رمان نوازشگر پارت ۱۱

با درماندگی دستم را به سمتِ مارال دراز کردم؛ انگار او آخرین تکه‌ی باقی‌مانده از دنیای قبلی‌ام بود.
مارال نگاهش را روی دست لرزانم انداخت. چند ثانیه فقط خیره شد…به‌شدت ملایم، بسیار سرد، گوشه‌ی لبش بالا رفت.
_چیکار کنم؟ دستتو بگیرم؟
کف دستم همان‌جا، وسط هوا، سنگین شد. انگار تمام خونش خشک شده باشد. ساکت افتاد کنارِ بدنم.
مارال یک قدم جلو آمد. نورِ زرد چراغ حیاط، نصف صورتش را روشن کرده بود و نصف دیگرش را در تاریکی فرو برده بود. درست مثل حرف‌هایی که می‌تمایل داشت بزند.
_کف دست تویی رو بگیرم که زیستن منو زندگی کردی؟
صوتیش کشیده نبود. ولی هر کلمه‌اش مثل سنگی بود که مستقیم به صورتم کوبیده می‌شد.
_می‌دونی زندگی تو این محله‌ها یعنی چی؟ می‌دونی چرا اسمم بد در راهی شده؟ چرا تو دانشگاه همه یه جوری نگاهم میکنن؟ زیرا اینجا بزرگ شدم. بین همین آدما.
نگاهش برای لحظه‌ای از من رد شد. انگار چیزی دورتر را می‌دید.
_ این زن مولینِ منه…
جهان آوار شد روی سرم…
این زن…
مارال…
چطور ممکن بود؟
تمام روزگار هایی که با مارال گذرانده بودم یکی یکی مانند فیلم از ذهنم عبور می‌کرد…یعنی همش نقشه بود؟ برای از بین بردن زندگی‌ام؟ مگر من چه گناهی کرده بودم؟ منِ از همه جا بی‌خبر.
مارال بدون توجه به منی که زیر آوار حرف هایش له میشدم ادامه داد:
_مامانم بهت گفت تن فروشی میکرد؟ یکی از اون مردایی که برای مولین اومده بود… از من خوشش اومد.
گلویش تکان خورد. نگاه‌هایش برق زد، اما اشکی نریخت.
_می‌فهمی چی می‌گم؟
لب‌هایش لرزید.
_شانزده سالم بود.
باد آرامی از حیاط گذشت. آوای دورِ ماشین‌ها می‌رسید…ولی انگار دنیا توقف کرده بود.
مارال نفس عمیقی کشید.
_من دختر بودم…پاک بودم.
چند ثانیه هیچ ناظهار کرد. بعد بسیار آرام، طوری که انگار خودش هم نمی‌تمایل داشت بشنود، گفت:
_بهم تجاوز کرد.
کلمه افتاد وسط حیاط. سنگین… بی‌صدا… کشنده.
نفسم بند وارد شد…قلبم در سینه‌ام چنان کوبید که درد گرفت.
ادامه داد، اما آوایش دیگر آن تیزی قبل را نداشت.
_بابای تو حیاتمونو نابود کرد… منم می‌تونستم بچه‌ی خوب و مودبی باشم برای مولین و بابام… مثل تو.
نگاه‌هایش روی لباسم، روی کفش‌هایم، روی موهایم لغزید.
_می‌تونستم تو یه خونه‌ی درندشت زیستن کنم… مثل تو.
یک قدم دیگر جلو وارد شد.
_می‌تونستم به جای اینکه زیر کف دست این و اون له بشم… بشینم شامگاه‌ها با عشق خیالی‌م حرف بزنم… مثل تو.
اشاره‌اش مثل سیلی بود.
_ولی نشد.
آوایش شکست…شکستی واقعی، عمیق، زنانه.
_من سه سالم بود که یتیم شدم. مولینم دیگه عاشق نشد… فقط زنده موند… گشنگی کشیدیم… لباس کف دست‌دوم پوشیدیم… تحقیر شدیم…
انگشتش را آرام به سینه‌ی من زد؛ نه با خشم، بلکه با تلخی محض.
_تا خواهر تو اون سر جهان راحت زندگی کنه.
سکوت…آوای نفس‌های من…آوای نفس‌های او.
و میان ما، چیزی که دیگر قابل جمع کردن نبود.

در ساختمان باز شد و رهام از داخل آن بیرون آمد.
نه… نه…
دیگر نمی‌توانستم…واقعا نمی‌توانستم.
خدایا دارم له می‌شوم. زیر بار این حرف‌ها خرد می‌شوم. دیگر طاقت متوجه شدن هیچ چیز بیشتری را ندارم.
کف دستم را به دیوارِ سرد گرفتم تا نیفتم. زبریِ سیمان کف کف دستم را خراش داد، ولی دردی که در بدنم پیچید، در برابر آشوب سرم هیچ بود. زمین زیرِ پاهایم موج می‌زد. همه‌چیز دور سرم می‌چرخید؛ خونه، حیاط، صورت مارال، آوای رهام…
فقط می‌تمایل داشتم بروم.
فرار کنم.
نشنوم…نبینم… فکر نکنم.
این‌ها حقیقت نداشت… نداشت…
باور نمی‌کردم.
کف دست‌هایم خیس عرق شده بود. نفس نمی‌کشیدم، فقط هوا را می‌بلعیدم. همه‌چیز دور سرم می‌چرخید… تصویرها تار می‌شدند…صداها دور و کش‌دار شده بودند.
یک قدم به سمتِ خروجی برداشتم.
فقط یک قدم دیگر مانده بود که موهایم از پشت کشیده شد.
جیغ خفه‌ای از گلویم بیرون آمد. پوست سرم آتش گراهی شد و سرم با شدت به عقب کشیده شد.
مارال با همان صدای سرد و بی‌رحم اظهار کرد:
_کجا؟ بیا، باهات کار دارم.
درد از ریشه‌ی موهایم تا گردنم دوید. تعاقلبم را از کف دست دادم و مجبور شدم دنبال او کشیده شوم. کف کفش‌هایم روی زمین ساییده می‌شد و آوای خش‌خشِ آن، در حیاط خالی می‌پیچید.
_ ولم کن… مارال… درد داره…
جوابم را نداد.
مرا داخل ساختمان تاریک کشاند. بوی نم و خاک گراهی شده‌ی دیوارها توی دماغم پیچید.
همه جا تاریک بود.
تاریک‌تر از آن‌چه تصور می‌کردم.
دلم آن‌قدر محکم می‌کوبید که گوش‌هایم سوت می‌کشید.
هلم داد…
تعاقلبم به هم خورد و به داخلِ اتاق پرت شدم. زانویم با لبه‌ی چیزی سخت برخورد کرد. درد تیزی از پا تا کمرم بالا رفت و ناله‌ام بی‌اختیار در فضای تاریک پیچید.
چند ثانیه فقط صدای نفس‌های بریده‌ی خودم را می‌شنیدم.
نور موبایلی روشن شد…
نورِ سفید و سرد، مستقیم به صورتم خورد. پلک زدم و دستم را جلوی چشمم گحرکت کردم.
کمی که دیدهانم به آن نور و تاریکی عادت کرد، چهره‌ی رهام را دیدم؛ بی‌احساس، بی‌رحم و خالی از هر نشانه‌ای از ترمتوجه شد.
مارال کنار او از حرکت ایستاده بود.
سایه‌های کشیده‌ی صورتشان روی دیوار افتاده بود؛ کشیده و اغراق‌شده، شبیهِ دو آدمی که از زیستن من بزرگ‌تر شده بودند.
رهام شماره ای را شتاب‌زده گراهی شد موبایل را به گوشش چسباند…
_الو…الان وقتشه… برو گوشیو بده به اونی که بهت بیان کردم…
چند ثانیه صبر کرد. سپس تماس را روی قد بلندگو گذاشت و گوشی را کمی جلو آورد.
سکوتِ سنگینی در اتاق افتاد.
آوایی از آن طرفِ خط رسید:
_بله؟
جهان برای یک لحظه از حرکت ایستاد.
آن آوا را هزار بار متوجه شده بودم.
از کودکی…وقتی خوابم نمی‌برد…وقتی از تاریکی می‌وحشت کردم…
وقتی مرا دختر کوچولوم آوا می‌زد…
دلم فرو ریخت.
بابا…
گلوی خشک شده‌ام تکان خورد اما صوتیی بیرون نیامد.
رهام تبسم کوتاهی زد.
_سلام آقای تهامی.
چند ثانیه سکوت افتاد.
آوای پدرم بار دیگر رسید، این بار محتاط‌تر:
_شما؟
رهام آرام اضافه کرد:
_رهام نبوی.‌ پسر جمشید نبوی…
اسم که گفته شد، خاموشی سنگینی پشت خط قرار گرفت.
می‌توانستم نفس کشیدن پدرم را بشنوم.
سرانجام خشک و بی‌حوصله پرسید:
_چی می‌خوای؟
رهام نگاهش را به من دوخت. آن نگاه، آن سردی بی‌رحمانه‌ای که در دیده‌هایش موج می‌زد، ستونِ فقراتم را یخ کرد.
_فقط می‌میل داشتم یه صوتیی رو بشنوی.
گوشی را کمی به سمت من گحرکت کرد.
صوتی ناله ام کشیده شد:
_بابا
همین یک کلمه کافی بود.
آوای پدرم ناگهان بالا رفت؛ صدایی که وحشت و درماندگی در آن درهم شکسته بود:
_رهام… هر کاری میخوای با من بکن. با دخترم کاری نداشته باش… اون بچه هیچ ربطی به این ماجرا نداره.
دیده‌هایم بی‌اختیار پر از اشک شد.
صوتیش… صدای بابا بود. همان آوایی که از آن قلبگیر بودم، از آن متنفر بودم، ولی با شنیدنش چیزی در سینه‌ام جمع می‌شد. دلتنگش بودم. با تمام خشمم، با تمام زخم‌هایی که به من زده بود، هنوز قلبم برایش تنگ می‌شد.
رهام لبخند زد.
_ربطی به ماجرا نداره؟
بابا با صدایی گرفته و لرزان اظهار کرد:
_کاری باهاش نداشته باش رهام.
رهام آهسته ادامه داد:
_جالبه… مردی که حیات یه خانواده رو نابود کرده، حالا مضطرب یه دختره…که حتی دختر خودش هم‌نیست.
نفسم در سینه گیر کرده بود. نگاهم بین گوشی و صورت رهام می‌چرخید.
چند لحظه فقط صوتی نفس‌های پدرم متوجه شده می‌شد.
بعد به‌آرامی گفت:
_تو هیچ‌چی از اون اتفاق ها نمی‌دونی.
رهام سریع جواب داد:
_همه‌چی رو می‌دونم.
_نه… نمی‌دونی.
صوتی پدرم پایین‌تر آمده بود؛ خسته‌تر، شکسته‌تر از همواره.
_اگر می‌دونستی… هیچ‌وقت اسم منو کنار اون اتفاق‌ها نمی‌آوردی…من زیستنتون رو خراب نکردم.
رهام چند ثانیه ساکت ماند.
نور موبایل هنوز روی صورتم افتاده بود و اشک‌هایم زیر آن برق می‌زد.
سردتر ادامه داد:
_امشامگاه وقت گوش دادن داستان‌های تو نیست.
نگاهش روی من ثابت ماند. گوشی را کمی بالاتر گرفت، طوری که انگار می‌میل داشت پدرم نه‌فقط آوایم، بلکه ترس و درماندگی‌ام را هم بشنود.
_امشامگاه فقط قراره تاوان پس بدی، آقای تهامی. تاوان حیات که از ما گحرکت کردی…خواهر منم بی تقصیر بود…بهش تجاوز شد…مادرم تن فروشی کرد…تا دختر های تو، تو ناز و نعمت باشن.
صوتیِ رهام می‌لرزید، ولی خشمش اجازه نمی‌داد لرزشِ آن به گریه تبدیل شود.
_میشناسی مادرمو؟ مهناز…همون که چند ماه خواب و خوراکت شده بود..همون که به خاطرش زنت رو کشتی…به‌شدت قلبم میمیل داشت دختر خودت الان اینجا بود، همون که از گوشت و پوست و خونِته، ولی اون دختر حتی برای خاکسپاری مادرش هم نیومد، انقدر که همتون بی عاطفه‌اید.
نفسش سنگین شد. نگاه‌هایش از خشم سرخ بود.
_بالاخره این دختر هم سال های زیادی کنارتونه، دوستش داری…اذیت میشی، مگه نه؟
پشت خط صدای پدرم شکست.
_رهام…خواهش میکنم بذار برات توضیح بدم…
رهام فریاد زد:
_خفه شو…امشامگاه وقت حرف زدن نیست فقط باید صوتی زجه های دخترتو گوش کنی و بمیری…میمیری دیگه مگه نه؟‌ باید بمیری تا مجدداً اون خونه مال ما بشه…باید صدای دخترت رو بشنوی و بمیری.
موبایل را بی‌حوصله کنارم روی زمین پرت کرد.
صوتی خش‌دار بابا در اتاق پیچید.
_نه… این کارو نکن… تورو خدا این کارو نکن… هیچی اون‌جوری که شما فکر می‌کنین نیست… من سرش کلاه نذاشتم… باور کن این‌طوری نیست… بذار برات توضیح بدم…
صدایش می‌لرزید؛ لرزشی که تا استخوانم نفوذ کرد. برای یک لحظه نگاه‌هایم را بستم.
دلم می‌تمایل داشت فقط کف دستم را دراز کنم، گوشی را بردارم و بگویم: بابا بیا منو ببر خونه.
مارال بدون اینکه نگاهم کند از اتاق بیرون راهی شد.
در که بسته شد، خاموشی سنگینی روی اتاق افتاد.
رهام خم شد و مچ کف دست‌هایم را محکم گحرکت کرد.
درد تا شانه‌هایم دوید و جیغ کشیدم.
_بااااباااا
صوتی بابا شکست، هول‌زده، درمانده:
_لاوین!… نکن رهام… جون هرکی دوست داری نکن…
با تمام زور اندام نحیفم تقلا می‌کردم…کف دست و پا می‌زدم، ولی اندام ظریف من کجا و زور بازوهای او کجا.
رهام نزدیک‌تر شد.
جیغ زدم:
_نه… نکن… تروخدا… کمک…
پشت خط صوتی گریه‌ی بابا می‌آمد.
_لاوین… بابا… منو ببخش… لاوین منو ببخش… رهام، جون هرکی دوست داری بهش کف دست نزن… اون دختر مظلومه… بی‌گناهه…
قلبم تکه‌تکه شد.
همه‌ی خشمم، همه‌ی زخم‌هایم، همه‌ی نفرتی که سعی کرده بودم نگهش دارم، زیرِ این صوتی شکسته فرو ریخت. او داشت گریه می‌کرد. بابا داشت التماس می‌کرد. و من، میانِ این کابوس، فقط اسمش را آوا می‌زدم.
رهام خم شد، گوشی را از روی زمین برداشت و تماس را قطع کرد.
سرد اظهار کرد:
_تا همین‌جا براش کافی بود.
دلم فرو ریخت.
تمام تنم به لرزه افتاده بود. خودم را روی فرش به عقب کشیدم، انگار چند سانتی‌متر فاصله می‌توانست نجاتم بدهد.
گفتم:
_کجا میای…؟برو عقب.
قدمی جلو وارد شد. لبخند کوتاهی زد. لبخندی که در آن هیچ شامگاهاهتی به انسان نبود.
_کجا خوشگله؟ نمی‌خوای بفهمی خواهر من اون شامگاه چی کشید؟
اشک‌هایم روی صورتم می‌ریخت.
_من که گناهی ندارم…
نگاهش سرد شد. دکمه های پیجادهنش را یکی یکی باز کرد.
هر دکمه‌ای که باز می‌شد، انگار بخشی از امیدِ من هم کنده می‌شد.
_داری. هرکسی توی اون خونه زندگی کرده گناهکاره.
وزن سنگین بدنش روی من افتاد؛ مثل بختکی که اجازه‌ی نفس کشیدن نمی‌دهد. هوا از سینه‌ام بیرون حرکت کرد.
تقلا کردم، دست و پا زدم، ولی هرچه بیشتر تقلا می‌کردم، بیشتر در این مرداب فرو می‌حرکت کردم.
کف دست‌هایم را محکم بست…
اتاق دور سرم می‌چرخید.
جیغ کشیدم…گریه کردم…التماس کردم.
اما صدایم در دیوارهای سرد اتاق گم می‌شد.
بوی نمِ فرش، تاریکی اتاق، و نفس‌های سنگین او همه‌چیز را خفه کرده بود.
تنم از ترس یخ زده بود.
اشک‌هایم بی‌وقفه می‌ریخشتاب‌زده و تنها کاری که از من برمی‌وارد شد، صدا زدن بود.
_مامان…کمکم کن
آوایی نیامد.
_بابا…
کسی جواب نداد.
درد، مثل موجی سیاه در تمام بدنم پیچید. نفس‌هایم کوتاه و شکسته شد.
دیگر توان‌جیغ زدن نداشتم.
دیگر حتی توان گریه هم از من گراهی شده شده بود. فقط سقفِ تاریک را می‌دیدم که انگار هر لحظه پایین‌تر می‌آمد و قرار بود آخرین هوایم را هم له کند.
آن شامگاه درک کردم آدم‌ها همیشگی با گلوله یا چاقو نمی‌میرند.
بعضی مرگ‌ها بی‌صدا اتفاق می‌افشتاب‌زده.
و من…
من همان شامگاه مُردم.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان سودا

مشاهده و دانلود ←