رمان نفوذی پارت ۲۵

آوای تپش قلبمو که شتاب‌زده سریع میزد به گوشم می رسید!..

عین مترسک همونجا ایستاده بودم و برو بر پسره رو نگاه میکردم!

نمی‌دونستم الان باید چیکار کنم؟!

با کف دستمال، داشت قهوه ای رو که روی کت زرشکی رنگش ریخته بود رو تمیز میکرد..

آب دهنمو به سختی قورت دادم!..

استرس مثل خوره به جونم افتاده بود!

با خودم اضافه کردم، هانا الانه که دنیا روی سرت آوار بشه..

چنان عربده ایی سرت بکشه که هفت جد و آبادت بیاد جلو دیدهت و دالی کنن و برن!

بگه حواست کدوم جهنم دره ای بود که سینی قهوه رو خالی کردی روی من؟؟!

از استرس نمی تونستم لبامو از هم باز کنم، انگار با نخ به هم دوخته شده بودن!!

اینجاست که میگن:

«دشمن جسم و روان استرس است

منزل ویران و عقل خاک رس است»

نفس کشداری کشیدم و اروم پلکی زدم ، به زور لبای به هم قفل شدمو از هم باز کردم

و با دلهره اظهار کردم:

+excuse me sir!

( ببخشید آقا!)

از استرس داشتم با انگشتام ور می حرکت کردم، لبامو با زبونم تر کردم و ادامه دادم:

+I was looking at!

( نگاهم به اطراف بود!)

نفس عمیقی کشیدم تا از لرزش صدام کم بشه..

+I did not see you and I realized the moment I met you!..

( شمارو نمتوجه شدم و لحظه ای متوجه شدم که به شما برخورد کردم!)

کف دست از تمیز کردن کتش برداشت و آروم سرشو بلند کرد، نگاهم به دیدهای مشکی رنگ نافزش گره خورد!

پلکی زدم، نگاهم راهی شد پی کف دستمالی که توی دستش مچاله شده بود !

دیده از رو کف دستش بر نداشتم با خودم بیان کردم هانا فاتحه‌ات خوندس!

همینجا خونتو می ریزه و به ملکوت اعلا می پیوندی!

از استرس زیاد، انقد با انگشتام ور حرکت کردم که فک کنم استخون های کف دستم خرد و خمیر شدن!..

منتطر جنگ جهانی سوم بودم، که با صدای نسبتا قد بلند و بم پسره و جمله ای که متوجه شدم لحظه ای هنگ کردم!

-مشکلی نیست!…می‌تونی بری!

چشام گرد شدن و پلک زدن یادم رفت، مات شدم به چهرش!

شوکه شدم!

مغزم با گوش دادن این جمله یک آن ارور داد!

بعد از چند ثانیه، ویندوزم بالا اومد و جمله ای رو که شنیدم رو پردازش کرد و تازه متوجه شدم چی گوش دادم!!

پشت سر هم چند بار پلک زدم و با آوای ارومی زمزمه کردم:

+چی؟

شما از دست من برآشفته نیستید؟؟

اخه… اخه…

من سینی قهوه رو ریختم روی شما!!

بعد از تموم شدن حرفم ، آب دهنمو قورت دادم و دیگه حرفی نزدم و منتظر خیره شدم به چهره اش

انگاری که هیچ اتفاقی نیفتاده، انگار که اصلا اتفاقی نیافتاده و کتش تمیزه!

هضم کردن جمله ای که متوجه شدم یکم برام سخت بود… یکم که نه به‌شدت سخت بود !

فک کردم الان آسمونو به زمین میاره و منو از وسط دو شقه میکنه..

فارسی بلد بود و من اینجا دو ساعت از استرس جون به لب شدم و برای آقا انگلیسی حرف میزنم!..

دوباره همون جمله ای که چند دقیقه پیش گفته بود رو تکرار کرد:

-اضافه کردم که مشکلی نیست! … می تونی بری..

صدای نازک دختری از پشت سرش به گوشم رسید:

What’s wrong, baby?

(چیشده عزیزم؟ )

منتظر نموندم که صاحب صوت رو نگاه کنم .. زود خم شدم روی زمین و تکه های شکسته ی فنجون ها رو که روی چمن ها و سنگ فرش ها ریخته بود، جمع کردم و گذاشتم توی سینی و کشیده شدم، بدون نگاه به اطراف پا تند کردم و ازشون دور شدم..

قلبم تند میزد!

تالاپ تولوپش دیوونم کرده بود..

از طرفی دیگه استرس جون به لبم کرده بود!

انقدر شتاب‌زده سریع جاده می‌راهی شدم که حس کردم الانه پام پشت پام بخوره و با کله زمین بخورم..

پووفف…

بالاخره به در عمارت رسیدم، درو باز کردم و به‌سرعت وارد شدم و درو بستم..

به در تکیه دادم چشمامو بستم و نفس آسوده ای کشیدم..

ضربان قلبم که آروم تر شد به طرف آشپز خونه مسیری شدم…

وارد آشپز خونه شدم، بدون توجه به اینکه کی توی آشپز خونه هست به‌سرعت به طرف کابینت قهوه ای رنگ زیر سینک ظرفشویی راهی شدم، درشو باز کردم و خورده های لیوان شکسته رو توی سطل زباله ریختم..

درشو بستم سینی رو گذاشتم روی سینک و تکیه دادم به کابینت!

نگاهامو بستم و گوش سپردم به صدای نامنظم دلم…

قلبم بی جهت و بی قلبیل روی هزار میزد!

کف دستمو گذاشتم روی دلم و زیر لب زمزمه کردم :

+آخه تو چته دیگه؟ بی جنبه شدی!

حالم که جا اومد تکیه ام رو از کابینت گحرکت کردم..

خداروشکر کسی توی آشپز خونه نبود..

دخترا رفته بودن میز شام رو آماده کنن..

توی همین حین بود که شامگاهنم وارد آشپز خونه شد، چشمش که به من خورد..

ابروهاشو سوالی توی هم برد و اضافه کرد:

-هانا مگه تو نرفته بود‌ی پیش مهمونای مسیح؟

پشت بهش کردم که صورت سفیدو بی رنگو روحمو که عین گچ شده بود رو نبینه، هر موقع که استرس می گراهی شدم.. صورتم عین گچ سفید میشد!

چندتا فنجون از کابینت بالای سرم درآوردم و توی سینی گذاشتم.

مشغول گذاشتن فنجون ها توی سینی بودم که بدون نگاه کردن به شامگاهنم گفتم:

+ آره راهی شدم، ولی سینی از کف دستم افتاد و هر چی توی سینی بود و نبود پخش زمین شد!

آوای شبنم از پشت سرم اومد :

-از بس دست و پا چلفتی..

دوباره فنجون هارو از قهوه پر کردم و برگشتم سمت شامگاهنم و پُکر گفتم:

-عمته!

سینی رو برداشتم و از آشپز خونه اومدم بیرون…

حالا شبنم هم واسه ما بازپرس شده!

به طرف در سالن حرکت کردم، بار دیگر به سختی می تمایل داشتم در سالن رو باز کنم.

قبل از اینکه بخوام دستمو بزارم روی دستگیر متوجه شدم کف دستگیره پایین و بالا شد..

عقب رفتم که در نخوره بهم و این دفعه خودمو نسوزونم!

یاشار در رو باز کرد و داخل شد..

با وارد شدنش، بوی ادکلنش مشاممو قلقلک داد و دلم قیلی ویلی حرکت کرد!

نفس عمیقی کشیدم که بوی ادکلنش وارد ریه هام شد.

با صوتی بمش تکونی خوردم..

-ماد مازل نمی خوای بری بیرون؟

چرا خشکت زده؟

سرمو انداختم پایین و بدون چشم دوختن بهش از کنارش رد شدم و رفتم بیرون، حوصله سر کله زدن با یاشار رو نداشتم!

آروم از پله ها پایین رفتم که سوز سرد سرما مثل شلاق به پاهام خورد و نامحسوس به خودم لرزیدم..

باد سردی می وزید و هوا سرد تر شده بود به‌سرعت از روی سنگ فرش ها به طرف آلاچیق راهی شدم.

از دور صوتی بگو و بخندشون به گوشم میرسید..

کیفشون کوک بود!

و صوتی قهقه هاشون تا هفت خونه اونورتر هم می راهی شد!

غمشون چیه؟

اصلا غمشون چی می خواد باشه؟

قاچاق دختر و مواد و هزار کوفتو زهرمارِ دیگه میکنن..

نه پلیس ایران می تونن خفتشون کنن نه پلیس دبی!

غرق شدن تو پولو خوشی و دارن عیش میکنن!

خب غمشون چیه ایی وسط؟

عمیقاً تو فکر بودم که متوجه شدم به آلاچیق رسیدم..

دختر و پسرای زیادی دور هم بودن و جمشون جمع بود.

بعضیاشون فارسی حرف میزدن بعضیاشون هم انگلیسی..

دخترا هم با پالتو پشمی و پوست حیوون های زبون بسته ایی که کشتنشون و پوستشون رو کردن تنشون!

اینا ادم نیستن!

قاتلن!

کنار پسرا نشسته بودن و بگو و بخندشون به جاده بود.

از پله های آلاچیق بالا حرکت کردم… با دیدن من خنده و قهقهشون قطع شد!

مثل رباتی که شارژش تموم شده‌ باشه ساکت شدن و خیره شدن به من!

انگار که تا حالا ادم نمشاهده کردن، فک کنم دیو دو سر دیدن!!

انگار پاهام سست شده بود، نای حرکت دادن پاهام رو دیگه نداشتم..

اونا به من نگاه میکردن، من به اونا!

فک کنم مسابقه پانتومیم بود!

به زور پاهای میخکوب شدم به زمین رو حرکت دادم و آروم به طرف میز چوبی قهوه ای رنگ وسط آلاچیق راهی شدم..

سینی رو گذاشتم روی میز و برگشتم به سمت پله های آلاچیق..

که با آوای مسیح سرجام از حرکت ایستادم.

-قهوه تعارف نمی‌کنی؟

عوضی می‌تمایل داشت من یکی یکی بهشون قهوه تعارف کنم!

کف دستامو توی هم گره زدم، آروم برگشتم سمت مسیح، کنارش پسری جای گرفته بود که تیپ اسپورت داشت، خال کوبی هم روی دست و صورتش بود!

قیافش هم تعریفی نبود!

و طرف دیگش، تینای عجوزه قرار گرفته بود و عینهو ملکه ها پاش رو روی پاش انداخته بود!

با نگاهی پرسشی اضافه کردم :

+چی؟

کف دستشو از روی شونه های تینا برداشت و با چشم اشاره کرد به سینی روی میز و با لبخند مسخره ای که روی لبش بود بیان کرد:

-به مهمونا قهوه تعارف نمی کنی نگاه آبی؟

کف دستامو مشت کردم و فشار محکمی با ناخونام به کف دستم دادم، که جگرم آب شد!

با خشم و نفرت به دیدهای مسیح خیره شدم..

سعی کردم آروم باشم! ..

پلکی زدم و تبسم مصنوعی تحویلش دادم، کف دستای مشت شدمو از هم باز کردم..

+ البته رئیس!..

کلمه ی رئیس رو کشدار اضافه کردم، که تبسم روی صورت مسیح نا پمشاهده کرد شد و جاشو اخم کمرنگی گراهی شد!

نگاهمو ازش گحرکت کردم و به طرف میز حرکت کردم..