نداشتم هم ی کار های منزل داری را بلد بودم … زیرا می دانستم که باید رو ی پای خودم بایستم …. آشپزی را نزد بی بی و در رستوران به خوبی فرا گراهی شده بودم .

صدای زنگ تلفن را متوجه شدم ولی بی توجه به کارم ادامه دادم . روز گذشته خود نسرین خانم اضافه کرده بود که نباید جواب تلفن بدهم .

هرکس هم که بود کف دست بردار نبود.

ناگه آوای فریاد نسرین خانم به هوا برخاست : کدوم گوری هستی ؟ …. چرا این تلفن وامونده رو جواب نمی دی ؟

بی حرکت ماندم … با من بود ؟

با همان داد و فریاد به آشپز خونه وارد شد … با اخم نگاهم کرد

– کری ؟ نشنیدی اضافه کردم می خوام استراحت کنم ؟ چرا گذاشتی این تلفن لعنتی اینقد زنگ بخوره ؟

از لحنش بدم وارد شد… به‌شدت تحقیر آمیز بود … واژه هایش …

با این حال با خونسردی اضافه کردم : شما دیروز گفتین من حق ندارم تلفن جواب بدم …

فریادش خاموشم کرد : الانم می گم …. ولی عقلت نرسید باید یه جوری آواشو خفه کنی ؟ چرا دوشاخه رو نکشیدی ؟

حق را به او دادم تاراحت تربتوانم حرفهایش را تحمل کنم .

– ببخشید خانوم … از این به بعد …. من هنوز به اخلاق شما آشنا نشدم .

لحن ملایمم را که گوش داد رنگ نگاهش عوض شد … مهربان نشد … فقط آهستهتر شد . بی حرف دیگری آشپز منزل را ترک کرد .

با خودم در ذهنش گذراندم حق با وفاست … تحمل این زن به‌شدت سختست …..

دقایقی بعد آوایش را گوش دادم : اون سبزی ها رو ول کن …. فکر ناهار باش .

با اضافه کردن دیده خانوم بر خاستم تا فکری برای ناهار کنم .