از بودنم توی اون انبارخیلی میگذشت.عددی نمیتونستم بگم ولی میدونستم بسیار وقته که اونجام.
سرم از بی حالی کج شده و نگاهم افتاد به موشی که همون حوالی وول میخورد.لبهامو باز و بسته کردم و آب دهنمو قورت دادم تا گلوی خشکیده ام نرمتر بشه.
نمیدونستم شامگاه یا روز…حتی نمیدونستم ساعت چند.
تک و تنها تو خاموشی کاملی بودم که گاهی حرکت یه موش روی خنزرپنزهای داخل انبار اون خاموشی رو میشکست.
چشمهام با عجز همون پوش کثیفی که امیدوار بودم سمتم نیاد رو دنبال میکرد تا اینکه درهای انبار باز شدن.
یه مرد باند قامت درحالی که یه سینی گرفته بود کف دستش اومد داخل.
به من که نزدیک شد میز کوچیکی که تنها سه پایه داشت رو مقابلم گذاشت و بعد سینی رو گذاشت روش و گفت:
-بیا…اینم غذا…
رنگ و بو و تنوع و عطر اون غذاها گرسنگی و ضعفم رو چندین برابر کرد.
رنگ اون قورمه…چرب و چیلی بودن اون کبابها….نوشابه ، سالاد، ترشی هایی که بوی خوبشون مست کننده بودن…
همه ی اینها دقیفا وسط شکمم رو از داخل شبیه به یه حفره کرد.
حفره ای که عاجزانه انتظار داشت از تملم اون خوراکی های خوشمزه پر بشه اما نه…ترجیح میدادم اعتصاب غذا بکنم.
اونقدر هیچی نخورم که یا آزادم بکنه یا خودم بمیرم از ضعف.
مردی که غذاهارو آورده بود مجدداً گفت:
-از بهترین رستوران شهر اینارو آوردن..هز رستوران های خود اقا…آدم اگه قراره زندانی بشه هم باید عین تو باشه تا براش از بزرگترین رستورانها غذا بیارن!
تا اومد سمتم که کف دستهامو وا بکنه با عصبانیت لگدی به اون میز زدم و تمام محتویاتشو ریختم روی زمین…
تمام اون غذاها روی زمین پخش و پلا شدن و صدای شکسته شدن ظروف به هوا بلند شد.
قورمه ی سبز رنگ ، اون کوبیده های چرب و چیلی…اون پیاز های سماغ زده …
اون ترشی لیته ی خوش عطر و بو…
اون مرغ خوش رنگ ..همشون…
شکم گرسنه نباید از من یه آدم مطیع میساخت.نباید.
متعجب از این حرکت کردارم به عقب برگشت و کف دست به کمر نگاهی به غذاهای ریخته روی میز انداخت و بعدار چنددقیقه اضافه کرد:
-د آخه چرا اینجوری کردی!؟
با انزجار و نفرت بهش خیره شدم و اظهار کردم:
-به اون رئیس عوضیت بگو من غذا نمیخوام….من غذایی که پیشکش اون باشه رو نمیخواااام….این غذای زهرماری رو بده خود لعنتیش کوفتش بکنه…
نفس عمیقی کشید و درحالی که با تاسف اونارو نگاه میکرد اظهار کرد:
-نگاه چه بلایی سر این غذاهای نازنین آورده….
سرش رو بالا گرفت و بهم نگاهی انداخت و با غیظ و برآشفتهت اضافه کرد:
-حیف…حیف که آقا قدغن کرده کمتر از گل نباید بهت اضافه کرد وگرنه چنان پدری من از تو در میاوردم تا آخر عمرت یادت نره….
از دیدههاش میخوندم اونقدر از این کار من عصبی و غمگین شده که اگه همونطور که خودشم اعتراف کرد دست خودش خودش بود چشمهای منو از کاسه در میاورد و میذاشت کف کف دستهام….
با اخم نگاهش کردم که دست به کمر داد زد:
-قادر…اوی قادر بیا اینارو جمع کن…
اینو اضافه کرد و بعد از گوشه دیده با نفرت و خشم تماشام کرد و بعدهم رفت سمت در و از انبار بیرون راهی شد
چنددقیقه بعد از راهی شدن اون گولاخ مرد دیگه ای اومد داخل.
نگاهی بهم انداخت و بعد خم شد و همونطور که وسایل ریخته روی زمین رو جمع میکرد و تو نایلون مشکی رنگی می ریخت اضافه کرد:
-یه خیالت همه چی با غذا نخوردن حل میشه!؟
فقط بیخودی به خودت گشنگی میدی…تهش که چی!؟ تهش که باید یه چیزی بخوری…
با صدایی که از ضعف کم توان شده بود گفتم:
-من هیچ کوفتی نمیخورم برو اینو یه اون رئیس عوضیت هم بگو…
ظروع شکسته رو جمع کرد و انداخت تو نایلون و گفت:
-میخوای اعتصاب غذابکنی!؟
خشمگین جواب دادم:
-هرچی…هرجور میلتون میشکه فکر کنین…همتووون…
پوزخندی زد و یا قاشق قرمه سبزی ریخته و کوبیده هارو هم قاطی آشغالا انداخت و بعد اظهار کرد:
-به نفعت اقارو خشمگین نکنی…
با نفرت وعجز و آوایی که از شدت ضیفی انگار از ته چاه کشیده میشد اظهار کردم؛
-امیدوارم همتون برید یه درک…امیدوارم همتون تقاص پس بدین …
بازم پوزخند زد.ته مونده های بقاب چینی شکسته شده رو جمع کرد و انداخت توی نایلون و بعد کشیده شد بیان کرد:
-ببین …
زل زدم تو نگاههای بی فروغش.سیگار پشت گوشش رو درست نگه داشت و بعد ادامه داد:
-گول لبخندها و مراعاتهای آقارو نخور…گول ظاهرمهربونشو نخور…بهتره باهاش در نیفتی البته اگه میخوای زنده بمونی سر به نیست نشی و داغ خودتو رو قلب مادرت نزاری
حرفهاش منو ترسوند.
همه چیز اونقدر ترسناک بود که واسه من بیشتر شامگاهیه یه قصه بود.یه فیلم کوتاه..
باید چیکار میکردم!؟
چه جوری خلاص میشدم….
لب زدم:
-خدا ازتون نگذره…
نیششو کج کردم وانگار که همچین چیزایی واسش عادی و معماما باشه اظهار کرد:
-با واقعیت کنار بیا…حواله کردن ما به خدا فایده نداره..من اینجا فقط یه فرمانبرم..
با بغض و نفرت گفتم:
-نصیحتهاتو بردار واسه خودت.برید بمیرید همتون…نفرینتون میکنم…نفرینتون میکنم…
یه پورخند تلخ زد و از اون انبار رفت بیرون تا من بازم شروع کنم گریه کردن…
اینبار ولی اونقور بدنم کم جون و کم توان شده بود که فقط میتونستم بیآوا اشک بریزم…
فکر نکنم اصلا اهمیتی به حرفهام داده باشه. قدم زنان حرکت کرد سمت میزی که سینی غداهارو روش گذاشته بود.اونو به من نزدیک کرد و بعد لیوان آب رو برداشت و با نزدیک کردنش به لبهام بیان کرد؛
-بخور
لبهای خشکیده امو روی هم فشردم و با کج کردن سرم بهش حالی کردم علاقه ای به اطاعت کردن ازش ندارم.کف دستشو با حرکت سر من تکون داد و دوباره لیوانو به لبهام نزدیک کرد و بیان کرد:
-بخورررر ساتین…بخور تا از تشنگی تلف نشی…
سرمو برگردوندم سماش و با نفرت به نگاههاش خیره شدم و بیان کردم:
-اتفاقا میخوام تلف بشم.میخوام بمیرم…بمیرم ولی دیگه پیش تو نباشم…
نفس عمیقی کشید و لیوان آب رو گذاشت سر جاش و بعد بار دیگر گفت:
-لج نکن ساتین….من تا یه جایی صبورم.تا یه جایی لی لی به لات لات میزارم منو مجاب نکن بسپرمت کف دست آدمایی که نیان خودشون لیوان واست بالا بگیرن آب بخوری…اونا سر اسلحه رو میزارن توی دهنت و بعدشم بنگ….
حرفهاش ترسناک بودن ولی مگه بالاتر از سیاهی رنگی هم بود!؟
بغضمو قورت دادم و اینبار نه از در خشم بلکه از در مهربونی وارد شدم و گفتم:
-نویان…بزار برم…به جون مادرم هیشکی به هیچی نمیگم..به روح پدرم قسم اگه کلامی از اتفاقی که متوجه شدم به کسی بزنم….
مگه نمیگفت دوستم داره؟ پس چطوره میشه کسی رو که دوست داشت آزار داد!؟ من امید داشتم به همین حس..به همین حس عاشق شدن اگر بلف نباشه…
اگه دروغ نباشه….
خیره تو نگاههام نفس عمیقی کشید و بعد پشت بهم کرد و گفت:
-نمیتونم بزارم بری …
این جواب باز منو مایوس کرد.لبهام لرزیدن و چشمهام پرازاشک شدن و حس سرگیجه بهم دست داد.
با بغض سؤال کردم:
-آخه چراااا….چرااااا….؟!
کف دستهاشو تو جیبهاش فرو برد و بجای جواب به سوالم بیان کرد:
-خودت انتخاب کن…انتخاب کن و بگو میخوای بهت خوش بگذره یا سخت…فقط تو ..به راهی شدن و خلاصی از اینجا فکر نکن!
حرفهاش آوار شد روی سرم.
پلکهام روهم افتادن و سرم سنگین شد و بعدهم روح از تنم پرید و شدم عین یه مرده که تنش به سردی یه قالب یخ….ودیگه هیچی ندرک کردم و حتی جوابی هم به آوا زدنهایی نویان نتونستم بدم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن