بدنم آنقدر سفت شده بود که اگر میترکید تعجب نمیکردم. نزدیک بودنش اذیتم نمیکرد.
من از نگاه غریبانهاش میترسیدم..
آب دهانم را قورت دادم و آرام لب زدم:
– شما باید استراحت کنید.
کمی سرش را سمتم پایین آورد و صاف در چشمانم زل زد. قلبم میمیل داشت نگاه از او بگیرم اما نه!
با جسارت ساختگی من هم به او زل زدم.
– من خوبم، برو به کارات برس.
– باید زخمتون رو ببینم، پارچش رو عوض کنم و تمیز بشه. بعدش میتونید برید.
آنقدر شتابزده حرف زدم که نفسم گرفت اما این کاری بود که باید میکردم. تنش را صاف کرد و روی صنقلبی جای گرفت.
در مقابل صورت بهت زدهام، دکمههای پیراهنش را باز کرد و تنش را برایم به عرضه گذاشت.
نگاهم روی تنش چرخید، پارچه ی روی زخمش کمی خونی شده بود.
رنگ پوستش را خیلی دلبسته شدم…
تنش همیشگی گرم بود.
به جز کف دستانش.
هروقت لمسم می کرد دستانش سرد بودند.
– با نگاهت میخوای زخمم رو تمیز کنی؟
با حرفش به خودم رسیدم و نگاه چرخاندم.
اذیتم میکرد؟
من هم بلد بودم.
تبسمی زدم و پارچه را از روی زخمش برداشتم. انتهای تمیزش را به الکل آغشته کردم و درحالی که در نگاهانش زل زده بودم، آن را محکم روی زخمش کشیدم.
کمی اخمهایش در هم حرکت کرد اما واکنش دیگری نداشت. کف دستم لرزید…
بهسرعت عقب رفتم. نگاهی به زخمش انداخت و پارچه را از دستم گرفت.
خودش اطرافش را تمیز کرد و بعد از روی ظرف روی میز مرهمی رویش مالید.
من…
من چه کار کرده بودم؟ دردش آمد؟
زبانم را روی لبم کشیدم.
– دردتون اومد پارچه رو فشار دادم؟
– بهشدت.
این را که اظهار کرد دیدههایم پر از اشک شد، خاک بر سرم.
– ببخشید، عمدی نبود.
– در این باره بسیار مطمئن نیستم.
337
داشت اذیتم میکرد یا جدی حرف میزد؟
دستش را روی دهان و چانهاش گذاشت و خیرهام شد.
دلخور رو چرخاندم. هم به خاطر این که اذیتم کرد و هم این که کاری کردم درد بکشد.
– غذاتون داره سرد میشه. نوش جان کنید.
تمایل داشتم از کنارش بروم که بلند شد و بازویم را کشید. به سینهاش کوبیده شدم.
دستش را زیر چانهام گذاشت و سرم را بالا داد.
آنقدر به هم نزدیک بودیم که نفسش را روی دهانم حس میکردم.
انگشت شصتش را روی لبم کشید.
– این همه عشوه رو وقتی توی جنگ بودم یاد گراهی شدی؟
من عشوه میآمدم؟ اگر عشوه بلد بودم وضعم این نبود. من خنگ تر از این حرفها بودم.
– خیر، بلد نیستم.
دست دیگرش را روی میز گذاشت و رویم خم شد. اگر کمی تکان میخوردم میتوانستم ببوسمش.
پلک زد و نگاه سردش را در چشمانم انداخت.
انگشتش را از روی لبم برد تا گونهام و گفت:
– بهت اظهار کردم، اگه چیزی رو میخوای براش بجنگ نقره. من آدم اصرار کردن نیستن.
یعنی اگر من سمتش نروم او هم مرا رها میکند. بهشدت نامردی است!
به خودم جرات دادم حرف بزنم.
من حالا در جایگاه معشوقه اش بودم نه خدمتکارش.
– این حرف برای شما هم صدق میکنه. برای من سخته همش رو بیام.
لبش به تبسم کشیده شد.
نگاهش حالت خمار و مهربانش را گرفت و قلب کوچکم خندید.
کاش همیشگی همین گونه بماند.
– من بهشدت جلو اومدم عزیزم. بیشتر از چیزی که باید.
– اما شما همش از من میخواید من نم…
با گرم شدن لبهایم حرفم نصفه ماند. او مرا آرام بوسید اما من مثل تشنهای رسیده به آب شانهاش را چنگ زدم.
لبهایم را به دهانش فشار دادم که کف دستش دور کمرم سفت شد و مرا سمت خودش کشید.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن