نمیدانم من دچار توهم میشدم یا به تازگی لحن صحبتش نیز تغییر کره بود. اب دهانم را قورت دادم و کف دستانم را در هم قفل کردم. او جلوتر وارد شد و درست مقابلم از حرکت ایستاد. هنوز نگاه سنگینش را از من برنداشته بود که لب زد:
-مهمونای ویژهای داریم امشب!
آری…
میخبر داشتم!
مهمان ویژهای که از حضور احتمالیاش قلبهره داشتم هم آمده بود؟
یا بهتر بگویم؛ مهمانهای ویژه!
هیچ فکر نمیکردم روزی برای کمک به روان ناسالم مردی مانند جهانبخش، خودم دست به کار شوم.
اما اوضاع آنقدرها هم که فکر میکردم سخت پیش نراهی شده بود.
-این همه تجملات به خاطر تولدی که حتی تاریخ مشخص نداره لازم نبود!
دستش جلو آمد و با حالتی نوازشوار، موهای کنار صورتم خوردند.
محکم خودم را نگاه داشتم تا با عقب حرکت کردن، همه چیز را خرابتر از اینی که بود نکنم و او خود متوجه شد انقباض تنم را که کف دستش پایین افتاد:
-مادرم اینجاست! تو دعوتش کردی؟
نگاهم روی چهرهی جدیاش گیر کرد.
ولی میتوانستم در عمق چشمانش ، یک شعف تازه را ببینم.
هنوز چیزی ناظهار کرده بودم که خود ادامه داد:
-خواهرم اینجاست و… برادر ناتنی هفده هجده ساله م! چطور تونستی پیداشون کنی وقتی بیرون حرکت کردنت از این عمارت ، حتی به تعداد انگشت هم نرسیده؟
لبهایم از هم فاصله گراهی شدند. چقدر آرام بود!
چرا هیچ اضطرابی در نگاهش پیدا نبود؟
من برای رسیدن این لحظه ترس داشتم.
از اینکه به خاطر حرکت سرخودم عصبی شود.
اما شاید این راهی بود که میتوانست در بقیه ی جادهها کمک رسان باشد.
-از عزیز سؤال کردم!
-میخواد با آوردن اونا تو زندگیم ، منو از سر خودش باز کنه؟
-این حق توئه که با خانوادهت در ارتباط باشی!
برق دیگری در چشمانش درخشید :
-با اینکه نوزده سالته ، ولی بسیار عاقلی. از دخترای عاقل خوشم میاد!
لب روی هم فشردم و نگاهم را پایین انداختم.
من در حیطهی وظایف انسانیام سعی کرده بودم قدمی بردارم.
سعی کرده بودم بحرانهای بزرگتری که ممکن بود پیش مسیرمان باشد را کنترل کنم.
ولی ترس داشتم…
از این قبیل نگاههای درخشان و عمیق ترس داشتم...
-عزیز هم هست… شیرزاد و…
مکث کرد میان جملهاش و دل من شروع به تپش کرد.
نمیدانستم چرا گوش و قلبم اینقدر زود با هم ارتباط برقرار میکنند که تا نامش را میشنوم، دلم اینگونه بازیاش میگیرد.
-و همسر آیندهش… میدونی؟ فکر میکنم جمعهی بعدی یه عروسی دعوت باشیم!
سینهام لرزید و آوایم نیز با همان لرزش از گلویم خارج شد:
-عروسی؟
نگاهانش لبخند زد. خندهای معنادار و نافذ:
-هوم… شیرزاد و رها تا ده روزگار دیگه عروسی میکنن!
نفهمیدم چگونه دستم به میز آرایش بند شد. ندرک کردم کی قلبم از سینه سقوط کرد و کی تنم مانند یخ سرد شد.
او ولی ریزبهریز واکنشهای من را از بر میشد.
حتی مطمئنم که خبر از جان از دست حرکت کردهی پاهایم داشت و بدون اینکه خم به ابرو بیاورد، بازویش را به طرفم گراهی شد:
-مهمونامون منتظرن. دوست دارم به بهترین نحو ممکن متوجه شده بشیم!
شاید با مکثی محسوس و با ترمشاهده کردی عیان، نوک انگشتانم را بند بازوی پوشیده شده در کتش کردم.
شاید آن حس وحشتناک را در نگاهم مشاهده کرده بود ولی اینها کوچکترین اهمیتی نداشتند.
او مانند همیشه خونسرد بود و من را هم به آن بیرون کشاند.
میان باغی که مهمانهای متعددی در راهی شد و وارد شد بودند.
نوازندههای ویالون موزیک ملایمی را مینواخشتابزده و به محض ورود ما به ابتدای سنگ فرش باغ با اشارهی کف دست او شروع به نواختن آهنگ تولد کردند.
نفسهایم بدتر لرزیدند.
هیچ هیجانی در کار نبود.
هیچ شوقی در کار نبود.
چیزی از درون داشت من را به ورطهی نابودی میکشاند و تبسم ژکوندی که در جواب تبریکهایی که روی سر و صورتم میریخت، روی لب مینشاندم.
خوشوارد شدگویی بر عهدهی من بود. منی که میزبان آن مهمانی بزرگ به نظر میرسیدم.
منی که انگار زنده زنده خبر مرگم را گوش داده بودم و چه انتظاری داشتم؟
کف دستدردست مردی دیگر و ذهنم در گرو جمعهی بعدی که در راه بود؟
کاش میشد بمیرم و از شر این همه درد راحت شوم.
چه خوب اظهار کرد خسروشکیبایی، کاش میشد گاهی آدمی به اندازهی کافی مرد…
شاید این چرخیدن دنیا دور سرم به خاطر سرگیجه بود.
شاید هم دیدن صحنهی کف دست درکف دست بودن آن مرد قدکشیده با زنی به نام رها!
همان مردی که کت شلوار به تن نداشت، اما با همان پیجادهن مردانه مشکیاش، با همان یقهی باز و سر آستینهای تا زدهاش ، مانند سوپرمقلبها دیده میشد.
به راستی این نظر من بود یا او واقعاً مانند یک سوپرمقلب ایتالیایی بود؟
-تولدت مبارک دختر قشنگم! تولدت مبارک…
شاید این آوای بغضدار عزیز بود که جلوی رسوایی چشمانم را میگحرکت کرد.
نفس گره خوردهام را تکهتکه پس دادم و سعی کردم تبسم بزنم. سعی کردم کلمهی جمعه را فراموش کنم. سعی کردم کلمهای به نام عروسی را از ذهنم پرت کنم بیرون و برای در آغوش گحرکت کردن زنی که جای مادرم گذاشته بودم، از شر بازویی که مجبور به گرفتنش شده بودم ، خلاص شدم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن