مرام مقابل دری توقف کرد و آن را باز کرد، اتاق سابق ماهی.
او را درون اتاق هل داد.
– از فکر مالک بیا بیرون.
اون تورو نمیخواد، درک کردی؟
من کاریت ندارم ولی اون بفهمه کاری کردی تورو میکشه.
باور کن این کار رو می کنه.
همین جا میمونی، با هیچ کس هم حرف نمیزنی.
این را بیان کرد و در را روی صورتش بست.
به اتاقش نگاهی انداخت و لبخندی زد، اشک هایش هم باریدند.
تن بیجان و کثیفش را روی زمین انداخت و نفس کشید.
نجات یافتن از کوچه ها خرسندش کرده بود اما…
این جا را دیگر دوست نداشت.
مثل زنجیری بود دور گردنش و او…
داشت خفه میشد.
دیگر کاری به نقره نداشت، جان و توانش را نداشت.
تمام فکر و ذکرش به جهان آوردن فرزندش بود و بعد رفتن از این سرزمین.
خودش سکه داشت…
جواهر…
وقتی اما عهد او را بیرون انداخت هیچ کدام را نتوانست ببرد. حالا کف دستش باز بود…
میتوانست همین الان، همه چیز را ببرد و برود.
سوار کشتی شود و…
اما نمیتوانست..
بغض کرد و اشکهایش آهسته ریخسریع، آدم بدی بود؟
قطعا بود…
دیوارهای این قصر روحش را سیاه کرده بودند و او…
باید میان همین سیاهی زیستن میکرد.
آهسته کشیده شد، کمدش را باز کرد و لباس تمیزی بیرون کشید.
درهرحال او مادر فرزند ولیعهد بود.
#پارت_561
ناخن هایش را میجوید، پاهایش را با استرس تکان میداد و تنش روی لرز بود.
حال طبیعی داشت؟
ابدا!
نگار سینی غذا را مقابلش گذاشت.
– بخور، مثل مرده ها شدی. بسه اینقدر نگران نباش، بلایی سرت نمیاره مگه شکمشو نمشاهده کردی؟
حالش رو ندیدی؟
تا چند روزگار اصلا افتابی نمیشه.
نقره از وقتی نگاهش به ماهی خورده بود آهسته و قرار نداشت.
– نمیتونم. همش حس میکنم میخواد ازدواجم رو خراب کنه.
اصلا شاید به خاطر همین برگشته نه؟
کف دست دراز کرد و شیرینی از سینی برداشت، درون دهانش گذاشت و تند جوید.
ادامه داد:
– اگر نقشهی اماعهد باشه چی؟
اگر دوتاشون بخوان من و مالک رو اذیت کنن چی؟
نگار دلخور شد، احساس کرد نقره دارد بی انصافی میکند.
مرام در این حد هم بدجنس که نبود…
ولی این را جلوی نقره نمیاظهار کرد.
آتنا کم او را دست نمیانداخت، همه علاقهی نگار را به مرام درک کرده بودند.
– بخور بعدش بخواب، فردا کار زیاد داریم. این همه بیان کردی طبیب میاد دنبالت نیومد.
همین هم نقره را کمی ناراحت کرده بود، واقعا چرا نیامده بود؟
محال بود رسیدن ماهی را نداند..
آهسته ملایم غذا در دهانش گذاشت که نگار بلند شد، امروزگار اصلا به مرام سر نزده بود.
از حرم سرا خارج شد و پلهها را طی کرد.
وسط راهرو که بود آوای فریاد مالک را شنید.
– برای چی اوردیش؟ جایی نداشت؟ مگه ناضافه کردم یه خونه براش بگیر اما اینجا نباشه؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن