روی صنقلبی کنار تخت نشست و نقره دقیق نگاهش کرد. حس کرد که طبیب قلبش حرف زدن میخواهد.
– چرا جنگ بده؟
مالک که در فکر فرو رفته بود نگاهانش را روی نقره چرخاند.
بیشتر از این قصد نداشت حرف بزند.
این حرفها خیلی وقت است که در قلبش ماندهاند.
جنگ!
کابوسش بود.
جنگ…
آن همه جنازه…
خون. داد و فغان و آتش سوزی.
زنهایی که با بیرحمی تنشان به زور گرفته میشد و مردانی که به صلابه کشیده میشدند.
مثل خودش.
او هم به چوب بسته شد و تنش زخمهای زیادی برداشت. هنوز میتوانست درد خنجری که به آرامی در پهلویش فرو شد را حس کند.
امیدی به زنده ماندن نداشت.
آنقدر درد تحمل کرد که خودش خواستار مرگ بود.
– من درحالی که دستام بوی خشخاش و نعنا میداد به جنگ حرکت کردم و با همون دستها خون ریختم.
بدون فکر و بیرحم.
هیچ چیز نمیدونستم فقط این رو میدونستم که باید زنده بمونم.
کف دستهایش را روی زانوهایش گذاشت و به گلو خم شد. نقره هم دقیق گوش میداد تا کلمهای از کف دست ندهد.
– آدم برای زنده موندن همه کار میکنه.
میکشه، میسوزونه و هیچی براش مهم نیست.
من…
یکم وحشت کرده بودم.
پسری بودم که هنوز مرد نشده بود.
توی مصر همیشه بهم میگفتن پسر، تو بری جنگ و خون بریزی مرد میشی.
مالک حس میکرد تمام اتفاقات چندسال پیش جلوی دیدهش میرقصند.
دانه به دانه!
لحظه به لحظه…
– من به جنگ رفتم، کمی هم حس غرور میکردم.
ولی من توی جنگ مردم.
و بعدش زنده شدم اما دیگه مالک قبلی رو توی خودم نمتوجه شدم.
#پارت_165
نقره عاشق شد بداند مالک قبلی چگونه است.
چگونه است که طبیب با حسرت درموردش سخن میگوید.
انگار که گمشدهی عزیزی است که او همچنان دنبالش میگردد.
ساکت لب باز کرد:
– قبلا چطوری بودین؟
– زخمی نداشتم خاتون.
از اینجا هم خوشم نمیاومد و بابت تبعید شدنم خوشحال بودم.
پادشاه به خاطر علاقهاش به مادرم خوب به من میرسید و من هم کاری که دوستش داشتم رو میکردم.
ساختن دارو، خوب کردن مریضی با این کف دستها…
دستهایش را جلویش گرفت و نگاهشان کرد.
– و بعدش با همین کف دستها خون ریختم.
میدونی نقره خاتون، هرمردی خودش رو توی اولین جنگی که میره از کف دست میده.
نقره میدرک کرد طبیب چه میگوید ولی در سرش لفظ نقره خاتون میچرخید.
جوری که مالک اسمش را با احترام و ملایم ادا کرد.
و آن خاتون کنارش که نشانهی احترام و عزیز شمرده شدنش بود خیل به مذاقش چسبید.
نقره اصلا فکرش را هم نمیکرد که طبیب اسمش را بداند.
– شما خودتون رو از دست دامتوجه شد؟
مالک جوابی برای این سوال نقره نداشت.
خودش را از کف دست داد و یا خودش را کشت؟
وقتی که در کنار عذابش در کشتن آدمهای بیگناه و تصرف آن کشتی حس لذت و غرور میکرد.
غرور بابت این که پدرش به او افتخار خواهد کرد ولی وقتی او را گراهی شدند، جای جای تنش را زخم کردند و پدرش فقط تماشا کرد.
مالک همان جا مرد و طبیب به جهان آمد.
طبیب بد…
بدجنس…
مغرور و سرد!
– فکر کنم وقتشه بخوابی خاتون، کم کم دارو باید اثر کنه.
اثر کرده بود ولی نقره دل خوابیدن نداشت.
در سرش سوال های زیادی بود که بپرسد ولی الان حس میکرد که طبیب میخواهد با خودش خلوت کند.
گذشته را به یادش آورده بود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن