اینهارا درباره ی الوند فکر می کردند؟ … منتظر مرگ بزرگ آقاست؟
این بار تبسم می زند … به جلو خم می شود و آوایش زمزمه وار به گوش می رسد
– بیاتی … تو … حتی عرضه ی بردنِ بازی با یه کف دست پر رو نداری … می خوای بزرگ آقا رو بکشی پایین؟
بیاتی،گیج و منگ ساکت است … کف دست پر؟
تبسم الوند تبدیل به خنده می شود … یک خنده ی صوت دار … چشمانش حتی توان لمس رگ های زیر پوست مرد را هم دارند
– هی بیاتی هی … روت یه حساب دیگه ای باز کرده بودم … بد مصب حتی از اون زنایی که هر شب تیغت می زننم چیزی یاد نگرفتی
خنده اش متوقف می شود … ولی دیده ها … سبزهای تیره ای که تک تک سلول های مغز بیاتی را می کاوند
جامش را از روی میز برمیدارد و تکیه می دهد به صنقلبی … رنگ نگاه نه … ولی نوع نگاهش تغییر کرده … یک نگاه حقیرانه به سر تا پای مرد سیبیل کلفت رو به رویش
– پاشو مرتیکه ی کلاش … پاشو برو پیِ زن امشامگاهت … قبل از اینکه بزنه به سرم و به بزرگ آقا بگم … اون موقع ممکنه نتونی لذت ببری دیگه
ترسناک بود حرف هایش … ولی عین حقیقت … بزرگ آقا نمی کشت … کور می کرد … کر می کرد … لال می کرد … حتی … عقیم می کرد
چشم می بندد و جرعه ای از مایع قرمز درون جامش می نوشد
همین که چشم بر هم می نهد لبخند مسخره ای روی لب هایش می نشیند … مستی های طلا!
حتما دیوانه شده … حتما!
بی درنگ چشم هایش را باز می کند و صندلی رو به رو خالی است
نباخت … هم چنان هم مرد یکه تاز میدان قمار خودش است
محتویات جام را جلوی نگاهانش تکان می دهد
گفته بود دیوانه شده … حتی دیوانه ها هم درون مایع قرمز رنگ صورت سفید پر از کک و مکی نمی بینند
هاه … حتی اینجا هم نگاهش غم دارد … هر لحظه کنار الوند با غم نگاه می کند
مرد عصبی است … بودن کنارش انقدر عذاب آور است؟ … چرا مانند دختران دیگر با لوندی نگاهش نمی کند؟ … چرا ذره ای زنانگی اش را خرج او نمی کند؟ … چرا … چرا انقدر این پسرک رنج مشاهده کرده را می رنجاند؟
****
جام را روی میز می کوبد و قد بلند می شود
تلو تلو می خورد
کف دست را روی میز جک می کند تا خودش را نگه دارد
زیاده روی کرده بود … هرگز اینگونه بی رویه نمی نوشید … از زایل شده عقلش متنفر است
– الوند … هنو اینجایی؟
سر بالا می برد … دهان کج و تبسم شل و ولش کف دست خودش نیست
– شامگاهیه کساییم که اینجان؟
سهراب نزدیک می شود
شیشه های خالی روی میز … حال بد الوند … اراجیفش … چقدر نوشیده؟
– نگو که تا خرخره خوردی؟
خنده های بریده و مسخره ی الوند پاسخ کوبنده ای به پرسشش است
خسته سر می چرخاند و هوف کلافه ای از دهانش خارج می شود
بهیکبارهی میز تکان می خورد و او پیش دستی می کند … زیر بغل الوند را می گیرد
****
درب را به سختی با یک کف دست باز می کند و غرغر هایش تمامی ندارند
– قلبم می خواد بزنمت آوا سگ بدی … کل اون هیکل نره غولتو ننداز رو من مرتیکه
باز هم الوند و خنده ی مسخره ی مستش
آرام بهآرامی قدم بر می دارند
حینی که سهراب هیکل بزرگ او را به سختی می کشد الوند در جهانی مستی و احمقانه ی خودش است
آرام چانه ی سهراب را سمت خود می چرخاند … نگاهش روی چهره ی او می چرخد
– خوشکلی … عوضیِ خوشکل همینجوری مخ همه رو می زنی دیگه
سهراب با چندش کف دستش را از چانه خود پس می زند
– چرکی به حضرت عباس
برق ها خاموش است و بهترین وقت برای اینکه کسی نفهمد پسر خانه خودش را به چه روزی انداخته
– آقا سهراب؟
آوای نازک دختری در تاریکی به گوش می رسد … صدای نازک و زیبایی … نازک و از نظر الوند،فریبنده ای
قدم ها نزدیک می شود و سهراب خشک شده
بالاخره چهره ی معصوم طلا ظاهر می شود … متعجب نگاه می چرخاند روی هر دو
از سهرابِ هول کرده تا الوندِ شل و ول
– چی … چیشده؟
نگاه هر دو به دخترک است …یکی با ترحم … یکی با ضعف
سهراب نسبت به دخترکی که با کف دست گچ گرفته روبهرویش از حرکت ایستاده ترحم می ورزد و الوند … او … ضعف دارد نسبت به کک و مکیِ لاغر روبهرویش … یک ضعف عمیق
آنقدر در برابرش احساس ضعف دارد که قلبش می خواهد کف دستان زمخت سهراب را کنار بزند … هیکل درشتش را درون بغل دخترک لاغر پرتاب کند و بخوابد … سر روی آن قسمت در حال تپیدن سینه اش بگذارد و مدت طولانی بخوابد
– چیزی نیست … زیاد الکل خورده
نگاه دختد دو دو می زند
– الکل … کمک … کمک نمی خوای؟
سهراب به سختی رفیق بلاگردانش را از پله ها بالا می کشد
– تو مراقب دستت باش دختر
طلا هممسیرشان جاده افتاده … نوحشت کرده … این الوند … ترسناک نیست … بیشتر ترحم انگیز است … شاید حتی کمی … فقط کمی بامزه هم!
ولی سهراب … از او بدش می آید … او … خیانت کار است … کثیف بودن مگر شاخ و دم دارد؟
بالاخره به اتاق می رسند
بالاخره الوند به تخت مورد علاقه اش می رسد … بالاخره به اتمسفر مورد علاقه اش … به فضای مورد علاقه اش … شاید حتی … به زن مورد علاقه اش!
– آخ کمرم … دیگه این خودتی و اینم شوهرت … من دیگه نمی تونم هیکل دو تونیشو تحمل کنم بگیر هرکاریش می خوای بکن!
طلا نمی داند بخندد یا نخندد … در اوج جدیت این حرف هارا می زند
– دیگه برو پی کارت خوشکلم!
نگاهان طلا از حدقه بیرون می زنند … با کیست؟ … خودش یا سهراب؟
سهراب دهانش کج می شود
– چرک!
صوتی در گوش داده می شود و طلا هاج و واج همان وسط اتاق از حرکت ایستاده
سر می چرخاند به سمت مردی که کم مانده با نگاه سبزش جسم ظریفش را سوراخ کند و درونش را ببیند
همه جا ساکت است … اما نگاه ها صحبت می کنند
این نگاه الوند … عجیب است
پر از حس های مختلف … هم خشن نگاه می کند … هم آهسته … پر از تناقض
اما چیزی که برای دخترک ناشناخته است هم وجود دارد … یک حس … که توان معنا کردنش را ندارد
مرد لب می زند
– اینجوری نگاه نکن!
طلا حیران است … حیرانِ حیران
چگونه خیره شده مگر؟
باید بگذرد از کنارش … رد شود و حتی الوندِ مست را هم تحمل کند
– بهتره بخوابی!
می خواهد بگذرد ها … ولی کف دستش اسیر می شود … برخلاف دفعه های قبل مچ دستش درد نمی گیرد
برخلاف همیشگی مچ دستش وحشیانه کشیده نمی شود … و برعکس همیشگی … انگشتان تنومند حرکت می کنند … از شیار و پستی کشیدهی های مچ رد می شوند و انگشتان ظریف دخترکِ حیران را در آغوش می گیرند
– می خوام بغل تو بخوابم … بمون!
سینه ی دختر دارد از جا کنده می شود … مست بود یا کاملا دیوانه؟
– طلا …!
منتظر است … منتظر برگشتن طلا و گذاشتن سر روی سینه ی زنی که نمی داند چرا بوی امنیت می دهد
نمی فهمد چقدر حقیرانه حرکت کردار می کند … ولی همین امشامگاه را … فقط همین امشب آغوش زنانه ی دخترک دلربا را می خواهد … نیاز به امنیت دارد … بسیار وقت است که امنیتش را گم کرده!
نگاه دختر به جسم تنومندی است که التماسگر نگاه می کند … هنوز هم از او متنفر است … هنوز هم فقط می خواهد مردِ ترسناک دست از سرش بردارد
می توانست دقایقی کنارش دراز بکشد تا بخوابد و کف دست از سرش بردارد
بهآرامی روی تخت می نشیند و کف دستش را از دست الوند بیرون می کشد
هنوز دراز نکشیده که کمرش سخت در بر گراهی شده می شود … سر مرد روی سینه اش قرار می گیرد و دختر خشک شده
با انگشتان یک کف دست تمام کمر باریک طلا اسیر شده … اسیر که نه … این آغوش برخلاف بقیه زوری نیست … لطافت دارد!
– خستهم طلا … خیلی خستهم!
طلا در حالت اغماست … کف دستانش در هوا مانده و جسمش پذیرای جسم بسیار بزرگتریست
– خستهم … از این کثافت کاریا بدجور خستهم!
مانند کودکان گونه ی زبرش را به زیر گلوی دختر می کشد
خنده ی بهآرامی اش به گوش دخترکی می رسد که رغبت نمی کند کف دستانش را دور بدن درشت مردی که انگار به او پناه آورده حلقه کند
– شعر تر از همه می دونی چیه؟ … اون لاشخورای بیرون فکر می کنن منم که فکر دریدنم … همونا منو تیکه پاره کردن طلا
چند وقت است که این حرف ها درونش انباشته شده؟ … امن است … اینجا امن است … چند وقت است که جای امنی نبوده؟
طلا ذره ای از حرف هایش نمی فهمد … او هم دقیقا مانند همه معتقد است کسی که خطرناک است همین موجودِ بزرگِ ترسناک است
لب های طلا آنقدر روی هم فشرده می شوند تا بالاخره به حرکت دربیایند
– الان نگاهاتو ببند و … بخواب!
بیزار است … از این آغوش اجباری که لطافت دارد بیزار است
ولی الوند … بوی آهستهش به مشامش می خورد … بویی که بعد از راهی شدن آفتابش ذره ای حس نکرده بود
– می خوای خوابم کنی و بری دور ترین نقطه ی تخت بخوابی … گول نمی خورم!
چرا مانند کودکان رفتار می کرد؟ … همانقدر مظلوم و همانقدر لجوج
– نمیرم … پس بخواب
نفس بلند مرد روی سینه اش پخش می شود … انگار که دارد نفس های عمیق می کشد
– چی داری تو؟چی داری که یه سره پسم می زنی و گند می زنی به ابهتم باز تهش دنبال یه راهی واسه ی لمس کردنتم؟ … چی داری آخه؟!
حقیقتی که حتی در درون خودش هم انکارش می کرد را صراحتا کف دست دخترک می گذارد
طلایی که سر از حرف های مرد در نمی آورد … مدام آزارش می دهد … و نام آن آزردن هارا مسیری برای لمس کردن گذاشته؟
– چجوری این همه وقت جلوی دیدهم بودی و نمشاهده کردمت تو رو؟
از چه چیزی صحبت می کند؟ … چرا دخترک ساده لوح هیچ چیزی از حرف هایش نمی فهمد؟
این مرد با الوندِ چند ساعت گذشته فرسنگ ها فاصله دارد … با الوندی که چهره اش را ناقشنگ می شمرد صدها کیلومتر فاصله دارد
بی اختیار می پرسد
– مطمئنی خوبی؟
هنوز هم انگشتان کشیده یک کف دستِ مرد دور تا دور کمرش را می فشارند … یک فشار دوست داشتنی
– نه … زده به سرم … وگرنه که این پرت و پلاهارو نمی اضافه کردم به تو!
خوب است خودش هم می داند دارد پرت و پلا می گوید … پرت و پلاهایی که باعث می شوند شرمنده ی غرورش شود
طلا نگاهی به کف دست گچ کرده اش می کند و بی اختیار حرف هارا بیرون می ریزد
– به یه روزگار نکشید کارما جوابتو داد … به من می اضافه کردی بدمست!
مرد می خندد … بهآرامی و مردانه
– بهتره بحث خودتو باز نکنی
طلا عصبی جواب می دهد … شاید مرد دهانش را ببندد و همانطور که اضافه کرد بخوابد
– من حداقل مثل احمقا به دروغ و با مسخره بازی نمی بیان کردم ازت خوشم میاد
کلمات را بی وقفه پشت هم ردیف می کند
اما الوند … خاموشی کرده … یک خاموشی معنا دار
درگیر است با خودِ ناهوشیارش … به دروغ و مسخره بازی اضافه کرده از او خوشش می آید؟
زیر گلوی دختر سر بلند می کند … نگاه سبزش این بار خماری را هم به دوش می کشد
تیله های تیره ی ترسناک گره می خورند در نگاه مشکی دخترک
لب می زند … بی فکر … بی منطق
حتی توجهی نمی کند که فردا همه ی حرف هایش را از یاد می برد و این طلاست که میان برزخ کلماتش می ماند
– من اهل دروغ و مسخره بازی نیستم … هرچی که میگمو …
نگاه می لغزد … از تیله های مشکی سر می خورد به روی لب های سرخ
این بار دیگر معرکه است … می بوسد و گردن مستی می اندازد … بهتر از این نمی شود
ادامه ی حرف هایش را لب می زند و نزدیک تر می شود به صورت قشنگی دختر
– جدی بگیر!
نزدیک تر میشود … نزدیک تر و طلا در مرز سنگکوب کردن است … نزدیک تر … کمی مانده به لمس لب ها و فوران معده ی دختر … این بار دیگر قطعا حالش به هم می خورد
حتی اگر جذاب ترین مرد دنیا هم باشد طلا از او متنفر است!
سر مرد کج می شود … پوست بینی استخوانی و بلندش بینی کوچک و نحیف دخترک را در آغوش می گیرد
اشک در چشمان طلا حلقه زده … می خواهد برای این سرنوشت شومش گریه کند … چقدر باید مغلوب بوسه های دوست نداشتنی شود از مردی که نفرت دارد؟
کمی مانده … به بار دیگر نابود شدن دخترک
سر مرد کج تر می شود … خمار و خمارتر … نگاه هایش در مرز بسته شدن است
طلای بی نوا چشم می بندد … پلک هایش روی هم فشرده می شوند
منتطر فروپاشیِ مجدداً است … منتظر …
لبخند الوند درد دارد … یک درد عمیق … زنی که شیفته ی بوسیدن لعل لب هایش شده … از لمس لب های او می گریزد … الوند کی اهل خواستن یک زن بود؟ … چرا دخترک جایگاهش را نمی بیند؟!
تبسمش عمیق تر می شود … ببوسد و دختر نخواهد؟ … عجب صحنه ی دلخراشیست برای او!
سر کج می کند … صورتش روی شانه ی دختر می افتد … دیده می بندد و شاید بهتر است خودش را به خواب بزند
طلا شوکه می شود
دیده هایش بهآرامی باز می شوند … چیزی که روبهروی نگاهانش است موهای همیشگی مرتب و اصلاح شده ی مرد است
چه شد؟
بیشتر سر کج می کند برای متوجه شدن چهره ی الوند … انتظار دارد به جنگلِ وحشی دیدهانش برخورد کند و به جای آن با پلک های بسته روبهرو می شود
بهآرامی و نامطمئن خیره به نیم رخی که روی شانه اش افتاده می گوید
– الوند …؟
جوابی نمی شنود و دوباره تکرار می کند
– الوند؟
باز هم بی جواب و مردِ دیوانه اعتراف می کند … چقدر متوجه شدن نامش با صدای لطیف او حس خوبی دارد … چرا بقیه اینگونه صوتیش نمی کنند؟
– خوابش برد؟ … وای … وای خدایا شکرت!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن