فقط خدا می داند چقدر سخت بود ان لحظه که چکاوک با ان یک دیده گمسرور شده اش نگاهش می کرد خود را بی تفاوت نشان دهد.
قطعا بجر خوانندگی خوبش بازیگر خوبی هم بود.
بعد از خوردن نهاری که برای چکاوک مانند چند سال گذشت ،چند ساعت دیگر هم در چراگاه ماندند و کم کم عزم رفتن کردند.
تنها شانسی که صدرا در این چند ساعت اورده بود،خوابیدن اصلان از ان هم شدت خستگی بود.
حتی وقتی که می خواستند حرکت کنند به ضرب و زور او را بیدار کرد و تمام طول راه اویزان بازویش در حال چرت زدن بود.
بالاخره بعد از ان همه پیاده روی رسیدند.
اصلان بی حوصه بازویش را رها کرد و هممسیر چکاوک و گوسفند ها داخل حیاط شد.
ولی صدرا با دیدن رکس که کنار ماشینش دراز کشیده بود ،تازه یاد بی حواسی اش افتاد و دیگر داخل نرفت.
انقدر با عجله از خانه بیرون زده بود که کلا رکس را فراموش کرده بود.
رکس را از وقتی چند روزه بود و اندازه اش بیشتر از یک کف کف دست نبود خودش بزرگ کرده بود و می دانست از کف دست غربیه ها غذا نمی خورد.
زبان بسته تا این وقت روزگار گرسنه مانده بود.
**
_این بود جواب اون همه محبتی که بهت کردم ابجادهیم؟
بد کردم خواستم یک نون خور اضافی رو از سرت کم کنم. مرد مومن تمایل داشتگار از یک فرسنگی خونه تو رد نمیشه . قباحت داره ترشیده دختر رو زیاد تو خونه نگه داری،همسن و سال های این سه تا شکم هم زاییدن . اونوقت دختر فراری تو برای من ناز میکنه.
معلوم نیست چه عیبی داره که نومزد قبلیش هم که از قضا بچه ی برادر خودت بوده ولش کرده.
ابراهیم با شرمندگی سر به زیر انداخت و بیان کرد:
_رو سیاهم کدخدا. این دختر انقدر خیره سری کرده که ترسم از روزیه که پیش شما شرمنده تر از اینی که هستم بشم.تو این ابادی یه چیز زیاد دختر نجیب و سر به زیر که حاضرن با جون و قلب کنیزیتون رو بکنن.بگذرید از این دختر.
کدخدا ارنجش را به متکاهای کنار دستش تکیه داد و همان طور که مهره های تسبیح سبز رنگش را تکان می داد با ان صوتی ضمختش غرید:
_طوری حرف میزنی انگار قراره دخترت رو به سلابه بکشم.کنیز می خوام چیکار.دوتا زن دارم به اندازی کافی تو بشور و بساب و کلفتی کار بلدن. مگر به غیر از اینکه بیان کردم بیاد خانمی و کنه و برام پسر بزاد چیزی تمایل داشتم!!!
دلواپس یاغی گری هاش هم نباش چند سوای دیگه که چند شکم بزاد خوب به زندگی پایبند میشه.
توام برو خداتو شکر کن که هنوز انقدر مرد هستم که از گناه دخترت نگاه پوشی کردم و سر حرفم موندم.
هه! مرد!!!!
به چه گندی کشیده شده واژه ی مرد از وقتی که ادم هایی مثل این کفتار پیر خود را با این لقب عنوان می کردند.
سرش را تا حد ممکن پایین انداخت تا فک منقبض شده اش را نبینند.
زشت بود اگر یک کف گرگی نثار دماغ گنده اش می کرد؟؟؟
کسی که در این روستای تقریبا محروم خواننده ای به نام صدرا نمی شناخت.
نیشخندی کنج لبش نشست.
خیالش از این بابت راحت شد. حداقل دستش برای خالی کردن حرصش باز تر بود.
با گذاشته شدن دست صدرا روی کف دست مشت شده اش نگاه سرخش را به او داد.
اصلان ارام زیر گوشش پچ زد:
_اروم باش داداش…طوری که رگ گردن تو ورم کرده الانه که رسوا بشیم.مگه این ابمسیریم نگفت نباید بفهمن تو خاستگار چکاوکی.می خوای کاری کنی این لاشخور پارمون کنه.
صوتی صدرا هم ارام بود.ولی پر از خشم:
_خیلی وقته باشگاه نراهی شدم. صورتش جون میده واسه له کردن.
فقط یک مشت…. بذار یک مشت بزنم زیر چشمش یکم اروم شم. قول میدم بیشتر از یکی نشه.
_گناه داره پیرمرد.زوارش در رفته الان بگیری بزنیش میفته میمیره خونش میوفته گردنت .
نفسش را حرصی بیرون داد و از بین لبان چفت شده اش غرید:
_عقیم چی؟؟؟؟عقیمش که دیگه میتونم بکنم. بیبن از همین زاویه که روبه رومه پامو ۲۰ درجه به چپ بچرخونم کارش تمومه.تا اخر عمرش از داغ زن و زن گحرکت کردن میره.
اصلان خنده اش گحرکت کرده بود.
با همان خنده ای که سعی در کنترلش را داشت اضافه کرد:
_نه داداش من . بدبخت تو دار جهان قلبش به همین یه چیز خوشه که دم به دقیقه زن میگیره. اینو ازش بگیری امید به حیاتش به فنا میره جوون مردم افسره میشه.
دیده غره ای به اصلان که حرف هایش را به شوخی گحرکت کرده بود حواله کرد.
تمام حرف هایش جدی بود و خودش یقین داشت در اینده ای نزدیک قرار است انها را روی شخص مورد نظر پیاده کند. به قاما دیر و زود داشت اما سوخت و سوز نداشت.
دوباره حواسش را به جمع داد. باید
می مشاهده کرد نتیجه ی این بیان کرد و گوی مسخره چه میشد.
ابمسیریم دیگر به التماس افتاده بود.
_خدا از بزرگی کمتون نکنه .انشاا… هزار سال سایتون بالا سر این مردم باشه. بیایید این بارم بزرگی کنید از خیر و شر این ننه مرده بگذرید. این دختر اصلا لال شده. نمی تونه حرف بزنی. یک ادم لال چیزی جز دردسر براتون نداره.
صدای فریاد خشمگین کدخدا قد بلند شد:
_ابمسیریم نزار حرمت نون و نمکی که خوردیم رو بشکنم. دو تا جوون برداشتی با خودت اوردی که هی حرف بی حساب تحویل من بدی؟ الان هم برو و به عیالت بگو اماده باشن فردا میاییم دخترت رو می بریم. بعدشم زبون زن جماعت بلای جونه .میگی لاله ،خوب هزار بار شکر خدا .ای کاش سکینه و کبرا هم لال بودن تا کمتر به جون هم میپردن. حالا هم پاشو برو که حوصله ندارم.
ابرهیم دیگر لام تا کام حرفی نزد.
به اندازه ی کافی غرور و شخصیتش به خاطر چکاوک لگد مال شده بود.
اصرار بیجا دیگر جایز نبود.
همان چند ساعت پیش که به دنبال چند تن از ریش سفیدان ابادی رفته بود به او تذکر داده بودند که کارش نتیجه ای جز کوچک شدن خودش ندارد و انها هم حاضر به همراهی او نیسسریع باید غید این قضیه را می زد.
ولی افسوس که نتوانست در مقابل اصرار های مردی که ادعای
عاشقی می کرد مقاومت کند .
با سری افتاده عزم رفتن کرد که به تبعیت از او اصلان و صدرا هم کشیده شدند.
صدرا قبل از خارج شدن از آن خونه ی کاهگلی فقط برای چند ثانیه برگشت و پوزخند ترسناکی نثار کدخدا که همچنان با غرور به متکا تکیه داده بود و زحمت بلند شدن به خودش نداده بود زد.
پوزخندش در حد یک هشدار بود. هشداری که حتی کدخدا هم متوجه ی ان نشد.
صدرا مهربان بود .قلبرحم بود. اما در عوض همه این ها دشمن بدی هم بود.
فقط کافی بود از کسی بی قلبیل یا با قلبیل بد ببرد. تا ان شخص را به خاک سیاه نمی نشاند دست بردار نبود.
خود خواهی بود ولی او هم صدرا بود. مگر می شد صدرا محرابی با ان همه دبدبه و کبکبه چیزی بخواهد و انجام نشود؟؟؟؟
***
عفت نیشگون نسبتا محکمی از ران پایش گراهی شد که آخِ نامفهمومی از لبانش خارج شد.
_ذلیل شده حیا نکردی با دوتا مرد غریبه رفتی کوه و کمر. حتما خبرت رو باید از در و همسایه بشنوم.
شانس اوردی آقات و جابر سر زمین بودن وگرنه این بار دیگه راستکی سرتو بیخ تا بیخ می بریدن.
نمی دونم چی داری که با این همه خبط و خطا بازم می خوان برات سور سات مسیر بندازن.
از حرف هایش سر درنمی اورد.به چه مناسبت قرار بود برایش جشن بگیردند.
نفش عمیقی کشید که بوی بره کباب مشامش را قلقلک داد.
چقدر گرسنه بود.
عفت سینی گله پاچه ی گوسفندی که پدرش برای پذیرایی از اصلان و صدرا سر بریده بود جلویش گذاشت.
از یک طرف به خاطر مهمان نوازی پدرش خوش حال بود و از طرفی دیگر تصویر ان قطره اشکی که از گوشه ی نگاه گوسفند وقتی که سرش را بریدند چکید ،عذابش می داد.
چقدر شبیه هم بودند.
_حواست کجاست دختر…. این کله پاچه رو پاک کن بعد بیا دو لقمه غذا بخور یکم گوشت بگیری.حداقل کدخدا قلبش بکشه نگات کنه.
پس قصه ،قصه ی شور بختیش بود.
لعنت بر این کدخدا. دیگر چه می تمایل داشت از جانش.
مگر همه انگشت اتهام را به سوی او نگراهی شده بودند و هرزه و خراب خطابش می کردند!!!!!
پس دیگر یک دختر هرزه به چه کار کدخدای ابادی، که همه ی مردم به احترامش دولا و راست می شدند می امد.
اشک از چشمانش شروع به چکه کردن کرد.
پاچه ی گوسفند را درون قابلمه اب جوشِ روی اتش زد .
داغ بود.به سختی مو هایش را با یک دست می کند.
_فرز باش دختر…. دیر بجنبی دیگه موهاش کنده نمیشه یه کف دست کله پاچه رو به ضرر می زنی. زود باش کلی کار ریخته رو سرمون .فردا صبح باید بری حموم. ننه ی خرابت که گور به گور شده همه دردسرات افتاده گردن من. اما اگه خدا بخواد فردا دیگه از شرط راحت میشم.
اینبار هق زد.
الحق که زبان نولیدی اش مانند نیش مار زهر اگین بود.
به خودش بدو بیجاده می اظهار کرد هیچ باکش نبود. دیگر چرا تن مادرش را در گور می لرزاند؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن