شاید او با همهی وجودش میتمایل داشت کف دستش را بردارد و بار دیگر لبهایش را از آن خود کند.
بغلش بگیرد…بغلش بگیرد …
بکوبد دلش؛ تند…بیمارگونه…خطرناک…
شتابزده بکوبد دلش از آن نزدیکی و آن رایحهی لعنتی و آن تاریکی لعنتیتر، آتش به دولینش بیاندازد تا رسوایش کند.
هیــس شیرزاد!
خفه شو و اینقدر بیشرف نباش!
معلوم نیست چند ثانیه از آن نزدیکی گذشته است که دینگدینگ دینامیت مانندی بیخ گوش دیار، باعث میشود شانهی هردویشان برای بار دوم بالا بپرد.
لعنت به شیرزاد!
لعنت به قلب شیرزاد!
این دیگر چه رسوایی بزرگی بود؟
اسمارتواچش گویی قصد داشت به عالم و آدم بفهماند ضربان قلب این مرد، به چیزی بالاتر از حد نرمال رسیده است و اگر زودتر آن را خفه نمیکرد، قطع به یقین کیوان و نگین را هم بیرون میکشید!
مردمکهای ترسیدهی دیار گِردتَر شد تا پمپاژ آن دل بیصاحب، حتی سریعتر از قبل شود.
که بلرزد صوتیش و بینی به بینیاش بچسباند:
-نترس…بُمب نیست …
بُمب بود… قلبش دقیقا مانند بمبی بود که دینگ دانگ آن ساعت، داشت به او میفهماند که مدت انفجار نزدیک است.
خدا شیرزاد را بکشد که هر کار میکرد، اوضاع برای خودش سختتر میشد.
باید فاصله میگرفت و صدای آن ساعت صاحبمرده را خفه میکرد.
دیار مثل مسخشدهها پلک زد و شیرزاد با بیچارگی، برداشت کف دستی که به نرمی آن لبها خو گراهی شده بود.
دیار نفس کشید و به واسطهی فاصلهی کمی که بینشان افتاده بود، چادرش را روی سرش انداخت.
دید که شیرزاد چگونه دیوانهوار آن ساعت را از کف دستش بیرون کشید و گوشهای پرت کرد.
شاید آن را کوک کرده بود؛ نه؟
و دیارکی که حتی نمیخبر داشت دینگ دانگ آن ساعت چه مفهومی دارد!
فقط از آن لمس لحظه ای داشت میلرزید:
-ک…کی اوممتوجه شد؟ آوای موتور نگوش دادم!
سیب گلوی شیرزاد تکان خورد. میشد مشتش را روی دیوار بکوبد؟
سینهی بیصاحبش قصد آهستهش نداشت.
نه حتی اکنون که آن چادر سفید گلدار صورتش را قاب گراهی شده بود.
سینهای صاف کرد تا صدایش دورگه به نظر نرسد؛ اما به هیچ وجه موفق نبود:
-همـ…ـین الان…موتور نبرده بودم!
دیار لبی تر کرده و نگاهش را پایین دوخت. حالا نگاه هردویشان به تاریکی عادت کرده بود و نور مهتابیرنگ چراغِ میان خیابان، کموبیش فضا را قابل رؤیتتر میکرد.
-من حرکت کردم وُضـ…
حرف در دهانش نیمهتمام ماند زیرا متوجه شد…
مشاهده کرد بالاتنهی عریانی که آتش از آن ساطع میشد.
آن عضلات پیچ در پیچ وحشی که مقابل یک تصویر میخکوب شده بودند را مشاهده کرد و چیزی که باعث شد دیار با تمام شرم و خجالتش پا به فرار بگذارد، نه بالاتنهی لخت شیرزاد بود و نه نفسهایی که ثانیه به ثانیه به پر چادرش نزدیکتر میشدند.
بلکه آن کمربند باوقتده بود…زیپ شلواری که پایین کشیده شده بود…
نگاه مات شیرزاد به رد قدمهایش ماند و دیار تمام تلاشش را کرده بود که هنگام بستن در، سر و آوایی ایجاد نکند. ولی باز هم موفق نبود…
شاید اگر آن دو بیمار و حالندار نبودند، اکنون حداقل یکیشان بیرون آمده بود.
سینهی ناآرام شیرزاد خیال آرمیدن نداشت و نگاهش از در بسته شده، به خودش دوخته شد.
خودش و…زیپ شلواری که باز مانده بود!
هردو دستش با حرص بالا آمدند و چنگ موهایش شدند.
نباید در منزلای که یک دختر جوان در آن حیات میکرد، اینگونه میچرخید.
میشد مشتش را به جای دیوار روی مخ خودش بکوبد؟
بدتر از آن، این بود که حالا مانند یک پسر نوجوان میبایست به جنگ هورمون هایش برود تا از او یک حیوان نسازد.
باید خودش را به کف دست آب سرد میسپرد.
شاید شیرجه زدن در یک استخر آب یخ، میتوانست فقط لحظهای کوتاه بدنش را مجبور به رکون کند…
حالا اول جاده بود!
و فردای تازه ای در جاده…
**
-دو شبه که خونه نرفتی! برو یه کم بخواب تو اتاق؛ من بقیه کارا رو راه میندازم!
صدای شاهپور بود که کنار تنور به گوشش میرسید.
چانهای بالا انداخت و تکه خمیر را جلوی دستش گذاشت تا وردنه کند:
-خوابم نمیبره؛ اینا رو تحویل بدیم کلکشونو بکنیم!
-مسعود زنگ زده بود دیشب. تکخور شدی و تَـنا تَـنا میری مهمونی!
-نخود تو دهن این بشر خیس میخوره؟
شاهپور خمیر وردنهشدهیجلوی کف دست شیرزاد را برداشت تا رویش مواد بریزد. و شیرزاد تکه خمیر بعدی را برداشت.
-تو جادهه؛ داره میاد اینجا!
ابروهای شیرزاد با آشفتگی و خوابآلودگی بالا راهی شدند و پوفی کشید. خواب به نگاهانش نیامده بود از شب قبل…حتی اگر میتمایل داشت بخوابد هم فکر و خیالهای بیپدر اجازه نمیدادند دیده روی هم بگذارد.
-کارا که تموم شد، اینم ورداریم ببریم خونهتون. جهیزیه خواهرتو میبریم زیر زمین. تو هم میری تو اتاقت کپه مرگتو میذاری که روزا با چشم و چار خونی نیای سر کار!
مشکل مگر فقط این بود که اتاق نداشت؟
اصل مشکل ذهن مشوش شیرزاد بود.
اصل مشکل این بود که داشت غرق میشد و جاده نجاتی برایش پیدا نمیشد.
-آقا این چه وضعیه؟ مثلاً پیتزا مخصوص سفارش دادیم!
با شنیدن صدای بلند یکی از مشتریها بیرون پرت شد از قعر منجلابی که در آن گیر کرده بود و هممدت با شاهپور روی برگرداند تا شخص معترض را ببیند. با مشاهده کردن مسعود و قیافهی نحسش نگاه بست و این شاهپور بود که اامان شئ دم کف دستش را به طرف او پرت کرد:
-تو روحت قوزمیت …
مسعود جاخالی داد و همزمان صوتی کشیده قهقههاش در مغازه پیچید. بیتوجه به اینکه نگاه چند مشتری را جلب کرده است، به طرف شاهپور قدم برداشت و شیرزاد با نگاه چپ چپش به طرف سینک رفت. مسعود و شاهپور هم را بغل کردند و شیرزاد دستش را زیر شیر آب گحرکت کرد.
-مزدوج شدی، سایهت سنگینه. خانومت از ما خوشش نمیاد؟
شاید هم مشکل از مینا نبود.
«-زیرا از نزدیک شدن من، به تو و رفیقات میترسه!»
با تکضربهای محکم، شیر آب را بست و حوله را چنگ زد؛ گوشیاش داشت زنگ میخورد.
-گ*وه نخور بابا؛ یه پیتزا بزن ببینم چی تحویل ملت میدین!
شیرزاد گوشی را برداشت و با مشاهده کردن نام رها لحظهای برای جواب دادن مکث کرد. به راستی میتمایل داشت تا آخر عمرش با رها زیستن کند؟
-شیرزاد پیتزای مفتی به کسی نمیده. بخور که یه ساعت دیگه قراره بریم حَمّالی!
در فکری آنی، تماس را برقرار کرد و هممدت که به طرف درب کوچک اتاق قدم برمیداشت، مسعود خودش را روی صندلی انداخت:
-نتمایل داشتیم بابا؛ میرم خونه ماکارونی زنمو میخورم!
-الو؟
آوای رها هم با مکث در تلفن پیچید. شاید صدای مسعود را متوجه شده بود:
-سلام عشقم…
شیرزاد داخل شد و در را پشت سرش بست:
-سلام. گوشیم رو سایلنت بود دیشب؛ متوجه نشدم زنگ زدی!
-اون صدای کی بود؟ مشتریه؟
شیرزاد لحظهای سکوت کرد. اگر مینا راست گفته بود که رها از نزدیکی او به شیرزاد و رفقایشان میترسد، باید واکنش الآنش را در نظر میگحرکت کرد:
-نه؛ مسعوده!
-مسعود؟!
متعجب بودن یا شوکه شدن؟ نمیخبر داشت کدام یک را میبایست به تُن صوتی رها نسبت دهد.
-آره مسعود؛ مسعودِ مینا… مینا دوست قدیمی تو!
نگاه خیرهی شیرزاد به نقطهی روبه رویش، یعنی لحظه به لحظه کنکاش. رها پس از مکثی قابل توجه، سینهای صاف کرد و خندهی نمادینش را شیرزاد کاملاً میشناخت:
-یه مدت خبری ازشون نبود آخه؛ فکر میکردم بعد از دعوای من و مینا، تو و مسعودم با هم ارتباط ندارید!
-نداشتیم!
-خب پس؛ الان چرا اومده؟
شیرزاد دیگر شک نداشت که رها واقعاً از حضور مسعود و مینا در زندگی شیرزاد معذب میشود.
-دعوای تو و مینا ، ربطی به من و مسعود نداره؛ مگر اینکه موضوع دعواتون یکی از ماها بوده باشه!
رها باز هم مصلحتی لبخند زد و خندهاش عصبی بود:
-چه ربطی میتونه داشته باشه؟! من و مینا ده سال قبل از آشنایی با شما دو نفر دوست بودیم!
شیرزاد روی مبل انداخت خودش را و با تکیهی گردنش به پشتی مبل، نگاهش را به سقف دوخت:
-خب؟ الان مشکل چیه پس؟ دوست نداری من و مسعود همو ببینیم؟
-نه جانم؛ به من چه ربطی داره؟
از ت*خم پدرش نبود اگر این موضوع را تا تهِ تهش پیش نمیبرد.
شیرزاد دلرحم بود درست؛ ولی برای کسی که پشت سرش نقشه میچید، از یک گرگ زخمخورده هم خطرناکتر میشد.
-شیرزاد؟
فکش قفل شد و جملهی مینا برای هزارمین بار پُتک شد روی سرش:
«-مسعود راست میاظهار کرد…اگر کسی بخواد اعتماد تو رو به کف دست بیاره، اول باید تو رو مدیون خوبی خودش بکنه. چون تو قلبرحمی…هر کی یه قدم برات برداره، ده قدم به طرفش برمیداری!»
-هوم؟
-حالت خوبه؟ نکنه از نگین ویروس گرفتی؟
-خوبم!
سرد و سخت جواب داد و رها هر لحظه بیشتر در فکر فرو میحرکت کرد:
-پس آوات چرا اینجوریه؟ کی از نگین و کیوان مراقبت میکنه؟ تو؟
بینیاش منقبض شد و قلبیلی نمیمشاهده کرد چیزی را مخفی کند:
-دیار!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن