_ نه…
بازوشو هل دادم.
_ ممکنه یکی سر برسه.
_ مهم نیست.
_ برای من هست.
سرشو روی شونم گذشت و صورتشو به گردنم چسبوند.
_ معذرت میخوام.
کف دستی که باهاش سعی داشتم از خودم دورش کنم متوقف شد.
_ متأسفم که سرت داد زدم و معذرت میخوام برای همهی اون حرفها…
پارچهی کتشو روی بازوش با کف دستهای لرزون گراهی شدم.
صوتی گراهی شدهش بار دیگر بلند شد.
_ هیچ کدوم از چیزایی که گفتم درست نبود.
لبهای لرزونمو روی هم فشار دادم.
_ بیان کردی بچهگونه حرکت کردار میکنم و…
_ اونی که اشتباه میکنه منم… اون لحظه فقط عصبانی بودم و از اینکه نمیتونستم پیدات کنم وحشت کرده بودم.
یه قطره اشک روی گونهم جاده افتاد.
چرا داره باهام اینکارو میکنه؟
چرا همیشه کنترل احساساتمو کف دستش میگیره؟
_ من دیشب بهشدت اذیت شدم.
با درد اضافه کردم و آوام به خاطر احساسات مختلفم خفه بود.
سرشو از توی گردنم برداشت و به دیدههام زل زد.
_ متأسفم…
🏷🏷🏷
🏷🏷
🏷
#پارت782
نگامو پایین انداختم.
_ از اینجا برو… هنوز بهشدت عصبیام.
_ ولی میخوام باهات حرف بزنم. از دیشب همش جلوی خودمو گحرکت کردم و کل صبحو منتظر یه فرصت مناسب بودم ولی به محض مشاهده کردنت فهمیدم هیچ وقت مناسبی وجود نداره. باید همون لحظه که درک کردم چه اشتباهی کردم باهات حرف میزدم.
تشخیص اینکه این آدمی که داره این حرفهارو میزنه همون هامینیه که میشناسم واقعا سخته.
کسی که حتی فکرشو نمی کردم اشتباهشو قبول کنه توی چند دقیقه بارها گفته متأسفه و معذرت خواسته؟
با اینکه احساساتم توی این لحظه کاملاً لمس شده بود ولی درد و ناراحتی دیشامگاهمم واقعی بود.
ولی نمیدونستم چی بگم که بتونم اون حس دلخوریمو همچنان نگهدارم!
قلبم نمیخواست اینقدر سریع بیخیال همه چی شم…
_ حسادت من احمقانه نیست…
تنها چیزی که تونستم توی این لحظه به سختی بهش فکر کنم.
با انگشتت چراکههمو بالا آورد و گوشهی دیدهمو بوسید.
_ نیست…
مجدداً تکرار کردم:
_ من الکی به ژینوس حسودی نمیکنم. اونه که مدام با رابطهی گذشتهتون منو تحریک میکنه.
اگه اینو نمیاظهار کردم حناق میشد و گیر میکرد توی گلوم.
_ حق باتوئه… اما باور کن اون رابطه هیچ چیزی برای غبطه خوردن و یادآوری نداره…
_ هنوز دوستت داره.
با ناراحتی زمزمه کردم و لبهامو روی هم فشار دادم.
_ مرز بین عاشق شدن و وسواس داشتن ژینوس بهشدت باریکه حنا؛ ولی من هیچ احساسی بهش ندارم… قسم میخورم.
🏷🏷🏷
🏷🏷
🏷
#پارت783
میخواد بگه ژینوس بهش وسواس داره؟
ولی چه اهمیتی داره؟
_ منو دوست داری؟
به چشمهاش زل زدم و قلبمو به دریا زدم.
چیزی که بیشتر از همه میخواستم بدونمو ازش جویا شدم.
با ترس منتظر جوابش موندم.
_ نه…
انگار یکی با چاقو قلبمو سوراخ کرد.
_ نه؟
لبخند زد.
_ معلومه که نه. حنایی با خودت چی فکر کردی؟
کف دستمو ول کرد و یه قدم ازم فاصله کرد.
دوباره خندید و گوشهی ابروشو خاروند.
_ بهشدت بامزه بود حنا… یه ازدواج قرار دادیو چه به عشق و علاقه؟
دوباره بهم نزدیک شد و کف دستشو روی صورتم گذاشت.
_ ول کن این کلیشههارو حنا… میتونیم باهم کلی خوش بگذرونیم و به وقتش هر کدوم جاده خودمونو بریم. تو هم همینو میخوای مگه نه؟
با گریه سرمو تکون دادم.
_ من دوستت دارم.
اخم کرد و با انزجار ازم دورشد.
_ حیف شد… چراکه من ندارم.
🏷🏷🏷
🏷🏷
🏷
#پارت784
با هر جمله که میاضافه کرد انگار چاقویی که توی دلم بودو میچرخوند و بیشتر فشار میداد.
_ اصلا دوستم نداری؟ حتی یه ذره؟
با کف دستمالی که از جیبش درآورد دستشو پاک کرد.
_ معلومه ازت خوشم میاد…
دستمالو روی زمین انداخت.
_ ولی فقط در این حد که باهم خوش بگذرونیم. یادت نره هیچی تو این رابطه واقعی نیست…
_ پس اون همه توجه و…
_ توجه؟ خوب مشخصه باید به کالایی که این همه پول براش خرج کردم توجه کنم دیگه! فراموش کردی بابات تورو در ازای چقدر پول بهم فروخت؟
اصلا نمیمتوجه شدم چی شد که حرفامون به اینجا رسید.
داشت ازم معذرت خواهی میکرد!
یعنی تقصیر من بود که بحث دلبسته شدنو کشیدم وسط؟
حالا کار به جایی رسیده که دیگه هیچ راه برگشتی نیست.
گوشهی مانتومو با دستهای لرزون گراهی شدم.
_ هرچی خرج کردیو بهت پس میدم. اون وقت شاید ما بتونیم…
_ ما؟ مایی وجود نداره محنا… چرا همه چیزو پیچیده میکنی؟ داری خستم میکنی.
با نفرت بهم خیره شد.
_ اولش که میبیان کردی ازم خوشت نمیاد حالا چی عوض شده؟ نکنه با بابات نقشه جدید کشیدید؟
با وجود شوک و ناراحتیم سرمو شتابزده سریع تکون دادم.
سعی کردم بازوشو بگیرم.
_ نکردم… من واقعا دوستت دارم.
🏷🏷🏷
🏷🏷
🏷
#پارت785
کف دستی که برای گراهی شدن بازوش دراز کرده بودم خالی شد.
به فضای خالی روبه روم زل زدم.
_ چرا همش این حرفو تکرار میکنی؟ نمیبینی داری همه چیزو خراب میکنی؟
چرخیدم و به مبلهای سلطنتی وسط سالن زل زدم.
هامین با یه لیوان توی کف دستش روی مبل قرار گرفته بود.
یه لحظه از این تغییر فضا گیج شدم ولی الان این اصلا اهمیتی نداره.
نشون دادن احساسم به هامین مهمتره…
آروم سمتش رفتم و با غمگینی کنار پاش قرار گرفتم.
_ چون میخوام جای خودمو توی حیاتت بدونم.
_ همین رابطهای که الان داریم کافی نیست؟
با دلخوری پاش و چنگ زدم و سرمو روی زانوش گذاشتم.
_ میخوام دوستم داشته باشی.
_ اما دوست داشتن چه چیز خوبی داره؟ همینجوری باهم خوب نیستیم؟
گوشهی دیدهمو به پارچهی شلوارش کشیدم.
_ من هیچ حقی توی حیاتت ندارم.
_ مگه قراره داشته باشی؟
با کف دستش چراکههمو بالا آورد.
اینبار با محبت و نه انزجار چونهمو نوازش کرد.
_ محنا اینا همش یه بازیه… یه قرارداد… منو تو قرار نیست هیچ جای زندگی هم باشیم…
🏷🏷🏷
🏷🏷
🏷
#پارت786
اشکام سرازیر شد.
_ واقعاً نمیتونی دوستم داشته باشی؟ حتی یه ذره؟
_ معلومه که نه… اگه نمیخوای بیشتر آسیب ببینی توهم بهتره زودتر از این خواب بیدار شی.
از جام بلند شدم و روبه روش ایستادم.
با عصبانیت اظهار کردم.
_ پس بیا طلاق بگیری.
_ باشه.
از این سرعت عملش توی قبول کردن مات موندم.
همون ثانیه که حرفشو زدم پشیمون شدم.
کاملا واضحه که من عاشق هامینم.
چطور میتونم ازش جدا شم؟
_ نمیخوام.
_ بسه دیگه محنا خستم کردی بیداری شو.
اینبار سمت هامینی که با لباس بیمارستان پشت میز کارش جای گرفته بود چرخیدم.
گریههام اینبار با هق هق بود.
_ گفتم نمیخوام. ازت جدا نمیشم.
_ خیلی خب نشو ولی باید بیدار شی.
خودکارشو روی میز انداخت. اینبار آواش حسابی کشیده بود و مثل زنگ توی گوشم صوت میداد.
_ بیدار شو…
با ترس چشمهامو باز کردم و روی تخت قرار گرفتم.
به اطرافم و اتاق ناآشنا چشم دوختم.
چند دقیقه طول کشید تا بفهمم این اتاقیه که برای دوشامگاه متوالی توش خوابیدم.
کف دستمو روی دلم گذاشتم و خم شدم و زانوهامو بغل کردم.
هامیــــــــــ🫶ــن #پارت787
یکم که نفسم بالا اومد و تونستم یکم از سایهی کابوسم خلاص شم صاف قرار گرفتم و گوشیمو برای مشاهده کردن ساعت برداشتم.
گوشیم ساعت پنج صبحو نشون میداد.
مجدداً روی تخت دراز کشیدم و کف دستمو روی اشکهایی که همچنان گوشهی دیدهم خشک شده بود کشیدم.
حتی توی خواب هم دارم گریه میکنم.
فکر نمیکنم بتونم بیشتر از این توی رخت خواب بمونم.
قد بلند شدم و با برداشتن یه کت نازک از اتاق بیرون زدم.
خرسندم که ظهر قبل از هامین برگشتم خونه و تونستم چندتا از لباسها و وسایلمو به این اتاق انتقال بدم.
هرچند میدونستم کل اتاقای خونه عایق صوتن اما بازهم با احتیاط و بدون ایجاد صوتیی به سمت بالکن رفتم.
میخوام یکم هوای تازه بخورم و چی بهتر از باغ عمارت؟
از پلههای آشنا پایین حرکت کردم و ناخودآگاه مسیر آشنا رو طی کردم.
چراغهای اطراف به قدر کافی روشنایی ایجاد میکردن که نیازی به روشن کردن چراغقوهی گوشیم نباشه.
غرق در فکر مسیری که منو به سمت یه نقطهی آشنا میکشوند طی کردم.
به خودم که اومدم متوجه شدم روبهروی نیمکت آشنا توقف کردم.
به نقطهای که شاید برای اامان بار توجهم به هامین جلب شد نگاه کردم.
ناخوداگاه دلتنگ متوجه شدن اون عکس دزدی شدم.
هامیــــــــــ🫶ــن #پارت788
با ناامیدی روی نیمکت قرار گرفتم و کتمو بیشتر دورم پیچراکهدم.
به حرفهایی که هامین بهم زد فکر کردم.
یا بهتره بگم حرفهایی که نذاشتم تموم کنه؟
مثل کابوسم گیرانداختنم دم سرویس واقعی بود…
معذرت خواهیشم واقعی بود!
البته نه مثل خوابم اینقدر دراماتیک ولی خب حداقل حرفایی که زد پشیمونیشو نشون میداد.
و بعدش؟
بعدی وجود نداره چون از زیر کف دستش سر خوردم و فرار کردم…
به همین سادگی همه چیزو خراب کردم.
ولی خب اون لحظه واقعا هراسیده بودم.
میهراسیدم اگه یه لحظه دیگه بمونم حرفاشو قبول کنم و در حالی که دارم به محبتم بهش اعتراف میکنم بغلش کنم.
شایدم بیشتر از همه از اینکه همه چیز مثل کابوسم پیش بره میترسم…
منو هامین از دو جهانی متفاوتیم.
زیستنمون، احساساتمون و تجربههامون.
من حتی نمیدونم از رفتارش باید چه برداشتی داشته باشم.
هامیــــــــــ🫶ــن #پارت789
گاهی نگاه توی چشمهاش اینقدر گرمه که فقط با نگاه کردن بهشون انگار دلمو توی مشتش گحرکت کرده.
یه جوری که میخوام همون لحظه به هرچی توی دلم هست اعتراف کنم.
اما بعد انگار مدام یه صوتیی توی گوشم میگه همین اعتراف میشه شروع دوری هامون.
روزگاری که فهمیدم عاشق هامینم و مصمم شدم برای خودم داشته باشمش به همهی اینا فکر کردم.
میدونستم راه پیش روم آسون نیست.
ولی دونستن و تجربه کردن یه چیزی زمین تا آسمون با هم فرق داره.
اگه واقعا همه چی مثل کابوسم پیش بره چی؟
تنها چیزی که الان میدونم اینه که با وجود اینکه میخوام اون تمام و کمال مال من باشه آمادگی ریسک کردن سر از کف دست دادنشو ندارم.
اونقدر شجاع نیستم که بگم خودمو به شانس میسپارم.
…………….
کف دستمالو جلوی دماغم گراهی شدم و برای بار صدو بیستم آب دماغمو جمع کردم.
نتیجهی نصف شامگاه و توی اون سرما توی باغ قدم زن بدون شک سرما خوردگیه…
برای آروم کردن سردردم از توی جیبم یه قرص مسکن بیرون آوردم و با نصف لیوان آب قورت دادم.
_ حالت خوبه؟
هامیــــــــــ🫶ــن #پارت790
به نگرانی همکارم هرچند ظاهری لبخند زدم.
_ خوبم ممنون.
_ اگه خیلی حالت بده بهتر نیست مرخصی بگیری؟
_ فقط یه سرماخوردگی کوچیکه.
_ بازهم اگه متوجه شدی حالت بده با آقای اماان صحبت کن و زودتر برو خونه برای فردا هم مرخصی بگیر.
به خانم امیدی تبسم زدم که یکی دیگه از دخترها صحبت کرد:
_ برای این پروژه کلی کار سرمون ریخته. اگه عکاس اصلی هم ول کنه بره وضعمون سختتر نمیشه؟
به دختری که چندبار بیشتر و از دور توی بخشمون نمتوجه شده بودم چشم دوختم.
_ قرار نیست برم. کارمو تموم میکنم.
گوشهی نگاهمو فشار دادم و یکم دیگه از آب گرم توی لیوانم خوردم.
_ مهناز چرا اینقدر الکی بزرگش میکنی؟ کدوم کارمون مونده؟ همه چیز که طبق رواله این بنده خدا هم که چیزی نبیان کرد مگه مریضی آدمم کف دست خودشه؟
_ اما مریضی دلیل پیچوندن کار نمیشه که اوضاع محناهم خوب به نظر میرسه خودشم داره میگه حالم خوبه…
از پشت میز قد بلند شدم.
_ من غذامو خوردم برمیگردم سرکارم شماهم نوش جونتون.
_ ولی چیزی نخوردی که…
سرمو برای نازنین تکون دادم.
_ اشتها ندارم. برگردم سرکارم بهتره.
هامیــــــــــ🫶ــن #پارت791
_ متوجه شدی چیکار کردی؟ فراریش دادی…
_ وا من که چیزی ناضافه کردم خودش الکی بهش برخورد.
درحالی که پشتم بهشون بود و درحال دور شدن از میز بودم صدای صحبتهای خانم امیدی و دختر مهناز نامو میشنیدم گهگاهی هم صوتی نازنین…
هرچند از خانم امیدی و نازنین برای حرفاشون ممنون بودم ولی قلبم نمیمیل داشت این بحث بیشتر طول بکشه.
برای همین برگشتنم توی اتاق بهترین کار ممکن بود.
اینکه واقعا هم اشتهایی برای خوردن نداشتم یه سمت ماجرا بود.
اگه اصرار نازنین نبود همون ترجیح میدادم پشت یه میز خلوتتر بشینم.
قبل حرکت کردن فقط یه نگاه به اطراف تریا انداختم ولی کسی که دنبالش بودمو ندیدم.
اخرین باری که متوجه شدمش دیشامگاه سر میز شام بود که البته هرکاری کردم که باهاش روبه رو و دیده تو دیده نشم.
افسرده برگشتم توی اتاقم و پشت میزم نشستم و کارمو شروع کردم.
منتظر اثر کردن مسکن بودم ولی انگار خبری ازش نبود.
یه ربع بعد که سر دردم بیشتر شد یه قرص دیگه برداشتم و بدون آب قورت دادم.
اما خب اثراتشو دست کم گرفته بودم.
وسطای کارم و وقتی که نگاههام سنگین شد سرمو روی میز گذاشتم.
فقط پنج دقیقه چشمهامو میبندم.
وقتی یکی اسممو صدا زد توی یه حالت خواب و بیدار بودم.
هم میمتوجه شدم و هم نمیتونستم تمرکز کنم.
که اینم از اثرات قرصها و بیماریم بود.
احساس کردم دستی روی صورتم کشیده شد.
انگشتهایی که بهشدت ملایم صورتمو فشار میدادنو احساس میکردم ولی نمیتونستم بین خواب و بیداریش تمایز قائل شم.
این لمس گرم یه جورایی…
چطور بگم برام غریبه بود!
انگار به همین زودی به لمس شدن با اون پوست سرد عادت کردم.
برای دور شدن از اون لمس ناخوشایند سرمو تکون دادم.
اما همچنان نمیخواستم نگاههامو باز کنم.
هرچند تلاش کردم اما فایدهای نداشت.
ولی لااقل اون حس لمس شدن از بین حرکت کرد.
سرمو تکون دادم و بار دیگر خوابم عمیق شد که با تکون شونههام بیدار شدم.
_ محنا… محنا.
به سختی پلکهامو از هم فاصله دادم و گیج سرمو کشیده کردم.
صاف که نشستم با نازنینی که روبهروم ایستاده بود مواجه شدم.
چند ثانیه طول کشید تا مدت و مکان و درک کنم.
گوشهی پلکمو ماساژ دادم.
_ چیزی شده؟
_ خبرت کردن که بری بخش مدیریت…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن