یکی مدام به شیشه میزد اما من حتی حوصله ی باز کردن دیدههام رو نداشتم.
چشم که هیچی،حتی دلم نمیمیل داشت سرم رو از زیر پتو بیرون بیارم.
تمایل شدیدی به تنهایی داشتم.به زیر پتو موندن.به حبس کردن خودم تو ی اتاق.
میخواستم نسبت به این موضوع بیتفاوت بمونم و قد بلند نشم اما انگار فایده نداشت هر کی که بود حاضر نبود بیخیال بشه!
ملحفه رو از روی صورتم پایین آوردم و سرمو به سمت پنجره برگردوندم و پرسیدم:
-چیه؟ چی میخواین از جونم؟چرا ول کنم نمیشین!؟
صدای ننجون منو از اضافه کردن حرفهام پشیمون و نادم کرد:
-ساتو…ساتو ننه بیداری؟چرا در میزنم درو وا نمیکنی! ای بابا…نکنه این دختر چیزیش شده باشه!؟ اهووووی غلوم….بیا ببین چه خبر شده!
نیم خیز شدم و زل زدم به پرده ی پنجره.اگه اهم و اهنی نمیکردم تا از این طریق اعلام بشه زنده ام جتما این درو میشکستن و میومدن بیرون.
تخت چسبیده به پنجره بود.خودمو کشیدم سمتش و با کنار زدن پرده لنگه ی پنجره رو وا کردم و بیان کردم:
-بله ننجون…. چیشده!
دیدهش که به صورتم افتاد هم خوشحال شد هم وا رفت.کف دستشو بالا آورد و با اشاره به صورتم گفت:
-خواب بودی ننه!؟ عه عه ! صورتشو ببین… مشاهده کردی خودتو تو آینه؟ صورتت ورم کرده..نگاهات قرمز شده.چیکار کردی تو باخودت.پاشو…پاشو آقایی اومده با تو کار داره…پاشو!
موهام روی صورتم ریخته بودن و من با اون صورت بی روح و چشمهای قرمز هیچ فرقی با یه جن سرگردان نداشتم.
انتظار هیچکس رو نداشتم برای همین جویا شدم:
-با من؟ یه مرد ؟ کیه؟
کف دستهاشو تکون داد و جواب داد:
-نمیدونم ننه…تورو خواست.تو حیاط…چایی آوردیم نخورد…آب اوردیم نخورد…میگه تورو میخواد ببینه!
با همون قیافه ی درهم سؤال کردم:
-الان کجاست!؟
-و تخت جای گرفته!
کرخت و خسته و قلبگیر ، باآوای ضعیفی گفتم:
-خیلی خب…شما برو من میام
از روی تخت پایین اومدم و به سمت آینه رفتم.
عین روح شده بودم.یه روح که راه میره و از قضا بلده حرف هم بزنه!
یه پیرهن مردونه ی قد بلند گشاد که از وسایل پدرم به جا مونده بود و من عاشقش بودم رو تنم کردم و یه شال هم روی سرم انداختم.
اومدم بیرون.
کف دست و صورتمو شستم و با پوشیدن یه جفت دمپایی که هی دنبال خودم رو زمین میکشوندمشون مسیر افتادم.
از همون فاصله نگاهش کردم.
نمیشناختمش و هرچه بیشتر جلو می راهی شدم مطمئن میشدم هیچگاه این مرد رو نمشاهده کرده بودم.
غلام و شیرین و ننه یه گوشه ایستاده بودن و تماشاش میکردن.
یه مرد حدود چهل و چندساله، با کت شلوار مشکی اتو کشیده و کیف کاری…
سرش رو بالا گحرکت کرده بود و به درخت هایی که سایبون بالای تخت شده بودن نگاه میکرد.
همونطور که به سنتش می رفتم شیرین سؤال کرد:
-هوی ساتو…این کیه؟ یاتو چیکار داره!؟
شونه بالا انداختم و جواب دادم:
-نمیدونم!
صدای کشیده شدن دمپایی هامو روی زمین که گوش داد متوجه حضورم شد.
بسیار بهسرعت قد بلند شد و خودش چندقدمی جلو اومد و سؤال کرد:
-ساتین خانم شماهستین!؟
نمیدونم چرا بدون اینکه بدونم و بفهمم کیه و چیه و چیکارس و باهام چیکار داره نگران شدم.
آب دهنمو قورت دادم و جواب دادم:
-بله خودمم…
با چهره ای عاری از هرگونه حسی شروع به معرفی خودش کرد:
-من محقق هستم.وکیل آقای آردوچ!
تا خودش زو معرفی کرد دوهزاریم افتاد از طرف کیه!
لعنتی! به حدی شلخته بودم که حس میکردم هیچ فرقی با کاما های و بیخانمانهای دوره گرد ندارم.
سرم رو تکون دادم و اظهار کردم:
-ب..بله…بله شناختم…
به تخت اشاره کرد و گفت:
-لطف تشریف بیارید یه سری مدارک هست که باید امضا بکنید تا روند آزادی مادرتون زودتر پیش بره!
تو این اوضاع بی ریخت حیاتم و توی این وضعیت قاراش میشی، این بهترین خبری بود که میتونستم بشنوم….
آخرین برگه رو هم امضا کردم و دادم کف دستش.
نم نمیداد.هر سوالی هم می پرسیدم کوتاه و مختصر و تک کلمه ای جوابم رو می داد.
ولی من نمیتونستم صبور باشم برای همین باز پرسیدم:
-میشه بپرسم مادرم کی آزاد میشه!؟
حین جمع کردن وسایل و پرونده ها و کاغذهای پیش روش جواب داد:
-به زودی! مضطرب نباشید…همچی داره بهسرعت پیش میره.من دارم تمام تلاشم رو میکنم که از بابت جنبه ی عمومی جرم هم مادرتون حبسی نکشن…مبلغ درخواستی خانواده ی مقتول هم تمام و کمال پرداخته شد و اونها از حکم قصاص منصرف شدن!
متحیر لب زدم:
-و…واقعا!؟
جدی و صریح جواب داد:
-بله…روند آزادی بسیار تند داره جلو میره! نهایت تا پسفردا مادرتون اینجان! کنارتون…
بلند شد.دکمه ی کتش رو بار دیگر بست و اضافه کرد:
-به زودی مادرتون برمیگرده خونه!نگران نباشید!
باهمون حالت سردرگم و بهت زده ، بریده بریده سؤال کردم:
-م..من …من باید چیکار کنم!؟
حین قدم برداشتن جواب داد:
-فعلا هیچ کاری.در صورت نیاز باهاتون تماس میگیرم…
شوق شنیدن این حرف بی حرکت و قفلم کرد.دستهامو گذاشته بودم لای پاهام و خیره شده بودم به نقطه ی نامعلومی.
اونقدر تو خودم فرو حرکت کرده بودم که حتی از یاد بردم باید همراهیش کنم.
غلام به جای من همراهیش کرد ولی
ننجون و شیرین بدو بدو به سمتم اومدن.
ننجون جویا شد:
-ساتو این آقا کی بود؟ نکنه از طرف همین زندون و پاسگاه اومده باشن؟ آجان بود؟ نکنه اتفاقی برای نسرین افتاده هااان؟
با اینکه من جوابی بهش نداده بودم اما خم شد و دستهاشو گذاشت روی زانوهاش و با درماندگی و یاس بیان کرد:
-خدیااااا…خدایاااا به دادمون برس…به دادمون برس…
هردو رو به روم نشستن.سکوت من از شوقم بود ولی اونا برداشت دیگه ای ازش کردن!
میدونم بعدش قرار بود تن به خیلی چیزا بدم ولی خاموشی الانم فقط از شوقم بود.از ذوق و اشتیاقم….
لبهامو از هم وا کردم و اظهار کردم:
-مولین نسرین همین روزگارا آزاد میشه!شاید پسفردا این موقع کنارمون باشه.
جواب من هردو رو صم بکم کرد….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن