دلی که هنوز مثل تبل میکوبید با گوش دادن این سوال انگار یه ضربان جا انداخت و بعد با سرعت دوبرابر شروع به تپیدن کرد.
تاحالا کسی اذیتم کرده؟
چه جوابی باید بدم؟
یا باید بگم چطور متوجه شد؟
کف دستمو روی سینهش مشت کردم و چشمهامو محکم بستم.
حرفی نزدم؛ نه اینکه حرف واسه گفتن نباشه نه، فقط نمیدونستم چطور باید بیانش کنم.
در خاموشی و با چشمهای بسته به ضربان دلش گوش دادم.
سوالشو گوش دادم و اونم میدونه که شنیدم…
هر لحظه منتظر سوالات بیشتری بودم.
سوالاتی که از سکوت من و تأیید ضمنیم حاصل شده بود.
اما بعدش نه من حرفی زدم و نه اون.
خوب یا بد هیچی ناضافه کرد و هیچی نپرسید؛
فقط نوازش دستش روی موهام ملایمتر شد.
شاید سکوتش بهم جرأت داده بود که چشمهامو نیمه باز کردم و به سختی یه جمله اضافه کردم.
_ تو بچگی…
آواش از هرچی که تاحالا شنیده بودم ملایمتر و نرمتر بود:
_ میخوای دربارهش حرف بزنی؟
مجدداً دیدههامو محکم بستم:
_ نه…
_ باشه؛ پس یکم بخواب…
و دوباره سکوت و نوازش شدن تنم زیر دستهاش….
این وضعیتو واسه یه مدت طولانی حفظ کردیم.
اینقدر که زیر نوازشهای آرومش چشمهام کم کم سنگین شد.
آخرین چیزی که یادمه بوسهی سبکش روی موهام و زمزمهش زیر گوشم بود.
_ خوب بخوابی عزیز دلم.
……………..
“””هامین”””
حولهی دور گردنمو توی سبد لباس چرکها انداختم.
سمت تخت حرکت کردم و پتوی کنار زده شده رو تا زیر گردن محنا بالا آوردم.
شبیه بچهها میخوابه؛ با یه عالمه حرکت توی خواب و کنار زدن پتو…
بعد از خم شدن و بوسیدن پیشونیش گوشیمو از سر تخت برداشتم و ایمیلمو باز کردم.
همونطور که انتظار داشتم یه ایمیل جدید در انتظارم بودم.
بین دوجادهی حرکت کردن توی اتاق کار یا موندن توی اتاق دومیو انتخاب کردم.
نمیخوام وقتی محنا بیدار میشه تنها توی اتاق باشه.
یه لیوان آب برای خودم ریختم و به قاب پنجره تکیه دادم و اطلاعاتی که نصف شب از افرادم میل داشته بودم جمع کننو خوندم.
مدت کوتاه بود و چیزهایی که آماده کرده بودن مطمئنن ناقص و کم؛
اما این جلوی متوجه شدن تقریبی بعضی چیزارو نگراهی شد.
با تموم کردن خوندن مطالب لیوان توی کف دستمم از فشار زیاد خورد شد.
بهسرعت سمت تخت چرخیدم و با متوجه شدن خواب بودن حنا نفس راحتی کشیدم.
خورده شیشههای توی کف دستمو روی میز و توی یه کف دستمال انداختم.
برگشتم به حموم و دستمو زیر فشار آب گرفتم.
نگاههامو از درد بستم.
نه از درد جسمی و درد کف دستم، که از فکر به عذاب و غمگینی که دخترکوچولوم این همه سال به تنهایی تحمل کرده…
از توی جعبهی کمکهای اولیه یه باند تمیز برداشتم و ناشیانه دور کف دستم پیچیدم.
گوشیو بین شونه و گوشم نگه داشتم و به صحبتهای پشت خط گوش دادم.
_ فقط دوساعت، تا دوساعت دیگه هرچیز مبهمی توی اطلاعاتی که فرستادیو تکمیل میکنی.
بدون اینکه منتظر ادامهی بهونه گیریشون باشم گوشیو قطع کردم و توی جیبم گذاشتم.
با دندون یه سمت باندو گراهی شدم و یه دور دیگه دور دستم پیچیدم.
یه گرهی سَر سَری و عجلهای زدم و از حموم بیرون راهی شدم.
حنا هنوز خواب بود.
دستمو روی موهاش کشیدم و آروم اسمشو آوا زدم.
فقط یه لحظه چشمهاشو باز کرد و بار دیگر بست.
_ نمیخوای پاشی خورشید خانم؟
یه نگاه به ساعتم انداختم… میتمایل داشتم بذارم بیشتر بخوابه اما ممکن بود دیر برسه سرکار.
یه دیدهشو خوابآلود باز کرد.
_ خورشید کیه؟
حسود خانم…
لباشو بوشیدم.
_ شمایی… ماه و خورشید حیات منی.
خیالش که از نبود جنس مونث راحت شد با پتوی توی بغلش چرخید.
_ دروغگو.
با کف دست سالمم پتورو گحرکت کردم و کشیدم.
یکم غرغر کرد و بار دیگر ساکت شد.
_ پاشو تنبل خانم باید بریم سرکار.
الان متوجه شدم گاهی بیدار کردن یه نفر از شکستن یخ توی حوض هم سختتره.
به سختی بلندش کردم و توی حموم هولش دادم.
واسه وسوسه نشدن برای یه دوش دوتایی تند در حمومو بستم.
یه مدت کف دست به کمر دم حموم موندم و نفسهای عمیق کشیدم تا میلمو بخوابونم.
زنگ گوشیم به موقع کمکم کرد.
_ اقای دکتر؟
_ صبح بخیر بیمار فراری.
با یه نگاه به در حموم دور شدم و جوابشو دادم.
_ صبح بخیر، اتفاقی افتاده؟
_ یادته برای جراحی دلت صحبت کرده بودیم؟ یه دکتر خوب خارج از کشور پیدا کردم که راضی شده عملتو انجام بده؛ دکتر هافمن توی جراحیهای پر ریسکی مثل تو بیشترین میانگین موفقیتو داره.
قدمهایی که سمت پنجره میحرکت کردو تغییر دادم و از اتاق خارج شدم.
_ اطلاعات جراحو برام بفرستید لطفا.
_ مشکلی نیست ولی هامین میدونی که نمیتونی بیشتر از این کشش بدی؛ نظردکتر هافمن هم همینه… اگه واقعاً فرصتی می خوای طی دو سه روز آینده باید بپروازتو برای آمریکا رزرو کنی و بارتو ببندی.
_ دکتر شکور…
_ چی باز میخوای بهونه بیاری؟ واقعاً میخوای بمیری؟
از پنجرهی عمارت به باغ زمستونی چشم دوختم.
_ نه، خواستم تشکر کنم؛ پس فردا مسیری میشم ممنون برای همه چیز.
چند ثانیه منتظر جوابش موندم.
_من فقط وظیفهمو انجام دادم…
مکث کرد و دوباره ادامه داد:
_ هرچند که نمیدونم چی باعث تغییر نظرت شده ولی خوبه که بالاخره راضی شدی.
یه نگاه به سمت اتاقم انداختم و گوشهی لبم یکم قد بلند شد.
_ قبلاً فکر میکردم بدون من هم حال همه بالاخره خوب میشه.
_ الان چی؟ نظرت عوض شده؟
_ فکر میکنم؛ نمیدونم بدون من اوضاع اون یه نفر چطور میشه.
هرچند میدونم به خاطر من هم شده مامان و بابا حسابی هوای محنارو دارن ولی دیشامگاه درک کردم هرچقدر هم برای روزگارهای بدون خودم برنامه بریزم بازهم یه چیزهایی هستن که از کنترل من خارجن.
نمیدونم بدون من زیستن اون گربهی حساس و زودرنج چطور میشه.
محنا پر از فکر و خیال و منفینگریه، هر لحظه و هر ثانیه…
اما میدونم همهی اینا به خاطر شرایطیه که تاحالا پشت سر گذاشته.
و حتی من هم الان بخشی از این ناامنیشم.
_ پس بهتره به طناب اون یه نفرت حسابی چنگ بزنی پسر چون راه درازی پیش رو داری.
با وجود اینکه میدونستم نمیبینه سرمو تکون دادم.
_ محکم میچسبمش.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن