شغلت چیه که تورج با بنز میارت و با بنز میرسونت
!؟ هان ؟
در برابرش حرف و سلحی نداشتم جز خاموشی!
راستش ابداً فکرش رو نمیکردم اون واسه درک کردن
حقیقتی که بارها ازش خواهش کرده بودم دنبالشو
نگیره اینقدر سماجت به خرج بده!
آب دهنمو قورت دادم و به سختی اضافه کردم:
-لطفا از اینجا برو !
برافروخته و خشمگین تماشام کرد و با تاکید بیان کرد:
-میرم! ولی وقتی که که بهشدت چیزا برام روشن بشه
والبته…
وسط حرفهاش خاموشی کرد.
کف دستشو رو به من تکوت داد و اظهار کرد:
-تو هم باهام بیای!
نویان یه نگاه به من و یه نگاه به امیرسام انداخت و
بعد جویا شد:
-میشه یه کدوم از شماها به من بگین اینجا چه خبره
؟!هان؟!
مکث کرد.
متفکرانه نگاهمون کرد و بعد زبونشو توی دهن
چرخوند و با اشاره به هردوی ما جویا شد:
-شماها…همدیگرو میشناسید؟
امیرسام با سگرمه های توی هم گفت:
-اتفاقا این سوالیه که من از ساتین دارم.ولی سوال
بمونه برای بیرون از اینجا…
رو کرد سمت من.دستشو به سمتم دراز کرد و گفت:
-بیا بریم!
دستشو به سمتم دراز کرد و گفت:
-بیا بریم!
لبخند زدم.تبسمی از سر غصه ی زیاد.
یه تبسم کج و تلخ!
لبخندی از سر بدبختی زیاد
کاش میتونستم این کف دست رو بگیرم و برم ولی…ولی
نمیشد!
نمیشد…
قبل از اینکه حرفی بزنم و چیزی بگم نویان مابینمون
ایستاد.
مابین من و اون.
مثل یه سد.
مثل یه پل…
لبخند زد و رو به امیرسام بیان کرد:
-اون جایی نمیره …
صورت امیرسام عبوس تر از قبل شد.سگرمه هاش
توی هم پیچ و تاب خورد و دستهاش مشت شدن.
براق شد تو نگاههای نویان جویا شد:
-چرا !؟
نویان بهشدت خونسرد و با ملایمشی که به طرز عجیبی
احساس میکردم صرفا واسه آزار امیرسام هست
گفت:
-چراکه جاش اینجاست…
تو گلو خندید و به خودش اشاره کرد و در ادامه گفت:
-کنار من!
نفسم تو سینه حبس شد.
جرات نداشتم سرم رو یکم بیشتر کج کنم و امیرسامو
نگاه کنم.
برافروخته تر و کفری تر از قبل شد.
کف دستشو زد تخت سینه نویان و با کنار زدنش بیان کرد:
-چرت و پرت نگو!
کنارش زد و اومد سمت من.
سر انگشتاشو زد به پیشونیم و با غضب پرسید:
-تو اینجا چیکار میکنی کثافت!؟ میرم سر کار و
پرستار تمام وقتم و فقط جمعه ها میتونم کارو ول کنم
بیام خونه…همش کشک بود آره؟
سرم شرمسارانه پایین بود و نگاهم خیره به زمین.
هیچی نداشتم که بگم.
در واقع توان حرف زدن نداشتم.
بدنم می لرزید و سرم راست نمیشد که رو به رو رو
نگاه کنه.
سنگینی نگاه هاش قابل حس بودن.
سنگینی و شتابزدهیشون!
چراکهه ام رو گرفت و با فشار دادنش سرمو بال
گحرکت کرد و با تشر پرسید:
-با توام…حرف بزن…بنال
تو اینجا چه گهی میخوری هااااان !؟
تته پته کنان بیان کردم:
-م…من…من اینجام چراکه…
زد رو کتفم تا به خودم بیارم و قفل زبونم وا بشه:
-هاااان…بگو…
تو اینهمه مدت میچپوندی میومدی اینجاااا که چی
هاااا !؟
صوتی دادش تو کل حیاط پیچید و نگاه کنجکاو
آدمای اونجارو کشوند سمتمون.
بدنم به لرزه افتاد و دلم به تپش.
کم مونده بود های های بزنم زیر گریه.
آخه چی میبیان کردم من بهش ؟
باید میاضافه کردم خودمو در ازای آزادی مادرم به اون
فروختم؟
بی حرف بهش خیره بودم که نویان اومد سمتمون.
کف دستمو گراهی شد و کشیدم عقب.
شد حریف امیرسام و اضافه کرد:
-اون هیچ جا نمیره چون جاش اینجاست…اینو
چنددقیقه پیش هم بهت اضافه کردم فقط نمیدونم چرا در مقابل
درک کردنش اینقدر از خودت مقاومت نشون میدی!
مکث کرد.دیگه لبخند رو صورتش نبود.
جدی و با تحکم گفت:
-درضمن دیگه صداتو واسه زن من بال نبر….
حرفی که نویان زد خود من رو هم شوکه کرد چه
برسه به امیرسام که انگار بهش شوک وارد کرده
بودن.
ناباورانه نوبان و بعد هم من رو خیره شد و جویا شد:
-چی میگه این ؟ هان ؟ چیمیگه !؟
سرم رو چرخوندم سمت نویان.
اون حتی حاضر نشده بود که منو صیغه کنه ولی حال
همچین دروغی تحویل من و خودش و امیرسام میداد.
بار دیگر امیرو نگاه کردم و بعد هم ملتمس اضافه کردم:
-برو…
عصبی اضافه کرد:
-برو جواب من نیست…برو حوهب من نیست ساتو!
نویان اومد جلو و مابین من و امیر قرار گراهی شد.
صاف تو نگاههای امیر چشم دوخت و گفت:
-سوالتو از خود من بپرس پسرعمو!
آره…زن منه!
صیغه ام هست و البته به زودی تصمیم داریم بزنیم تو
کار عقد دائم!
معنی و هدف دروغهای نویان رو نمی درک کردم ولی یه
چیز رو بهشدت خوب حس کرده بودم.
اینکه از آزار امیرسام لذت میبره!
از حرص خوردن و کفری شدن اون!
چنددقیقه ای تو بهت بود ولی بعد دوباره رو کرد سمت
من و پرسید:
-تو زن اینی ؟
بازهم بجای من این نویان بود که پوزخند زنان اظهار کرد:
-داداش…اول که موقع حرف زدن منو نگاه کن
دوما…اینو به درو دیوار و میز و صندلی میگن نه به
من…سوما..اضافه کردم که…
هر سوالی داری از من بپرس…آره! هرچی شنیدی
درسته…این دختر که نمیدونم الن تو و اون همدیگرو
از کجا میشناسین زن منه!
صیغه اش کردم…وسلم!
تیکه ی آخر حرفش بدجور امیرسام رو آتیشی کرد…
تیکه ی آخر حرفش بدجور امیرسام رو آتیشی کرد.
اونقدر که نتونست به خشمش غلبه کنه.
کف دست نویان رو گحرکت کرد و با برآشفتهت هلش داد کنار و
به سمت من هجوم آورد.
وحشت زده نگاهش کردم.
کف دستشو بال برد و به تلفی تمام وقتهایی که ازم جواب
میخواست و من خاموشی تحویلش میدادم، محکم زد تو
گوشم و داد زد:
-صیغه شدی !؟ صیغه شدی هرزه !؟
واسه پول !؟ واسه خاطر پول…؟؟؟
واسه چقدر پول ؟واسه چند تا هزار تومنی ؟
کف دستمو رو قسمت سیلی خورده ی صورتم گذاشتم و یا
نگاههای پر اشک و لب و چونه ی لرزون نگاهش
کردم.
آدمای نویان به سمتمون اومدن.
انگار اونا هم حالیشون شده بود پسرعموها اصل
ارتباط خوبی باهم ندارن.
نویان ولی با صاف و صوف کردن پیرهن تنش
دستهاش رو به سمتم آدماش گراهی شد و اضافه کرد:
-نمیخواد بیاین جلو ! شما دخالت نکنین….
کف کف دستشو رو سینه اش کشید و قسمتدچین خورده ی
پیرهنش رو مرتب کرد و بعد هم چند قدمی سمت
امیرسام راهی شد و بیان کرد:
-واسه هرچی که صیغه شده الن زن منه …زن منه و
قلبم نمیخواد تو حتی بهش نگاه بندازی پس دیگه کاری
که کردی رو تکرار نکن وگرنه دیگه ابدا مراعاتت
رو بکنم!
با زدن این حرفها رو کرد سمت من و اضافه کرد:
-تو برو داخل!
اشکهام دیگه تو چشمهام جا نشدن و چکیدن رو
صورتم.
احساس شرمندگی نمیکردم چون من به خاطر مادرم
اینکارو کردم ولی…اما با تمام وجود حسرت
میخوردم.
حسرت از کف دست دادنش.
حسرت نداشتنش…
حسرت اینجوری باخبر شدنش…
حسرت حرکت کردن و دل بریدنش!
بهش خیره شدم و با بغض بیان کردم:
-متاسفم…
فقط همین ازم برمیومد.
ابراز احساس تاسف.
اینکه بگم متاسفم و اون اینو ازم قبول کنه و درک کنه
اگه چیزی رو بهش نبیان کردم بخاطر خودش بود نه به
خاطر خودم.
با تشر و داد دستشو بال و پایین کرد و گفت:
-تاسفا بخوره تو سرت عوضی!
تو بخاطر چی اینجایی ؟
بخاطر چی صیغه اش شدی؟
یخاطر پول !؟
هاااان !؟ چقدر پول میتمایل داشتی؟ هااان ؟ بگو…
بگو واسه چقدر پول صیغه اش شدی !؟
نویان رو کرد سمتم و با غیظ اضافه کرد:
-بهت اضافه کردم برو…برو داخل!
اشکهام دوباره رو صورتم روون شدم.
سینه ام…سینه ام پر از داغ دردهام بود.
دردهایی که روزگار به روز عمیقتر میشدن!
حال داغ نتونستن و نرسیدن به امیرسام هم شده بود
یه درد دیگه!
یه نگاه به نویان انداختم و بعد دوباره سر برگردوندم
سمت امیرسام و اضافه کردم:
-من اونی که تو فکر میکنی نیستم.اگه چیزی نگفتم
قلبیل خودمو داشتم
نمیتونست درکم کنه.
حتی احساس میکردم فکر کرده من کسی ام که بخاطر
چندرقاز پول صیغه ی این و اون میشم.
با زدن تبسمی عصبی گفت:
-قلبیل !؟ تو واسه صیغه شدن چه دلیل قانع کننده ای
داری !؟
نویان نفس عمیق عصبی ای کشید و پرسید:
-دادگاه و محکمه ات تموم شد ؟ اگه شد تشریفتو ببر
بیرون!
اشکهام رو با کف دستم کنار زدم.
بغض مسیر گلوم رو بسته بود ولی قلبم میتمایل داشت حرف
بزنم.قبل از اینکه از اینجا بره،
لب از لب باز کردم و گفتم:
-صیغه اش نیستم!
جمله ام یه خاموشی سنگین یرقرار کرد.
دهان ها ساکت بودن دیدهها ولی…چشمهام و نگاه ها
پر از حرف.
من قلبم میمیل داشت اون بدونه که صیغه مشدم.
راستش از یه جایی به بعد راضی بودم که صیغه اش
بشم ولی…ولی اون به دلیلی که نمیدونم حاضر نیود
قبول کنه.
یعنی نه حاضر بود کف دست از سرم برداره و نه حاضر
یود منو به خودش محرم کنه.
نویان با نگاه هاش ازم میتمایل داشت برم و لم تا کام
چیزی نگم و امیرسام ازم میمیل داشت بمونم و
سوالهاشو جواب بدم!
سوالهایی که بخاطرشوت سیلی خورده بودم.
امیرسام بی توجه به نویان اومد سمتم.
زل زد تو نگاههامو اضافه کرد:
-حرف بزن…
قفسه ی سینه اش سریع سریع بال و پایین میشد و او نگاهش
خشم و عصبانیتی می متوجه شدم که تا پیش از این ابداً
ازش نمتوجه شده بودم.
نویان با برآشفتهت اظهار کرد:
-محبور نیست باتو حرف بزن
اجازه اش هم دست منه!
رو کرد سمتم.
داد زد:
-گمشو برو تو خونه تا اون روی سگم بال نیومده!
از دو طرف تحت فشار بودم.
قدرت تشخیص کار درست و غلط رو از کف دست دادم
ولی…ولی خاموشی رو شکستم و با صوتی گریه آلودی
بیان کردم:
-من مجبور بودم…
با تاسف پرسید:
-که صیغه بشی !؟
با بغض از گذشته و اتفاقاتش حرف زدم:
-عموم مجدداً مادرمو گراهی شده بود به باد کتک…
من…من راهی شدم که نزارم اذیتش کنه اما اون خود منو هم
زد.
مولین واسه دفاع از من با اامان چیزی که اومد
دستش عموم رو زد و اون اتفاق افتاد…
اون مرد… مرد و مامانم الکی الکی شد قاتل!
زخم کهنه ام وا شد و
اشکهام روون شدن رو صورتم…
دستمو زیر نگاههای خیسم کشیدم و با همون صدای
لرزون گریه آلود ادامه دادم:
-پسرعموم هام و زن عموم سفت و سخت میمیل داشتن
مادرم قصاص بشه.
ولی من نمیتونستم شاهد مرگ مادرم باشم.
مادر زجر کشیده ام به خاطر من کف دست به اون کار زد
چطور میتونستم شاهد مرگ و پای چوبه دار رفتنش
باشم؟
مکث کردم و با گریه ادامه دادم:
-هر بار که میرفتم ملقاتش حس میکردم یکی دینه
است…هرروزگار پیرتر و شکسته تر میشد.
داشت…داشت خودشو واسه لحظه ای که طناب دار
میندازن جلوش و به جرم قتل عمد اعدامش میکنن
آماده میکرد.
مگه از مادر عزیزتر هم داریم !؟ نه
نداریم…خصوصا اگه اون مادر هم مادرت باشه هم
پدرت هم خواهرت هم برادرت…
وماغمو بال کشیدم و اشکهای سرازیر شده رو
صورتم رو مجدداً کنار زدم.
با زیراه ای لرزون ادامه دادم:
-تو اون شرایط خیلی اتفاقی یا نویان آشنا شدم.
پیشنهاد داد در عوض باهم بودنمون پاما که
پسرعموهام میل داشته بودن تا درتمایل داشت قصاص ندن
رو بپردازه منم…منم ..
پوزخند زد و سؤال کرد:
-تو هم قبول کردی !؟
بغضمو قورت دادم و جواب دادم:
-آره …قبول کردم…
صاف تو نگاههاش چشم دوختم و همونطور که شر شر
اشک می ریختم اظهار کردم:
-آره…دروغ گفتم…دروغ اضافه کردم میرم سر کار…
میومدم اینجا.
اینجا و تو این خونه کنار این آدم.
حال راحت شدی!؟
حال جواب سوالهاتو گرفتی…اگه گراهی شدی برو…
برو و راحتم بزار!
سرم رو خم کردم و زدم زیر گریه.
شونه هام می لرزیدن و اشکهام دونه دونه میچیکیدن
رو گونه هام.
با کف دستهاش به خودش اشاره کرد و ناباورانه و حتی
میتونم بگم گله مندانه پرسید:
-منم بودم…چرا از من کمک نتمایل داشتی؟ چرا از من
نگراهی شدی ؟
سرمو بال گراهی شدم و با آوای بلند جواب دادم:
-چون تو اون مدت نبودی! زیرا وقتی اومدی تمام
فکر و ذکرت شده بود سلدا…همش دنبال اون بودی…
دنبال رد و نشون از اون!
حال جواب سوالتو گحرکت کردی؟
برو…برو و راحتم بزار…
برو و منو سیاه بختو فراموش کن!
آه کشید و سری به تاسف تکون داد.
من خودم هوار بودم…
خودم آوار بودم…
خودم ویرونه بودم…
من دیگه نای چسبیدن به اینن زندگی رو نداشتم!
نراهی شد.
مسیر کج کرد سمت نویان.
بهش خیره شد و بهشدت جدی گفت:
-هر چقدر اون بهت بدهکاره رو من میدم
طرف حسابت من…
نرخ بده و ده برابرشو تحویل بگیر ولی دیگه حتی بهش
نزدیک هم نشو
نویان خندید.
هیستریک و دیوانه وار خندید و بعد درحالی که
کف دستشو سمت امیر دراز کرده بود رو کرد سمت من و
طعنه زنان اضافه کرد:
-ببین چی داره میگه!!!
اون می ریز خندید و امیرسام فقط جدی نگاهش میکرد.
چنددقیقه بعد وقتی به خنده هاش پایان داد،خیلی جدی
و با طعنه رو به امیرسام اضافه کرد:
-تو و پدرت مثل اینکه عادت دارین به قاپیدن
نومزدای بقیه! عین یابات ..آره دیگه.
پسر همون آدمی!
مادربزرگم میبیان کرد بابام ننه تو میمیل داشت اما بابات
نذاشت
میبیان کرد قل و زنجیرش کرده بود و وادارش کرد زن
خودش بشه…خداروشکر که شد ولی…اما من مثل بابام
نیستم!
زود کوتاه نمیام…
نووووچ پسرعمو!
صدبرابرشم بدی این دختر مال منه!
پس راتو بکش و برو…
نویان رو شبیه کسی دیدم که با یک تیر دوتا نشون
زده.
شبیه کسی که یه عقده و کینه ی قدمیی رو شونه هاش
سنگینی میکرده اما حال دیگه سبک شده. اونقدر حس
بدی بهم کف دست داد وقتی در برابر امیرسام اونطور
قلدرانه، انگار که داره یکی از وسیله هاش رو از
اون دور نگه میداره حرف میزد!
امیرسام یک قدمی به سمت نویان راهی شد.
حتی نفس کشیدنهاش هم خصمانه بودن.
با حالتی جدی و حتی جوری که حس میکردم النه که
از کوره در بره اضافه کرد:
-تو مردی ؟ اسم خودتو گذاشتی مرد !؟
تو از وضعیت این دختر سواستفاده کردی…عین
نامردا میدونستی کارش گیره واسش شرط و شروط
گذاشتی!
تو نری نه مرد…
نویان پوزخندی زد و در برابر حرفهای سنگین
پسرعموش اضافه کرد:
-باشه ..تو مرد ما نامردتو خوب روزگار ما آدم بده ی
روزگار اما چه خوشت بیاد چه نیاد این دختر مال
منه، متن به هیچ قیمتی بیخیالش نمیشم
امیرسام با تحکم گفت:
-این دختر مال هیشکی نیست!
اینو تو سرت فرو کن!
اینو اظهار کرد و اومد سمت من.
مچ کف دستمو گراهی شد و به دنبال خودش کشید و گفت:
-ساتین هیچ تعهدی نسبت به تو نداره.
پاما که بهش دادی رو هم من پس میدم!
طرف حسابت منم!
نویان سرش رو چرخوند سمت من و با غیظ اظهار کرد:
-تکون نخور ساتین!
مستاصل ایستادم و دیگه هممسیر امیرسام قدمی رو به
جلو برنداشتم…
باد رقصون رقصون موهامو روی صورتم پراکنده
کرد.
اشکهام قل میخوردن و پایین میفتادن…
من خوب میدونستم جاده حرکت کردن ندارم.
شدنی نبود به هزار قلبیل !
سرمو بال گراهی شدم و با بغض به امیرسام چشم دوختم و
گفتم:
-نمیتونم بیام …
صوتم کم جون شده بود.عین خودم…
عین خودم که دیگه رمقی تو وجودم نبود.
ناباورانه نگاهم کرد.از نگاهش معلوم بود نتونسته
منو درک کنه که چرا نمیتونم همراهش بیام.
با تعجب شمتوجه شدی پرسید:
-نمیتونی !؟
باآوای گریه آلود جواب دادم:
-آره نمیتونم…
سری تکون داد و سؤال کرد:
– چرا نتونی !؟هان ؟
دستشو از دستم جدا کردم وماتم زده جواب دادم:
-برو امیرسام…من نمیتونم بیام…
کف دستشو زد به سینه خودش و اضافه کرد:
-پای من! طرف حساب اون منم! من بدهیتو میدم…
قبل از اینکه جوابی بهش بدم نویان از پشت لباسم رو
گحرکت کرد و کشید سمت خودش.
مقابلم ایستاد و رو به امیرسام بیان کرد:
-اگه واسه سر زدن اومدی که قدمت رو
نگاه…تشریف بیار داخل حسابی و مفصل ازت
پذیرایی کنیم اما…اما دور ساتین رو خط بزن چون
اون مال منه!
پوزخندی زد و در ادامه واسه درآوردن لج امیر گقت:
-نقد خریدمش!
آره!
حال دیگه مطمئن بودم نویان اصل با امیرسامی که
گویا پسرعموش بود حال نمیکنه حتی لذت رو به
وضوح تو نگاههاش متوجه شدم وقتی که درک کرد اون اومده
دنبال من.
با اینحال امیرسام اصل بهش اهمیت نداد.
رو کرد سمت من و بسیار محکم و جدی اضافه کرد:
-ساتین…اگه تو بخوای با من بیای اون که
سهله…زمین و مدت اینجا مقابل من وایسن من تورو
میبرم و هیشکی هم هیچ غلطی نمیتونه بکنه.
حال بگو…با من میای !؟
نویان با غیظ و تاکید اضافه کرد:
-اون هیچ جا نمیاد! ساتین…نری داخل روزگارگارتو سیاه
میکنم.
اونوقت من می مونم و پسرعموهات و حکمی که
مجدداً به جریان میفته!
امیرسام با جمتوجه شد و بسیار محکم گفت:
-هیشکی هیچ غلطی نمیتونه بکنه ..با من میای؟
سرم…سرم انگار قرار بود منفجر بشه.
بدنم از درون یخ کرد و از بیرون داغ شد.
قزل بهم اظهار کرده بود.
اضافه کرده بود اگه بخوام بهش کلک بزنم پرونده ی مادرمو
دوباره به جریان میندازه خصوصا اینکه متوجه شده بودم
پسرعموهام مثل موم تو مشتش هستن!
وقتش بود به همچی خاتمه بدم.
نفس عمیقی کشیدم و بیان کردم:
-نه! نمیتونم بیام! خواهش میکنم در مورد چیزایی که
متوجه شدی هیچی به خانوادم نگو!
چرخیدم سمت خونه که دیگه باهاش نگاه تو چشم نشم
ولی شنیدم که نویان بیان کرد:
-شنیدی که…نمیخواد بیاد!
برو به سلمت…سلم گرم منم به ننه بابات برسون!
وقتی این حرفهارو به امیرسامی که طاقت خیره شدن
به نگاههاش رو نداشتم زد اومد سمتم و با گحرکت کردن دستم
منو به دنبال خودش برد داخل… #پارت_۵۲۴
ناسپاس
وارد اتاقش که شدیم انگشتامو با برآشفتهت از لی
انگشتهاش بیرون کشیدم و یکی دو قدم ازش دور شدم.
پرسشی نگاهم کرد.
چرا واقعا اینطوری نگاهم میکرد !؟
یه جوری که انگار ازم میپرسه چرا اینطور رفتار
میکنم وقتی خودش از همچی باخبر وآگاه بود.
وقتی میدونست چه غلطی کرده.
با نفرت و عصبیت بهش خیره شدم.
با خشم و بغض…
با دلی آکنده از درد اندوه.
لبهام روی هم لرزیدن.
هی میمیل داشتم حرف بزنم ولی نمیشد.
اونقدر به اون نگاه ها ادامه دادم تا بالخره قفل زبونم
وا شد:
-چ…چرا…!؟ چرا اینکارو کردی؟ چرا بهش اون
حرفهارو زدی؟ هان؟چرا اظهار کردی منو خریدی؟ چرا
اضافه کردی من مال توام!؟
نیشخندی زد و با تکون دادن سرش بیان کرد:
-آهااان! پس داستانت اینه! سر این موضوع
دلخوری…؟خب از اول میبیان کردی!
بهآرامی اما با تاسف بیان کردم:
-میخواستی خودتو بزرگ و قوی نشون بدی اما
نیستی…تو بزرگ نیستی…
لبخند زد و اضافه کرد:
-بزرگ یا کوچیک بودن منو خودم مشخص میکنم و
البته چیزایی که باید به دست میاوردم و آوردم…
وسط حرفهاش یهو مکث کرد.پورخند زد.
یه پورخند آشکار و عصبی و بعد هم دو دستش رو
ازهم کامل باز نگه داشت و جویا شد:
-و البته مگه تو نیستی !؟هان؟ مگه مال من نیستی؟
مگه من نقد از پسرعموهات نخریدمت؟
داد زدم:
-بس کن…بس کن…
بی توجه به صوتی قد بلندم و چیزی که عاجزانه ازش
تمایل داشته بودم ادامه داد:
-تو یکی از اموال منی الن! مثل موبایلم…مثل لپتاپم…
مثل ماشینهام…مثل عینکهام…مثل کت
شلوارام…کرواتام…ساعتهام…
تا وقتی ازت خوشم بیاد هستی و مال منی وقتی دیگه
خوشم نیاد میندازمت دور! میبخشمت عین همون
ساعتهایی که دیگه به قلبم نجای گرفتن و بخشیدم به این و
اون!
عین اون ماشینی که دیگه باهاش حال نمیکردم و
فروختمش…
جوابت چجادهاتو گحرکت کردی !؟
هر کلمه ای که به زبون میاورد خنجری زهرآلود بود
که تو قلب شکسته ام فرو میحرکت کرد.
با این سن و سال چه ها که از زیستن ندیدم و چه
دردها که نکشیدم!
انگار…انگار هزار سالم بود و هزارساله که دارم
زجر میکشم!
اشکهام سرازیر شدن ولی من احساسشون نکردم و
ادامه دادم:
-من مال تو نیستم…من نه یکی از اون کرواتهای
لعنتیتم نه یکی از اون ساعتهای گرونقیمت و نه یکی
از اون ماشینهات.
من ساتینم و مال خودمم! مال خود خودم.
دیگه هیچوقت اون حرف رو نزن.هیچوقت…اینو هم
بدون که من هیچ حسی بهت ندارم.
آره من حتی ازت متنفر هم نیستم.
هیچ حسی…هیچی حسی بهت ندارم و اونقدر تو
خراب شده ات می مونم تا بقول خودت یه روز ازم
خسته بشی
روزگار خستگی تو روزگار خلصی منه حتی اگه ختم پیدا
کنه به مرگم…
حرفهام عصبیش کرد چون باز پلکش شروع به پریدن
کرد.
هیستریک ریز خندید و از تو جیب لباسش یه قوطی بیرون
آورد.
درش رو باز کرد و یه قرص از داخلش بیرون کشید
و گذاشت دهنش و بعد از چنددقیقه اضافه کرد:
-مدارا با تو دیگه کافیه ساتین…میرم بیرون یه نخ
سیگار بکشم وقتی برگشتم نمیخوام لباسی تنت
باسه…میخوام لخت و عریون رو این تخت منتظر من
باشی!
شاید اون موقع حرفهای منو بهتر درک کنی…
اینارو گفت و بدون اینکه منتظر گوش دادن حرفی از
طرف من بهت زده بمونه ، از اتاق بیرون حرکت کرد…
مستاصل و درمانده رو تخت جای گرفتم و خیره شدم به
رو به رو.
از چشمهام اشک سرازیر میشد و من قدرت
کنترلشون رو نداشتم.
من اینجا چیکار میکردم !؟
چی میمیل داشتم !؟
چرا نه جاده پس بود و نه مسیر پیش!؟
اگه با امیرسام میرفتم اون برمیگشت سراغ
پسرعموهام و کاری میکرد بشن آفت جون و قاتل
مادرم!
باید میسوختم و میساختم.
باید تحمل میکردم.
تحمل میکردم.
گاهی تحمل کردن چقدر سخته و دردناکه!
چراکهه ام از بغض لرزید.
از رو تخت قد بلند شدم و دویدم سمت در و از اونجایی
که خودمو خوب میشناختم و میدونستم که نمیتونستم
حال واسه اون لخت بشم فورا درو از داخل قفل کردم
و نفس زنان دو قدم عقب رفتم و از در فاصله گراهی شدم.
اونقدر یه اون در خیره موندم که صداش از پشت در
گوش داده شد:
-ساتین جان آماده باش که اومدم!
لعنتی!
صداش رو دوست نداشتم.
متوجه شدنش آزارم میداد.
خش میکشید رو قلبم.رو اعصابم…رو روانم!
کف دستگیره رو لمس و خم و راست کرد ولی وقتی متوجه
شد دراز داخل قفله یه لگد بهش زد و اظهار کرد:
-چه غلطی کردی !؟ ساتین این درو وا کن…ساتین با
توام…این درو وا بکن!
آب دهنمو قورت دادم و عقب تر حرکت کردم.
نفسم بال نمیومد از استرس.
من…من نمیخواستم با اون رابزه ای داشته باشم.
اون حتی بوسیدنش هم واسه نسخت و نشدنی بود.
یعنی حتی توان اینکه بخوام به این موضوع فکر کنم
رو هم نداشتم چه برسه به اینکه بخوام انجامش بدم.
چند لحظه بعد بار دیگر با غیظ دستگیره رو خم و راست
کرد و بلند کشیده و عصبی گفت:
-ساتین این درو وا میکنی یا بشکنمش احمق …
اخم کردم.
چرا بهم میگفت احمق !؟
چراکه حسی بهش نداشتم !؟
نداشتم و نمیتمایل داشتم داشته باشم پس ترجیح میدادم
احمق باقی بمونم!
مشنی به در زد.
مشتی سنگین که نشون میداد چقدر عصبی و کفری
شده از دست من و بعد هم اضافه کرد:
-آخه بی شعور تو واقعا اون رقمی که دادم به
پسرهموهای ک*صخولت می ارزی؟ نه نمی ارزی…
ولی من بابت همچین پاما دادم و تو دقیقا به همون
خاطر اینجایی!پس این درو وا کن!
مزخرفاتی که به زبون میاورد اصل واسم اهمیت
نداشت.
انگشتهامو مشت کردم و دندونامو روهم سابیدم و با
نفرت گفتم:
-راحتم بزار!
بی توجه به میل داشته ام که آوالبته براش پشیزی مهم
نبود مشت دیگه ای به در زد و اضافه کرد:
-آخه احمق تو تا کی میاای از زیر انجام اینکار در
بری هااان ؟تا کی !؟
هه…نکنه منتظری امیرسام بیاد دنبالت و باخودت
ببرت!
باشه…
باشه اگه میخوای من خودم مسیریت میکنم با اون بری
ولی یه چیزو خیلی خوب بدون.
اینکه اگه همچین اتفاقی بیفته مادرت به صبح اون
روز نکشیده دوباره برمیگرده هلفتونی…
ده برابر پاما که به پسرعموهات دادم تا رضایت بدن
رو اینبار میدم که از تو و مادرت دست نکشن و
بیچارتون کنن
زیرا اینو گفت انگشتهای مشت شده ام شل شدن.
سرم پایین افتادو باز اشکهام چیکه چیکه از نگاههام
جاری شدن…
آخه این چه حیات ایه؟
این چه سرنوشت شومیه ؟
اینبار اون گریه ها در حد اشکهای بیصدا نبودن حتی
شونه هام هم حال در حال لرزیدن بودن.
چرا از اینکه خودمو قربانی کردم و پذیرفتم که با اون
تا همچین مراحلی پیش برم پشیمون نبودم ولی از اینکه
اینکارها رو باهاش انجام بدم رنج عمیقی میبرم که اگه
لزم بود توصیفش کنم میگفتم انگار قرار بود برم تو
آتیش داغ جهنم!
دست از زدن حرفهای زهردارش برنداشت و ادامه
داد:
-میدونی…من بدون پول هم میتونستم با هر کی که
نگاهمو میگیره باشم…
اراده کنم این خونه پر میشه از دخترایی که واسه
بودن با من سرو دست میشکونن اما من تورو
میل داشتم.
و آوردمت تو این خونه اون هم بعد از نجات جون
مادرت
عقلتو به کار بنداز و حتی اگه واسه یک ثانیه هم که
شده به این فکر کن تا کی قراره تو این اتاق بمونی!
آه از نهادم کشیده شد.
آره…تا کی قراره اینجا بمونی ساتو !؟
اندیشیدی قرار معجزه بشه؟
نه..تو دیگه حال حتی امیرسام رو هم نداری…
تموم شد!
اینجا ته خطه…
آواشو کشید و گفت:
-سااااااااااتو….من همواره خوش اخلق نیستماااا
امیرسام همهمواره خوش اخلق نبود.
از همون بچگی تخس بود و شر و شیطون و عبوس.
ولی آدم کنارش حس خوبی داشت.
مثل قوت قلب بود.
اون منو دوست داشت و من اگه زشت ترین دختر این
شهر باشم زیرا ار احساس اون به خودمباخبرم حس
میوردم زیباترینم.
آوای نویان بهم یاداوری کرد همیشه هر آنچه
میخواسم رو نمیتونیم داشته باشیم.
در حقیقت…
هر چیزی رو که دوست داشته باشی سرنوشت واسه
گحرکت کردنش ازت سر لج میفته:
-ساااااتو…داره اون روی سگم بال
میاداااا
قدم زنان جلو رفتم.
کف دستمو به سمت کلید دراز کردم و به آرومی
چرخوندمش.
قفل درو که وا کردم مجدداً دو سه قدم عقب راهی شدم در
حالی که حس میکردم به ته خط رسیدم و دیگه هیچی
واسه از کف دست دادن ندارم.
هیچی…هیچی!
درو با لگد کنار زد و اومد داخل.
انگشتشو کنج لبش کشید و بعد قدم زنان اومد سمتم.
اونقدر جلو که دیگه فاصله ای بینمون نموند و بعد هم
کف دستشو برد بال و یه کشیده ی محکم به صورتم زد!
اون کشیده اونقدر سنگین بود که سرم باهاش کج شد.
میسوخت و گزگز میکرد اما من هیچ واکنشی نشون
ندادم.
کف کف دستشو زد به قفسه سینه ام و اضافه کرد:
-احمق بی شعور!
تلو تلو خوردم و عقب راهی شدم.
اومد جلو و اظهار کرد:
-باخودت چیفکر کردی هااان ؟ در ذهنش گذراندی عاشق
دیده و ابروت شدم که گیر و گرفتاری هاتو حل کردم
و آوردمت اینجا اون هم وقتی تهرون پر از دخترایی
که تو انگشت کوچیکه شونم نمیشی؟ هان !؟
هیچی نگفتم…هیچی!
اصل هم از اینکه حس خوبی بهم نداشته باشه دچار
احساس تاسف و شکست نشدم.
منم هیچ حسی بهش نداشتم.
هیچ حسی!
حتی نفرت!
بازوم رو گحرکت کرد و کشیدم سمت تخت وعصبی وار
شروع به درآوردن لباسهای تنم کرد.
به درآوردن تک تکشون.
و تمام اون مدت من مثل یک مجسمه از حرکت ایستاده بودم و
بدون هیچ حرف و کلمی فقط تماشاش میکردم.
اونی رو که فقط طالب تنم بود…
اونی که به قلبم صدمه زد!
به احساسم…به غرورم…
حال دیگه هیچ تنم نبود.
هیچی…
هیچی…
و این باید همون چیزی باشه که اون میخواست.
هلم داد رو تخت.
جای گرفتم و موهام دو طرفم رها شدن…
حال مثل روح شده بودم.
یه روح سفید با موهای سیاه!
پیرهن تنش رو با عجله درآورد و عصبی کوبوندش
رو زمین و بعد هم درحالی که با کمربندش ور میحرکت کرد
تند سریع و عصبی گفت:
-تا الن هر چقدر باهات مسیر اومدم بسته…
هر چقور با سازت رقصیدم بسته!
هر چقدر امون خواستی و دادم بسته!
انگار مهربونی و مدارا به تو نیومده
بازهم هیچ واکنشی نشون ندادم.
هیچ واکنشی!
به این فکر میکردم که مسیر نجاتی نیست و این
سرنوشت و زندگی منه!
اینکه به همچین حال و روزگاری بیفتم.
اینکه قربانی بشم.
قربانی نجات مادرم!
شلوارش رو دادپایین و منو دراز کرد و خیمه زد
روی تنم.
عضله هتممنقبض شدن و دوندونام روی هم سابیده
وشونه هام جمع.
رو بدنم دراز کشیده بود درحالی که دستهاش رو به
حالت تکیه گاه دو طرف بدنم قرار داده بود و زل زده
بود تو دیدههام.
از گوشه دیدههام اشک سرازیر شد.
اشکهایی که دردهام بودن.
سرش رو خم کرد که کار کثیفشو از بوسیدن لبهام
شروع کنه اما چیزی مانعش شد.
شاید اشکهام….
مکث کرد و اضافه کرد:
-هممسیریم کن و منو بیشتر از این از کف دست خودت
کفری نکن ساتین…
بازم هیچی نگفتم.
نه واکنشی…نه حرفی!
چطور میتونستم همجادهیش کنم وقتی حس و حال کسی
رو داشتم که بهش تجاوز کردن ؟
کف دست راستشو رو سینه ام گذاشت و زبونشو رو گردنم
کشید.
انگار داشت عذابم میداد
انگار داشت شلقم میزد.
سرش رو از تو گردنم بیرون آورد و لبهامو بوسید.
میخواست تبدیلش کنه به لب گراهی شدم ولی من همجادهیش
نکردم.
نگاههام رو روی هم فشرد و زمزمه کنان اضافه کرد:
“لعنت…لعنت به تو ساتین”
اینو اظهار کرد و از روی تنم کنار راهی شد و رو تخت جای گرفت
…
خم شد و از توی جیب شلوارش پاکت سیگارش رو
بیرون آورد.
درهم و پکر نخ سیگاری لی لبهاش گذاشت و بعد از
اینکه فندک رو زیرش گرفت و پرسید:
-چرا از من بدت میاد؟
سرم رو کج کردم و زل زدم به دیوار.
من ازش بدم نمیومد.
من فقط به میل داشت خودم اینجا نبودم.
جبر منو تا اینجا کشونده بود وگرنه شده بودم همون
پرنده ای که جسمش تو قفسه و روحش بیرون.
بهآرامی و خیره به همون نقطه ی نامعلومگفتم:
-من ازت بدم نمیاد….
از سیگارش کام عمیقی گراهی شد و درادامه باز این
خودش بود که خاموشی رو شکست:
-من میخوام تو خودت واسه انجام اینکار پیش قدم
بشی! اینو میفهمی !؟
من میخوام تو دوستم داشته باشی…میخوام به من فکر
کنی…
اما شدنی نبود.
چراکه نه میخواستم و نه میتونستم.
سرش رو چرخوند سمتم.
دود سیگارو فوت کرد بیرون و با زدن یه پورخند
پرسید:
-تو از پسرعموم خوشت میاد آره ؟
هوم !؟ رو امیرسام کراش داری؟
به آرومی نیم خیز شدم.
لخت بودن جلو اونی که حس میکردم هیچ جوره
محرمم نبود حس بسیار بهشدت بد و وحشتناکی بهم
میداد.
دستهام رو به صورت ضربدری جلو سینه ام گرفتم و
پاهام رو بهم چسبوندم تا قسمت ممنوعه بدنم تو دیده
نباشه.
من همچنان ساکت بودم ولی اون اضافه کرد:
-پس اگه از اون خوشت میاد بزار بهت بگم عاشق کی
شدی…
امیرسام یه حرومزادس!
مادرش یه هرزه بود و شاید هنوزهم یه هرزه باشه…
با آدمای زیادی بود…با مردهای مختلف میپرید…
ریز خندید و سیگارو بین دو انگشتش گراهی شد و از بین
اپلبهاش بیرون آورد و بعد از اینکه دود رو فوت کرد
بیرون گفت:
-مادرم میگه حتی میمیل داشته بابام رو هم اغفال کنه
اون هم وقتی که شوهر و بچه داشته !
باورت میشه !؟
یه زن کثیف و بی اصالت که هموقت با چند مرد
بود.
اصل از کجا معلوم که امیرسام بچه ی عموی من
باشه!؟
احتمال یه حرومزادس…
بچه ی یکی از اون هزاران مردی که باهاش در
ارتباط بود و هست….
اینبار بجای دیوار به خودش خیره شدم.
با اخم و دلخوری!
چرند میاضافه کرد!
چرت و پرت!
من اون زن رو خوب میشناختم چراکه یه بخشی از
کودکیم کنارش گذشت.
هیچگاه ازش بدی ندیدم.
هیچگاه ازش پلیدی و بد ذاتی و رفتار ناخوشایند نمتوجه شدم!
قشنگ بود…شاد بود…زرنگ بود..مهربون بود…
بخشنده بود و بزرگ!
یادمه هر بار با مادرم به اون خونه می حرکت کردیم یا
وقتهایی که چند روز چند روزگار پیش ننجون می موندم
اونقدر بهم لطف میکرد که وقتی میخواستم برم قلبم
میگراهی شد!
با نفرت ادامه داد:
-حال تو عاشق یه حرومزاده شدی…یه حرومزاده که
پسر یه هرزه بود و…
حرفشو قطع کردم و اظهار کردم:
-بسه دیگه! ادامه نده…بسه!نمیخوام حرفهاتو بشنوم…
میمیل داشت منو از امیرسام متنفر کنه و با حرفهاش
کاری کنه اون احساس خوبی که بهش دارم تبدیل بشه
به حس انزجار و نفرت ولی موفق نبود.
نبود چون من از کودکی تا به الن یه حس خوب
نسبت به اون داشتم.
حسی شامگاهیه به دوست داستن که روزگار به روز داشت و
عمیق و عمیقتر میشد!
از روی تخت بلند شد و گفت:
-باشه! من فقط خواستم بهت یگم از چه کسی خوشت
اومده…از چه آدم کثیفی!
خم شد.پیرهنش رو از روی زمین برداشت و حین
پوشیدنش اظهار کرد:
-بسیار بدبختی! بدبخت و رقت انگیزی که از یه
حرومزاده ی مادر خراب خوشت اومده!
و بدبختی چراکه فکر میکنی من میزارم به اون برسی
جفت کف دستهام رو گذاشتم رو گوشهام تا دیگه آواش
رو نشنوم.
علقه ای به شنیدن صوت و حرفهاش نداشتم.
حرفهایی که از سر بدجنسی و بدذاتی بود.
حرفهایی که که صرفا جهت خراب کردن شخصیت
اون بود.
نگاههامو رو هم فشردم و بیان کردم:
-راحتم بزار…لطفا!
پیرهن تنش رو مرتب کرد و بعد هم سرش رو
چرخوند سمت منی که حال نگاههام رو باز کرده بودم
و بعد هم بهآرامی گفت:
-حتی اگه ازم خوشت نیاد هم ولت نمیکنم که واسه
اون پسره بشی هلو و بپری تو گلوش… اینو یادت
بمونه
اینو اضافه کرد و با هممسیرش شماره کسی رو گحرکت کرد و
همونطور که سمت در میحرکت کرد مشغول صحبت شد:
“الو سونیا….میخوام ببینمت…امروزگار تو خونه ام”
آهی کشیدم وسرم رو با درماندگی پایین انداختم…
*امیرسام*
پنجمین نخ سیگارو لی لبهام گذاشتم و همزمان
نگاهی دوباره به بلیطم انداختم.
نمیتونستم به رفتن فکر کنم وقتی ساتو توی اون
وضعیت گیر بود!
توی سرم هزار سوال رژه میرفت…هرهر سوال
آزاردهنده.
چیکار میکنه باهاش توی اون خونه؟!
چی بهش میگه؟!
چی به خوردش میده؟
چی ازش میخواد !؟
نکنه وادارش کنه باهاش رابطه…
حتی توی ذهنم هم نتونستم این جمله رو کامل نجوا
کنم.
سرم رو خم کردم و انگشتهامو با کلفگی لی موهام
کشیدم.
نه!
علی الحساب باید بیخیال راهی شدن میشدم.
من آدم حرکت کردن نبودم اون هم وقتی خیالم از بابت ساتین
راحت نبود.
نخ سیگارو لی لبهام گرفتم و یلیط رو از وسط دو
تیکه کردم تا حتی یک درصد هم فکر و خیالم دنبالشو
نگیره.
موبایلم که روی زمین لغزید برگه ی بلیط رو رها
کردم و موبایلم رو برداشتم.
تا تماس رو وصل کردم و گوشی رو کنار گوشم نگه
داشتم صدای قد بلند صفدر بهم فهموند حتمی یه اتفاقی
افتاده:
“الو…آقا…آقا به گوشی؟ آقا پلیسا ریختن اینجا…آقا ما
نمیدونیم چیکار کنیم…آقا محشر کبری شده اینجا….”
متعجب سؤال کردم:
“پلیس !؟ پلیس واسه چی؟”
با صدای مضطربی که نشون از تشویش و
اضطرابش میداد گفت:
“آقا چمیدونم…همش تقصیر این سلداخانمه…یه مشت
الواتو میاره اینجا…
نمیدونم چه بساطیه آقا…مامورا یختن اینجا اقا به
دادمون برس”
از جا بلند شدم و سریع سریع گفتم:
“بهشدت خب بسیار خب …
الن خودمو میرسونم!”
سیگارو پرت کردم کنار و با عجله دویدم سمت
موتورم و بی سرو صوت از خونه زدم بیرون…
آوای قدمها و بدو بدو های صفدر از داخل حیاط رو
که گوش دادم دیگه به در ضربه نزدم.
یکی دو قدم عقب حرکت کردم و منتظر موندم درو باز کنه.
چند لحظه بعد لنگه ی در با یه صوتی تیز و
ناخوشایندی باز شد و صفدر تو چهار چوب توقف کرد.
تا نگاه تو نگاه شدیم گفت:
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن