هنوز کینهی دفعهی قبل که تو شرکت بهش گفتم شاید ناتوانی داشتیو داره.
مرد بزرگ مثل بچهها کینه به قلب میگیره.
اینکه از کجا میدونمو هم میشه به اینکه دیشامگاه چندبار ازم تمایل داشت تأیید کنم میتونه این کارو انجام بده یا نه ربط داد.
چندبار هم مجبورم کرد فریاد بزنم اونی که ناتوانی داره منم!
فقط واسه اینکه بیخیالم بشه و بذاره بخوابم چه چیزای شرم آوری که نگفتم.
زیبا عملی نشون داد سالمِ سالمه…
واسه اینکه وقتو بیشتر از این تلف نکنم از مرور خاطرات شرم آورم کف دست برداشتم و برای یه دوش کوتاه وارد حموم شدم.
فقط قبلش یه پیام به هامین دادم و بیان کردم میخوام برم شرکت و راننده رو خبر کنه.
تو تند ترین زمان ممکن لباس عوض کردم و با برداشتن کیف و موبایلم از خونه بیرون زدم.
با رانندگی صابری بسیار زود به شرکت رسیدیم.
ازش میل داشتم نه چندان دور از شرکت پارک کنه و بقیهی مسیرو پیاده رفتم.
اونقدر بهسرعت اومدم که قبل از نه و نیم به ورودی برسم.
همین که کیفمو توی اتاق گذاشتم دوربینمو برداشتم و برای پیدا کردن اقای اماان رفتم.
اول باید بفهمم چرا بیخبر و اینقدر بد موقع کانسپتو تغییر دادن.
به محض ورودم به منطقه عکسبرداری در حال صحبت با مردی که پشتش به من بود دیدمش.
به سمتش راهی شدم که منو دید و با تبسم سلام کرد.
تازه جوابشو داده بودم که مردی که روبهروش بود چرخید و یه شخص آشنا رو دیدم.
_ خانم قیمی.
با دیدنش اامان چیزی که فکر کردم اینه که اینبار دیگه اسمشو یادمه… هم اسم و هم فامیلی.
«مهدی صفایی»
هامیــــــــــ🫶ــن #پارت860
با تعجب به این مشاهده کردار غیر منتظره جواب سلامشو دادم.
_ آقای صفایی شما اینجا چیکار میکنید؟
با کنجکاوی فراوون جویا شدم.
زیرا این قسمت بخش ما نه اینکه ممنوعه باشه ولی به خاطر وسایل حساس عکاسی و نمونههای کارهای فاش نشده معمولاً برای افراد متفرقه و عادی غیر قابل دسترسه.
لبخند و لحن صحبتش همونقدر که به یاد داشتم مودبانه و آروم بود.
_ برای همکاری.
همینو اظهار کرد و برای ادامهی صحبت به اماان چشم دوخت.
منم مسیر نگاهشو دنبال کردم و منتظر ادامهی توضیح این همکاری یهویی شدم.
_ خانم مولایی حتما گفته که از بالا کف دستور رسیده کانسپت عکس برداریو تغییر بدیم. ولی خب از اونجایی که وقت کافی نداریم تصمیم گرفتم یه کمک جمتوجه شد برای پروژه اضافه کنم.
با کف دست به مهدی صفایی اشاره کرد.
_ مهدی جان هم یکی از دوستای خوب منه و وقتی ازش درتمایل داشت کمک کردم نه نیاورد و حاضر شد به مجموعهمون اضافه شه…
با لبخند نصفه و نیمه و نه چندان صادقانه خوش وارد شد اظهار کردم.
هرچند قلبیل این کار اماانو درک میکنم ولی نمیتونم کاملاً بیخیال دلخوریم شم.
هرچی نباشه این پروژهی عکس برداری منه…
قبل از اینکه یه عکاس دیگه اضافه کنه لااقل باید بامن یه مشورتی میکرد.
هامیــــــــــ🫶ــن #پارت861
کف دستی که سمتم دراز شده بودو کوتاه گرفتم.
_ امیدوارم یه همکاری خوب داشته باشیم.
_ منم همینطور.
ولیان کف دستشو دور شونهی دوستش انداخت.
_ نمیدونستم همدیگه رو میشناسید.
_ خانم قیمی از شاگردای استاد صبوریه توی نمایشگاه آشنا شدیم.
_ پس اینطوریه… بسیار هم عالی وقتی آشنا باشید راحتتر کنار میاید.
_ امیدوارم.
بعداز این معارفهی نه چندان خوشایند اماان با صدای یکی از همکارا مارو تنها گذاشت و راهی شد.
خاموشی ناخوشایند بینمون با صحبت اون شکسته شد.
_ انتظار مشاهده کردنتونو اینجا نداشتم.
_ منم همینطور.
کف دستشو توی موهاش کشید.
_ واقعاً متأسفم نمیدونستم شما از این همکاری خبر ندارید.
سرمو تکون دادم.
_ تقصیر شما نیست… منم شوکه شدم.
_ بله متوجه شدم.
_ جدا از همهی اینها امیدوارم بتونیم یه کار خوبو ارائه بدیم.
_ منم همینطور. شاید قسمت این بوده به جای کار قبلی که رد کرمشاهده کرد اینجا باهم همکاری کنیم.
هامیــــــــــ🫶ــن #پارت862
بعد از یکم تعارف تکه پاره کردن برای صحبت از جزئیات پروژه باهم سمت اتاق کار من راهی شدیم.
موقع نشستن روی مبل با لبخند اضافه کرد:
_ سهیل بهشدت از عکسهایی که از سحر گراهی شدی خوشش اومد.
یکم طول کشید تا اسم سهیلو به خواهر لیلا و مادر اون دختر کوچولوی بامزه ربط بدم.
_ خرسندم از عکسا راضی بودن.
_ عجیب نیست استاد صبوری اینقدر از استعدادت تعریف میکرد.
متوجه شدم با چند جمله، سبک خطابش از رسمی به خودمونی تغییر کرد ولی از اونجایی که همچنان جملاتش مودبانه و با احترام بود حس بدی بهم دست نداد.
_ استاد به من لطف دارن.
اینو که گفتم صوتی ویبرهی گوشیم توجهمو جلب کرد.
به اسم «همسر» روی صفحه نگاه کردم و بدون معطلی پیامشو باز کردم.
«بیا اتاقم»
کوتاه و خلاصه…
به آقای صفایی که روی مبل نشسته بود یه نگاه انداختم و بعد هم به گوشیم.
صفحهشو برعکس روی میز گذاشتم و لپ تاپ شرکتو برداشتم.
باید مسئامات پذیر باشم…
مسائل شخصی میتونن یکم صبرکنن.
اصلا هم به خاطر اینکه خجالت میکشم دیدنشو عقب نمیندازم.
هامیــــــــــ🫶ــن #پارت863
هرچقدرم بخوای بعضی چیزارو عقب بندازی اخر سر که باز باید باهاش روبهرو شی…
با همین مشاهده کردگاه بالاخره عزممو جزم کردم، خجالتمو کنار زدم و برای مشاهده کردن رئیس بزرگ حرکت کردم.
تا وقتی که منشی داشت حضورمو به اعلی حضرت اعلام میکرد همه چی اوکی بود؛ حتی موقع باز کردن در هم.
ولی با اولین قدمم به داخل اتاق کلی فکر شرم آور توی سرم چرخید.
هنوز یه قدم بیشتر برنداشته بودم که بازوم گراهی شده شد و سریع داخل اتاق کشیده شدم و در هم پشت سرم بسته شد.
تا اومدم اتفاقاتو هضم کنم به در بسته شده تکیه داده شدم و صدای کلیک قفل شدن در پشت سرم گوش داده شد.
به نگاههای براقی که بهم زل زده بود خیره شدم.
این اصلا فاصلهای نبود که انتظارشو داشتم.
_ چی..چیکار میکنی؟
سرش خم شد و لبهامو بوسید.
_ من یه ساعت پیش بهت پیام دادم چرا اینقدر دیر اومدی؟
سرمو سمت دیگهای چرخوندم.
_ کار داشتم.
چونهمو توی کف دستش گرفت و با چرخوندن سرم دوباره چشم تو نگاه شدیم.
_ مگه قرار نبود امروزگارو خونه استراحت کنی؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن