لبهامو یکم روی پوست شکمش کشیدم که با متوجه شدن آوای قورقور شکمش شوکه شدم.
تو یه لحظه لبهام کش اومد.
دوباره پوست نرمشو بوسیدم.
_ گرسنهای؟
سوال سؤال کردم ولی نیازی به جوابش نبود؛ شواهدش جلوم حاضر بود.
واقعاً بیفکرم.
از اتاق استراحت بیرون رفتم و لباسهایی که روی مبل انداخته بودیمو براش برداشتم.
برگشتم و توی پوشیدن لباسها بهش کمک کردم.
کل مدت از ارتباط نگاهی باهام فراری بود.
تیکه پارچه پاره شده و غیر قابل استفادهی ممنوعهشو توی دستم و بعد توی جیبم گذاشتم.
خرسندم که بیشتر لباسهاشو خودش درآورد نه من.
وگرنه همه به سرنوشت این تیکه لباس نازک دچار میشدن.
درحالی که با یه دست توی جیب منتظر کفش پوشیدنش بودم با انگشتم اون پارچهی نرمو لمس کردم.
گوشهی لبمو با انگشت فشار دادم.
اون از تیکهی قبلی و اینم از این…
همینجور پیش بره میتونم کلکسیون جمع کنم.
توی ماشین سکوت مطلق بود.
من توی فکر سفر و جداییمون و حناهم…
خوب اونم کل تایم در تلاش بود صورتشو ازم مخفی کنه.
هنوز ندرک کردم با این همه خجالت توی وجودش، وقت صمیمیت چطور اونقدر بیپروا رفتار میکنه.
البته که من همهشو دوست دارم.
هم اون بیحیا بودنش و هم این روی خجالتی و فراریشو.
ماشین مقابل یکی از رستورانهای همیشگی پارک کردم.
بالاخره بعداز مدتها خاموشی صوتی پر تردید حنارومتوجه شدم.
_ میشه بریم یه جای دیگه؟
_ اینجارو دوست نداری؟
سرشو تکون داد.
_ پس چی؟
نگاشو به انگشتهای دستش داد و آروم گفت:
_ اینجا راحت نیستم.
یه لحظه فکرکردم شاید از این رستوران بدش بیاد که با حرف بعدیش مات شدم:
_ کلا همچین جاهایی… منظورم باکلاس و گرونه…
نگام به انگشتهایی که محکم به هم چسبیده بودن کشیده شد؛
انگار قدرتشو جمع کرده بود که جملاتشو پشت سرهم و رگباری گفت:
_ غذاهاشونو نمیشناسم، همه خیلی رسمی و خشکن، مدام باید حواسم به حرکت کردارم باشه حتی نمیتونم یه قاشق چنگال درست انتخاب کنم… دوستش ندارم.
جملهی اخرشو زمزمه وار بیان کرد و انگار مستقیم به ته دل من اصابت کرد.
تاحالا چندبار شام باهم بیرون اومدیم؟
درسته تعدادش زیاد نبوده ولی حتی توی همون تعداد انگشت شمار هم متوجهی موذب بودنش نشدم.
دیدههامو محکم به هم فشار دادم و بیحرف ماشینو روشن کردم.
توی خاموشی ماشینو به سمت مقصد جمشاهده کرد روندم.
_ برآشفته شدی؟
با شنیدن صداش از فکر بیرون اومدم و کف دست از خودخوری کردن برداشتم.
متوجه شدم که خاموشیم و رفتارم برای محنا یه معنی دیگه داشته.
سرمو تکون دادم:
_ نه… خوبه که فهمیدم.
مسرورم بالاخره شجاعت اضافه کردن میل داشتههاش، هرچند کوچیکو پیدا کرده.
همینجوری که ماشینو هدایت میکردم، متوجه شدم که توی این شهر بزرگ، حتی یه مکانم به ذهنم نمیرسه که به میل داشتهی محنا نزدیک باشه.
به نظر میرسه چه شرایط و چه موقعیت خانوادگی باعث شده هیچ وقت فرصتی برای تجربهی همچین چیزی نداشته باشم.
تسلیم شدم.
_ انتخاب محل باتو… دوست داری کجا بریم؟
_ من بگم؟
_ آره.
_ ممکنه خوشت نیادها…
از صدای محتاطش خندهمگراهی شد.
_ تا وقتی مسموم نشیم با هرچیزی میتونم کنار بیام.
هرچند اینو گفتم ولی چندان مطمئن نبودم.
از ذائقهی بد و ایراد گیر خودم بهتر از هرکس دیگهای خبر دارم.
صداش موقع پیشنهاد مکان پر از ذوقی بود که منو هم سر شور میاورد.
_ پس بریم رستوران عمو حسن.
خندیدم.
با محنا آمار ریز خندیدنهام از کف دستم در میره.
_ کجاست آدرس این رستوران عمو حسن؟
نیم ساعت بعد با شوک به نورهای نئونی پشت مغازهی به اصطلاح رستوران و تابلوی بزرگ جگرکی عمو حسن خیره شده بودم.
_ جگرکی؟
_ اینجوری به ظاهر سادهش نگاش نکن؛ عمو حسن یه جگروضعهایی میپیچراکهه که رو کف دست نداره.
بدون اینکه توجهی به قیافهی ماتم زدهی من بکنه از ماشین پیاده شد و فرصتی برای اعتراض باقی نذاشت.
به ناچار پشت بندش پیاده شدم و قدمهاشو به داخل جگرکی دنبال کردم و روبهروش پشت تنها میز و صندلی پلاستیکی خالی نشستم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن