-بیا شیرزاد؛ بیا تا سفره حاضره یه چیزی بزن!
-میخوام با دیار راجع به موضع مهمی حرف بزنم!
نگاه دیار به سمتش روانه شد و ابروهای شاهپور بالا راهی شدند:
-یعنی میگی ظرف غذامو بردارم و برم یه سوراخ سمبهای تنهایی کوفتش کنم؟
شیرزاد بدون تغییر در حالت چهرهاش فقط خیرهاش ماند و دیار آهسته لب زد:
-شاهپور؟
مرد جوان به طرف دیار برگشت و لعنت به او اگر نشناسد جنس خراب و حسود شیرزاد را.
-قبل از اینکه بری بگم… امشب…امشب میتونم خونهی تو بمونم؟
هنوز تیر نگاهش را به شاهپور نداده بود که مرد ریز خندید:
-کور از خدا چی میخواد؟ خوب خودتو آماده کن که تا صبح باید آشپزی کنی!
دیار تبسم کمرنگی روی لب راند و شاهپور با انرژی، ظرف غذایش را برداشت:
-آقا ما رفتیم!
لحظهی آخری که از کنار شیرزاد رد میشد، آهسته و پر از شیطنت صدایش را به گوشش رساند:
-فشار نده؛ وا کن دهنتو اون دود بزنه بیرون! دیار رفیقمه… مثل خواهرمه!
و قبل از دیدن هرگونه واکنشی از طرف شیرزاد، با خندهای بدجنسانه از آن جا جست.
نگاه شیرزاد روی رد قدم هایش جا ماند…
هدف آن رفیق بیشعورش چه بود؟
دیگر معطل نکرد و قبل از اینکه مغازه پر مشتری شود به طرف میز قدم برداشت. صنقلبی را که عقب کشید، سینهای صاف کرد تا روی صوتیش مسلط باشد.
یک نفس از بینی گراهی شد و مقابل دیار که قرار گرفت، عطر دخترانهی ملایمش زیر بینی مرد خورد.
باز هم یک نفس و این بار صوتیش گویی قد بلندتر بود:
-عزیز میبیان کرد تو محلهی قبلی مزاحم داشتید!
جملهاش سؤالی نبود؛ خبری بود. ولی به خودی خود این را القا میکرد که دیار با همین یک جملهی کوتاه باید سیر تا پیاز همه چیز را در کوتاهترین زمان توضیح دهد. نگاه دخترک به ظرف غذا دوخته شد. او نمیتمایل داشت هیچ توضیحی دهد. توضیح دادنش مساوی بود با دروغ…و دیار دیگر نمیمیل داشت دروغ بگوید!
-راسته؟
-این زندگی منه …و این منم که…
-راسته؟
-به فرض که راست باشه!
نگاه تیز شیرزاد چیزی را از سینهی دخترک ربود. رگ کنار ابرویش…همان رگ باریک که در حالت عادی متوجه شده نمیشد اکنون داشت نبض میزد و دیار نمیخبر داشت چرا دلش اینقدر به تب و تاب افتاده است.
-کی؟ کدوم حرومزادهای مزاحم دو تا زن تنها میشه؟
-این مسئله…
مشت شیرزاد آهسته و بیسروآوا روی میز فرود آمد و دیدهانش بسته بودند.
گویی کسی برای اعضای خانوادهاش مزاحمت ایجاد کرده بود.
گویی کسی دست روی ناموسش گذاشته بود.
-به خاطر همین اون روزگار منو پیزیرادی و راهی شدی دنبال مامانت؟ هراسیدی بلایی سر مامانت بیاد؟
حلقهی شناوری داشت کمکم دور عنبیههای تیرهی دخترک خانه میساخت. جوابی نداشت…نمیخواست دروغ بگوید!
و شیرزاد حالا دیدهان خونیاش را باز میکرد و حالت صورت دخترک مهر تأییدی بود بر سؤالش.
لبهایش با حالتی تیک مانند روی هم لغزیدند و سرش را به منبع رایحهی لعنتی نزدیکتر کرد:
-منو چی فرض کردی؟ من اون روز اونجا چه گ*هی میخوردم پس؟
لبهای دیار به لرزش افتادند. دخترک در خاک غربت گویی یک آشنا پیدا کرده بود. یک محفل امن.
-جواب منو بده دیار؛ من اونجا چه غلطی میکردم وقتی یه بیناموس پِی تو و فتانه خانم افتاده بود؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن