آب دهن سگ از آروارههاش پایین میریخت حدس زدن هار بودنش چندان سخت نبود
غش نکردنم بیشترین کاری بود که توی این لحظه از کف دستم برمیومد
با دیدههای بسته منتظر تیکه تیکه شدنم بودم ولی تا چند دقیقه بعد به جز صدای واق واق وحشیانه اتفاق دیگهای نیفتاد
به سختی چشمهامو باز کردم و یه بار دیگه با اون صحنهی کابوس وار روبه رو شدم
اما توی این لحظه متوجهی زنجیر بزرگی که به گردن سگ وصل بود شدم.
نور گوشیمو یکم چرخوندم و بالاخره ته زنجیرو که به زمین محکم شده بود مشاهده کردم
طول زنجیر دقیقاً تا یه قدمی من متوقف میشد
یعنی یه قدم نزدیک تر و گاز گراهی شده شدن و یا حتی کشته شدن توسط این سگ تضمین شده بود
با یه ترس طولانی مدت که تا ته استخونام حسش کردم خودمو روی زمین عقبتر کشیدم و بالاخره دیدم که چه تصمیم اشتباهی گراهی شدم.
با چه عقل سلیمی اومدم اینجا؟
این به کنار چرا به حرف میلاد گوش ندادم و توی ماشین نموندم؟
توی این تاریکی و همچین جای دور افتادهای اگه گیر بیفتم یا بلایی سرم بیاد چی؟
این حیوون به کنار اگه گرفتار یه آدم ناجور بشم چی؟
واقعاً کم کم داشتم میدرک کردم چه غلطی کردم.
اگه هامین بفهمه تیکه بزرگم گوشمه…
با پاهای لرزون کشیده شدم.
نه تنها پاهام که کل بدنم مثل ژله شل و درحال لرزش بود.
با وجود بسته بودن سگ اما نمیتونستم جلوی ترسمو بگیرم
اگه یهو آزاد شه چی؟
به سختی سمت دیواری که اومدم لنگیدم زیرا لگنم و پاهام از زمین خوردن مکرر به شدت درد می کرد
بدبختی این بود که ارتفاع این سمت دیوار بلند تر از اون سمتش بود!
نمیتونستم برگردم…
حالا چی؟
با وجود صدای سگ و ترسی که هرلحظه به جونم میقرار گرفت نمیتونستم تمرکز کنم.
فقط یه فکر تو ذهنم بود
باید هرچه زودتر از اینجا برم
آوای سگ دیر یا زود بقیه رو میکشونه اینجا
باید یه مسیری واسه بیرون راهی شدن و برگشتن به ماشین پیدا کنم.
با یکم لنگ زدن و آروم به سمت چپ راه افتادم
این سمت باید مخالف سمت ورودی باشه
بعداز چند قدم کم کم به دردم غلبه کردم و قدمهامو محکمتر و سریع تر برداشتم
به خاطر مخفی کردن خودم حتی نمیتونستم نور گوشیمو روشن کنم و مجبور بودم توی تاریکی و از بین درختها فقط با اکتفا به نور مهتاب حرکت کنم.
و هر قدم خودم و شانسم و تصمیماتمو مورد عنایت قرار میدادم.
نمیدونم خوش شانسی بود یا بدشانسی ولی بعداز یه ربع پیاده روی توی تاریکی تونستم روزگارنههایی از نورو لابهلای درختها ببینم.
هشتمین پیام متوالیم به میلادو از لحظهی بیرون اومدنم از ماشین فرستادم.
نمیتونستم ریسک زنگ زدن بهشو به جون بخرم
یکم دیگه به سمت نور راهی شدم و بالاخره تونستم ویلای بزرگ اون وسطو ببینم
برای بهتر متوجه شدن تا حد ممکن نزدیک شدم
پشت یه درخت چمباتمه زدم و با دقت به منطقهی استخر مانند چشم دوختم
برعکس انتظارم نه خبری از جشن بود و نه پارتی
فقط چند مرد کت و شلوار پوشی که لیوان مشروب به دست مشغول خوش و بش بودن
اگه دخترای لخت و برهنه با زنجیرهای دور گردن و بدنشون پایین پاشون نبود شاید باور میکردم که این یه دورهمی معمولیه
توی همچین شامگاه سرد زمستونی بدون هیچ لباسی بیسروآوا و حرکت روی زمین زانو زده بودن
هرچند که به نظر میرسید اون مردها هرکدوم افراد متشخص و عادی ان اما توی این لحظه میدونستم از هر حیوونی، حیوون ترن.
کف دستمو جلوی دهنم گحرکت کردم و با دیدههای گمسرور شده به صحنهی غیر انسانی روبهروم خیره شدم
هم شوکه بودم و هم ترسیده
شاید بیشتر از مدتی که با اون سگ هار روبهرو شدم.
نمیتونستم چیزی که میبینمو باور کنم
همواره شنیده بودم از همچین چیزایی، اما متوجه شدن کی بُود مانند دیدن…
ترسناک تر اینکه کسی که میشناسیمش هم توی همچین جای عجیبی و بین این آدماست
دور اون استخر با آدمای به ظاهر عادی رفته راهی شده شلوغ تر میشد.
اول سه نفر و کم کم پنج، شیش و هفت نفر شدن…
انگار مهمونیو از خونه به بیرون انتقال دادن
اما چیزی که تغییر نمیکرد دخترهای کم پوش و اکثراً برهنهای بود که چهار دست و پا روی زمین حرکت میکردن و انتهای قلادهی دور گردنشون تو کف دست شخص دیگه بود.
به نظر میرسید حتی سرمارو هم حس نمیکنن، یا اگه میکردن جراتی برای بیانش نداشتن.
اون لحظه تنها چیزی که تو ذهنم میگذشت این بود که باید از اینجا برم
تا میتونم سریع و فوری
نباید گیر بیفتم…
آروم آروم پشت درخت و روی زمین عقب حرکت کردم که دستی محکم روی شونهم قرار گرفت
همجاده با متوجه شدن اون صدای غریبه و گوش خراش، دلمم فرو ریخت.
_ ببین اینجا چی داریم…
به سختی و با فشاری که روی کتفم بود مجبور به چرخیدم شدم.
با متوجه شدن مرد قدبلندی که لباسی شامگاهیه لباس نگهبانی پوشیده بود نفسم بند اومد
تو یه حرکت انعکاسی از جام پریدم و برای دوییدن و دور شدن از اونجا حرکت کردم که سریعتر از من بازومو گراهی شد
انگار که کاملاً انتظار این حرکتو داشته
بافشار و دردناک بازمو پشتم پیچوند و نگهم داشت.
آوای حال به هم زنشو از کنار گوشم متوجه شدم:
_ تو کجا اینجا کجا خانوم کوچولو؟ از کف دست اربابت فرار کردی؟
انگار منو با اون یکی از اون دخترا اشتباه گرفته.
یا بهتره بگم بردهها؟
_ اربابت اگه بفهمه سگ کوچولوش نافرمانی کرده میدونی چقدر خشمگین میشه؟
چندشتر از حرفاش و نفسهاش کنار گوشم بدنی بود که از پشت بهم چسبیده بود
برای رها کردن خودم تقلا کردم ولی آوایی ازم در نیومد
الان نهایت باید با یه نفر روبه روشم و فرار کنم ولی اگه با سروآوام بقیه رو اینجا بکشونم چی؟
اونوقت کاملاً گیر میوفتم
انگار اونم به همچین چیزی فکر میکرد که علاوه بر محکمتر گرفتنم صوتشو پایین نگه داشته بود.
_ نمیخوای گیر بیفتی نه؟ چطوره یه دور راضیم کنی و منم شتر متوجه شدم نمتوجه شدم؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن