-شاید همه اون طوری که ما می بینمشون نباشن مولین.نبودی ببینی وقتی دیر رسیدم سر کار ، چطور جلوی خواهرش تحقیرم کرد!
دستانش را دور صورتم فشرد و از من خواست به چشمانش نگاه کنم.زل زدن در نگاه یک مادر، آنقدر ها آسان نبود.زل زدن و پنهان کردن.
-مطمئنی اگر از اون جا بری پشیمون نمی شی؟
-مولین…
با انگشت شست گونه ام را نوازش کرد و اجازه نداد ادامه دهم:
-می دونم فکر می کنی من فقط می خوام تو ازدواج کنی تا از این فلاکت خلاص بشیم.ولی آرامش تو، آینده ی تو، از هر چیزی برای من مهم تره.منو مثل پیرزنی که دنبال دولید می گرده… یا غرق شده ای که دنبال غریق نجاته، نبین.خب؟
***
مانند هروقتی که فکرم مشغول می شد کار هایم سرعت بیشتری می گراهی شدند، آن صبح، مانند پروانه در آشپزخانه می چرخیدم و بدون فهمیدن گذر زمان، از این کار به آن کار می پریدم.حتی وقتی شاهپور رسید و آن حالم را مشاهده کرد، متوجه شد که اضطراب تمام وجودم را گحرکت کرده است.
-کار جمشاهده کرد پیدا کردی دیار خانم ما رو دور ننداز!
قوطی زردچوبه را کنار گذاشتم و با حالی که اصلا روبه جاده نبود، کف دستم را به کانتر تکیه دادم:
-سر به سرم نذار شاهپور.اصلا تو موقعیتی نیستم که بخوای اذیتم کنی!
-اذیت چیه؟هنوز یک ماه نشده که اومدی اینجا.اصلا ضررایی که شیرزاد با استارت این کار خورده به درک.آسیبی که به موقعیت مغازه وارد میشه به جهنم.دختر تو واسه این کار جون کندی که موندگار بشی.می ری بیرون دیر میای، صاحب کارت بگه بالا دیدهت ابروئه، می خوای بزنی زیر همه چی و بگی به یه ورم؟بابا یه کم جنبه داشته باش اونقدرام بچه نیستی .هیجده سالته دیار .هیجده سااال!
کف دستانم را روی صورتم گذاشتم و فشردم.هیچ کس من را نمی فهمید.چگونه می ماندم؟چگونه چشم در دیده می شدم و به این فکر نمی کردم که یا مورد سواستفاده قرار گراهی شده ام و یا با زنی دیگر اشتباه گحرکت کرده شده ام؟
هردو گزینه اش می توانست کمر نازکم را بشکند!
-خیله خب.آروم باش شیرزاد اومد…
آب دهانم را قورت دادم .انگشت هایم چنان به هم فشرده می شدند که اگر اضطرابم را آن جا خالی نمی کردم قطع به یقین اینقدر ساکت و ریلکس مقابلش قرار نمی گراهی شدم.
او به اتاقش رفت تا لباس هایش را عوض کند و من متوجه سنگینی نگاه شاهپور شدم.شاید به دنبال معنی کردن این رنگ پریده و آن انگشت های مشت شده بود.
-خوبی؟
تبسم بی معنی ای زدم و به طرف کتری قدم برداشتم:
-خوبم.باید زودتر کارا رو جاده بندازم!
خاموشی کرد و کتری را از آب پر کردم.وقتی برای گذاشتن آن روی اجاق راهی شدم، مشاهده کردم که هنوز هم به من خیره است و موشکافانه حرکاتم را دنبال می کند.فندک زدم و سینی پیازها را جلو کشیدم:
-چیزی تو صورتمه؟ چند دقیقه ست همینجوری زل زدی به من!
نیمنگاه دیگری به طرفش کافی بود تا ابروهای بالا رفته اش را ببینم.گویی یک کشف بزرگ کرده باشد، مردمک هایش گخوشحال شدند و همان لحظه شیرزاد از در باریک اتاق به آشپزخانه وارد شد:
-خب؟لیست سفارشا کجاست شاه؟
قلبم نمی میل داشت وقتی صدایش را می شنوم به یاد نفس های شتابزدهش بی افتم.
سر سوزنی نمی میل داشتم وقتی آن بوی مردانه را هممسیر خودش حمل می کرد، ثانیه ای به یاد
تاریکی آن اتاق بی افتم.
نه می تمایل داشتم به لب هایی که ماهرانه من را بوسه داده بودند، نگاه کنم و نه در دیدهانی که اگر کمی در نگاه من متمرکز می شد ، شاید می توانست همه چیز را ببنید و بفهمد.او نمی خواست توضیحی درمورد کارش بدهد و من هم نمی تمایل داشتم بیشتر از این خودم را حقیر کنم.
-چیزی تو صورت دیاره شاهپور؟
با شوک و بی اراده به طرفش برگشتم و گویی تمام بندهایی که برای خودم خوانده بودم را فراموش کردم.
-حتما باید چیزی تو صورتش باشه که نگاهش کنم؟
مردمک هایم گرد شدند و نگاه جاخورده ام را به شاهپور دادم.او نگاه غرّه ام را دید که نگاهش را به شیرزاد داد.
-دیار داره می ره.دیگه جزء کارکنان اینجا محسوب نمیشه که بهش گیر بدی!
-اما تو هنوز هستی!
لحنش جدی بود.دستانش را در جیب هایش فرو کرده و با اخم های در هم ،به صورت شاهپور خیره مانده بود.
شاهپور باز هم ابروهایش را بالا فرستاد.لبخندی ناباور داشت روی لب هایش شکل می گرفت که کم کم من را نگران می کرد.تبسم بدون آوایش بعد از مکثی کوتاه ،به تک خنده ای کوچک تبدیل شد و رویش را به طرف تنور کرد:
-دیده رئیس.وقتی اینجاست نگاهش نمی کنم!
وولینده و حیران، آن وسط مانده بودم و نمیدانستم نیت شاهپور از این مسخره بازی ها چیست و چرا میخواهد رابطه ی دوستیمان را به گونه ی دیگری به شیرزاد نشان دهد.
تمایل داشتم توضیحی در آن باب بدهم که با همان لحن جدی و همان دست های فرو برده در جیب هایش ،از شانه به طرف من برگشت:
-ضمنا ما تا سه روز آینده سفارش غذای خونگی داریم.فعلا فکر حرکت کردن نباش!
لب هایم با حیرت نیمه باز ماندند و خواستم چیزی بگویم، که پشت به من ،در فریزر را باز کرد.
-ولی آقای شیرمرد.شما دیروزگار به من گفتید که …
-دیروزگار دیروزگار بود.امروزگار امروزه!فکر ضررایی که با بچه بازیات ممکنه به ما زده باشی رو کردی که همین جوری می خوای بری؟
با درماندگی به شاهپور خیره شدم .او می خبر داشت اکنون چقدر از دستش شکار شده ام.می دانست چقدر دندانم ،برای دریدن شاهرگ لعنتی اش تیز شده است که با مسخرگی چشمک زد و شانه هایش از خنده ی ریزش، لرزید.
**
با لب های آویزان شده ،به مایع سبز و زرد درون استکان خیره شدم و تکه ای نبات در آن انداختم.لحظه ای از اینکه سرخود به آن نبات اضافه کرده بودم لب گزیدم که کنارم روی صندلی جای گرفت:
-آخ…این دمنوش چی شد ؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن