پسرا دور هم و روی مبلهای توی اتاق جمع شده بودن و هرکدوم مشغول خوندن یه چیزی بودن.
یه سمت مبل نشستم و سرمو برای امیر تازه وارد تکون دادم.
_ مشکلی که توی روند پروژه وجود نداره؟
پوشهای که میلاد تحویلم دادو گحرکت کردم وبه حرفای امیر گوش کردم.
_ مشکل قانونی واسهی توسعه بیمارستان وجود نداره یکم دردسرای کوچیک هست که با پول میشه حلش کرد.
پوشهی توی کف دستمو ورق زدم و از میلاد جویا شدم:
_ مساحت نهایی تعیین شده؟
_ همه چیز آماده است. مساحت توسعه هم ۱۵ هزار متر مربعه که اگه مشکلی پیش نیاد از فروردین استارت میخوره.
دانیال حرفشو ادامه داد.
_ تقریبا همه چیز ولیده است فقط میمونه رضایت سهامدارها که اونم اگه پیرمردهای خاندانتون مشکلی درست نکنن حله.
از لحنش خندهمون گحرکت کرد…
درسته اگه اون پیرمردها مشکلی ایجاد نکنن همه چیز خوب پیش میره.
برای دو ساعت بعدی سرمون توی پروندهها و گزارشهای مختلف دفن شده بود…
بیکار ترینمون دانیال بود که اونم با گوشیش مشغول انجام یه بازی ابتدایی و بچهگانه بود.
با صدای در اتاق کمر دردناکمو راست کردم.
مهتاب بعداز اجازه دادنم با سینی قهوه وارد شد و اونو روی میز گذاشت.
با یه نگاه به ساعت متوجهی گذشت دوساعتهی زمان شدم.
نمیدونم محنا بیدار شده یا نه.
پروندهی توی دستمو بستم.
_ برای امروز تا همینجا کافیه. بقیش بمونه برای جلسهی اول هفتهی بعد.
پرونده رو روی میز گذاشتم که متوجه شدم مهتاب هنوز کنار مبل مونده.
با تعجب سرمو بلند کردم و جویا شدم:
_ چیزی میخوای بگی؟
با کف دستپاچگی سرشو سریع تند تکون داد.
_ نه اقا فقط خواسم بپرسم چیز دیگهای احتیاج دارید یا نه.
_ نه ممنون میتونی بری.
قهوهمو از روی میز برداشتم و که صدای متفکر دانیالو گوش دادم.
_خدمتکار جدیدتونم خوشگلهها… وقتی میترسه نگاهاش شامگاهیه آهوی رمیده میمونه.
با اخم اسمشو صوت زدم
_ فکرشو از سرتم بیرون کن… خواهر زادهی انیسه است.
صوتی اعتراضش بلند شد.
_ خب بابا مگه چه فکری داشتم؟ فقط از خوشگلیش تعریف کردم.
امیر مدارکو توی کیفش گذاشت و جوابشو داد.
_ والا از تو بعید نیست بخوای باهاش خوش بگذرونی… به پشهی ماده هم رحم نمیکنی.
_ ای بابا… شما اصلا کی متوجه شدید من زیاده روی کنم؟ بابا فقط از نگاهاش تعریف کردم که چقدر درشت و سیاهن وگرنه اصلا تایپ من نیست… من دخترای قد بلند و مانکنو دوست دارم.
به خاطر صدای آزرده و ناراحتش با بقیه آروم خندیدم و قهوهمو سر کشیدم.
این یکیو راست میگه…
هرچقدر هم بیبندوبار و سرکش باشه بازهم واسه خودش حد و حدود و خط قرمز داره.
لیوان خالیو روز میز گذاشتم و کشیده شدم.
_ از خودتون پذیرایی کنید من میرم به محنا سر بزنم.
امیر قد بلند شد.
_ من باید برگردم شرکت… میلاد تو چی؟
میلاد و دانیال هم قد بلند شدن.
_ منم باید برگردم باهات میام.
_ منم برمیگردم خونه بخوابم عصر شیفت دارم باز.
با دیدن عزمشون برای رفتن سرمو تکون دادم و تا دم در همرهیشون کردم.
بعداز رفتنشون مستقیم به سمت اتاقم حرکت کردم.
نمیدونم بیداره یا نه.
در اتاقو آروم باز کردم.
با دیدنش که هنوز خواب بود آروم نفسمو بیرون دادم.
مسکنها از چیزیکه فکرشومیکردم قویتر بودن انگار.
دستمو روی پیشونیش گذاشتم.
تقریبا تبش تموم شده بود.
پتو رو کنار زدم و زیر لحاف رفتم.
الان که همهی کارها انجام شده و سر کار نمیرم و محنا هم بهتر شده، خوبه که بیخوابی دیشامگاهو جبران کنم.
دراز کشیدم و یکم منتظر موندم.
وقتی که متوجه شدم مثل دیشامگاه خبری از غلت خوردن و حرکت تویخواب نیست خودم آروم بهش نزدیک شدم.
یه کف دستمو زیرسرش گذاشتم و توی بغلم کشوندمش.
با حنا توی آغوشم دیدههامو برای یه خواب آروم بستم.
…………..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن