رمان همسر دوم پارت ۱۴

کف کف دستمو میزنم به شیشه و صورتمو از شیشه جدا میکنم و نگاهمو به نگاهش میدوزم و سوالی که ذهنمو درگیرکرده میپرسم
-تو هم فکر میکنی مژده به رابطه ما شک کرده؟
-اون از قبل در جریان قرار گرفته بوده !
-یعنی کسی بهش گفته؟
صنقلبی رو از پشت میز قهوه خوری میکشه و جلوی پنجره کنارم میشینه
-وقتی گفت خبر عقدمونو گوش داده متوجه شدم که یکی بهش خبر داده ..الان تقریبا مطمئنم که بابا از مژده میل داشته بیان ایران و برنامه اینجا هم خودش ردیف کرده…ولی اینطو که فهمیدم کیا در جریان هیچی نیست.
-یعنی هدف پدرجون چی بوده؟
جواب سوالمو خودمم میدونم اما حرف زدن با روزگاربه و شنیدن آوای بم زیباش تازگی ها لرزش های ظریفی تو دلم موجب میشه که به‌شدت واسم لذت بخشه …میل بی پایانی دارم که پلک هامو رو هم بزارم ، او حرف بزنه ،من زیر بارون واژه هاش عاشق تر بشم.
-بابا نگرانِ جفتمونه …لابد میخواسته کاری کنه که بعد از اون روزگارهای تلخ ، تو جمع دوستام یکم حال و هوام عوض بشه …و میدونم که درباره رابطه من و تو هم مضطربِی هایی داره
-مامان اونروزگار زنگ زد…کلی اشک ریخت و بالاخره اقرار کرد که هم خودش و هم پدرجون بسیار دلواپسمون هستن و دارن عذاب میکشن..میگفت جفتشون دوماه ِ که از غصه ما خواب و خوراک ندارن…میگفت تو تمام این مدت حفظ ظاهر کردن و به رومون نیاوردن ولی نمیدونم چرا اونروزگار یهو این حرفا رو زد…انگار دیگه قلبش گنجایش نگه داشتن اون همه درد رو نداشت..
-تو کسی نیستی که باید احساس شرمندگی کنی!… این دنیا دار مکافاتِ…یه روزگار مولینت و بابام چشمشون رو روی دلخوری و مضطربی های مامانم بستن..حالا هم من چشممو روی غمگینی اونا میبندم..
-داری درباره عزیزترین آدمهای زندگیمون حرف میزنیم …چطور میتونی نسب به درد و رنجشون بی تفاوت باشی؟
-اگه اونا تونستن درد و رنج مامانمو ببین و هیچ کاری واسش نکن منم به خاطر دل شکسته مامانم نگاهم رو روی اونا و دردهاشون میبندم
نگاهم تو نگاه سردش میوفته ..لب میزنم
-این میون خودتم داری اذیت میشی
-من خوبم…حالا که میبینم اون هایی که به مامانم ظلم کردن دارن مجازات میشن و درد میکشن خوبم…اصلا بهتر از این نمی شم
بغض داره خفه ام میکنه … اقرار تلخی میکنم
-.من…من ..همیشگی واسه مولینم عامل درد و رنج بودم ..اصلا کاش…کاش هیچوقت پامو تو این دنیای بی رحم نگذاشته بودم!
بازومو میگیره و میچرخوندم جلوی خودش…نگاه مهربونش روی اون قطره اشکی که رو گونه امه ثایت میشه …دستشو بالا میاره و با شستش خیسی غم رو از صورتم پاک میکنه و با یه لحن مهربونِ عاشق شدنی میگه
-بار آخرت باشه که از این حرف ها میزنی …این جهان چیزی که کم داره آدم های خوبِ…تو و امثال تو رو کم داره!
دلم مونده از نوازشش بلرزه یا از طعم شیرین حرف هاش
روزگاربه بهم لبخند میزنه حوله رو روی شونه اش جا به جا میکنه و بی آنه بدونه چه طوفانی در من و دلم موجب شده ، میره سمت حمام اتاق .آوای بسته شدن در حمام رو که میشنوم با حال خوش و دلپذیرم میرم سمت تخت و گوشه اش میشینم.کف دستمو میزارم رو دلم…میطپه..گرم تر…خوشحالتر… پرامیدتر از همیشه … حفشو بارها تو ذهنم مرور میکنم …رخوت و خستگی بهم غالب میشه …تبسم به لب با آوای دوش آب حمام خوابم میبره.

اشعه طلایی خورشید روی پلک هام جای گرفته و حرارت ملایمش مثل یه نوازش شیرین حالمو خوش میکنه..پلک هامو میمالم و کش و غوصی به تنم میدم که کف دستم با جسم سفتی برخورد میکنه ..دهانم بازه و دارم خمیازه میکشم که صداش تو گوشم میپیچه
– بیدار شدی؟
خمیازه ام نصفو نیمه میمونه..فورا نگاهم باز میکنم و میبینمش که با دیده های باز روی تخت جفتم دراز کشیده
میخوام یه جیغ بنفش بکشم که فورا انگشتشو به علامت خاموشی رو لب هام میزاره و با اخم کمرنگی میگه
-هیس…مگه جن مشاهده کردی؟
حس میکنم یه ولتاژ قوی احساسی به بدنم وصل شده…شوکه میشم
با اینکارش جیغمو خفه کرده ولی صوتی قلبمو حسابی درمیاره
زیتونی ها رو به چشم ها م میدوزه و تاکید میکنه
-میخوام دستمو بردارم …آروم باشیا..خب؟
مگه مغزم کار میکنه ؟ اصلا ندرک کردم چی اظهار کرده ؟ فقط سرمو به علامت تایید تکون میدم
انگشتشو با احتیاط از رو لبم برمیداره
نفس حبس شده ام فوت میکنم بیرون و روی پیشونی عرق نشسته ام دست میکشم
نگاهمو از زیتونی های ویرانگر می دزدم و میپرسم
-ساعت چنده؟
-چهار بعد از ظهر
-خدای من چقدر خوابیدم!
تاب اون همه نزدیکی رو ندارم..میل به قد بلند شدن دارم اما انگار تو مغناطیس نگاهش گیر افتاد…تنم درد میکنه و جون کشیده شدن ندارم
همونطور که جفتم خوابیده و دستشو بالش سر کرده انگشتاشو سخاوتمند جلو میاره و چتری هامو با نوک انگشتاش مرتب میکنه …لبش میجنبه
– ناهارتم نخوردی…
-اوهوم
-بچه ها میخواستن برن آبشار ولی وقتی بیان کردم خوابی برنامه رو انداختن برای فردا صبح
-اوهوم
کف دسته ای از موهامو از گوشه صورتم برمیداره و آروم میزنه پشت گوش و با لذت به هنرنمایی خودش خیره میشه و تبسم میزنه
صدای دلم اونقدر کشیده شده که حس میکنم الانه که پیشش لو برم
بالاخره اون جاذبه ی مغناطیس دلچسبو شکست میدم و فورا تو جام میشینم
ابروهاش از تعجب بالا میره
-چی شد؟
-ه…هی..هیچی… میرم بیرون…قدم بزنم… تو بخواب …به نظر خسته میای
-آره بسیار خسته ام…ترسیدم جفتت بخوابم بیدار شی منو ببینی و سکته کنی از ترس…منتظر موندم بیدار شی بعد بخوابم
به شیطنت کلامش تبسم گیجی میزنم و از تخت پایین میام …با پشت کف دست عرق پیشونیمو میگیرم و همونطور که میرم سمت در با خودم میگم شامگاه چه غلطی بکنم !
روشنا:

میرم و تو آلاچیق میشینم … چند دقیقه بعد مژده که انگار از بالا منو دیده بوده میاد پیشش …
سردرد وقلبم وا میشه
-خیلی تابلوه رابطه من و روزگاربه.. نه؟
مژده لبخند غمگین میزنه و میگه
– روزگاربه خیلی تو خودش فرو حرکت کرده و حالا که میبینمش حس میکنم اونقدر این اواخر بهش سخت گذشته که انگار یه آدم دیگه شده…کیا میگه اون داره زور میزنه خودش نباشه !
آهی میکشم و میگم
-میدونم..همش تقصیر منه!
-نه عزیز دلم…من خوب میشناسمش …مشکل اون با خودشه نه با تو!
چشام اشکی میشه و میگم
-فکر میکردم میتونم کمکش کنم و درد شو تسکین بدم…اما او هر روز خسته تر و بیزار تر از دیروزگاره…اینطور که معلومه من هیچ کاری نتونستم واسش بکنم !
مژده بغلم میکنه و سرمو به شونه اش تکیه میده و ازم قلبجویی میکنه
-نه عزیزم…خودتو کف دست کم نگیر…تو یه معصومیت و ساکتش خاصی داری که آدم حتی با چشم دوختن به چهرهات هم آروم میشه… .دل مهربون و صاف و صادقت … کلام شیرینت همه چیزیه که روزگاربه برای آرومشدنش نیاز داره…تا مشاهده کردمت شک نکردم که خدا تو رو برای آروم کردن روزگاربه فرستاده … تو منو یاد فرشته ها میندازی رها…
لبخند افسردهی رو لب هام میاد..چقدر حرف هاش آرامشبخشه…
-ممنونم…امیدوارم در آینده بتونم مرحمی روی زخم دلش بزارم
بهم امیدوارم میده و میگه
-درد روزبه درد بزرگیه و گرنه تو تا همین حالا هم کارتو به‌شدت خوب انجام دادی…روزگاربه با کسی تعارف نداره … اگر اینطور نبود و کنارت آروم نمیشد کنارت نمیموند ..روزبه اینطوریه… بمون و کمکش کن.

اشکمو پاک میکنم و تبسم میزنم
-ممنونم مژده جان ..حرفات پر از امیده و منو امیدوار میکنه … اما قلبم نمیخاد بیشتر از این آزردهت کنم …راستشو بخوای لذت میبرم رابطه تو و آقا کیا رو می بینم …
-فکر نکن روزگاربه بهت اهمیت نمیده …چیزی نمیگه ولی دلواپسته …از من نمتوجه شده بگیر اما الانم اون ازم خواست بیام دنبالت و باهات حرف بزنم
حیرت زده میگم
-واقعا؟
دیدهکی میزنه و میگه
-معلومه که دوسش داریا!
هول میشم و به من و من میوفتم
-نه…من فقط
-انکارش نکن…عشقشو تو دلت نکُش …. با همین علاقه کمکش کن که حال بهتری داشته باشه و بشه همون روزگاربه همیشگی..اونوقت میفهمی پشت
اون نقابی که روزگاربه به صورتش زده چه آدم فوق العاده ای پنهون شده
تبسم نشونه تمام قدرشناسی من از اون زن و حرف های پرامیدشه.یهو میگه
-راستی تو که نبودی اونم ظهر با ناهارش بازی بازی کرد …فکر کنم حالا جفتتون یه شام مفصل لازم دارین..میرم ترتیبشو بدم
به مسیر رفتن مژده خیره میشم و با روزگاربه ای که کنارم نیست حرف میزنم
-مژده درک کرد دوست دارم …راستی از کی این علاقه شروع شد ؟..حتما یه روز که متوجه شدمت و یادم حرکت کرد به خودم تذکر بدم که نباید عاشقت بشم… حتما شروعش از تبسم های تو بوده…آخه وقتی تبسم میزنی اونقدر مهربون و میل داشتنی میشی که دیگه مغزم کار نمیکنه ..قلبم میخواد دست بزنم زیر چراکهه ام و غرق بشم تو جاذبه دیدهات…حالا هم که مغناطیس نگاهت جریان فکرمو جوری جذب خودش میکنه که دیگه هیچ جاده خلاصی ازش نیست… روزگاربه … من این حسو دوست دارم…دوست دارم بیشتر و بیشتر بشه ..دوست دارم بهم قدرت بده…قدرت اینکه بیشتر و بهتر بتونم قلب به قلبت بدم و همجادهیت کنم …یهو یاد نوشته ای از باربارا دی آنجلیس میوفتم ” عاشق بودن به همان اندازه طبیعی است که نفس کشیدن و زنده بودن ” پس باید ممنون باشم…باید سپاسگزار باشم…اینم یه نعمته که عاشقت شدم.
*

*
روزگاربه:
یه بالش وسط تخت رو علامت گذاری میکنم و و میگم
– اونطرف تو بخواب اینطرف من ..
میگه
-باید بلوزمو عوض کنم
-خب عوض کن
-نمیری بیرون؟
-نه .. تو چیز خواستنیی واسه دیدن نداری
روشنا لب ورمیچینه و میگه
-پس چشماتو ببند و زودتر بخواب
لامپو خاموش میکنم …پشتشو میکنه و پیرهنشو عوض میکنه
سوالی مثل خوره به جونم افتاده… تاب نمیارم و میپرسم
– ماه گراهی شدگی بود؟
-چی؟
-اون ردی که روی بازوته!
تو جاش میخوابه و قلبخور میگه
-بیان کردی نگاه نمیکنی!
-اون دفعه تو اتاق پرو مرکز خرید مشاهده کردمش …اون موقع واسم مهم نبود و نسؤال کردم اما… الان میخوام بدونم… رد چی بود؟
از جواب دادن تفره میره
-خسته ای.. بخواب روزگاربه
– این یعنی نمیخوای درباره اش حرف بزنی؟
سرش تو بالش فرو میکنه
-آره و لطفا نپرس
-چرا نباید بپرسم ؟
-چه فایده داره از گذشته نبش قبرکردن؟
-اگه داری به من طعنه میزنی جوابت اینه… وقتی برای عزیزترین کست کم گذاشته باشی و ازش غفلت کرده باشی… برای ادای دینت به اون، نبش قبر از گذشته که سهله زمین ووقت رو به هم میریزی تا کمی آروم بگیری

نگاهمو از صورتش میگیرم و به نقطه ای مبهم توی سقف میدوزم..ساعدمو رو دیدهام تکیه میدم که میپرسه
– مامانتو به‌شدت دوسش داشتی ..نه؟
آه میکشم و میگم
-او مهربون ترین مادر دنیا بود…
مخفیانه دست میکشه رو زخم بازوش و آهسته میگه
-آره…شک ندارم او برای تو مهربون ترین مادر دنیا بوده
نمیخوام بحث ادامه پیدا کنه..میگم
– بیا بخوابیم…خسته ام رها
میچرخه رو پهلو و خیره خیره نگاهم میکنه و میگه
-ممنون که “رها” صوتم میکنی
دستمو بالش سر میکنم و میچرخم رو پهلو و نگاهش میکنم
-حتما قلبت تنگ شده بود واسه خودت بودن؟
اشک تند و سریع از چشمای زیباش میجوشه
-اوهوم …به‌شدت زیاد
قطره های اشکش قلبمو به درد میاره..چقدر صبوره این دختر..چقدر درد کشیده توی این هفده سال…قلب به قلبش میدم
-از این به بعد هم صوتت میکنم رها..روشنا بودن رو فراموش کن…خودت باش..با همه خوبی ها و مهربونی هات..با همین شخصت خوبت…رها شو از یکی دیگه بودن !..
میون گریه هاش میگه
-ممنونم روزبه …همه منو فراموش کرده بودن..همه میتمایل داشتن رها نباشه … ولی تو داری کم کم رهای واقعی رو از پوسته روشنا میکشی بیرون..قلبم واسه خودم خیلی تنگ شده بود
از فرصت نهایت سواستفاده رو میکنم و میگم
– حالا که اینقدر ازم ممنونی لااقل جواب سوالمو بده ….روی بازوت…رد چیه؟
-….
– اگه نگی تا صبح خوابم نمیبره ها
یهو جوابی میده که چشام از شدت درد تنگ میشه
– رد یه قاشق فلزی خیلی داغ
ناباورانه نگاهش میکنم …اشک ثل بارون بهار از دیدهش میریزه … فورا میپرسم
– کار کی بوده؟…مولینت؟
قلبخور میشه و روشو ازم برمیگردونه …میفهمم که کار شهره نبوده !
-هیس… دیگه میخوام بخوابم
-این جوابت که بدتر منو بیخواب کرد…
همونطور که پشت به من خوابیده لب میزنه
-شاید باید جفتمون یاد بگیریم که به عنوان دو تا غریبه تو زندگی شخصی هم زیاد کنجکاوی کنیم
حرفشو ناباورانه تکرار میکنم
– غریبه؟ …
لب میزنه
-غریبه ایم … چراکه “روشنا ” احتمالا فقط یه نوشته سیاه رنگه کنار یکسری عدد و تاریخ بی اهمیت تو صفحه دوم شناسنامه تو…
و بعد تلخ تر از قبل واقعیتی رو اقرار میگه
-و جالب اینجاست که من حتی مالک واقعی اون اسم هم نیستم !
راست میاضافه کرد…ما غریبه بودیم…دو تا غریبه ی همدرد.
***

رها:
روزبه غیبش زده … هیچ کس ازش خبری نداره…صبح که از خواب بیدار شدم جاش خالی بود و رفته بود
کیا و مژده هم مضطربش شدن..گوشیش هم تو اتاق جا گذاشته…
کیا پیشنهاد میده بریم سمت آبشار دنبالش بگردیم
مسیری رو با ماشین طی میکنیم و به پای کوه می رسیم.کیا و مژده که حال خرابمو میبینن بهم پیشنهاد میدن تو ماشن منتظر بمونم.دردم فقط مضطربی برای روزبه نیست.از اول صبح درد هی تو تنم میپیچه و هی ول میکنه.
درد بدیه… یه درد مثل دردهای زایمان …از زیر قلبم شروع میشه و میپیچه تو کمرم ..تو تمام تنم و گاهی اونقدر وحشتناک میشه که میل به جیغ کشیدن دارم…
کیا و مژده به اجبار منو تو ماشین تنها میزارن و میرن دنبال روزبه
باز درد تو دلم میپیچه…ناله میکنم و جمع میشم تو خودم
چند دقیقه بعد دلواپسی روزگاربه درد رو موقتا از یادم میبره..پیاده میشم و مسیری رو که قلبم میگه برو میرم
نمیدونم چقدر میگذره..چند درد دیگه تو دلم میپیچه..اما معجزه وار روزگاربه رو تو فاصله دور میبینم
با یه انرژی تازه مسیر شیبیداری که به روزگاربه منتهی میشه رو در پیش میگیرم …هنوز یه قدم برنداشته درد مجدداً تو قلبم میپیچه ..تعاقلبمو از کف دست میدم و میوفتم زمین و از اون بالا تا پایین جلوی پای روزگاربه روی گلو خاک و بوته ها سر میخورم پایین ….تمام سرو صورت و بدنم خراش برمیداره

سرمو میگیرم بالا …نگاهش هم رنگ عصبانیت داره هم نگرانی
درد دارم ..درد وحشتناکی تو قلبم..درد وحشتناکی زیر قلبم و هزار درد در بدن خراشیده ام
بغض راه گلومو گحرکت کرده ..بغضمو پس میزنم و با نگاهای اشکیم نگاش میکنم و مضطرب میگم
هیچ معلومه کجایی؟
اشکم میچکه…به حد مرگ مضطربش شده بودم
باز هم بی رحم شده …حتی کف دستشو دراز نمیکنه سمتم…حتی نمیبینه که بیشتر از همیشه به کف دستاش… به ملایمش چشماش نیاز دارم
-اینجا چکار میکنی روزبه؟ ..همه نگرانتن
میره تو عالم خودش و دلیل حال بدش رو توضیح میده
-فکر میکردم این ماجرا تنها کار بابا باشه ولی انگار مامان جونت هم توی برنامه این سفر نقش آفرینی هایی کرده
لحن کینه توزانه کلامش قلبمو مچاله میکنه..اشک بعدی میچکه… رنجیده میگم
-آخه چرا همش پای مولینمو وسط میکشی..اون در حد مرگ مضطرب منه این واست کافی نیست؟
با کینه میگه
-مامان جونت کله سحر زنگ زد … خیلی واضح تهیدم کرد اگه یه تار مو از سرتو کم بشه با اون طرفم!
لب هامو رو هم فشار میدم ..تاب این درد تازه رو ندارم
فریاد میزنه
-همیشه با نگاهش تهمشاهده کردم میکنه … اینبار به زبون آورد!
دردهام داره منظم تر میشه…حالا هر از چند دقیقه یه درد وحشتناک تو قلبم میپیجه..یه درد که نفسمو داره میگیره
به زحمت از روی زمین کشیده میشم و به بازوی روزگاربه چنگ میندازم
-روزگاربه باید برگردیم…بچه ها مضطربتن…. الان وقت این حرف ها نیست!
-تو برو… کی گفت بیاین دنبالم ؟
درد وحشتناک خودم ..بی رحمی روزگاربه و کینه اش از مامان عصبیم میکنه …دردهامو سرش داد میزنم
-واقعا که….این همه راهو اومدم…. این همه نگرانت شدم … این همه بخاطر تو زخمی شدم و درد کشیدم …حقم اینه؟
با بیرحمی میگه
-میخوام تنها باشم…برگرد..زود!
کف دستمو از روی دستش میکنه و دور میندازه
با این کارش دیگه عنان اختیار از کفم خارج میشه …از شدت خشم تمام تنم می لرزه…با حرص میگم
-باشه…. از این به بعد اصلا واسم مهم نیست که کجایی و چیکار میکنی…میخوام مثل خودت باشم… میخوام واسم مثل یه تیکه سنگ باشی….
اصلا میخوام برم و فراموش کنم که تو اومدی تو زندگیم ….. خودمم دیگه تاب این رفتارهاتو ندارم !.. میرم و پشت سرم هم نگاه نمیکنم
پشتمو بهش میکنم … دارم جاده اومده رو برمیگردم که حضور روزبه رو درست پشت سرم حس میکنم…بازومو میچسبه ..منو میچرخونه سمت خودش …
مات و مبهوت به دیدهای عصبیش خیره میشم ..دستشو میزنه زیر چونه ام
وحشت زده میپرسم
-چیکار…
خم میشه تو صورتم و …
آوام میون نفس هاش گم میشه
مات و مبهوت به نگاه خسته و عصبی روزگاربه خیره میشم…خدای من … این مرد چیکار کرده با من که دلم داره از سینه ام بیرون میپره
یه کف دسته از موهاش جلوی نگاهای غمگینشو گراهی شده …با آوایی خسته میگه
– خب حالا اگه میتونی برو و منو فراموش کن…ببینم میتونی؟
داغی نفس هاش رو پوست صورتمِ …یه قدم ازم دور میشه …
به من و من میوفتم
-تو…تو…
هنوز شوکه ام ..هنز باورم نمیشه چه بلایی سرم آورده!… انگشت اشاره ام میشینه رو پوست خشکیده لبم…صدای دلم گوش عالمو کر کرده
نگاه عصبیشو از نگاه ناباور و مات من میگیره .کف دستشو عصبی رو پوست عرق نشسته گردنش میکشه و عصبی تر میگه
-نمیخواستم اینطوری بشه…تقصیر خودت بود…به هیچ قیمتی نمی تونم بزارم این بازی رو اینجا ول کنی و بری…
درد، وحشتانک تر از همواره تو تنم میپیچه … زانوهام سست میشه…با زانو رو زمین فرود میام
روشو ازم برمیگردونه و میگه
-آره…. دارم از دلواپسی مولینت…. از زجر کشیدن اون زن لذت میبرم ..از اولشم تو هدف من نبودی ..مولینت هدفم بود …. تو کمکم کردی به هدفم برسم ..الانم نمیتونم بزارم این بازی رو ول کنی و بری..هنوز مونده تا اون زن تقاص پس بده!
کف دستشو مثل چنگ تو موهاش فرو میکنه …شماتت بار نگاهم میکنه و سرم داد میزنه

کف دستشو مثل چنگ تو موهاش فرو میکنه …شماتت بار نگاهم میکنه و سرم داد میزنه
-و تو … دیگه هیچوقت نگو که اول میخوای بری… بدم میاد.. متنفرم که کسی که نزدیکمه ترکم کنه و بره… اگه قراره کسی بره اون منم نه تو…..شیر فهم شدی؟
درد بعدی اونقدر سهمگینه که دیدمو تار میکنه…بدنم سر میشه … با صورت میوفتم رو زمین و به‌شدت زود از اون همه درد و تلخی رها میشم
آواهایی اطرافم میشوم …صوتی فریاد روزبه و التماس برای اینکه چشامو باز کنم … صدای کف دستش که هی میخوره رو گونه ام …آوای مژده که میگه “از صبح همش درد داشت و به خودش میپیچید؟” …آوای کیا که میگه “باید زود برسونیمش بیمارستان..عجله کن روزبه بغلش کن ببریمش ”
حالم خوبه..همین که جسمم دیگه درد نداره و تو حریم آغوش روزگاربه دارم تمام جاده رو برمیگردم..همین که عطر تنش تو نفس هامه..همین که گرمای وجودش جسم یخ کرده امو گرم کرده ..عالیه!
حالا حال مجنون بیچاره رو خوب میفهمم..منم توی این عشق بیرحم، به جنون رسیده ام …
مناجات شهید چمران تو ذهن نیمه هشیارم اومده..میخونم..تو ذهنم هی میخونمش یه بار ..دوبار ..ده بار…صد بار
آنانکه به من بدی کردند ، مرا هوشیار کردند
آنانکه به من انتقاد کردند، به من راه و رسم زندگی آموخسریع
انانکه به من بی اعتنایی کردند، به من صبر و تحمل آموخشتاب‌زده
آنانکه به من خوبی کردند، به من مهر و وفا آموخسریع
پس خدایا به همه ی اینان که باعث تعالی دنیوی و اخروی من شدند خیر و نیکی جهان و آخرت عطا کن!
آنانکه…..آنانکه…آنانکه
رها:
نگاه هامو که باز میکنم تو بیمارستانم..روزبه بالای سرمِ ایستاده و کف دست هامو محکم تو کف دستش گرفته
دیگه نه ناراحته..نه برآشفته..خیلی هم مهربون شده.جوری حالمو میپرسه که قلبم زیر و رو میشه
-خوبی؟
مگه میشه اینطوری مهربون باشی و من بد باشم
با علامت سر تایید میکنم…
تبسم میزنه و نگاه مضطرب و گرمشو رو صورتم میپاشه
-پس بالاخره کارم کشید به بیمارستان؟
-آره.. از هوش حرکت کردی…
-مژده و کیا؟
-حرکت کردن خونه…الان وق ملاقات نیس..منم به عنوان همراه راه دادن
-چه بلایی سرم اومده
-میگن کیست تخمدان داری
-کیست؟ پس همه اون دردها بخاطر اون بود
– زیرا سایزش بزرگ شده بهتره از بدنت خارج بشه
-عمل؟… نه…
-چرا رها باید اینکارو بکنی
-نه..من این دردو تحمل میکنم
-چرا؟ چرا باید اینکارو بکنی واست خطرناکه
– مولینتم درد داشت…مولینتم تو دردهاش تنها موند …هیشکی کنارش نبود…منم این درد رو تحمل میکنم …عمل نمی کنم
روزگاربه مات و مبهوت بهم خیره میشه … با تاسف نگاهم میکنه و با بغض میگه
-تو دیگه چطور آدمی هستی…
لب میزنم
-برای تو یکی مثل میلیون ها نفر دیگه
با تعجب حرفمو تکرار میکنه
-یکی مثل میلیون ها نفر؟
بغضمو پس میزنم و میگم
-خب…اگه کسی روقبل اینکه با چشم ببینیش از روی صدای قدم هاش بشناسی… از بوی تنش… مشتاق دیدارش بشی…تب کنی تو غمش درد بکشی تو بیماریش…بی تاب بشی از نمتوجه شدنش و قلبت پر بکشه برای با او بودن اونوقته که اون آدم برات خاص و منحصر به فرده..اگه نه!… اونم یکیه مثل میلیون ها نفر دیگه و هیچ خاص بودنی در کار نیست…
تبسم تلخی میزنم و میگم
-منم برای تو یکیم مثل هزاران نفر دیگه…ولی
-ولی چی؟
شاید چراکه فکرمیکنم ممکنه این آخرین فرصتم واسه اقرار باشه این طوری شهامت اقرار پیدا کردم
-تو …واسه من
صوتی باز شدن در میاد..مولین و پشت سرش معصوم میان داخل… مولین تا منو روی تخت میبینه عنان اختیار از کفش خارج میشه و شروع میکنه دادو بیداد و روزگاربه رو مقصر دونستن … جوری جو متشنج میشه که پدرجون جلو دیده های گریون من روزبه رو از اتاق بیرون میبره
صوتی التماس هام به مامان هنوز توی گوشمه … مولین…مامان خواهش میکنم…مامان… از شدت درد و شوکی که بهم وارد شده از حال میرم
و دیگه هیچی نمیفهمم…

رها:
بعد از عمل به‌شدت درد داشتم و ناله میکردم … یه عمل مشابه عمل سزارین رو تجربه کرده بودم …کل تخمدان سمت چپم رو از بدنم خارج کرده بودند..دکترم حیرت کرده بود که چطوری متوجه این توده بزرگ نشده بودم..میاظهار کرد معمولا بزرگ شدن توده با درد وحشتناکی همجادهه ولی من که تا اونروزگار صبح هیچ چیزی حس نکرده بودم جز اضافه وزنی که اونم بهش اهمیت نداده بودم.
تا به بخش منتقلم کردن پرستار واسم شیاف گذاشت و بهتر شدم ..حالا دو ساعتی از عملم میگذره …اینجا همه هستن الا اونی که من بی تاب مشاهده کردنشم … چرا روزگاربه رو نمی بینم؟..چرا همه اومدن ملاقاتم و حرکت کردن الا او؟
هیچ جوابی برای سوالم پیدا نمیکنم
مامان داره با دستمال مرطوب انگشت های خون آلودمو پاک میکنه …مادره؟ جنون انتظارمو درک کرده که زیر لب میگه
-به نظر رابطه تون بهتر از قبل میاد…تو هیچی نمیگی ولی خودم خوب میدونم که توی این دو ماه و نیمِ خیلی زجرت داده…
آه میکشه و کف دستمال خونی رو تو کاسه فلزی میگذاره ..نفسشو بیرون میده و میگه
– اما امروزگار که دیدمش یه ذره خیالم راحت شد…موقع عمل به‌شدت مضطربت بود
بغض مثل یه پرتقال درشت تو گلوم جا خوش میکنه
-پس کجاست؟
سرشو به نفی تکون میده
-نمیدونم …وسط عمل یهو پاشد و رفت!
مامان دستمال خونی رو برمیداره و میره که دستشو بشوره
نگاه منتظرم به در، معصوم جون رو میکشونه کنار تخـ ـتم … میاد کف دستمو تو دستای گرم و زمختش فشار میده و مهربون میگه
-همین جاهاست…تو نمازخونه متوجه شدمش…حال کسی رو داشت که برگشته… داشت گریه میکرد و نماز میخوند
بغضم میشکنه..قلبم تاب نگه داشتن اون راز مگو رو بیش از این نداره ..لب میزنم
-بسیار دوسش دارم معصوم جون..حالا چیکار کنم ؟
-مثل همیشه ..مثل همه شامگاه ها که واسش تا نیمه شامگاه دعا میکردی بازم واسش دعا کن…اونی که باید بشنوه میشنوه ..اونی که باید ببینه میبینه…
-دوسم نداره معصوم جون…دوسم نداره!
انگار پیرزن همه چیزو میدونسته …
-توکلت به خدا باشه عزیز قلب مادر
نگاهم روی ساعت میچرخه ..اشکم میچکه … دیگه وقت ملاقات تموم شده … مطمئنا دیگه کسی رو راه نمیدن داخل…. ناامید تو جام جابه جا میشم ..مولین رو به معصوم میگه
-امشب من پیشش میمونم..اردشیر خان الان برمیگرده و شما رو هم میرسونه خونه
معصوم تشکر میکنه و میاد پیـ ـشونیمو میبـ ـوسه و جفت گوشم میگه
-بغض نکن مادر جون…همه چیز درست میشه ایشالا
گوشه لـ ـبمو به دندون میگیرم..
سرمو به علامت تایید تکون میدم ولی اشکم میچکه
از ساعت متنفرم…از ملاقاتی که خون به جیگرم کرده و نیومده هم!
به چهره تکیده و بی رمق مامان خیره میشم
داره یکسری کمپوت و ژله رو تو یخچال کنار تخـ ـتم جا میده.. نگاهم تو اتاق میپرخه
واسم اتاق اختصاصی گرفتن…یه اتاق با امکانات عالی…شیک و مبله…ولی هیچ چیزی حال بدم رو خوب نمیکنه
کف دست مامانو تو هوا میگیرم و میگم
-مولین
با تعجب نگاهم میکنه
-منو ببخش !
بغض میکنه .
با شرمندگی میگم
-خیلی نگرانت کردم…
نیومدن روزگاربه تلخم کرده ..تلخ تر میگم
-از اولشم من مسبب درد و رنجت بودم..هر چی یادمه بخاطر من عذاب میکشیدی..از بچگیم تا همین حالا!
مولین اشک می ریزه و میگه
-این چه حرفیه..من شرمنده تو ام رها…
چه خوب که مولین هم داره “رها” صدام میکنه ..تبسم میزنم

مولین جفتم میشینه و دستمو میگیره و میبره به گذشته..به گذشته ای که هیچوقت وقت نشده درباره اش باهام حرف بزنه
-پدرت،رسول ، یه کارمند ساده بود ….ما با مادرعلیل و خواهرم توی یه خونه اجاره ای تو جنوب شهر حیات میکردیم … دروارد شد رسول کفاف خرج و مخارج زیستنمون رو نمیداد … گاومون زایید و منم دوقلو حامله شدم… پدرت گفت فقط میتونیم از پس یکی از بچه ها بربیایم … اونیکی رو باید بدیم به کسی که بتونه سیرش کنه …
مامان کف دستمو تو دستش فشر میده و میگه
-رها … عزیزم … واقعا وضعیت مالیمون خراب بود…اگه میتمایل داشتیم جفتتون رو نگه داریم حتما جفتتون از گرسنگی تلف میشدید…..
درست دو ماه قبل از اینکه تو و خواهرت به جهان بیاید پدرتون با کامیون شرکت تصادف کرد و از دست رفت…من موندم و خرج دو تا طفل معصوم و یک مادر و خواهر عقب افتاده… بعد ازمرگ رسول ،برای گراهی شدن حق و حقوق رسول رفتم شرکت اردشیر و اونجا باهاش آشنا شدم و از وضع حیاتم و فلاکتی که توش گیرکرده بودم واسش درد قلب کردم ..قصدم این بود که واسم کاری دست و پا کنه… آخه پدرتون راننده اردشیر بود و همیشگی از مردونگی اون مرد تعریف میکرد.
چیزی نگذشت که اردشیر از من خواست برم خونه اش و از زنش که به علت سکته فلج شده بود و حتی قدرت تکلم هم نداشت مراقبت کنم…در کمتر از یک ماه بیماری اون زن تا جایی پیشرفت کرده بود که پزشک ها کاملا از بازگشتش قطع امید کرده بودن و گفته بودن دیگه امیدی به بلند شدن و بار دیگر حرف زدنش ندارن…اردشیر این موضوع رو از روزگاربه مخفی کرده بود ..عده معدودی از حال و روز شهناز خبر داشتن…اردشیر نمیمیل داشت این خبر پخش بشه..اصلا باورش این بود که شهناز حتما خوب میشه!
اون مرد که روزگارهای سختی رو میگذروند منو محرم اسرارش میدونست و گاهی باهام درد قلب میکرد…کم کم به هم نزدیک شدیم…ولی هیچ چیز جز احترام بین ما نبود … ولی یه روزگار خواهر شهناز اومد خونه ی اردشیر و وقتی منو تو اتاق اردشیر مشاهده کرد داد و هوار مسیر انداخت و چنان آبرویی از من برد که همون روزگار جمع کردم و از خونه اردشیر بیرون اومدم….
دو هفته که گذشت دوباره فشار زندگی و غم بی کسی، یه مادر علیل و یه خواهر ناقص و من بی تکیه گاهو مجبور کرد در به در دنبال کار بگردم …تو اوج ناامیدی بودم که اردشیر مجدداً اومد سراغم و باز هم ازم میل داشت برای پرستاری از زنش برم و اظهار کرد باورش اینه که زنش با پرستاری من داشته حالش بهتر میشده …التماسم کرد برگردم … حتی به گریه افتاد…اردشیر شهنازو بسیار عاشق شد و خدا شاهده همه کاری برای خوب شدنش کرد… منم برگشتم و چراکه اردشیر واسم آدم ارزشمندی بود با جون و دل از زنش مراقبت کردم…اونقدر دعا و نذر و نیاز کردیم که در کمال ناباوری اون زن دوباره به زندگی برگشت
بعد از چند ماه شهناز که فلج روی تخت افتاده بود و دیگه با من انس گرفته بود خودش به اختیار خودش کتبا اجازه ازدواج مجدد به شوهرش داد…ولی گزینه پیشنهادیش فقط من بودم! …شهناز کلی واسم حرف زد و بیان کرد مثل یه خواهر روم حساب میکنه و اینکارو فقط به خاطر نیاز شوهرش نمیکنه و میگفت منم به یه تکیه گاه نیاز دارم و بالاخره اونقدر تو گوشم خوند که به این ازدواج راضیم کرد…گفت حتی بچه اتم بیار همین جا و باهامون زیستن کن…من به دروغ به اردشیر اظهار کرده بودم که یه بچه دارم ..نمیدونم شاید زیرا فکر میکردم اگه بگم دو تا حتما عذرمو میخواد و منم واقعا به کار کردن تو خونه اش نیاز داشتم.
حلاصه من به شهناز که واقعا مثل خواهرم شده بود بهش قول دادم تا روزی که زنده ام ازش مراقبت کنم و بهشون خدمت کنم…ولی…وقتی من و اردشیر ازدواج کردیم همه چیز عوض شد … مادر روزگاربه کم کم از رو جا قد بلند شد و حالا که دیگه کمبودی تو خودش حس نمیکرد و تاب مشاهده کردن شوهرش پیش یه زن و بچه دیگه رو نداشت شروع کرد به آزار دادنم تا پرتم کنه بیرون…

مولین مثل ابر بهار اشک می ریزه و با لب های لرزونش میگه
-منم که خلاف شرع و قانون نکرده بودم و تاب برگشتن به گذشته دردناکم هم نداشتم ، شاید نامردی بود ولی با چنگ و دندون داشته هامو تو چنگم گرفته بودم و ول کن نبودم…آخه من میتونستم ببینم اردشیر با شهناز باشه اما شهناز که ناباورانه سلامتش رو به دست آورده بود از کرده اش پشیمون بود و حالا میمیل داشت هر طور شده منو از حیات شوهرش حذف کنه …غافل از اینکه با کارها و کینه ورزی هاش داشت دیوار اختلاف خودشو و اردشیر رو بلند و قد بلند تر میکرد…. من با اجازه خودش اومده بودم تو اون زیستن و حالا حاضر نبودم برم…اونقدر بدی کرد که از دیده شوهرش افتاد…من شکایت نمیکرد م ولی اردشیر زخم های تن شماها رو میمشاهده کرد…بازوی سوخته شده تو رو میدید…
مولین با پشت دست اشک هاشو پاک میکنه و حرف های نگفته اشو بازگو میکنه
– وقتی روشنا بخاطر بیماریش از کف دستم رفت ، خیلی آشفته شدم …مرگ روشنا رو از اردشیر مخفی کردم ولی چون تو قلبم خالی شده بود به اردشیر اصرار کردم که بریم طلاق بگیریم و هر کی برگرده سر حیات خودش..ولی اردشیر قبول نکرد…میگفت شهناز میگه یا من یا شهره…منم دیگه نمی تونم نسبت به تو و بچه ای که تو جاده داری بی تفاوت باشم…تازه درک کرده بود که ازش باردارم …بگذریم از اینکه اون بچه فقط عاملی شد که اردشیر منو طلاق نده و مجبور به طلاق شهناز بشه …بعد از طلاق گرفتن شهناز ، هفت ماهه باردار بودم که بچه ام تو شکمم خفه شد و مرد… گ*ن*ا*ه قلب شکسته ی شهناز دامنمون رو گحرکت کرد … یه عزیز دیگه رو هم از کف دست دادیم.
مولین اشک می ریزه..پشیمون و نادم و میگه
-اما چیزی که تا بد خودمو بابتش نمی بخشم جابه جا کردن مخفیانه تو و روشنا دور از دیده اردشیر بود…مجبور شدم پاره تنم رو مخفیانه خاک کنم …هنوز چندماه از مرگ روشنا و اومدن تو به خونه نگذشته بود که یه روز سرد زمستونی تو رفتی و دیگه از مدرسه برنگشتی…هنوز داغ خواهرت رو دلم بود که درد گم شدن تو هم اضافه شد…با پدرت همه جا رو گشتیم…اما آب شده بودی راهی شده بودی تو زمین…میدونستم کف دست اون زن تو کار بوده…پلیس تا حدودی به جواب نزدیک شد اما پدر روزگاربه بخاطر آبروی خانواده ماجرا رو خوابوند و به من قول داد جاتو پیدا کنه … ولی هفده سال گذشت و تو برنگشتی پیشم!
مامان با نگاهای سرخ از اشکش نگام میکنه…
-هنوزم نمیخوای بهم بگی کی اون بلا رو سرمون آورد؟کی تو رو برد و گم و گورت کرد؟
اشکم میچکه … لب میزنم
-من خودم گم شدم مولین…تو یه خیابون شلوغ پشت ویترین همون مغازه ای که عروسک لباس توری داشت…اونجا غریب گم شدم و خدا کف دست منو تو دست معصوم گذاشت!
زجه میزنه
-هنوزم دروغ میگی رها..نمیدونم چرا ؟ ولی دروغ میگی…مدرسه تو کجا و اون خیابون تو مرکز شهر کجا!
میون گریه هام میگم
-بعد از طلاق چی به سر شهناز خانوم اومد؟
-بعد از طلاقش و راهی شدنش از خونه اردشیر دیگه خبر خاصی ازش نداشتم…بارها با التماس و گریه راهی شدم درباره تو ازش بپرسم ولی هیچوقت حاضر به مشاهده کردنم نشد……تا اینکه چند سال گذشت و خبر آوردن بیماری رو دووم نیورد و متاسفانه فوت کرد…
مولین لحظاتی از پنجره به بیرون خیره میشه …آه جگر سوزی میکشه..اشکاشو آروم آروم با کف دستمال پاک میکنه و بعد جفت کف دستامو تو کف دستش میگیره و میفهمم که حرف مهمی میخواد بزنه

-رها …عزیز دلم … درسته که من و اون زن نتونستیم عهد و پیمان خواهریمون رو نگه داریم و ازهم بیزار شدیم ولی خیلی وقت ها قلبم واسش میسوزه… حقش نبود این همه تنها و بی کس بشه ..عزیزم .. من متوجه شدم که شهناز تو روزگارهای آخر دنبال تو میگشته…من مطمئنم اون زن تو روزگارای آخرش دنبال این بوده که هر طور شده ببیندت و ازت حلالیت بطلبه….من بسیار وقته به سهم خودم حلالش کردم…کاش شهناز هم منو بخشیده باشه …اما درباره سهم …درباره گناهی که در حق تو کرده …تو باید تصمیم بگیری…به عنوان مادرت ازت خواهش میکنم اگه یه روزگار حس کردی که میتونی حلالش کنی و از گناهش که فقط خودت میدونی چی بوده بگذری… حتما اینکارو در حقش بکن…حتما عفوش کن…اون زن دیگه دستش از جهان کوتاهه ..اون زن حتما بسیار خیلی متاسفِ…

در اتاق باز میشه و جسم خسته و درمونده روزگاربه تو چارچوب در نمایان میشه…اونقدر اشک ریخته که جونی واسش نمونده .. ناباورانه میگه
-دروغه…نه…هیچوقت باورم نمیشه!
مولین سرشو میندازه زیر و صوتی زجه اش بلند میشه
خدای من ..تمام مدت روزگاربه پشت در بوده و تمام حرف های مامان رو متوجه شده بوده…ترس دیگه ای هم به قلبم چنگ میندازه ..نکنه اقرار به عشق منم متوجه شده باشه؟!
قلبم میخواد برم سمتش..برم کف دستاشو بگیرم ..بغلش کنم و تمام آرامش وجودمو تقدیمش کنم تا اینطوری گریه نکنه ..تا حالش این همه بد نباشه…اصلا کاش میتونستم قلب به قلبش بدم و فدای غم هاش بشم…
زانوهای روزگاربه تاب و تحمل غمی که روی شونه اشِ رو نداره …زانوهاش سست میشه
داره میوفته …. جیغ میکشم و آواش میکنم
-روزگاربـــــه
درست قبل از قامت مردونه اش نقش بر زمین بشه ، دستی زیر بازوشو میگیره و تو هوا نگهش میداره
آوای جیغم زیر حصار انگشتام خفه میشه
نگاه روزبه که تو نگاه غمگین باباش میوفته ملتمس به بازوهای اون مرد چنگ میندازه و عاجزانه التماسش میکنه و میگه
-بابا..تو بگو..بگو که حرفاش دروغه….
قطره های اشک اردشیر تازه و بی سابقه نیست…کل صورتش خیس از اشکِ…انگار اون مرد هم شاهد روایت شدن دوباره قصه تلخ گذشته بوده…
روزگاربه ملتمسانه زجه میزنه
-بابا…بگو…بهم بگو که همش دروغ بوده
شونه های مردونه اردشیر از غم درونش داره می لرزه …در کمال تعجب اردشیر سرشو به نفی تکون میده و حرف های مولین رو تایید میکنه .یهو قامت بلند بالای پدر و پسر خم میشه و جفتشون کنار هم میشینن رو زمین…اردشیر با اینکه خودش حال زاری داره پسرش رو میون بازوهای مردونه اش میگیره و صوتی هق هق مردونه اشون قلب سنگ رو هم آب میکنه ..حس میکنم هر دو میل دارن تو آغوش هم غم های این همه سال رو سبک کنن…نگاهم میچرخه رو صورت مامان ..دستشو جلو دهنش گذاشته تا آوای گریه هاش کشیدهتر از این نشه…مثل ابر بهار اشک می ریزه .. اشک هایی که انگار مومی نداره … بغض داره خفم میکنه ..همه عزیزانم توی این اتاق جمع شدن و دارن اشک می ریزن … پرده سفید کتان تکون میخوره و من حضور یه عزیز دیگه هم توی جمعمون حس میکنم…حس میکنم روح شهناز هم اینجا با ماست…درست کنار من…باد خنکی که از پنجره وزیده دستمو نوازش میکنه…انگار که شهناز دستامو گحرکت کرده باشه ….روزبه با نگاهای اشکیش نگاهی به سمتم میندازه … حس میکنم شهناز نگاه نگران و ملتمس روزگاربه رو قرض گراهی شده و داره با دیدهاش تاسف و نگرانیشو بهم ابراز میکنه .. انگار آوای گریه های روزبه رو هم قرض گراهی شده … همش تو آوای زجه های روزگاربه آوای شهناز رو میشنوم …. منو ببخش… منو ببخش … ببخش