با حرکت کردن پتو انگشتهامو شل کردم.
ضربان محکم دلمو میشنیدم…
اما به جای کنار رفتن پتو تخت کنارم فرو حرکت کرد.
کف دستش نوازش وار روی کمرم کشیده شد.
_ همهی چی خوبه… نباید بترسی.
شاید اگه صداش با بغض نبود و هق نمیزد حرفشو باور میکردم.
نشسته همونجوری بغلم کرد و سرشو روی بازوم گذاشت.
ده دقیقهی بعد خودم پتو رو کنار زدم و جای گرفتم.
کف دستش روی صورت و پلکهای بستم کشیده شد.
_ پسر من قویه… از پس همه چی برمیاد.
_ مولین.
_ جان مولین؟
_ گریه نکن… موقع گریه ریملت میریزه پای چشمت خیلی ترسناکه.
آروم به بازوم زد.
_ پسر خنگ من… کلی پول دادم ریمل ضد آب خریدم.
صوتش با بغض بود.
به سختی خندیدم.
_ پس خوبه.
پیشونیمو بوسید.
_ همه چی درست میشه.
نمیدونم این زمزمه رو بیشتر برای من گفت یا خودش.
_ عزیزم باید بریم بیمارستان؛ دکتر شکور هم تو مسیره…
با صدای بابا از بغل مولین جدا شدم.
هرچند نمیدیدمش ولی میدونستم یه جایی نزدیکمون مونده.
فقط نمیدونم محنا کجاست.
اینجاست یا…
_ بسیار خب بهتره معطل نکنیم پاشو عزیزم میریم بیمارستان.
با کمک مولین از روی تخت کشیده شدم که دست باباهم روی بازوم جای گرفت.
برای یه لحظه دلم حسابی گرم شد.
من هنوز خانوادهمو دارم…
ولی خودمم میدونم یه تیکه از وجودم غیر قابل کنترل دنبال محنا و لمسش میگشت.
میخوام محکم نگهش دارم.
_ مامان…
_ جانم؟
_ محنا…
به جای مولین صوتی آروم و زمزه وار محنا از یه سمت اتاق کشیده شد.
_ اینجام.
صدای قدمهاشو سمت خودم شنیدم.
انگار وقتی یه حستو از دست میدی بقیهی جوارح بدنت با شدت بیشتری کار میکنن.
مثل الانِ من که صدای هر قدمش برام مثل حرکت روی یه طبل بود.
همونقدر قد بلند و کر کننده.
سخن نویسنده 👇
برای اوضاع هامین هم فکر می کنم عادی باشه.
هامین یه شخص و انسان معماماه.
کسی که مثل همه از بسیار چیزها میترسه…
شخصی که به اطرافیانش وابستگی داره و حس خانواده رفاقت قوی هم داره.
هامین ما قرار نیست یه گرگ تنهای خونسرد و بیاحساس باشه یا اینکه محنا یه تنه همهی دلخوریهارو باهاش به دوش بکشه.
تاالان باید درک کرده باشید پسرمون یکم مامانی تشریف داره و نساء خاتون تکیه گاه مهمی توی همهی مراحل حیاتشه.❤️
اون فقط یه انسان معماماه…
……
کف دست خودم نبود که کف دستمو سمت جایی که صدای قدمهاش میومد دراز کردم.
وقتی اون دستهای کوچیک و ظریفو توی کف دستم گحرکت کردم گحرکت کردگی شمتوجه شد دلم یکمم که شده تسکین پیدا کرد.
……………
مراحل بستری شدن طبق معمول بهسرعت انجام شد و دکتر شکور هم کار معاینهشو انجام داد.
برای بار چندصدم کلی آزمایش و عکس برداری و … رو پشت سر گذاشتم.
هرلحظه هم خستهتر و منزجرتر از قبل….
وقتی بالاخره روی تخت دراز کشید نزدیک سحر بود.
کم کم از اون همه همهمه و سرو آوای اطرافم خلاص شدم.
فقط پچپچهای آروم مولین، بابا و محنا توی اتاق پخش میشد.
باند سفیدی که از پرستار گراهی شده بودمو توی مشتم نگه داشتم.
_ میخوای کمکت کنم؟
مشتم با کف دستهای نرم و ظریفی که که پشت دستم قرار گرفت باز شد.
انگشتهامو باز کرد و اجازه دادم باندو از توی دستم برداره.
به پشتی تخت تکیه دادم و نزدیک شدنشو احساس کردم.
کف دستشو کنار صورتم گذاشت.
_ مطمئنی؟
سرمو برای تاییدش تکون دادم.
برای راحتی کارش یکم به جلو خم شدم.
نرمی پارچه رو روی دیدههام احساس کردم.
_ محکمتر…
به دنبال حرفم گرهی پشت سرمو محکمتر کرد ولی بازهم کافی نبود.
_ بیشتر…
_ اذیت نمیشی؟
_ نه… نمیخوام با هر حرکت سُر بخوره پایین.
_ باشه.
از محکم بودن گره که مطمئن شدم سرمو روی بالشت گذاشتم و درازکش شدم.
_ ممنون.
نشنیدن آوای قدمهاش یعنی اینکه هنوز کنار تختم مونده.
صوتیی هم از طرف مولین و بابا نمیاومد که با توجه به پچپچهای مداوم قبلیشون یعنی تمام حواسشون سمت ماست.
این خیرگی که بدون متوجه شدن هم احساسش میکردم عصبیم میکرد.
_ مثل حیوونای توی باغ وحش بهم زل نزنید.
با بدخلقی اظهار کردم و بازومو روی پیشونیم گذاشتم.
_ هامین…
صدای سرزنش آمیز مامان بلند شد اما من همچنان حالتمو حفظ کردم و فقط زیر لب زمزمه کردم:
_ دیگه باید نزدیک صبح باشه برید خونه استراحت کنید.
_ داری دکمون میکنی؟
هیچی ناضافه کردم و پشت به هر سه تاشون چرخیدم.
نمیدونم از چی غمگینم…
هرچی هست افسردگی توی قلبم با طولانی شدن تاریکی نگاههام داره بزرگتر و بزرگ.تر میشه.
_ ولش کن خانم الان حالش خوب نیست. بیا بریم اتاق کناری یکم استراحت کنی.
اتاق بغلی؟ مگه هتله اینجا؟
_ دخترم ما همین اتاق این بغلیم اگه چیزی لازم داشتید خبرمون کنید…
لبهامو جمع کردم.
گاهی درک مولین بابام برای منی که بچهشونمم سخت میشه.
دارن به چی فکر میکنن؟
_ عزیزم این مبل هم تخت میشه توی کمد پتوی اضافی هست تا اومدن جواب آزمایشا چندساعت بخواب توهم.
صدای مامان هم درکنار سفارشهای بابا بلند شد.
بعد از بارها اطمینان دادن حنا، صوتی قدمهاشون اومد و بعدهم صوتی در.
و بعد از اون هم سکوت مطلق…
تنها چیزی که میمتوجه شدم صوتی نفسهای خودم بودم.
قلبم میخواست به پارچهی روی دیدههام چنگ بندازم…
ولی میدونستم برداشتنش هیچ تاثیری روی سیاهی مطلق مقابلم نداره.
آروم صوتش زدم.
_ حنا.
به جای جواب، صوتی تق تق کفشهاش توی اتاق پخش شد…
چندثانیه بعد کنارم بود و کف دستمو بین کف دستهاش گراهی شد.
نوازش انگشت شستشو پشت کف دستم احساس میکردم.
_ چیزی میخوای برات بیارم؟
آب دهنمو قورت دادم و با خودت تکرار کردم که برای نگهداشتنش کف دستشو چنگ نندازم.
_ نه دیروقته بهتره چندساعت بخوابی.
مکث کردم و با وجود اینکه کل برنامهشو حفظ بودم جویا شدم:
_ فردا کلاس نداری؟
آواش با یکم ته مایهی خنده بلند شد.
_ فردا؟ منظورت امروزه؟ صبح شده دیگه…
دستشو از توی دستم بیرون کشید و دوباره صدای قدمهاش قد بلند شد.
کف دستمو مشت کردم.
صدام موقع سؤال کردن با یکم لجاجت قاطی شده بود.
_ امروزگار کلاس داری؟
ناخودآگاه سعی کردم تشخیص بدم کجای اتاقه…
آوای کشیدن صندلی توی اتاق پخش شد و بعد از چند ثانیه مجدداً دستم گحرکت کرده شد.
کنارم نشسته بود.
خود به خود مشتم باز شد.
چرا روی صنقلبی؟
کنار تخت پیش خودم که جا واسه جای گرفتن زیاد بود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن