قلب رها از حرکت توقف کرد.هم احساس خرد شدن می کرد و هم ترس.
و شیرزاد گویی با خیال آن عطر، محبت بازی می کرد.
رها به خودش قول داده بود تا پیش قدم شدن شیرزاد دیگر هیچ حرکتی نزند.اما اگر کاری نمی کرد، همه چیز خراب تر از قبل می شد.از هم می پاشید.چیزی باقی نمی ماند از او و شیرزاد.
دستش را قاب گونه های زبر مرد کرد و بازدم های نامنظمش لب های شیرزاد را گرم کردند:
-وقفه ننداز تو حسی که ماه هاست منتظرشیم!
شیرزاد دیگر تاب نیاورد.آن حس مذکور لعنتی را می میل داشت.
با همه ی وجودش می خواست بار دیگر تجربه ی صبح برایش تکرار شود.این بار بدون سر خر.
این بار بدون هیچ وقفه ای.
نفسش بند آمده بود دیگر و صبری برایش باقی نمانده بود.
از پشت، گردن دخترک را گحرکت کرد؛ لب هایش را به لب های کوچک او چسباند و شروع به بوسیدن کرد.
تمام تن دخترک کوره شده و آتشش به لب های شیرزاد هم سرایت کرد.
هنوز ثانیه ای نگذشته بود که رها لب هایش را جدا کرد و دست به طرف لبه ی تی شرت مرد برد.
شیرزاد میخواست ببوسد.
میتمایل داشت تجربه ی ناقصی که از آن حال بی نظیر داشت را کامل کند.هنوز پیدایش نکرده بود که!
نبود…
انگار در ان بوسه ی کوتاه پیدا نشد.
هرچقد صبر کرد که سر سوزنی به یاد بیاورد، گویی تجربه ی صبحش با اکنون زمین تا آسمان فرق می کرد.
حالا دیگر لب های ماهر رها بودند که بوسه ها را روی تن مرد هدایت می کردند و لب های شیرزاد، با احساسات به قلیان دروارد شده، بی نفس مانده بودند.
نفس کشید.نه عطری که به مشام می کشید آن بود و نه لمس بوسه های این زن!
لحظه ای فاصله گرفت و با نگاهان مخمور رها روبه رو شد.
احساسات مردانه اش او را گیج کرده بودند. و رهایی که گویی اصلا نمیتمایل داشت مجال فکر کردن بدهد!
دستان اغوا گرش روی سگک کمربند مرد به حرکت دررسیدند. می دانست چگونه شیرزاد را از اعماق افکار مشوشش بیرون بکشد.
و شیرزاد؟
شاید هنوز هم امیدوار بود که سر و کله ی آن حس پیدا شود.
**
از این طرف اتاق به آن طرف اتاق قدم زنان راه می حرکت کرد و موهایش را چنگ می زد.اهل داد و فریاد نبود.اما اکنون آنقدری از کف دست رها برآشفته بود که می توانست آن منزل را به آتش بکشد.
یکباره به طرف جسم نیمه برهنه ی دخترکی که ملافه ی سفید آغشته به خون را جمع می کرد برگشت و فریادش، از لابه لای دندان هایش بیرون رسید:
-چرا دروغ گفتی؟
رها ملافه را در سطل لباس چرک ها انداخت و با همان وضعیت به طرف شیرزاد برگشت.موهای لختش روی صورتش افتاده بودند و اکنون اولویتش آرام کردن شیرزاد بود:
-اگر می اضافه کردم چی تغییر می کرد؟من فقط می تمایل داشتم بدونم تو در هر شرایطی کنار من می مونی یا نه!
فک شیرزاد قفل شد و با پشت انگشت اشاره به شقیقه اش زد:
-تو دروغ اظهار کردی.با وجود این که میدونی دروغ خط قرمز منه، ماه ها این دروغ رو به خورد من دادی.چرا؟می میل داشتی با فکر اینکه دختر نیستی، یه رابطه ی بی قید و بند رو باهات شروع کنم که تهش به چی برسه؟ازدواج؟ارزشش رو داشت؟
رها دیده بست و موهایش را پس زد:
-داری تند می ری شیرزاد؛ حواست به حرفات باشه!
شیرزاد ناباور کف دست روی سرش گذاشت و ریز خندید:
-شتابزده می رم؟رسما گولم زدی.رسما مثل یه کؤدن سر کارم گذاشتی.می دونستی تو قاموس من نیست این کارا.می دونستی و بار ها اینو به من می فهموندی که هیچ چیز واسه بار اول نیست و ما با خیال راحت می تونیم هر غلطی بکنیم.
-می خوای اینو بهم بفهمونی که من برای تور کردن تو این دروغا رو سر هم کردم؟واسه پابند کردنت؟
آنچنان چهره ی آزرده و بهت زده ای به خودش گحرکت کرده بود که انگار کسی که دروغ گفته، او نبوده و شیرزاد بوده است.انگار مقصر همه چیز اوست و اکنون هم حق بازپرسی ندارد.
شیرزاد کف دست به صورتش کشید و زیر لب خودش را لعنت کرد.
خودش را…تجربه ی صبحش را…حالی که باعث شد او را به این روز بکشد.حالا که شک، تمام وجودش را گحرکت کرده بود!
-لازم نیست نگران باشی.من زنی نیستم که بخوام با این کارا خودم رو به کسی قالب کنم.حالا متوجه می شم که از همون اول هم قصدت جدی نبود و مادرت رو بهونه کرده بودی!چراکه عارت میومد کسی بگه شیرزاد بعد یه رابطه ی طولانی ، دختره رو ولش کرد!
شیرزاد قلبش می خواست روی دهان رها مشت بکوبد.خر که نبود!
به طرف تخت حرکت کرد و تیشرتش را چنگ زد.مردمک های رها حرکتش را دنبال کردند و سیب گلویش تکان خورد.
شیرزاد با حرکاتی عصبی و شتاب زده تیشرتش را تن زد وشلوارش را که برداشت، به طرف رها برگشت:
-حتی اگر اونقدری عاشقم بودی که هدفت از این برنامه ها جدا نشدن از من باشه ؛هرچقدر که زور خودمو بزنم نمی تونم دروغایی که به خوردم دادی رو هضم کنم.
شلوارش را تن زد و کمربندش را می بست که پلک رها عصبی پرید.موهایش را باز هم پشت گوش فرستاد و شیرزاد این بار کاملا آماده شده بود که با چهره ی آشفته اش، نگاه در نگاه او دوخت:
-آره…تو قاموس من نیست، ول کردن دختری که بهش کف دست زدم .اونم دختری که تا حالا تجربه ای نداشته.ولی الان می رم.یه مدت می رم که دیدهم تو نگاهت نیفته.یه مدت می رم که یادم بره .می رم که آروم شم.بعدش عقد می کنیم .موفق شدی…دیگه منتظر رضایت عزیز نمی مونیم.
-شیرزاد…
هنوز کلامی نگفته بود که شیرزاد پلک بست و دستش را بالا آورد:
-اما…ولی مطمئن باش آدمی نیستم که این زرنگ بازیا رو بی جواب بذارم!
حالا در چشمان زنی که غرورش ارزشمند ترین دارایی اش بود، آتش فواره می زد و حتی نمی توانست کلمه ای بگوید.
شیرزاد حرکت کرد.گوشی و سوییچ را چنگ زد و راهی شد.
رها با نفس نفس دنبالش حرکت کرد و صوتیش را بالا برد:
-داری می ری دیگه هیچ وقت برنگرد شیرزاد.فهمیدی؟
شیرزاد دیگر ذره ای به این تن آوای لرزان اهمیتی نمی داد.او دروغ گفته بود.برای رسیدن به منافعش دروغ اضافه کرده بود و دیگر جایی در ذهن شیرزاد نداشت.
دیگر سر سوزنی ارزش نداشت.
در را باز کرد و هنوز کاملا خارج نشده بود که با همان موهای به هم ریخته ی فوق جذابش، به طرف رها برگشت.خشم در چشمانش شعله می کشید و رها می خبر داشت ممکن است آن ریسک بزرگش، بالعکس جواب بدهد:
-راستی…
این را با نفس نفس روی لب راند.نفس نفسی که از روی خشم بود!
-مطمئنی امروزگار صبح اومده بودی مغازه؟
چیزی در نگاه دخترک تکان خورد و شیرزاد با دنیایی که روی سرش آوار شده بود، منتظر سخنی از او نشد.
در را روی هم کوبید و با بالا ترین سرعتی که از خودش سراغ داشت، از پله ها پایین حرکت کرد.
نیاز داشت خشمش را جایی خالی کند.سوار ماشین شد و در آن را هم محکم بست.هیچ جوره ساکت نمی گرفت.چه غلطی کرد؟
می توانست ساعت ها به فرمان مشت بکوبد.فریاد بزند.فحش بدهد .ولی هیچ کدام از آن ها نمی توانست این غلط بزرگ را حل کند.
حتی نتوانست منتظر بماند و جواب سؤال آخرش را بگیرد.گویی ترس داشت.ترسی که از همان لحظه ی اول، به جانش افتاده بود و نمی تمایل داشت با آن روبه رو شود.
بالاخره مشتش روی فرمان فرود آمد و فریاد زد.فریادی قد بلند که گلویش را خراش داد و صدایش در دل اتاقک کوچک ماشین شاهپور نشست…
خریت کرد…خریتی کرد که در عمر بیست و نه ساله اش، انجام نداده بود.باز هم مانند دیوانه ها موهایش را چنگ زد.
چه کسی را با رها اشتباه گراهی شد؟
چه کسی را در آن تاریکی بوسید؟
دیده بست و تصویر نگاه براق از اشکی که پشت پلک هایش نقش بست، جهانیش را ویران کرد.
دیار را بوسیده بود؟
پنجه هایش، با حالتی عصبی و دیوانه گون از هم باز شدند.به گونه ای که هم قلبش می خواست مشت بزند.هم موهایش را چنگ بزند و …هم اینکه بزند و همه چیز را داغان کند.
حتی ثانیه ای نمی تمایل داشت به آن سرخوشی لحظه ای فکر کند.او رسما نخبر داشته به دخترک تعرض کرده بود.
کف کف دستش را روی پیشانی لعنتی اش فشار داد.
حق داشت…دخترک حق داشت که برود.همین که چند ساعت بعد سر و کله اش پیدا شد، بالاتر از ظرفیت یک دختر هجده ساله بود.
حالا باید چه غلطی می کرد؟می گذاشت به خاطر خریّت او، دیار از کار بیکار شود؟
طفلک آن همه تلاش کرد برای کف دست و پا کردن کاری که شیرزاد هر روزگار و هرروزگارش را به او تذکر داده بود.
دست روی لب هایش گذاشت و به طرز درد آوری فشار داد.بازدمش از طریق بینی، میان مشتش خالی شد.
-چرا؟چرا چیزی نگفتی؟
خب معلوم است که نمی گوید.دیار پر از شرم است…پر از خجالت.شاید ترسیده باشد.
انگشتانش را مشت کرد و روی لب هایش کوبید:
-گندت بزنن مرد!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن