نبض شیرزاد داشت مرد را به مرگ دعوت میکرد.
این دیگر چه کوفتی بود؟
رها صوتیش را برای روز مبادا ضبط کرده بود؟
«-هر چیزی یه مسیر حلی داره. میتونیم یه کاریش کنیم. یه آدرس اشتباهی براشون بفرستیم. میتونیم قبل از اینکه اونا برسن دختره رو به عقد جهان…
-زحمت نکش. مگه نمیتمایل داشتی از شر دختره خلاص بشی؟ بفرما اینم موقعیت!»
رها زیر نگاه خشک شیرزاد روی توقف صدا زد و با نگاه شرارت بارش لب زد:
-اون همه خواهش و التماس کردی…. اون همه قلبیل تراشیدی… اظهار کردی همه چیز زیر سر رها و جهانه… اظهار کردی نقشهی اون دو تا بوده… فکر میکنی این آوا رو بشنوه چه فکری درموردت میکنه؟
شیرزاد مانند یک قاتل به رها نگاه میکرد و رگههای خونی نگاهانش بیداد از این بود که رها اگر لام تا کام چیزی درمورد این قضیه روی لب بیاورد، اگر این صوت به گوش دیار برسد، دیگر حتی جنازهاش روی زمین نمیماند که خاکش کنند.
-همینجوریش هم اظهار کرد که بهت اعتماد نداره!ولی ببین…هیچجوره نمیتونی ازش قلب بکنی…بازم میترسی…با وجود اینکه اونجوری خُردت کرد ، مثل سگ از اینکه دختره چیزی بفهمه میترسی…میترسی چراکه هنوز بهش امید داری!
این را با خندهای شیطانی اما پر از حسرت لب زد .
شیرزاد به سمتش یورش میبرد که جانش را بگیرد ،ولی رها قبل از اینکه کف دست شیرزاد به او برسد فوراً پچ زد:
– شیرزاد…شیرزاد…شیرزاد پای من اگر به زندان باز بشه حیات تو رو هم نابود میکنم!
صوتی دویدن میآمد.
صوتی یا فاطمهی زهرا گفتن عزیز.
آوای همهمهی مهمانانی که شاید با دیدن دلواپسی آن زن و جهانبخش برای فضاما کردن میامدند.
و شیرزاد دیگر تاب نداشت…
چه را ثابت میکرد؟
کدام حقیقتی که رو نشده بود را رو میکرد؟
اصلاً به خاطر چه کسی؟
مادری که سالها جگرگوشهاش را بازی داد؟
از جایش کشیده شد و لخلخکنان ،میان آت و آشغالهایی که روی زمین ریخته شده بود، به طرف در حرکت کرد.
هیچ حقی نبود که آن را باز پس گیرد!
هیچکس را نداشت که به خاطرش بخواهد خودش را اثبات کند!
تلفن شروع به لرزیدن کرد و مرد کتوشلوارپوش ، با حالت دو به طرف اتاق میوارد شد.
شیرزاد تلفن را روی گوشش قرار داد و آوای مسعود با حالتی دلواپس، در گوشش پیچید:
-چی شد پس؟
-منصرف شدم. ولش کن بره!
جهان با دیدن قامت شیرزاد مقابل اتاق از دویدن توقف کرد و عزیز با نفسنفس چند متر آن طرفتر در عمارت درندشت جهانبخش جلو میرسید.
-یعنی چی ولش کن بره؟ مگه من میذارم؟
شیرزاد پلک روی هم فشرد و تا با آن زن دیدهدرنگاه نشود.
یک چاقوی تیز میان سینهاش بود وقتی دیار هم با نگاه دودوزن و وحشتزدهاش پشت سر عزیز رسید.
-اظهار کردم ردش کن بره مسعوووود!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن