در کوهستان، آن هم میانهی دو کوه بودند.
روزگارهای داغی داشت ولی شامگاههایش سرد…
پدرش دائم درحال چیدن نقشهی جنگ بود.
نقشهای که مالک از دور هم میتوانست شکستش را ببیند.
– از پشت کوه بهشون حمله میکنیم، نصف سربازها بالای کوه تیراندازی میکنن.
مالک پوزخندی زد و قدمی به داخل چادر برداشت. جام شرابش را تکانی داد که اماعهد نگاه پر تمسخری حوالهاش کرد.
اهمیتی به او نداد.
نمیتمایل داشت اشتباه قبل را مرتکب شود.
همان موقع ها بود که گمان میکرد شاید بتواند کمی برادری کند اما خیال باطل!
برادرش فقط خودش و هرزههایش برایش مهم بودند.
پادشاه با هیجان دستش را درجایی روی میز گذاشت.
– این جا نقطهی کور اون هاست. از اینجا حمله میکنیم.
– منظورتون پایین کوهه؟ خب اون جا نقطهی کور ماهم هست.
یا قصد دارید تا پایین پرواز کنیم جناب…پدر!
مالک پدر را کشیده و پر غیض ادا کرد اما پادشاه اهمیتی به او نداد.
و این مالک را آتشی میکرد.
دوست داشت دعوا کند…
بزند، بشکاند و در آخر با توپ پری به قصر برگردد.
اما پادشاه قصد نداشت با مالک دهن به دهن بشود. با تبسم نگاهش کرد و گفت:
– بیا بگو نظر تو چیه.
مالک جلو حرکت کرد، جامش را مقابل برادرش گذاشت و بعد روی میز خم شد.
جایی که طرح کوهستان را رویش کشیده بودند.
کف دستش را روی راه باریکی گذاشت که در یک طرف کوه بود.
– از این جا میتونیم غافلگیرشون کنیم.
با پیچیدن صدای پوزخند اماعهد سر مالک به سمتش چرخید.
– نظر خوبیه. میتونیم وقتی دشمن رو مشاهده کردیم که پایین منتظرمونه باهاش ناهار بخوریم.
– اون ها وسط دو کوه منتظرمون میمونن. فکرشون هم سمت اون جاده باریک نمیره، و حتی اگر بره.
تمام نیروهاشون رو اون جا نمیذارن.
باز هم ما جلوتر خواهیم بود.
پارت_290
ولی عهد نگاه کمی عصبی به مالک انداخت.
زورش میرسید…
از این که مالک از او نمیوحشت کرد متنفر بود.
در جنگ قبلی مالک پسری بود که در خیال به سر میبرد و حالا یک مرد وحشی است که در نگاهش تنفر موج میزد.
از زن ها بدش میآمد و تنها دختر اطرافش آن خدمتکار قد کوتاه و زشتش بود که بدن خوبی نداشت.
اما ماهی…
آخ از ماهی.
هنوز هم با یادآوری بدن او حالش بد میشد.
دخترک بهشدت مقاومت کرده بود.
اول میلبخند زد، لبهایش میدرخشیدند و با خوشحالی به او نگاه میکرد ولی وقتی دست اما عهد دور گلویش سفت شد و تنش را به زمین کوبید آن خنده پر کشید.
دخترک تازه درک کرد چه بلایی بر سرش وارد شد.
البته اما عهد او را به این دلیل انتخاب کرده بود چراکه میدانست ماهی مالک را میتمایل داشت.
و او هیچ وقت قرار نبود چیزی که مالک بخواهد را به او بدهد.
و مطمئن بود که با خدمتکارش هم هیچ کاری نکرده.
آن دخترک کف دست و پا چلفتی که از اسم مالک هم میوحشت کرد را چه به معشوقه بودند.
میاطلاع داشت که مالک مثل او خشن است…
مثل او و پدرش…
وحشی بودن در خون آنها بود.
و آن خدمتکا بسیار راحت مسیر میرفت.
سرش را تکان داد و بلند شد، میتمایل داشت ضدحالی به مالک بزند تا بلبل زبانی نکند.
– خیر. من مخالفم، از بالا میزنیم. این تصمیم منه و عوض هم نمیشه.
دیدههای مالک روی برادرش قرار گرفت.
– این جوری همه رو به کشتن میدی.
– روی حرف من حرف نیار …مالک.
بعد از این حرفش دهان مالک بسته میشد. نیشخندی به او زد و سرجایش قرار گرفت.
اما مالک فکر دیگری در سرش بود…
– تو هیچی نمیفهمی رام. به نظرم وقتشه به چادرت برگردی و هرزه هات یه صفایی بهت بدن.
پارت_291
وقتی مالک به چادرش برگشت، احساس خوبی نداشت.
با این که پادشاه برای اولین بار به حرف او گوش داده بود، اما مالک فقط برگشتن را میتمایل داشت.
دلش اتاقش، شیشههای داروهایش، بوی پیچیده در اتاقش و آن دخترک پرسه زنان در اتاق را میخواست.
عجیب بود که این قدر قلبش برای نقره تنگ میشد. برای اامان بار پس از سالها، قلبش حرف زدن میتمایل داشت.
حرف هایی که او را خفه کرده بودند و مالک شنوندهای جز نقره را نمیتمایل داشت.
برادرش هرزههای زیادی داشت و اگر مالک یک یا دو از آن ها را میبرد مرام متوجه نمیشد.
اما عجیب قلبش دختر خودش را میخواست.
دوباری که مالک برایش حرف زده بود، نقره کف دست زیر چانه با دقت نگاهش میکرد.
مردمک های درشتش را به مالک میدوخت و با تمام وجودش به او دقت میکرد.
وقتی او را بوسید مالک برای چند لحظه مات ماند. از شجاعت نقره تعجب کرده بود و وقتی درک کرد نقره این کار را فقط برای این کرده که بعد از حرکت کردنش کسی اذیتش نکند کمی ناراحت شد.
چه میشد اگر خاتون بدون مقدمه فقط او را میبوسید. مرد خوش قیافهای بود…
ماهی که دنبالش بود و حتی آتنا!
وقتی که او را به قصر آورد آتنا بسیار سعی کرد خودش را به مالک نزدیک کند.
مثل نقره برایش غذا میبرد، دورش میچرخید اما یک بار هم مالک با او صحبت دیگری جز کار نکرد.
تا این که آتنا متوجه شد و راهی شد. دختر فهمیدهای بود و مطمئن بود به نقره آسیبی نمیزد.
مرام تمام روح دخترک را کشته بود.
ولی ماهی حقش بود.
هرچند بودن نقره در قصر به خاطر او بود ولی حتی اگر هم ماهی به او نمیگفت، باز هم به سراغش میراهی شد.
هیولا که نبود، فقط خیلی بد عصبی میشد ولی کف دست و دلش به آزار دادن کسی نمیحرکت کرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن