شیرزاد ندرک کرد چگونه برگشت و حتی با حرکت تندی که داشت نبضش بالا راهی شد.
یک مرد کوتاه قد با کلاهی که سرش کرده بود با نگاه به اطرافش از روی پلی که مقابل مسافرمنزل بود.
گذشت.
خودش بود.
خود لعنتیاش بود و شیرزاد دیگر صبر را جایز نمیمشاهده کرد. همینکه خواست خیز بردارد، آرنجش توسط مسعود کشیده شد:
-دیوونه شدی؟ میخوای بپرونیش؟
فکش سفت و سخت شد و سر روی صورت مسعود خم کرد:
-ولش کنم؟ خرم؟
مسعود کلافه سر تکان داد و بهآرامی پچ زد:
-باید بفهمیم میخواد کجا بره! از کجا معلوم با رها قرار نداشته باشه؟
و شیرزاد این بار مرد احتیاط نبود. هیچجوره نمیخواست با کف دستکف دست او را بپراند و شاید اینبار، زود جوشیدن به نفعش بود.
-میگیرمش مسعود. برو ماشینو مسیر بنداز!
بیان کرد و بدون اینکه منتظر حرفی دیگر از جانب رفیقش باشد آرنجش را از دست او کشید.
قدم شتابزده کرد و با نگاهی به اطراف به دیوار پیاده رو نزدیک شد. فقط چند متر فاصله داشت با مردی که برای تاکسی منتظر میماند.
از پشت سر نزدیک شد و مرد که متوجه صدای قدمهایی پشت سرش شده بود، سرعتش را بیشتر کرد. یک نیمنگاه به عقب و دیدن قامت بلند و آشنایی که دنبالش بود باعث شد فقط یک آن به خودش بیاید و تا توان دارد بدود.
-بدو… بدو ببینم تا کجا میری حرومی!
او میدوید و شیرزاد هم بهدنبالش. میان خیابان کمترددی که کم پیش میوارد شد تاکسی از آن رد شود ، مرد میدوید و برای گحرکت کردن یک ماشین کف دست بلند میکرد.
تر و فرز بود و فقط چند ثانیه طول کشید که یک سمند سیاه مقابل پایش ترمز بزند.
بدون اینکه لحظهای درنگ کند در حال فرار کف دستگیرهی در عقب را کشید و خودش را داخل ماشین انداخت:
-برو آقا… هر چی بخوای بهت میدم ؛ فقط برو!
نفسنفس میزد وقتی در ماشین را روی هم کوبید و پلک زد.
پلک زد و وقتی آن را از هم گشود مرد بلند قدی که بهدنبالش میدوید روی صندلی درست کنارش قرار گراهی شد.
شیرزاد ریز خندید… با نفسنفس لبخند زد و مردمکهای مرد بیچاره با متوجه شدن او تا آخرین حد گسرخوش شد.
-خوب میدویی… آفرین!
کف دست بهکف دستگیرهی در میبرد که مسعود با فراغ خیال قفل در را زد.
در چنگشان بود!
**
چه کسی فکرش را میکرد پس از مدتها نخوابیدن و نلبخند زدن، گوشهای از قلبش اینگونه آهسته بگیرد؟
نزدیک به نیمهشامگاه بود. میتوانست به خانه برود و با خیال راحت بخواب،د ولی دلش او را به این قسمت شهر کشانده بود.
همین عمارتی که دور تا دورش دزدگیر بود و نگهبان.
شاید مسیر بردن به آن عمارت ، محال به نظر میرسید ؛ اما مردی که بهتازگی میتوانست به خودش اعتراف کند که بیقرار است از پس هر کاری برمی آمد.
باران میبارید.
لباسهایش کمکم خیس میشد و شیرزاد قسم خورده بود تا نبیندش، از آنجا نرود.
کنار دیوار کوتاه پشت حیاط ایستاد. همانجایی که نگهبان داشت و این یعنی این قسمت از باغ مجهز به دوربین و دزدگیر نیست.
فقط یک چیز میتوانست به او کمک کند و آن هم دور کردن نگهبان از آن نقطه بود.
مثلا ایجاد آوایی مشکوک و کشاندن نگهبان به همان سمتی که شیرزاد سنگ پرت کرده بود.
خواستهاش عملی شد و این شیرزاد بود که با نفسی تنگ و لبهایی که کشیده میشد، بهسرعت خودش را از روی دیوار به آن طرف انداخت.
از همانجا هم میتوانست چراغ خاموش خونه سرایداری را ببیند.
نزدیک که شد ، از پشت پنجرهی آن منزلی کوچک میتوانست داخلش را ببیند.
شاید امید داشت دیار هنوز هم آنجا باشد.
دور از دسترس جهانبخش.
دور از دستهای کثیفش و وقتی جلوتر رسید و قفل کتابی را روی در فلزی دید، پلکش تیک گحرکت کرد.
در یک خانه بودند آن دو؟
اگر تمام فکر وخیالات دیوانه کنندهاش واقعیت داششتابزده چه؟
سینه اش سخت میتوانست نفسهایش را داخل و بیرون بفرستد و این قدمهایش بودند که جاده عمارت را در پیش میگحرکت کردند.
شاید دیوانه شده بود…
چگونه میتوانست از سد درهای فوق پیشرفته و ضدسرقت این خانه عبور کند؟
از پس پنجرههای حفاظدار…
بیصوت قدم برمیداشت و اطرافش را میپایید. انگار برایش حجت مسلم بود متوجه شدن آن دختر در این شب!
دست برنمیداشت و شاید پی همهچیز را هم به تنش مالیده بود.
شانهاش را که به دیوار عمارت تکیه داد دیدن چراغ روشن آلاچیق میان باغ نظرش را جلب کرد.
مردمکهایش رقصید… رقصید و صورتی مهتابی و گریان را میانش یافت.
تاپتاپ تاپ…
دلش لبخند زد… ذوق کرد… رقصید… نفسش را گراهی شد و لبهایش را لرزاند…
آنجا بود…
عروسک موفرفری اش آنجا بود!
**
دیار:
گوشهی نیمکت درون باغ، میان هوای سرد و نیمهبارانی خودم را جمع کرده بودم و ریزش نمنم باران را از آلاچیق نگاه میکردم.
باورم نمیشد هنوز. عزیز من را از خودش راند… عزیز من را کنارش نتمایل داشت و این داشت دلم را تکهتکه میکرد.
آستینم را زیر چشمم کشیدم و رو به سقف آلاچیق دیدهانم را بستم.
«-وقت هیچی رو حل نمیکنه. وقت فقط زخمت رو عمیقتر میکنه… وقت روحت رو میگیره… احساساتت رو میکشه!»
-سرما میخوری!
شنیدن صوتی جهانبخش آن هم درست کنارم، آخرین چیزی بود که میخواستم.
سرم را پایین آوردم و متوجه جای گرفتنش روی نیمکت شدم. تاریک بود هوای بارانی و دلربا…
-سردم نیست!
شاید با گفتن آن جمله، امید داشتم که برود و تنهایم بگذارد. ولی دستی که از پشت سرم ، روی نیمکت تکیه زده شد را حس کردم و حالا میتوانستم آن سرمایی که از آن دم میزد را با گوشت و خونم حس کنم.
-یه مدت بگذره همه به شرایط جدید عادت میکنن!
گلویم با درد تکان خورد. کاش کف دستش را از پشت شانههایم برمیداشت. من را چه میشد که اینقدر از وجود خودم بیزار میشدم؟
این احساسات بد و کشنده چه بود که روی حالم دامن میگسترانید؟
-فهمید بخیههای رو صورتم کار اون بچهی تخس و روانیه. آره؟
بچهی تخس و روانی!
همانی را میبیان کرد که کش موی گم شدهی من را به مچ کف دستش بسته بود.
همانی که میان آسانسور، راه من را بست. همانی که وقتی درک کرد اهداءکننده من بودهام، آنچنان به سیم آخر زد.
چقدر تناقض داشت با مردی که بیرحمانه من را از خودش و خانهاش راند.
آری… همان بچهی تخس!
-درموردش چیزی نسؤال کرد. اما… ولی حتماً تا حالا فهمیده!
لم داد روی نیمکت و من چرا حس میکردم خیالش راحت شده است؟
مانند کسی که پای برنامهی فوتبال نشسته و تیم مورد علاقه اش برنده شده است.
نمیمیل داشت برود حالا که به جوابش رسیده بود؟
نگاه بستم و قبل از آن مشاهده کردم چگونه بخار نفس سنگینم در هوا آزاد شد.
خاموشی بود و در آن لحظه حس کردم چیزی میان موهای جلوی پیشانیام به حرکت در رسید.
دیدهانم در حدقه باز شدند و حالا میتوانستم حضورش را بیخ گوشم حس کنم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن