یک قدم عقب گذاشتم. دیگر نمیشد چیزی گفت.
من باید با عزیز حرف میزدم.
ولی قبلش لازم بود تمام حقایق را به صورت کثیف جهان بکوبم.
**
تمام طول جاده را با سرعتی بالاتر از حد مجاز رانده بود. نمتوجه شدم موتور چه مشکلی داشت که اینقدر زود حل شد. که اگر میدانست مشکلش اینقدر کوچک است چرا قبل از ماندگار شدنمان برای درست کردنش حرکتی نزد.
ولی تا رسیدنمان به شهر هیچ حرفی نزد. من را جلوی خونه پیاده کرد و در جواب مضطربیهایم هیچ نبیان کرد.
اتش در دیدهانش شعله میکشید وقتی با یک تیک آف موتور را از جایش کند.
حرکت کردنش را مشاهده کردم و سیر و سرکه در قلبم جوشید.
دیروقت بود و من تصمیم داشتم صبح علی الطلوع به مشاهده کردار عزیز بروم.
درجواب سؤالهای کیوان و نگین فقط شانه بالا انداختم و به اتاقم پناه بردم.
حتی نمیخبر داشتم بیان کردن آن حرفها به شیرزاد تصمیم درستی بود یا نه. فقط میدانستم تا صبح خواب به نگاهانم نمیآید که برگردد.
برنگشت.
نگاهان پف کردهام به ساعت دایرهای روی دیوار بود.
بیست دقیقه به هشت.
حالا من با شکمی که قار و قور میکرد حاضر و آماده بودم برای حرکت کردن به متوجه شدار عزیز.
غذای ظهر را پخته و در یخچال گذاشته بودم تا اگر دیر رسیدم نگین و کیوان غذا برای خوردن داشته باشند.
سبزیهای گیاهی را شسته و ترشیها را هم بستهبندی کرده بودم.
نفس لرزانی از سینهام بیرون وارد شد و در حیاط را پشت سرم بستم.
ماشین آژانس، کمی پایینتر پارک شده بود.
**
-بشین. صبونه خوردی؟
وقتی نگاهش میکردم نفسهایم خودبهخود از سر خشم سرعت میگراهی شدند.
مرموز بود همواره. اما حتی فکرش را هم نمیکردم که چنین خنجری را در کمر شیرزاد فرو کرده باشد.
-زیاد نمیشینم. دیگه هم اینجا نمیآم!
از لحن جدی و بدون انعطافم ابروهایش را بالا فرستاد. قصد جای گرفتن داشت که منصرف شد:
-دیشامگاه بهت زنگ زدم. قطع شد. با موتور برگشتید؟
ماسک روی صورتم بود و من حوصله اش را نداشتم.
قلبیلی برای محافظت او هم نبود. پس ماسک را برداشتم تا بهتر ببیند موضعم را:
-چی گیرت اومد؟ چی بهکف دست آوردی؟
اخم کرد و نگاهش را در صورتم گرداند:
-خوبی؟
-نیستم. یه چیزی از دیشب تو معدهم به هم میخوره. حالا میفهمم چرا منو استخدام کردی. روزگارای ااما که با مادرم اینجا اومده بودم قصد اخراج مادرمو داشتی. یههو منصرف شدی!
-میشه بپرسم چه اتفاقی افتاده؟ شتابزدهشتابزده داری حرف میزنی و من حتی نمیدونم چته!
-در اصل من باید بپرسم ازت. باید جواب بدی. بیان کردی دختره کس و کار نداره. پر از نقطهضعفه. پر از پنهان کار و پر از ترسه. مدیون کردنش راحتترین کار دنیاست. من و مادرم رو آوردی تو خونه ت زیرا یه هدف بزرگ داشتی. ولی من نمیفهمم… مگه من چطور میتونستم تو نقشههای کثیفت کمک برسونم؟
-با اینکه هنوز هم متوجه نشدم به خاطر چی اینقدر خشمگین شدی، اما لازمه یادآوری کنم روزگار اولی که استخدام میشدی، بهت گفته بودم هیچ کار من بیقلبیل نیست. اون موقع اعتراضی نداشتی!
چانهام از بغض لرزید. چقدر وقیح بود.
چقدر کثیف!
-شاید چراکه نمیدونستم یه آدم تا چه حد میتونه بد باشه. تو کمکم کرده بودی مادرم تو خاک خودش دفن بشه. کمکم کرده بودی از عموهام فرار کنم. من حتی به مغزم خطور نمیکرد تو آدم بدی باشی!
گلویم درد میکرد و این حتی در صدایم نمود پیدا کرده بود.
صوتیی خفه، که با پرت کردن آن کلمات بهصورت همواره خونسرد او، باعث شد پلک ببندد و فک بفشارد.
-تو که مادرش رو ازش گرفته بودی. پس چرا هنوز هم بهواسطهی نامزدش میخوای بهش آسیب بزنی؟
کف دست روی سینهام گذاشتم و کف دست خودم نبود ریخته شدن اشک محبوسی که مشاهده کردم را تار کرده بود:
-من به چه کارت میاومدم این وسط؟
-تو هیچی نمیدونی!
هنوز هم خونسرد بود. با اینکه موییرگهای قرمز در چشمانش متوجه شده میشد هنوز هم در نگهداشتن تن صدایش کنترل داشت.
-چی رو نمیدونم؟ اینکه معلوم نیست کی یه غلطی با مهمون همسایهی کناریتون کرده و تهش شیرزاد گناهکار شناخته شده؟
پوزخند زد و این بار خونسردیاش کمکم رنگ میباخت:
-اون اضافه کرد جهان بوده تو هم باور کردی؟
-ناظهار کرد… اسمی از تو نبرد… اون نامرد نیست!
یک گام نزدیک شد و از قدم شتابزدهش باعث شد من عقبگرد کنم.
-گناه من چیه وقتی اونقدر غلط اضافه کرده بود که هیچکس نمیتونست حرفش رو باور کنه؟اصلاً از کجا معلوم کار خودش نبوده باشه؟
سینهام از حرص و خشم شتابزدهسریع بالا میپرید.
شاید قلبم میمیل داشت دستان کوچکم را دور گردن مردانه اش قفل کنم و او را تا مرز خفگی پیش ببرم.
-تو باعثش شدی. تو مادرش رو ازش گحرکت کردی. حتی همین الان هم دنبالشی… چی از جونش میخوای؟ چی از جون من میخواستی؟
-من چیزی از تو نمیخوام دیار. همیشه ازت محافظت کردم. حتی همین الان که جلوی من وایسادی و داری متهمم میکنی، دارم ازت محافظت میکنم.
-من نفس کشیدن تو لجنزار رو نمیخوام. زنده موندن به چه قیمتی؟
-عموهات درک کردن تو زندهای!
بسیار بیمقدمه و ناگهانی اضافه کرد.
دلم لحظهای از حرکت توقف کرد.
مات ماندنم…لرزیدنم…سرد شدن تنم…
اما این پابرجا نبود.
آری ترس داشتم از آنها؛ اما قرار نبود بار دیگر بهواسطهی ترسهایم مورد سؤاستفاده قرار گیرم.
-برام مهم نیست!
-آوات داره از ترس میلرزه. میدونی اگر پیدات کنن چی میشه؟
بحث را از کجا به کجا میکشاند؟
ماهر بود.
بسیار خوب میخبر داشت چگونه حمله های مقابلش را مهار کند و این به من حس انزجار بیشتری میداد.
-مادرش رو بهش برگردون!
مردمکهایش منقبض شدند . مشاهده کردم پرههای بینیاش را که چگونه از خشم گمسرور شدند.
-من مادرش رو ازش نگحرکت کردم که بهش برگردونم! عزیز مادر هردومونه و اون خودش ترجیح میده کجا و با کی بمونه!
ذهنم هنوز روی آن جملهاش گیر کرده بود.
“عموهات متوجه شدن زنده ای”
ولی با همان پاهای لرزانم مقابلش توقف کرده بودم.
-ترجیح عزیز نیست. تو مجبور به ترجیحش کردی. تو مجبور به انتخابش کردی، چون اون یه زن مهربون و حقشناسه و بزرگترین ترسش اینه که حق به حق دار نرسه . خودت رو حقدار جلوه دادی تا ترجیحش موندن کنار تو باشه. نه پسری که از گوشت و خون خودشه…نه پسر بیگناه خودش!
گویی دست روی نقطهضعفش گذاشته بودم که تمام صورتش از خشم سرخ شد. نگاهش ترسناک بود.
ولی من سر سوزنی از او نمیهراسیدم.
-فکر میکردم با بقیه ی دخترا فرق داری. اما تو هم خیلی خوب میدونی دقیقاً کی و از کجا بزنی. زخمزبون زدن بلد نبودی دیار!
باز هم نقطهضعفی دیگر از من. او بهشدت خوب میاطلاع داشت چگونه من را دچار عذاب وجدان کند.
-همه چیز رو به عزیز میگم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن