اخطار داده بود ظریفتش را ندارد ولی اصلان گوش نکرده بود.
بدجور پا روی خط قرمز هایش گذاشته بود.
با یک حرکت یقهی اصلان را گراهی شد و به ماشین کوبید.
با آوایی که فقط به خاطر همسایه ها پایین نگه داشته بودش اضافه کرد:
_اره قراره بکشه که اینجوری خفه خون گراهی شدم.می دونی چطور می خواد خرخرمو پاره کنه؟ می خواد حضانت کسری را ازم بگیره.می خواد کاری کنه که حتی واسه دیدن بچه خودمم برم ازش اجازه بگیریم میفهمی اینووووو هااااااا؟
فشار زیر گلویش کمی زیاد بود.
_یع…یعنی چی؟ مگه اینجا قانون نداره ؟ تو پدرشی چنین کاری ازش برنمیاد!
_ندجاده این جهانی بی صاحب قانون نداره! که اگه داشت یکی مثل پدر چکاوک نمی تونست چاقو بزاره زیر گلوی بچش و جیک کسی درنیاد، اگه داشت یکی مثل پدر نامرد من نمی تونست بیاد تهدیدم کنه که اگه قبول نکنم میره دوتا مریضی دیگه میگذاره روی پروندهی پزشکیم که بعد مرگ مهتاب تشکیل شد و برام کارت قرمز میگره ؟ میدونی کارت قرمز یعنی چی؟
دستانش دیگر شل شده بودند.
کیش و مات شده از او جدا شد. باورش نمی شد….
_امکان نداره بابا همچین کاری کنه” ناباور یک دور دور خودش چرخید و موهاش را چنگ گرفت” باورم نمیشه یعنی بابا می خواد برات کارت قرمز بگیره که بگه بیماری روانی حاد داری و بتونه کسری رو ازت بگیره؟
به زور سر تکان داده….همین کافی بود که اصلان ناباور تر از قبل روی زمین بنشیند.
تند تند تکرار کرد:
_ امکان نداره امکان نداره بابا انقدر نامرد نیست…بچشی…نمی تونه چنین کاری باهات کنه…نمی تونه….
جلویش زانو زد و از کف دست بلندش کرد.
_پاشو اصلان اینجوری نکن حالم بدتر میشه….
با نگاه هایی که از اشک برق میزدند لب زد:
_بمیرم برات….چرا انقدر اذیتت میکنن….
تک خنده ای الکی زد و به شانه اش کوبید:
_پاشو برو خونه که کشته مرده نمی خوام ….من برم اون دخترو این همه ساعت تنها گذاشتم ….تا ببینم بعدا چی میشه.
سر تکان داد و مغموم به سمت ماشینش رفت.
حتی نای خداحافظی هم نداشت….صدرا هم اصراری نکرد…چه بسا اگر خودش هم چند دقیقه بیشتر می ماند شاید مثل بچه ها از درماندگی زیر گریه میزد.
ساعت از دوازده گذشته بود و هنوز صدرا برنگشته بود.
بی حوصله روی مبل قرار گرفت که با حس درد نچندان زیادی که کم کم زیر شکمش شکل می گحرکت کرد در جا به سمت کف دستشویی راهی شد.
روبه روی اینهی روشور ایستاد و ضربه ای به پیشانی اش زد.
نالان بیان کرد:
_خدایا چه غلطی کنم من….اخه الان وقتش بود...
کمد بالای روشور را گشت.چیزی جز دهان شوی و خمیر دندان و اینجور وسایل نبود.
قطعا در خانه ای که ماه ها زنی در ان وجود نداشت چیزی به نام پد بهداشتی پیدا نمیشد.
به ناچار محتاج کف دستمال کاغذی شد….
از کف دستشویی بیرون امد و به اتاقش حرکت کرد….
با حسرت نگاهی به تخت گرم و نرمش انداخت و در نهایت به گوشه اتاق راهی شد و روی سرامیک ها جای گرفت.
می هراسید کثیفشان کند. اعتباری به ان چند برگ کف دستمال نبود.
درد ناحیه شکمش هر لحظه بیشتر میشد….. بغض کرده زانو هایش را بغل گحرکت کرد.
_چکاوک حق نداری گریه کنی ها. تو که دختر ضعیفی نیستی!
سر تکان داد و پیشانی اش را به زانو تکیه داد….خودش با خودش حرف میزد.
ندرک کرد چقدر گذشت ولی با آوای باز شدن درِ هال ،حس کرد جان از تنش خارج شد…
صدرا امده بود. مطمئن بود امشامگاه ابرویش میرود.
چند دقیقه ای گذشت که در اتاق باز شد و آوای متعجب صدرا قد بلند شد….
_چکاوک،چرا اونجا قرار گرفتی؟
_همین…جوری….
حتی جرعت سر قد بلند کردن هم نداشت.
کف دست صدرا را روی سرش حس کرد….به زور سرش را بالا کشید.
به وضوح جا خوردنش را متوجه شد.
_چرا رنگت پریده انقدر، ببینم تورو….
کف دستاش در دست گراهی شد…
_دستاتم یخه که!!! مریض شدی؟
_چیزی نیست،خوبم.
_این خوبته بدت می خواد چی باشه؟ پاشو بریم دکتر ببینم چت شده یدفعه .خوب بودی که!
با بغض کف دستش را پس کشید
چرا اذیش می کرد.
_ولم کنید،نمی خوام بیام…برید بیرون می خوام بخوابم
عصبی شده بود و لحنش هیچ شبیه چکاوک همیشگی نبود… از خودش و زن بودنش بدش می امد.
صدرا با لنگه ابروی بالا رفته نگاهش کرد….چکاوک در زیستن اش پنهانکاری برای این مسئله را خوب یاد گراهی شده بود، اما صدرا که بچه نبود. بالاخره بعد این همه سال زندگی مشترک تشخیص چنین مسئله ای انقدر هم برایش سخت نبود.
کف دست زیر چانه اش گذاشت و مجبورش کرد نگاهش کند.
_ببینم نکنه ….پریود شدی؟
جوابی نداد ولی پایان حرفش مصادف شد با چکیدن اامان قطرهی اشکش.
تبسم ارام زد و قد بلندش کرد:
_عجب دختر ناز نازویی دارم من!واسه همه چی اشکش دم مشکشه!
روی تخت نشاندش.
_تازه بجز اینا خنگ هم هست….تو این وضعیت رفته رو سرامیک سرد نشسته….انگار تخت و مبل و صنقلبی رو ازش گرفتن.
بی توجه به لحن شوخش جا بلند شد و با گریه بیان کرد:
_کثیف ..هق…میشن..
_فدای سرت….بشین از جاتم تکن نخور تا برگردم….نیام ببینم باز نشستی رو اون سرامیک ها.
خودش هم جان سرپا توقف کردن نداشت.
_با….شه
بوسه ای روی موهایش نشاند و با برداشتن سویچ و کیف پول به داروخانه نزدیک خونه رفت.
متصدی دارومنزل که هم به واسطه ی معروف بودنش و هم اینجا زیستن کردنش اورا خوب می شناخت از جایش کشیده شد و احوال پرسی کرد.
زیر نگاه چپ چپ و متعجبش نوار بهداشتی و مسکن هارا برداشت به خونه برگشت.
نمی متوجه شد چرا اما بعضی از مردم فکر می کردند افراد معروف ادم نیسسریع که به نیاز های عادیشان هم واکنش نشان می دادند .
البته اگر اشتباه نمی کرد علت نگاه های امشامگاه به خاطر این بود که همه از مرگ همسرش خبر داششتابزده و برایشان عجیب بود که این ها را برای چه کسی می خواد..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن