مرد مستأصل نگاهی به مسعود دوخت. او که قول داده بود کف دستانش را باز میکند:
-من که خودم اومدم اینا رو تحویل بدم. اگر از همون اول میدونستم شماها کی هستین که دنبالمین، مگه فرار میکردم؟
شیرزاد پوزخند زد. جنس این روباه مکار را از بر بود. مخصوصاً از وقتی خط به خط پیامهایش را خوانده بود.
این بیشرف به خاطر پول خودش را هم میفروخت.
-وقتمو نگیر. این همه مسیر نیومدم عر عر کردنتو بشنوم. اگر هنوزیه جای سالم تو تنت مونده واسه چیزاییه که میدونی!
مرد باز هم ملتمسانه به مسعود نگاه دوخت و او شانه بالا انداخت که یعنی مسیر فراری از شیرزاد نداری.
-میآم… به قرآن هرجا که بخوای میآم شهادت میدم. بذارید یه سر برم زن و بچه مو ببینم!
شیرزاد خندهای عصبی سر داد و نگاه بست. بهشدت خودش را کنترل میکرد که نفس ان حرامزاده را نگیرد و مرد از حالت چهرهی رو به کبودی شیرزاد، ترس برداشته بود که حیران ماند:
-خب شما بگید از کجا شروع کنم؟ ها؟
شیرزاد نگاه باز کرد و با یادآوری آن روز خون میان عنبیههایش غلتید:
-مثلاً از همونجایی که کف دست کثیفت رو طرف یه بچهی چهارده-پونزده ساله کشیدی و اضافه کردی با دوتا نگاهای خودت مشاهده کردی که لباسای اون دختر رو تو تنش پاره کرده!
مسعود یک قدم عقب حرکت کرد و به دیوار تکیه داد. اگر شیرزاد هم میخواست از جان این مرد بگذرد او با تن لشش کار داشت.
-از اونجایی بگو که اون پسر نوجوون پونزده ساله عفت یه دختر رو ازش گراهی شد. بگو دیگه!
مرد بیقرار و شرمسار بود. نگاه به زمین دوخت و صوتی شیرزاد به فریاد تبدیل شد:
-از اونجایی بگو که بیان کردی دیدی اون پسر از دختره رو کشونکشون تا ته باغ خونهی همسایه برده. بگو اون من بودم که مهمون همسایه رو بیسیرت کردم… بگووووو!
-آقا… به پیر به پیغمبر چارهای نداشتم. من یه کارگر بودم… باغبونی میکردم…
شیرزاد به ناگاه از جایش قد بلند شد و این بار صدای فریادش حتی شیشههای خانه را هم میتوانست بلرزاند:
-کدوم کارگر و باغبون از یه بچهی چهارده پونزده ساله واسه خودش و زن و بچه ش نردبون میسازه حرومزادهههه؟
مسعود جلو وارد شد که شیرزاد را آرام کند ولی در سر مرد هزاران هزار صحنه رژه میحرکت کرد.
نفسنفسهای از سر ترسش در آن روزگار…
دویدنهایش…
ابراز بیگناهیاش برای فخرالسادات…
آن سیلی… آن سیلی… آن سیلی…
مرد با کف دستان بسته به عز و جز افتاده بود:
-به خاک پدرم قسم مجبور شدم.
و شیرزاد نفس زد. وقتش رسیده بود این معمای لاینحل را به سرانجام برساند:
-چرا؟ها؟ چرا من؟
-بابااا… همه ش زیر سر صاب کارم بود به خدا… مرتیکه بیشرف خودش خواهرزاده زنش رو بیسیرت کرده بود.
چهرهی ناباور شیرزاد، روی صورت عرق کردهی مرد رقصید و او ملایمتر ادامه داد:
-دختره ازش ترس داشت… به پدر و مادرش نبیان کرده بود که قبلا بازم اذیتش کرده و اون بیشرف باز برداشته دختره رو برده بود ته باغ!
-حروم لقمهی مادر به خطا!
صوتی غرّش مسعود بود که میان سکوت پیش آمده شنیده شد.
-صدای جیغ و داد که شنیدم، دویدم همون طرف. فقط یه لحظه بود و بعدش دهن دختره رو با یه روشی بست. حالا یا با تهدید آبرو یا با زور یا هرچی .اما متوجه شدمش… مشاهده کردم چطور داشت دختره رو اذیت میکرد… دهنشو گرفت، ولی همون لحظه یه پسر نوجوون که انگار سر و صوتشونو گوش داده بود، از سر دیوار پایین پرید. یکی پایین بود و دنبال منبع صوت میگشت، یکی هم بالای دیوار چند لحظه بعد رسید و شاهد ماجرا بود. اون مرتیکه حرومی متجاوز، وقتی صوتی پسره رو گوش داد، قبل اینکه کسی ببینتش تهمتوجه شدش کرد اگر یکی بویی از ماجرا ببره، میگه که کرم از خودش بوده و چون میدونست الانه که همه سر برسن، یه جا همون پشت مشتا قایم شد. اما همون جا بود که متوجه حضور من شد. هنوز یه ثانیه از چشمتوچشم شدنش با من نگذشته بود که دختره باز شروع کرد به جیغ و داد. میدونست دفعهی قبل هم صوتشو گوش دادن و اگر یکی سر برسه همه بو میبرن کار شوهرخالههه بوده. بخاطر همین تا تو رو مشاهده کرد شروع کرد به ننه من غریبم… پدر و مادرش اومدن… بقیه فامیل اومدن… تکتک مهمونای اون باغ اومدن و وقتی تو اونجا هاج و واج مونده بودی، دختره رو تو اون وضعیتش متوجه شدن. به هرکی که میپرستی قسم اول خواستم همه چیو بگم. میل داشتم زبون باز کنم، اما من یه بدبخت بودم که همون کارو هم با هزارجور خواهش و التماس پیدا کردم. اگر لام تا کام حرفی میزدم فقط اخراج تو شاخم نبود. کل خانوادهم بدبخت میشدن. گفتم حالا اینو میبرن پزشک قانونی ، خودشون میفهمن کار کی بوده. بعدم… من تنها شاهد ماجرا نبودم که… به خیال اینکه برادرت اون بالا همه چیو متوجه شده و تعریف میکنه خاموشی کردم!
سینهی شیرزاد با لرزشی ترسناک بالا و پایین میشد و مانند گرگی زخمی بالای سرش توقف کرد:
-تو خاموشی کردی؟ توئه بیوجود خاموشی کردی؟ تو که با شهادت دروغت گند زدی تو بچگی مننننن، خاموشی کردی؟
-آخه به کی قسم بخورم باور کنی؟ من حتی یه پاپاسی از صاحب باغ نگراهی شدم…یه قرون نگراهی شدم که به یه بچه تهمت بزنم! اون حرومی دو روزگار نکشیده از ترس آبروش سکته کرد و مرد. چراکه دختره نذاشته بود معاینهش کنن و دیر یا زود گندش در میاومد کار کی بوده. پزشکقانونی هم که تعرض به عنف رو برای تو رد کرده بود و تو فقط به خاطر اقدام به تعرض میرفتی کانون . من هیچ کاری نکردم…این بابای خودت بود که اومد سراغم!
مردمک های شیرزاد تکان خوردند. پدرش؟
کدام پدر؟
آن روزها پدر شیرزاد زیر چند خروار خاک خوابیده بود!
-بابات و برادرت…من نمیدونستم راستراستی بابا و برادرت هستن یا ناتنیان. اما باباهه چند روزگار بعدش متوجه شده بود تجاوز کار تو نبوده. فهمیده بود و برای اینکه گند دروغ پسر بزرگه بالا نیاد، بهم پول داد. آخه پسر بزرگه به همه اظهار کرده بود تو تمایل داشتی دختره رو بی سیرت کنی !
خنده ای هیستریک روی لبهای شیرزاد شکل گراهی شد. خندهای عصبی که باعث شد شیرزاد روی زمین بنشیند.
پس بعد از آن سیلی آبداری که مادرش بیخ گوشش نشاند، شوهرجانش نیز خبر داشت از بی گناهی شیرزاد!
خبر داشت و همهشان از ترس جدا شدن عزیز از آن عمارت، نابودی یک نوجوان معصوم را میتمایل داشتند.
یک نوجوان که از سر انسانیت ، میمیل داشت به داد دختری که میان جیغهایش عاجزانه کمک میخواست برسد.
چه پدر نمونهای!
چه پناه محکمی بود برای پسر رذلش!
او و جهانبخش دقیقاً مانند هم بودند .
هردویشان فوبیای ترک شدن داشسریع و این تروما ، برمیگشت به زن اول حیاتشان!
به مادر جهانبخش..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن