با بغض نگاهش کردم.چقدب قلبم به حالش میسوخت و دستمم به هیچ جا بند نبود…
آب دهنمو قورت دادم.
من واقعا نمیخواستم گریه کنم که اون خودش رو ببازه ولی دست خودم نبود.
آستینمو رو دیدههام کشیدم و گفتم:
-مولین من برات یه وکیل خوب میگیرم….نمیزارم بهشدت اینجا بمونی….
از پشت شیشه زل زد تو دیدههام.دستشو آورد پایین و گفت:
-من وکیل نمیخوام…من نمیخوام از اینجا بیرون بیام.من کشتمش…من بهتربن کار جهانرو انجام دادم.منو تهدید کرد.بیان کرد تورو میکشه…اضافه کرد روزگارگارتو سیاه میکنه….
منم کشتمش تا نتونه….دیگه نمیتونه.ازشون دور بمون…از خانواده ی عموت دور بمون…
آه عمیقی کشیدم.میتونستم حدس بزنم واسه مراقبت از من اینکارو کرده.
عمو مظفر میدونست من تنها دارایی مامانم برای همین همیشگی وقتی میمیل داشت مجبور به انجام کاریش بکنه منو تهدید میکرد.
آهی کشیدم و با تاسف بیان کردم:
-مولین کاش نمیبیان کردی اینکارو کردی.کاش مردنشو گردن نمیگراهی شدی…کارو خیلی سخت کردی.لااقل اینقدر زود اعتراف نمیکردی….
باید میگفتی از خودت دفاع کردی….
سرش رو پایین انداخت.به این چهره ی معصوم اصلا نمیخورد کسی رو کشته باشه.
با گوشه ی چادر روی سرش اشک گوشه چشمهاش رو خشک کرد و گفت:
-ساتو…خوب گوش کن چیمیگم…حق نداری بری سمت خونواده ی عموت.مراقب خودت باش…
اگه اتفاقی برای من افتاد خودتو نباز….
کف دستمو مشت کردم و اضافه کردم:
-من نمیزارم اتفاق بدی بیفته مامان…
انگار خودش میدونست چه خبره.
شایدم بوی مرگ رو کمکم استشمام کرده بود که خیلی زود اضافه کرد:
-من قرار نیست از اینجا بیام بیرون… مراقب خودت باش ساتین.
مبادا یه روزگار مثل من تو انتخابت اشتباه بکنی..
اشک ریختم و اضافه کردم:
-من برات یه وکیل خوب میگیرم….من نمیزارم اتفاق بدی بیفته …
آوایی که تو کشیدهگو پیچید و خبر از تموم شدن وقت ملاقات داد….
آهی کشیدم و ترجیح دادم این لحظات آخر به صورتش خیره بشم و بهآرامی بگم:
“مولین…نمیزارم اینجا بمونی…نمیزارم ….”
کف دست در جیب، قدم زنان تو اون خیابون نسبتا خلوت با حاشیه های خاکی به جاده افتادم.
تو بن بست ترین حالت حیاتم قرار داشتم.
نه پول استخدام وکیل داشتم نه ملک و املاکی که بفروشم و دو کف دستی تقدیم افعی های عمو مظفر بکنم.
من واقعا باید چه غلطی میکردم!؟
ضربه ای به سنگ جلوی پام زدم که همون موقع یکنفر از پشت قدم زنان به سمتم اومد و اضافه کرد:
-تو نباید زو زمین خاکی راه بری…
واسه تو باید فرش قرمز پهن کرد…یاید قدمهاتو رو فرش سرخ با حاشیه های طلایی برداری!
سر که برگردوندم دیدهم افتادبه نویان.
جاخوردم از دیدنش.ایستادم و بهت زده نگاهش کردم با تعجب زیاد لب زدم:
-ت…تو…
لبخند زد.نگاههاش روی صورتم به گردش در اومد.
انتظار مشاهده کردن هرکسی رو اینجا داشتم به جز اون.
با مکث کوتاهی بیان کرد:
-احتمالا بسیار از دیدنم شاد نشدی آره ؟!
معلوم که خوشحال نبودم.دیدن اون هیچوقت منو خرسند نمیکرد.
سگرمه هامو زدم توهم و گفتم:
-نهههه
بهش برنخورد.سرحال و قبراق گفت:
-اما من هستم…من تحت هر شرایطی….
مکث کرد.سرش رو حلو آورد و نزدیک به صورتم ادامه داد:
-تحت هر شرایطی تو هر حالی که باشم تورو ببینمخوب میشم.خولی ساتین؟
عقب عقب رفتم و دستهامو از توی جیبهام بیرون آوردم و با بی جواب گذاشتن جواب سوالش پرسیدم:
-تو اینجا چیکار میکنی!؟
به خودش اشاره کرد و با تبسمی که معمولا اکثر اوقات میشد رو صورتش دید اظهار کرد:
-من!؟ من….من اومدم هواخوری….پیاده روی و هواخوری!
اینو گفت و با زدن یه چشمک از کنارم رد شد و قدم زنان به مسیر افتاد.
سرمو به سمتش بزگردوندم و با نفرت نگاهش کردم.
شک نداشتم اومدنش به اینجا بیخودی نبوده
دنبالش راهی شدم و بیان کردم:
-اومدی هواخوری!؟ عادت داری همیشه اطراف زندانها بیای هواخوری؟
بدون اینکه برگرده سمتم جواب داد:
-آره! اشکالش چیه!؟
توقف کردم.انگشتامو مشت کردم و با نفرت بهش خیره شدم….
از حرکت ایستادم.انگشتامو مشت کردم و با نفرت بهش خیره شدم.شک نداشتم اومدنش به اینجا اتفاقی نبوده و نیست.
حتما متوجه شده چه اتفاقی یرای مادرم افتاده ولی درک نمیکردم قلبیل اینکه سرو کله اش اینورا پیدا شده باشه مادرم باشه!
زیرا از حرکت ایستاده بودم کمی دور شد ازم.نمیتمایل داشتم تو راسته ای که اون قدم برمیداره منم مسیر برم برای همین سمت دیگه ی خیابون راهی شدم .
میخواستم ازش دور باشم.اون آدمی نبود که بشه حدس زد چی توی سرش میگذره و وجودش بهم ترس رو القا میکرد!
تند تند قدم برمیداشتم و آرزو میکردم یه تاکسی اینورا پیدا بشه سوار بشم.
میوحشت کردم یکبار دیگه منو بدزده.
از گوشه نگاه نگاهش کردم.
شاید اصلا اومده باشه که مطمئن بشه من در مورد اون اتفاقها به کسی حرفی نزدم و چیزی ناظهار کردم.
دستهامو تو جیبهای مانتوی کرم رنگم فرو بردم و با سرخمیده به جاده افتادم .
حالا تقریبا یه جورایی رو به روی هم بودیم.
اون ، اونور جاده و من اینور جاده…
از همونجا اضافه کرد:
-هوا بهشدت خوبه نه!؟ از اون روزگارهای تابستونیه که هوس میکنی پیاده تا هرجا که رمق و حال داشتی راه بری
بی توجه به حرفهای به ظاهر معمولیش پرسیدم:
-چی از جونم میخوای؟ من که قول دادم از اون اتفاقها چیزی به کسی نگم!
توقف کرد.منم ایستادم….
چرخیدیم و رو درو شدیم درحالی که هرکدوممون یه ور از خیابون بودیم.
نگاههاش از دور فقط منو تماشا میکردن …
متوجه شدنش آهستهشم رو بهم می ریخت برای همین گفتم:
-دست از سرم بردار نویان.دیگه نمیخوام ببینمت….
کنج لبش رو با تبسم داد بالا و بااینکه حرفمو واضبح و روشن بهش گفته بودم ولی بازهماضافه کرد:
-نمیخوای منو ببینی!؟
داد زدم:
-نه نه …نمیخوام
کف دستهاشو تو جیبهای شلوار مشکیش فرو برد و با مکث کوتاهی بیان کرد:
-اما بهتره که بشنوی …چون.ممکن گوش دادنشون ربط زیادی به آزادی مادرت داشته باشن!
معنای این حرفش رو متوجه نشدم.چرا باید حرفهای اون ربطی به آزادی مادر من داشته باشه؟!
اصلا اون از کجا میدونست که مادر من چه اتفاقی براش افتاده!؟
هیچی نگفتم تا وقتی به سمتم اومد و بهم نزدیک شد.
فاصله مون که به حداقل رسید پرسید:
-تو منو تعقیب میکنی!؟
هنوزم داشت به سمتم قدم برمیداشت ولی تو همون حالت جواب داد:
-نه!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن