رمان نارنگ

رمان نارنگ از شکیبا ظهیری یک رمان در ژانرهای رمان اجتماعی|رمان عاشقانه می باشد که سال ۱۳۹۸ در اپلیکیشن رمان کلوب منتشر شده است.

مقداری از متن رمان:

دست‌‌به‌‌سینه به دیوار کنار آسانسور تکیه داد. نگاه رضایتمندش را بالا گحرکت کرد و با تبسم به نقوش درهم گل‌‌های شاه‌‌عباسی نگاه دوخت.‌‌ پنجره‌‌های هلالی شکل کوچکی که دور‌‌تادور سقف نیم‌‌دایره‌‌ای کار گذاشته شده بودند، نور طلایی خورشید را از میان شیشه‌‌های رنگارنگ‌‌شان عبورمی‌‌دادند و دیده هر بیننده‌‌ای را خیره‌‌ی خود می‌‌ساختند. دیوارهای لابی یکی‌‌درمیان با نقوش برجسته اسلیمی و ختایی کار شده و بر کاغذ دیواری‌‌های کرم‌‌رنگ صنایع کف دستی کوچک ترکمن تک‌‌توک خودنمایی می‌‌کردند. نتایج ماه‌‌ها تلاش و خستگی‌‌اش بالأخره به بار نشسته بود. البته پیشنهاد‌‌ها و ایده‌‌های خلاقانه‌‌ی آیسو هم دراین‌‌میان بی‌‌تأثیر نبود. اگر هممسیری صادقانه و پشتکار و همتش را نداشت، محال ممکن بود چنین نتیجه‌‌ی خارق‌‌العاده‌‌ای نصیب‌‌شان شود.
ـ تو فکری…
تکیه‌‌اش را از دیوار گحرکت کرد و به‌‌سمت آیسو که با تبسمشیرینی به او نزدیک می‌‌شد، قدم برداشت. وقتی درست مقابلش ایستاد با لحنی قدرشناسانه اظهار کرد:
ـ داشتم فکر می‌‌کردم، اگه تو نبودی اصلاً نمی‌‌تونستم، تنهایی کار به این سنگینی رو به نتیجه برسونم. این مدت بسیار زحمت کشیدی.
آیسو مردمک چشمانش را چرخی داد و با پوفی که کرد در جوابش گفت:
ـ بی‌‌خیال خوشگلم، یه‌‌جوری حرف نزن که انگار خودت کشک بودی این وسط. تموم طرح‌‌ها روکه تو زدی رو کاغذ، منم یه جاهایی نظر دادم اما تجربه‌‌ی خوبی بود؛ جرأتم رو زیاد کرد.
با لبخند شیطنت‌‌آمیز و لحنی شوخ بعد از مکثی کوتاه ادامه داد:
ـ حالا اینا رو ولش کن. خوش‌‌تیب‌‌خان با معاونش دارن میان تو، لامصب یه تیپی زده که نگو. آدم دلش می‌‌خواد درسته قورتش بده.
نگاهانش گرد شد و با حیرت به او که بعد‌‌از این نطق کوتاه و هیجانی نگاه پرشیطنتش را به در ورودی دوخته بود، خیره شد. نامش را با اعتراض بر زبان راند.
ـ آیسوووو؟
جان کشیده و معنا‌‌داری که در پاسخش گفت تبسم را تا پشت لبانش آورد؛ ولی خودش را سفت گرفت و تا لب باز کرد تا جمله‌‌ای مناسب این لحن چندش‌‌آور تحویلش دهد، اجباراً با ورود دو مرد جوان ساکت شد. با مهندس صولت و آذری سلام و احوالپرسی کوتاهی کرد. آیسو را دقایقی پیش بیرون محوطه متوجه شده بودند. گلین نگاه زیرنگاهی‌‌اش را به راستین داد. آیسو حق داشت. پیراهن لی مردانه‌‌ای که تن کرده بود، زیادی روی اندام عضلانی‌‌اش خوش جای گرفته بود. آستین‌‌هایش را تا آرنج بالا زده و ساعدهای پرمو و قوی‌‌اش را سخاوتمندانه به نمایش گذاشته بود. البته که این برای او و دوستش که همواره مهندس جوان و جدی را در لباس رسمی و کت و شلوار می‌‌دیدند، تازگی داشت؛ خصوصاً که تیپ و پوشش امروزگارش او را خودمانی‌‌تر و جوان‌‌تر هم نشان می‌‌داد و کمی از آن حالت خشک و جدی‌‌اش می‌‌کاست.
ـ خانوم‌‌مهندس؟
صوتیش را که در دو‌‌قدمی‌‌اش متوجه شد، یک‌‌دفعه از جا پرید و نگاه غافل‌‌گیرش را تا چشمان پرنفوذش بالا کشید.
ـ بله.
راستین کف دستش را میان موهای سیاه و پرپشتش فرو برد و اظهار کرد:
ـ می‌‌شه یه توضیحی در‌‌مورد طرحای لابی بدین؟ هماهنگیشون با فضا که عالی شده، اما دوست دارم در‌‌مورد پیشینه‌‌ی این نقوش و ربطشون با فرهنگ ترکمن بیشتر بدونم.
گلین راضی از توجه او تند سر تکان داد و اضافه کرد:
ـ البته… حتماً، بفرمایین از این‌‌طرف تا اول از صنایع کف دستی شروع کنیم.
قبل از اینکه قدمی ‌‌بردارند پرهام کف دستی به شانه‌‌ی راستین زد و گفت:
ـ پس تا تو اینجایی، منم با خانم کلینی اتاقا رو یه نگاه بندازم.
بی‌‌حرف سری تکان داد و هم‌‌زمان با بسته شدن در آسانسور و رفتن آن دو، گلین به‌‌طرف یکی از آثار رفت و با لمس بافت آن توضیحاتش را شروع کرد.

ـ این به نمد ترکمن معروفه. برعکس جاهای دیگه که نمدمالی یه کار مردونه است، تو ترکمن‌‌صحرا زن‌‌ها این کارو انجام می‌‌دن، از پشم گوسفند درست می‌‌شه و توش از نقش‌‌های منحنی که به دیده‌‌شتری، قوچ و عقرب‌‌زرده معروفه استفاده می‌‌کنن، تقریباً در همه‌‌جا هم کاربرد داره.
بعد با تبسم برگشت و روبه نگاه خیره‌‌ی او گفت:
ـ خونه‌‌ی آناجان، مادربزرگم پر از ایناست، تو دوره‌‌ی جوونی‌‌اش خیلی درست می‌‌کرد.
راستین با تبسمی که ناخودآگاه از لحن پرهیجان او بر لبانش نقش بسته بود، کف دستی روی نمد کشید و بیان کرد:
ـ تو هم درست می‌‌کنی یا نه؟
از لحن خودمانی و صمیمی‌‌اش که در آن مفرد خطاب شده بود، جا خورد و ضربان قلبش یک‌‌دفعه اوج گراهی شد. آرام زمزمه کرد:
ـ وقتی بچه بودم، آناجان بهم یاد می‌‌داد.
اظهار کرد و نیم‌‌نگاهی تند به راستین که کف دستانش را پشت کمر در‌‌هم گره کرده و عادی و خونسرد، کمی جلوتر از او گام برمی‌‌داشت و طرح‌‌ها را با نگاه دقیقش مرور می‌‌کرد، انداخت. در ادامه‌‌ی جمله‌‌ی قبلش با خجالت افزود:
ـ تموم آثاری هم که روی دیوار نصب شدن، طراحی خودم هستن.
راستین بی‌‌آنکه تغییری در وضعیت کف دست‌‌ها و ژست ایستادنش بدهد، در حرکتی آنی روی پاشنه به‌‌عقب چرخید و روبه‌‌روی او ایستاد.
ـ واقعاً؟!
نگاه تحسین‌‌آمیزش دوباره چرخی روی دیوارها زد و در اتصال با دیدهان عسلی او لبخند‌‌زنان اظهار کرد:
ـ تمامشون؟!
گلین نگاه گیجش را از فرورفتگی‌‌های عمیق، روی صورت مردانه‌‌ی او گراهی شد. گوشه‌‌ی لبش را گزید و فروتنانه زمزمه کرد:
ـ بله، تمامشون.
راستین سری تکان داد و قلاب کف دستانش را از پشت کمر باز کرد. یکی از کف دست‌‌هایش را پیش برد و ملایم نقش روی نمد را لمس کرد.
ـ به‌شدت ظریفه… با جزئیات طرح زده شده… معلومه که به‌شدت روش کار کردی.
خب… انگار قرار بود از این پس تو خطاب شود و دفعه‌‌ی قبل مفرد خطاب شدنش هم اتفاقی نبوده است. نفسی گراهی شد و کمی جلوتر آمد. کنار راستین از حرکت ایستاد و مثل او خیره به طرح، کف دست ظریف و کشیده اش را جلو برد. با نوک انگشت اشاره، روی نقش‌‌ها و منحنی‌‌ها کشید.
ـ طراحی یه قسمت کاره، اما کف دستایی که اون رو اجرا کردند، بهش قشنگیی و جان دادن.
راستین خیره به دست سپید و ظریفی که در کنار کف دست مردانه‌‌ی خودش روی نمد قرار گراهی شده بود، پیش خودش اعتراف کرد «و البته زیبایی کف دستایی که طرح زدن هم نمی‌‌شه نادیده گراهی شد.»

رمان نارنگ

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان دل فگار

مشاهده و دانلود ←