– میل خودته پس من میرم .
یهو از حرفی که زدم پشیمون شدم . گفتم :
– خوب بیا کمکم کن .
– خواهش میکنمش و نشنیدم !
– عمرا ازت خواهش کنم !
خندید و بیان کرد :
– باشه اشکال نداره میبخشمت .
پسر پررو . نگاهی به محتویات یخچال انداخت و بعد سبزی های سرخ شده ای که فریز کرده بودن و با بسته های گوشت در آورد اضافه کردم :
– چی میخوای بپزی ؟
– قرمه سبزی .
– من چیکار کنم ؟
– برو پیاز بیار خورد کن .
به حرفش گوش دادم . خبری از غرور و تکبر نبود دیگه . خیلی دوستانه داشتیم کنار هم کار میکردیم . در واقع همه ی کارارو رادمهر میکرد و من بیشتر کارای جانبی رو انجام میدادم . توی این مدتی که کار میکردیم سیما جون ۲ بار بهمون سر زد و وقتی جفتمون و مشغول کار میدید سر خوش و شاد از آشپزخونه بیرون میرفت . وقتی چهره ی شادش و میدیدم یاد تبسمای معنی دار مامانم میفتادم وقتی که من و رادمهر و کنار هم میدید . چقدر ناراحت بودم که این خوشیشون و چند روزگار دیگه باید خراب میکردیم .
انگار هی با هر تلنگری من بر میگشتم به تصمیمی که برای زندگیمون گحرکت کرده بودیم . نمیدونستم موضع رادمهر چیه . یه لحظه جدی بود و سرد و مصمم برای طلاق ولی یه لحظه به نظر خیلی خودمونی و نزدیک میومد . جوری که فکر میکردم اصلا به فکر جدایی نیست . درست مثل الان که کنارم وایساده بود . نگاهم خیره مونده بود بهش و غرق فکر و خیالام بودم . یه لحظه به طرفم برگشت و با دیدن من که بهش زل زدم یه لنگه ابروش و بالا انداخت و بیان کرد :
– غذاها !
نگاهم و کف دستپاچه ازش گرفتم سرگرم کارم شدم زیر لب آوازی رو داشت زمزمه میکرد گوشام و خوب تیز کردم تا بشنوم . آواش واقعا خوب بود :
سردی نگاه بشکن …فاصله سزای ما نیست
تو بمون واسه همیشه…این جدایی حق ما نیست
بودن تو آرزومه…حتی واسه یه لحظه، می میرم بی تو
خوندن من یه بهانه است، یه سرود عاشقانه است
من برات ترانه می گم، تا بدونی که باهاتم
تو خود قلبیل بودنم، بی تو شامگاه سحر نمی شه، می میرم بی تو
با شنیدن این آهنگ نگاهم به طرفش کشیده شد دوباره . چرا این آهنگ و خونده بود ؟ انگار این آهنگ داشت قصه ی مارو میاظهار کرد . اونم به سمت من برگشت نگاهامون تو هم قفل شده بود انگار هیچ کس جرات جم خوردن نداشت .
آوای سیماجون جفتمون و به وقت حال برگردوند :
– در چه حالین ؟ خیلی خسته شدی مُوژان جان .
سریع نگاهامون و از هم گراهی شدیم و رادمهر دستپاچه از آشپزخونه بیرون راهی شد . تبسم کم جونی به سیما جون زدم و گفتم :
– نه من که کاری نکردم . شما بفرمایید الان میز و میچینم .
– ممنون عزیزم .
سیما جون بیرون رفت . کف دستی به پیشونیم کشیدم گر گحرکت کرده بودم . حالا چرا فرار کرد ؟ غذاها دیگه کار خاصی نداشت میز و با حوصله و دقت چیدم و بعد غذاهارو کشیدم . همه رو سر میز دعوت کردم . سیما جون با دیدن میز تبسمی زد و بابا هم با خنده گفت :
– عجب عروس کدبانویی . مرسی دخترم زحمتت دادیم امشب
– نه این چه حرفیه بابا . بفرمایید میل کنین .
رادمهر که کنارم قرار گرفته بود سرشو آروم کنار گوشم آورد و اظهار کرد :
– تورو خدا یه اسم از من نبریا ! همه اش و خودت درست کردی .
با این حرفش تبسمی به روی لبم قرار گرفت ولی جوابی بهش ندادم و مشغول خوردن شدیم .
در حین شام مدام مولین و بابا از کف دست پختم تعریف میکردن و من خجالت زده سرم و پایین مینداختم رادمهر هم مدام ریز ریز میخندید .
بالاخره میز شام هم جمع شد بدجور خوابم میومد ولی روم نمیشد بگم . منتظر بودم رادمهر خداحافظی کنه و بره ولی با خیال راحت همون جا نشسته بود . بالاخره سیما جون چشمای خواب آلودم و غافلگیر کرد و بیان کرد :
– خسته ای دخترم ؟
سعی کردم پلکام و باز کنم هممدت چشمای رادمهر و بابا هم به سمتم برگشت اظهار کردم :
– نه زیاد .
بابا گفت :
– خوب دخترم بلند شو برو بخواب . سیما جان بهش یه کف دست لباس بده راحت باشه .
سیما جون از جاش بلند شد و گفت :
– بیا بریم عزیزم
از خدا خواسته به دنبال سیما جون به جاده افتادم . به طرف کمد خودش حرکت کرد و بیان کرد :
– یه لباس خواب داشتم برام کوچیک بود اصلا نپوشیدمش خدا کنه اون و پیدا کنم بهت بدم .
بالاخره بعد از کلی گشتن لباس خواب صورتی رنگی رو به دستم داد و گفت :
– بیا عزیزم این و بپوش که راحت باشی .
– ممنون مامان . کجا بخوابم ؟
– میتونی تو اتاق رادمهر بخوابی عزیزم .
تشکر کردم . به پذیرایی راهی شدم و شب بخیری اضافه کردم بعد به سمت اتاق رادمهر راهی شدم . لباسام و با لباس خوابی که سیما جون بهم داده بود عوض کردم . توی دلم خندم گراهی شد عجب لباس خوابی بود . هیچ جارو نداشت ! خوش به حال بابا ! با خنده جلوی آینه وایسادم و نگاهی به خودم کردم . درست اندازم بود . پیمسیرن کوتاهی بود که تا روی رونم و بیشتر نمیگراهی شد . بالای لباس هم برای آستین فقط دو تا بند خیلی باریک داشت !
چراغ و خاموش کردم و به طرف تخت دو نفره ای که توی اتاق قرار داشت رفتم و زیر پتو خزیدم . چقدر خسته بودم . دیدهام و بسته بودم که آوای در شنیدم . آروم دیدهام و باز کردم و رادمهر و دیدم . با دیدن دیدهای بازم چراغ و روشن کرد پتو رو دور خودم پیچیدم و تو تخت جای گرفتم اضافه کردم :
– اینجا چیکار میکنی ؟
– کجا باید بخوابم پس ؟
– من چه میدونم یه جای دیگه .
– خیلی خستم مُوژان تورو خدا الکی بحث نکن .
– چه بحثی ؟ میگم برو بیرون بخواب .
– نمیخوام اصلا تو اومدی توی اتاقم خودتم برو بیرون بخواب .
– بچه نشو رادمهر .
شونه هاش و بالا انداخت . کف دستش به سمت دکمه های بلوزش رفت چشمام و بستم و بیان کردم :
– رادمهر برو .
– چند دقیقه چشمات و ببندی لباس پوشیدنم تموم میشه .
نگاهام و بیشتر روی هم فشردم بعد از چند دقیقه بالا رفتن پتو رو حس کردم دیدهام و باز کردم و رادمهر و دیدم که پشت به من رو تخت خوابیده با حرص اظهار کردم :
– رادمهر حداقل برو روی راحتی بخواب .
– من که پشتم بهته . راحت بخواب اصلا فکر کن من اینجا نیستم .
– مگه میشه آخه ؟
وقتی دیدم جوابی بهم نداد غرغری کردم و سرجام خوابیدم . ولی پتو رو سفت دور خودم پیچیده بودم . حضور رادمهر خواب و از سرم پرونده بود .
هی سر جام غلت زدم ولی خوابم نمیبرد حضور رادمهر و بوی تند عطرش نمیذاشت هیچ جوری آروم بگیرم و بخوابم . آخر سر رادمهر از اون همه وول خوردن من به حرف اومد . همونجوری که پشتش بهم بود اظهار کرد :
– میشه انقدر جابه جا نشی بذاری من بخوابم ؟
– جام عوض شده نمیتونم راحت بخوابم .
با لحن شیطون بیان کرد :
– میخوای برات لالایی بگم ؟
– لازم نکرده خودم میتونم بخوابم .
– پیشنهاد بود بالاخره . بازم میل خودته .
هنوزم پشتش به من بود به سمتش چرخیدم . عاشق شدم از پشت بغلش کنم و تا صبح توی همون حالت بمونم ولی کار غیر ممکنی بود . چرا غیر ممکن ؟ اون شوهرم بود غیر از اینه ؟ بگیر بخواب مُوژان این فکرارو از سرت بیرون کن . با نارضایتی چرخی زدم و مجدداً پشتم و بهش کردم .
چشمام و بستم تا بتونم بخوابم ولی نمیشد . دوباره دیدهام و باز کردم و این بار طاقباز خوابیدم . نگاهام و به سقف دوختم . انقدر پتو رو دور خودم پیچیده بودم و تقلای بیخود کرده بودم که گرمم شده بود . ولی همچنان پتو رو سفت دور خودم پیچیده بودم .
رادمهر تکونی خورد وحشت کردم یهو دلم شتابزده سریع شروع به زدن کرد . ولی اونم طاقباز شد و کف دستاش و زیر سرش گذاشت و نگاهاش و باز کرد . میتونستم بالا تنه ی لختش و ببینم . اظهار کردم :
– تو که اضافه کردی پشتت و بهم میکنی و میخوابی .
– نمیتونم اونجوری بخوابم .
– نکنه توام بی خوابی به سرت زده ؟
– آره فکر کنم منم جام عوض شده بی خواب شدم !
با تمسخر گفتم :
– دیدهات و بیشتر باز کن اینجا یه وقتی اتاقت بوده .
شونه هاش و بالا انداخت و گفت :
– ولی حالا یکی از اتاقای خونه ی بابامه !
یهو از دهنم در راهی شد و اضافه کردم :
– چقدر گرمه !
رادمهر نگاهی بهم کرد و اضافه کرد :
– یکم اون پتو رو بکش پایین تر خنک میشی .
پتو رو سفت تر گرفتم و اضافه کردم :
– من راحتم . عادت دارم پتو رو دور خودم بپیچم .
– عادت داری یا میترسی من بهت دست درازی کنم ؟
با یکی از کوسنا زدمش و گفتم :
– چقدر تو پررویی رادمهر . فکر میکنی جراتش و داری ؟
خندید و بیان کرد :
– هیچ وقت با یه مرد اینجوری حرف نزن . اونم این موقع شامگاه درست کنارش توی تخت !
از حرفش یکم ترسیدم ولی به روی خودم نیاوردم نباید کم میاوردم بیان کردم :
– تو نمیتونی بهم دست بزنی .
با همون تبسمی که روی لبش بود گفت :
– چرا نمیتونم ؟ تو زنمی و قانونا میتونم بهت کف دست بزنم !
– ولی رابطه ی ما فرق داره .
– میتونیم رابطمون و مثل همه ی زن و شوهرا بکنیم .
لحنش آروم و یه جور خاصی شده بود . نگاهی بهش کردم و بیان کردم :
– رادمهر برو روی مبل بخواب .
– مگه دیوونم تورو اینجا ول کنم برم روی مبل بخوابم .
معلوم بود برای اینکه حرصم و در بیاره اینجوری حرف میزد با اخمای تو هم اظهار کردم :
– رادمهر اینجوری حرف نزن .
یکم خودش و به سمتم کشید و گفت :
– چجوری عزیزم ؟
یکم ازش فاصله گحرکت کردم و اضافه کردم :
– همینجوری که الان داری حرف میزنی .
مجدداً بهم نزدیک تر شد و هیچی نبیان کرد . بی هوا یکم دیگه عقب رفتم و نزدیک بود از تخت پرت شم پایین ولی رادمهر سریع کف دستم و گراهی شد و کشید . نفس عمیقی کشیدم ولی به خودم اومدم و دیدم توی آغوش رادمهرم . تازه پتو هم از روم کنار حرکت کرده بود . آروم اضافه کردم :
– ممنون حالا دیگه ولم کن .
نگاهی بهم کرد و تبسمی زد بعد سرش و به یه طرف دیگه برگردوند و حلقه ی کف دستاش و شل کرد به آرومی از توی بغلش بیرون اومدم . همون یه ذره لباس خوابم راهی شده بود بالا . با حرص لباس و درست کردم و زیر پتو رفتم . اینم لباس بود سیما جون بهم داده بود ؟
رادمهر بازم خندید بیان کردم :
– چی انقدر خنده داره ؟
– اینکه بالاخره قلبیل سرمای شدید و عادت پتو پیچی جناب عالی رو فهمیدم !
– خودت و مسخره کن .
مجدداً خندید گفتم :
– اصلا تقصیر سیما جونه با این لباسی که بهم داده .
اضافه کرد :
– دیوونه تو از من خجالت میکشی ؟ من که شوهرتم !
– آره ولی دو هفته ی دیگه چه نسبتی باهام داری ؟
حرفی نزد نگاهش و به سقف دوخت و خیلی آروم بیان کرد :
– مطمئن باش تا خودت نخوای و از روی عشق نباشه من کاری بهت ندارم . پس بهتره با این پتو پیچی هات خودت و عذاب ندی و راحت بخوابی . شب بخیر .
مجدداً پشتش و بهم کرد . اینکه تا همین الان داشت میخندید یعنی با حرفم ناراحت شد ؟ نفسم و پر صدا بیرون دادم و پتو رو یه کمی پایین تر کشیدم از گرما نفس کشیدن برام سخت شده بود . البته خودم میدونستم که این کارا مال سر شامگاهه زیرا عادت داشتم انقدر توی تختم وول میخوردم که معمولا صبح که میشد هیچ پتویی روم نمیموند . توی دلم خدا خدا کردم که صبح من زودتر از رادمهر از خواب بیدار شم که اگه همچین گندی زده بودم خودم درستش کنم .
ولی دلم از طرفی برای غمگینی رادمهر گحرکت کرد . وقتی میخندید روحیه میگراهی شدم . ولی الان ناراحت و مغموم پشت به من خوابیده بود .
کف دستم و پیش بردم تا روی شونش بذارم ولی تا نصفه کف دستم و برگردوندم منم با کلی کلنجار پشتم و بهش کردم و سعی کردم بخوابم .
دیدهام و بستم صوتی نفساش و میشنیدم و همین آرومم میکرد . توی ۱ قدمیم خوابیده بود ولی از هر غریبه ای با هم غریبه تر بودیم . بار دیگر فکر اینکه تا دو هفته ی دیگه همه چی تموم میشه اشک به دیدهم نشوند .
****
کم کم دیدهام و باز کردم نور توی اتاق افتاده بود نگاهی به کنارم کردم رادمهر به روی شکم خوابیده بود و کف دستش و دور من انداخته بود پتو از روش کنار حرکت کرده بود . نگاهم به خودم افتاد خداروشکر این بار مثل اینکه درست خوابیده بودم زیرا پتو هنوزم روم بود . پتوش و صاف کردم و روش کشیدم . چند لحظه خیره شدم به صورتش . اصلا بهش نمیخورد انقدر سرد و یخی باشه .
آروم دستش و از دور خودم برداشتم و سریع از تخت پایین اومدم گوشه ی اتاق زود لباسام و عوض کردم و بیرون راهی شدم . تازه نگاهم به ساعت افتاد ۱۰ و نشون میداد . از آشپزخونه صوت میومد به سمت آشپزخونه رفتم و سیما جون و مشغول چیدن میز صبحانه دیدم آروم سلام کردم با شنیدن آوام به سمتم برگشت و اضافه کرد :
– سلام صبح بخیر عزیزم . خوب خوابیدی ؟
لبخند زدم و اضافه کردم :
– ممنون .
– دیگه الان میخواستم بیام آواتون کنم چه خوب که خودت بیدار شدی . بی زحمت برو رادمهر و آوا کن دخترم .
نگاهی اضافه کردم و مجدداً به سمت اتاق رفتم . قبل از اینکه رادمهر و بیدار کنم توی آینه نگاهی به خودم کردم . وقتی از ظاهر خودم مطمئن شدم به سمت رادمهر رفتم کف دستم و جلو بردم و تکونی بهش دادم و آروم گفتم :
– رادمهر . . . رادمهر بیدار شو . . .
چشماش نیمه باز شد ولی بار دیگر خوابید . دوباره صداش کردم و بالاخره از جاش کشیده شد نگاهی به اطراف و بعد به من انداخت . لبخندی نا خودآگاه روی لبم قرار گرفت گفتم :
– مولین میز صبحانه چیده .
– ساعت چنده ؟
– 10
– دیرم شد . چرا زودتر بیدارم نکردین ؟
– ناضافه کرده بودی زود بیدارت کنیم .
از توی تخت سریع بلند شد دوباره نگاهم به بدنش افتاد سرم و به سمت دیگه ای چرخوندم لباساش و پوشید اضافه کردم :
– میری مطب ؟
– آره دیرمم شده . امروزگار میری خونتون ؟
– آره .
– پس حاضر شو میرسونمت سر راه .
– نه ممنون خودم میرم توام دیرت شده .
– اضافه کردم میرسونمت مُوژان .
شونه هام و بالا انداختمو منم مانتو و شالم و پوشیدم . هول هولی صبحانه خوردیم و از سیما جون خداحافظی کردیم . هر چی بهم اصرار کرد که امروزم بمونم قبول نکردم . از خودم مطمئن نبودم که بتونم بازم کنار رادمهر بمونم و اتفاقی نیفته !
سوار ماشین رادمهر شدیم با سرعت رانندگی میکرد اضافه کردم :
– اگه خیلی دیرت شده من میرم خودم .
– بیان کردم که میرسونمت چرا انقدر اصرار داری خودت بری ؟
همونجوری که از ترس تصادف دستگیره ی ماشین و چسبیده بودم گفتم :
– آخه جونم و دوست دارم !
تبسم محوی زد و یکم سرعتش و کم کرد . تا خونه حرفی نزدیم . وقتی جلوی در خونه داشتم پیاده میشدم بیان کرد :
– مُوژان ؟
به سمتش برگشتم و گفتم :
– بله ؟
توی نگاهاش چیزی بود که من نمیفهمیدمش . گنگ و پرسشگر نگاهش کردم . یه کمی بهم خیره شد و بعد نگاهش و ازم گراهی شد و بیان کرد :
– یکم بیشتر فکر کن . سرسری و از روی لجبازی جوابی بهم نده . واسه ی دو هفته ی دیگه رو میگم .
تپش دلم بالا حرکت کرد . چه جوابی ازم میخواست . اومدم چیزی بگم که سریع گاز داد و حرکت کرد .
بالاخره بعد از چند دقیقه به خودم اومدم و داخل خونه رفتم . منظورش چی بود که بیان کرد بیشتر فکر کن ؟
کلافه لباسام و در آوردم اول از همه باید دوش میگحرکت کردم .
بعد از اینکه دوش گحرکت کردم روی مبل لم دادم و فکر کردم . مگه تصمیم و به عهده ی من نذاشته بود ؟ مگه من دوستش نداشتم ؟ پس چرا باید با لجبازی زندگیم و دوباره خراب کنم ؟ یه بار تصمیم بچه گانه گحرکت کرده بودم بس نبود ؟
یه آوایی بهم میگفت ” پس غرورت چی ؟ اگه پست بزنه میخوای چیکار کنی ؟ میخوای التماسش کنی تا از اینی که هست مغرور تر بشه ؟ “
نه رادمهر این کار و باهام نمیکرد . رفتارش ضد و نقیض بود با کف دست پس میزد با پا پیش میکشید نمیفهمیدم منظورش از این کارا چیه . کلافم کرده بود . واقعا اگه بهم علاقه داشت پیشنهاد طلاق میداد ؟
نفسم و پر صوت بیرون دادم و کلافه کف دستم و بین موهام بردم . کاش میشد رادمهر حرفی بزنه تا بتونم تصمیم خودم و بگیرم . هر روزگار که میگذشت بهش احساس وابستگی بیشتری میکردم . قلبم میتمایل داشت بیشتر کنارش باشم . ولی وقتی یهو تبدیل به رادمهر سرد و بی احساس میشد قلبم میخواست تا جایی که میشه ازش دور بشم . . .
قلبم هوای مولین و بابارو کرد سریع گوشی رو برداشتم و به بابا زنگ زدم اظهار کرد که فردا شامگاه جاده میفتن سمت تهران . خرسند بودم از اینکه زود برمیگردن . زیاد طاقت دوریشون و نداشتم مخصوصا الان که توی شرایطی بدی قرار داشتم . کاش سوگندم میومد تهران حداقل میتونستم باهاش حرف بزنم .
به نظر خودم سوگند منطقی تر و عاقل تر از من بود . گوش شنوای خوبی داشت و همیشه هم بهترین پیشنهادارو میداد . البته بیشتر پیشنهادایی که میداد و معمولا من انجام نمیدادم مثل همین قضیه ی عروسی ولی بعدش فهمیدم که چقدر حق با سوگند بوده .
قلبم براش تنگ شده بود !
برای اینکه کمتر فکر و خیال کنم به اتاقم راهی شدم و مشغول تمیز کردنش شدم . خیلی وقت بود که تمیز کاری اساسی نکرده بودم . در کمدم و باز کردم همه ی وسایل و یه جوری چپونده بودم اون تو ! کنار کمدم نشستم و مشغول مرتب کردنش شدم .
نگاهم به کارتی افتاد که برای تولد احسان خریده بودم . بازش کردم و مجدداً خوندمش . واقعا حسم اون موقع به احسان چی بود ؟ چرا اینجوری شده بودم ؟ انگار ورق برگشته بود . دیگه این کارت به دردم نمیخورد . پارش کردم و ریختمش دور . انگار با دور ریختن اون کارت اون یه ذره علاقه ای هم که ته دلم به احسان مونده بود رو هم ریخته بودمش دور !
چند ساعتی سرگرم کار بودم . وقتی به خودم اومدم که صدای شکمم در اومده بود نگاهی به ساعت کردم ۴ بود . از جام قد بلند شدم و به سمت تلفن رفتم . برای خودم پیتزا سفارش دادم و مجدداً برگشتم سر کارم .
نیم ساعت بعد پیتزام رسید . پولش و دادم و مشغول خوردن شدم . مجدداً تردید به دلم افتاد . شاخه گلی از توی گلدون روی میز برداشتم و به کف دست گرفتم . یاد بچگیام افتادم . گلبرگای گل و می کندم و میاضافه کردم
– طلاق میگیرم . . . طلاق نمیگیرم . . . طلاق میگیرم . . . طلاق نمیگیرم .
به آخرین گلبرگ رسیدم :
– طلاق نمیگیرم .
مثل بچه ها ذوق کردم . ولی چیزی طول نکشید که ذوقم کور شد . اگه به این چیزا بود که الان باید با احسان ازدواج میکردم ! یادم نمیره وقتی بچه بودم برای اینکه بفهمم احسان دوستم داره یا دوستم نداره گلارو پرپر میکردم . همیشه هم آخرین گلبرگ دوستم داره میشد ! چقدر شاد میشدماحساسم جوری بود که انگار خودش بهم ابراز عشق کرده . نیشخندی زدم و از جام بلند شدم . این کارا فایده نداشت خودم باید فکری میکردم . . .
تا شب انتظار داشتم که رادمهر بهم زنگ بزنه یا سراغی ازم بگیره ولی هیچ خبری ازش نبود . از یه طرف آزرده شدم ولی از طرف دیگه بهش حق دادم . شاید میتمایل داشت بهم زمان بده تا فکر کنم ! روی تختم دراز کشیدم داشتم دیشامگاه و با امشامگاه مقایسه میکردم . بالشم و توی بغلم گحرکت کردم و سعی کردم بخوابم .
مامان جیغ میکشید بابا با کف دستپاچگی سعی میکرد ماشین و نگه داره ولی لعنتی ترمزش بریده بود داشتن تصادف میکردن . نه یکی کمکشون کنه . خدا تو کمکشون کن . محکم خوردن به یه کامیون . بابا با سر خونی افتاده بود رو فرمون مامان هم گردنش از پنجره ی ماشین بیرون افتاده بود . قد بلند فریاد میکشیدم و کمک میمیل داشتم ولی توی اون جاده ی سوت و کور انگار کسی نبود که به دادم برسه . زجه میزدم . به سختی تن نیمه جونشون و از ماشین کشیدم بیرون سرشون و تو بغلم گحرکت کرده بودم . سرد سرد بودن نبضشون دیگه نمیزد . نه نباید من و اینجا تنها میذاشتن . با فریاد اسمشون و آوا میزدم . تورو خدا قد بلند شین یه نگاه به دخترتون بندازین . مولین تو نباید بری . تکونشون میدادم ولی اصلا عکس العمل نشون نمیدادن از خودشون .
فریادی کشیدم و از خواب پریدم . واقعا گریه کرده بودم . صورتم خیس از اشک بود . نفس نفس میزدم . نگاهی به اطرافم کردم وقتی مطمئن شدم که خواب میدیدم تازه به خوابم فکر کردم . این چه خوابی بود که من دیدم ؟ بدنم عرق سرد کرده بود . پاهای لرزونم و تکونی دادم و از تخت اومدم پایین . به سمت سرویس بهداشتی راهی شدم و به صورتم آب زدم . خدارو شکر کردم که همش یه خواب بوده .
لیوانی آب خوردم . تازه انگار از شوک بیرون اومده بودم . میمیل داشتم به بابا زنگ بزنم ولی نگاهی به ساعت کردم ۳ نیمه شامگاه و نشون میداد . منصرف شدم و به سمت تختم حرکت کردم . صبح بهشون زنگ میزدم .
صحنه های خوابم یه لحظه هم از جلوی نگاهم کنار نمیراهی شد . قلبشوره ی بدی به جونم افتاده بود .
خوابم نمیبرد کاش یکی الان پیشم بود . ترسیده بودم . روی تختم جای گرفتم و به دیوار رو به روم خیره شدم . بعد از چند دقیقه بار دیگر پلکام سنگین شد و خوابیدم . ولی تا صبح بارها و بارها با وحشت از خواب پریدم .
حدودای ۹ صبح بود که تلفن و برداشتم سریع شماره ی بابا رو گرفتم با دومین بوق صوتش توی گوشی پیچید انگار نفسم تازه سر جاش اومده بود اظهار کردم :
– سلام بابا .
– سلام دختر گلم . خوبی ؟
– مرسی بابا شما خوبین ؟ مولین خوبه ؟
– آره عزیزم ما هم خوبیم . چرا کف دستپاچه ای ؟
– بابا دیشامگاه خواب بد دیدم .
– چه خوابی بابا ؟
خواب و مو به مو برای بابا تعریف کردم . خندید و اظهار کرد :
– یه خوابی بوده حالا دخترم مضطرب نباش . ماشین سالم سالمه . امشامگاه حرکت میکنیم .
– نمیشه یا الان مسیر بیفتین یا فردا صبح ؟ شب جاده خطرناکه رانندگی نکنین بهتره .
– من این همه شامگاه رانندگی کردم چیزیم نشده . مضطرب نباش مُوژان .
– حالا من خواب دیدم تورو خدا ظهر رانندگی کنین . ماشینتونم یه تعمیر ببرین ترمزاش سالم باشه .
بابا بار دیگر خندید و اضافه کرد :
– باشه عزیزم . برم به مولینت بگم ظهر مسیر بیفتیم .
– مولین هست اون ورا ؟ میخوام باهاش حرف بزنم .
– نه عزیزم مامانت نیست الان تا شامگاه میرسیم خونه میتونی باهاش حرف بزنی .
– باشه پس ظهر مسیر بیفتینا .
– دیده بابا .
– پس فعلا خداحافظ .
– خداحافظ .
بعد از اینکه گوشی رو قطع کردم بازم اضطراب داشتم . برای جفتشون صدقه گذاشتم تا رفع بلا بشه ازشون ولی قلبم آروم نمیشد . کاری هم از کف دستم بر نمی اومد جز اینکه منتظر باشم تا بیان خونه . انقدر داشتم به خوابم فکر میکردم که ذهنم از همه جا پرت شده بود .
تلفن زنگ خورد سریع به سمتش راهی شدم و جواب دادم . آوای گرم رادمهر توی تلفن پیچید :
– سلام
با همون اضطراب و کف دستپاچگی جوابش و دادم انگار متوجه شد چراکه گفت :
– چیزی شده مُوژان ؟ مضطرب به نظر میرسی .
– نه چیزی نشده .
– دیشب خوب خوابیدی ؟
دوباره یاد دیشب و خوابی که دیده بودم افتادم . با آزردهی اضافه کردم :
– نه دیشب خواب بدی دیدم . همش دلواپسم امروز .
– خواب ؟ واقعا به این چیزا اعتقاد داری ؟
از اینکه توی اون موقعیت اینجوری حرف میزد حرصم گرفت اضافه کردم :
– بله اعتقاد دارم اگه کاری نداری من قطع کنم .
– خوب حالا چرا عصبانی میشی . اگه حالت خوب نیست میخوای بیام پیشت ؟
– نه خوبم .
– باشه . کارم داشتی زنگ بزن . انقدرم از این فکرا نکن .
– باشه سعی میکنم . فعلا
تلفن و قطع کردم و سعی کردم خودم و با تلویزیون سرگرم کنم . زیر لب صلوات میفرستادم و از خدا میتمایل داشتم که سالم برگردن . ساعت انگار به کندی میگذشت . حدودای ساعت ۷ بود که زنگ در خونه رو زدن . به سمت آیفون حرکت کردم تصویر رادمهر و دیدم . خرسند بودم که اومده . حداقل تنها نبودم که بشینم هی فکر و خیال کنم !
با دیدنش بیان کردم :
– سلام . از این طرفا ؟
– سلام . با حرفای صبحت منم قلبشوره گحرکت کردم .
این حرفارو با لحن مسخره ای بیان کرد اخمی بهش کردم و گفتم :
– اگه میخوای مسخره کنی بهتره که بری .
خندید و اضافه کرد :
– نه بابا مسخره چیه . بیان کردم تا مولینت اینا میان پیشت باشم که الکی سمت خرافات و خواب و اینجور چیزا نری .
از کنارش گذشتم و به سمت آشپزخونه رفتم بیان کردم :
– چای میخوری یا قهوه ؟
– اگه زحمتی نیست قهوه .
چه مودب شده بود ! نگاهم لحظه به لحظه روی ساعت میچرخید . دو تا فنجون قهوه ریختم و به پذیرایی رفتم . جلوش گذاشتم تشکری کرد و اظهار کرد :
– به بابات اینا زنگ زدی ؟
– آره
– نگفتن کی میان ؟
– خود بابام که میمیل داشت شب بیاد ولی راضیش کردم ظهر راه بیفته که تا شب برسه خونه حداقل .
سری تکون داد و مشغول خوردن قهوش شد . تلفن زنگ خورد از جام کشیده شدم تا تلفن و جواب بدم صوتی مردی از پشت گوشی مضطرب میومد :
– ببخشید منزل کیانی ؟
با تعجب بیان کردم :
– بله بفرمایید ؟
صوتی مرد مضطرب بود انگار آنتن نداشت چون مدام تلفن قطع و وصل میشد و من به خوبی نمیتونستم آواش و بشنوم . لحن عصبی و کف دستپاچش منو هم دلواپس کرده بود گفتم :
– آقا من آواتون و خوب نمیشنوم لطفا یه جا برین که من صوتتون و داشته باشم .
– میگم شما چه نسبتی با آقای مهران کیانی دارین ؟
– من دخترشونم چیزی شده ؟ تورو خدا بگین .
داشت اشکم در میومد دیگه . رادمهر سراسیمه خودش و به من رسوند و کنارم وایساد میپرسید کیه ولی من جوابی بهش ندادم گوشم به حرفای مرد بود .
– راستش خانوم چجوری بگم . آقای کیانی و یه خانومی که همجادهشون بودن توی ماشین ، توی جاده تصادف کردن .
بلافاصله که اینو شنیدم گوشی از دستم سر خورد و من ولو شدم روی زمین . داشتم تازه حرفای مرد و برای خودم حلاجی میکردم . چی گفته بود ؟ بابا و مامان توی جاده تصادف کرده بودن ؟ چقدر دلم براشون شور زده بود ! اشکام روی گونم جاری شد . رادمهر سریع تلفن و گحرکت کرد و مشغول حرف زدن با مرد شد . صوتش و نمیشنیدم همه چی انگار توی خلا داشت اتفاق میفتاد رادمهر و دیدم که کف دستپاچه تلفن و قطع کرد و به سمتم اومد . به شدت تکونم میداد و چیزی میگفت ولی صوتش و نمیشنیدم . نگاهام آروم آروم بسته شد فقط لحظه ی آخر حس کردم کف دست قدرتمندی من و از روی زمین قد بلند کرد دیگه همه جا سکوت بود و تاریکی .
****
دیدهام و که باز کردم اتاق سفیدی نظرم و جلب کرد سرم و چرخوندم کسی توی اتاق نبود حدس زدم باید بیمارستان باشم . بیمارستان ؟ چرا اینجا بودم ؟ یکم فکر کردم تازه همه ی اتفاقا مثل فیلم جلوی دیدهم اومد . تلفن ، آوای مضطرب مرد ، خبر تصادف . . . یهو تو جام نیم خیز شدم مات و مبهوت بودم . واقعا خواب بودم یا واقعیت داشت ؟ در اتاق باز شد نگاهم گنگ روی در اتاق چرخید . سیما جون و دیدم که با لباس سر تا پا سیاه و چشمای اشکبار به طرفم میومد انگار مغزم فرمان هیچ کاری رو نمیداد . وقتی دید بیدارم جلو اومد و کف دستم و گرفت اظهار کرد :
– خوبی مُوژان جان ؟ از دلواپسی مردم دخترم .
دخترم ؟ دخترم . . . دخترم . . . هی توی سرم میچرخید . مامانم . . . اون همیشه بهم میاضافه کرد دخترم . من فقط دختر اون بودم . کف دستم و از توی کف دست سیما جون بیرون کشیدم و زیر لب اضافه کردم :
– مولینم مامانم .
خواستم از روی تخت کشیده شم که سیما جون شونم و گراهی شد و سعی کرد مانعم بشه ولی مدام دستش و پس میزدم انگار خدا یه قدرت خاصی بهم داده بود . گریه نمیکردم ولی مات بودم . دلم میخواست از اون بیمارستان لعنتی فرار کنم . مولین بابام کجا بودن ؟ سیما جون با نگاهایی اشک بار گفت :
– مُوژان جان بخواب عزیزم . سرمت هنوز تموم نشده . حالت دوباره بد میشه ها . نیا پایین از تختت .
اصلا معنی حرفاش و نمیفهمیدم فقط میمیل داشتم پسش بزنم . پام لبه ی تخت آویزون بود و سعی میکردم بیام پایین ولی کف دستم به یه جایی گیر بود . سوزشی رو حس کردم ولی برام هیچی مهم نبود . رادمهر و دیدم که سراسیمه وارد اتاق شد سیما جون با دیدن رادمهر با التماس بیان کرد :
– رادمهر بیا کمک میخواد بیاد پایین .
رادمهر نگاهی به دستم کرد و نزدیکم اومد سیما جون نتونست خودش و کنترل کنه از در راهی شد بیرون . رادمهر من و گرفت و مثل پر کاهی بار دیگر روی تخت خوابوند . زورم بهش نمیرسید که کف دستاش و پس بزنم . با اخمای تو هم اظهار کردم :
– ولم کن میخوام برم .
– کجا میخوای بری ؟ نگاه کن با کف دستت چیکار کردی . بخواب الان سرمت تموم میشه .
بازم تقلا میکردم حرفاش و نمیفهمیدم :
– میگم ولم کن . مامان . مولین
قد بلند فریاد میزدم . رادمهر دلسوزانه نگاهی بهم انداخت و اظهار کرد :
– آروم باش عزیزم . میبرمت پیشش تو فقط آروم باش .
هنوزم کف دستام توی دستای قدرتمندش بود دوباره با فریاد بیان کردم :
– ولم کن لعنتی اگه بابام بفهمه دستام و گرفتی میاد تلافیش و سرت در میاره . بذار برم .
حس کردم حلقه ی اشکی توی چشمای رادمهر جای گرفت آروم تر از قبل گفت :
– باشه . تو فقط الان آروم باش .
– مولین ، بابا .
دو تا پرستار اومدن توی اتاق انگار فرشته ی نجاتم و دیده باشم قد بلند بیان کردم :
– من و از کف دست این نجات بدین . نمیذاره من برم پیش مامان و بابام .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن
ممنون از حمایتت! 💜