ناچار کف دست روی شانه های مرد می گذارد و با اهرم قرار دادن او بدنش را عقب می کشد
الوند استارت می زند و از عمد موتور را با یک جهش به جلو می راند … او می ماند و دست های ظریف دختری که با ترس دور بدنش حلقه شده
پوزخندش پر رنگ و پر رنگ تر می شود … حالا دوری کن کک و مکیِ کوچک
انگشتانِ طلا کت چرم مشکی اش را چنگ می زنند … این دیگر چه وضعش بود؟ … می خواست دوتاییشان را به کشتن دهد با این وضع راندن؟
– میشه ... میشه آروم تر بری؟
الوند سرش را به عقب خم می کند
– نمی شنوم … بلند تر بگو
طلا با استرس بلند تر می گوید
– میگم لطفا آروم تر برو
– نمیشه می خوریم به عصر منجمد میشیم … سفت بشین هیچیت نمیشه
دست های نا آهسته طلا بیشتر و بیشتر در تار و پود کت مرد فرو می روند … نفس هایش نا ساکت تر از کف دستانش است … این همه نزدیکی با مردی که روزی از او وحشت داشت … حتی هنوز هم دارد … سخت است!
الوند ولی در مجازات کارهای خودش می سوزد … مریض بودی که بدن لعنتی اش را به خودت چسباندی مردک؟
از میان اتومبیل ها می گذرد و در تلاش است هیجان مزخرفش را تخلیه کند … انگشتانِ باریکاندام و سفید دخترک هم که بیشتر بدنش را چنگ می زنند
ثانیه ها به سختی می گذرند و فکر های طلا در هم فرو حرکت کرده اند … اگر اتفاقی بیافتد خودش که کلاه کاسکت داشت چیزی اش نمیشد … ولی الوند حتما ضربه مغزی می شود با وجود این سرعت
از شهر بیرون می روند و منظره ی زمستانِ سرد،اطرافشان را احاطه کرده … سرد است … ولی هیچکدام سردشان نیست
هیجان طلا به حدی بالاست که بدنش را داغ کرده و الوند هم که در تحمل بالا تنه ی چسبیده ی مظلومِ نحیفاندام به کمرش دارد آتش می گیرد … این دیگر چه جاذبه ی مسخره ایست؟ … چرا مانند آهن ربا جذبِ کک و مکیِ حاج رساما میشد؟
بالاخره دروازه ی ویلای بزرگ آقا نجاتشان می دهد … موتور می ایستد و بدن طلا و برجستگی های لعنتی اش بیشتر روی کمر الوند فشرده می شوند
سر مرد پایین می افتد و زمزمه ی زیر لبش را کاش دختر نشنیده باشد
– بس کن پسر!
طلا با آخرین سرعت دست روی شانه اش جک می کند و پایین می آید … کلاه کاسکت را با سختی از سر خارج می کند و جلو میگیرد
– ممنون بابت کلاه
الوند کلاه را روی کف دسته ی موتور آوزیان می کند و پیاده می شود … انگار درون کله اش کوره ی آجر پزی روشن کرده اند … خودت کردی که لعنت بر خودت باد!
کلید را در قفلِ دروازه ی رنگ نشده،می چرخاند … جدید ترین ویلای بزرگ آقا بود
کنار می ایستد تا طلا وارد شود … به هر حال زنی اضافه کرده اند،مردی گفته اند
طلا دیگر به این تناقض هایش عادت کرده … یک روزگار تلخ زبانی می کرد و روزگار دیگر مانند یک پسر بچه ی مظلوم خواب مادرش را می متوجه شد … یک روزگار سفته و تفاهم نامه را از آن خود می کرد و روز دیگر به یک بچه برای مدرسه اش کمک می کرد
وارد می شوند
صوتی قار قارِ کلاغ ها از گوشه گوشه ی ویلا به گوش می رسد … افتتاحش کرده اند گویی
درب سالن باز می شود و عجیب است که داخل ویلا هیچ تفاوت دمایی با بیرون ندارد … شوفاژی به دیده نمی خورد حتی … فقط یک شومینه ی خالی
– قراره اینجا بمونیم؟
الوند سوئیچ موتور و تلفن همجادهش را روی میز می گذارد
– نه … واسه ی چک کردنش می میل داشتم بیام … محبوبه گفت تو زنی از وسیله و این بند و بساطا بیشتر سر در میاری با خودم بیارمت … ببین اگه چیزی کم داره یا جنس بهتری می خواد حلش کنم
نگاه مشکی طلا می چرخد دور تا دور ویلا … یک پذیرایی کوچک که شومینه ی بزرگی کنجش خودنمایی می کند … پله های دایره ای شکل که به اتاق ها می رسند … یک اُپِن زینتی و پر از وسایل تزئینی که به زیبا ترین و خواستنی ترین شکل ممکن چیده شده اند و آشپزخانه ی بی نظیری که هیچ چیز کم نداشت
دست زیر چانه اش می گذارد و متفکر سمت الوند بر می گردد
– خب … اگر نظر منو بخوای … همه چیز محشره فقط … به نظرم مبلمان کنار شومینه باید راحتی باشن نه سلطنتی
الوند با دست های به کمر زده همان قسمت را نگاه می کند … برایش فرقی نداشت اصلا
– حله … بالارو هم یه نگاه بنداز من خیلی سر در نمیارم … تند … بیرون منتظرم
سوئیچ و موبایلش را بر می دارد و از ویلا بیرون می زند … این لعنتی حتی یک درخت هم نداشت … خشکِ خشک
لاستیک موتور نامتعادل به نظر می رسد … مثل همیشگی پر باد و سرحال نیست
خم می شود و کف دستی به لاستیک جلویی می کشد … کف دستش خشک می شود
تند خم می شود و زیر لاستیک را چک می کند … همین را کم داشت … دقیقا در این شرایط همین را کم داشت … لاستیک روی خورده فلزاتِ تیز ریخته شده روی زمین قرار گرفته و بادش هر لحظه خالی تر می شود
پیشانی اش مستاصل به بدنه ی موتور تکیه داده می شود
– همین کم بود … تو این یخ بندون،همین یه قلم کم بود
تلفن همراهش را روشن می کند … مدتی که یک مشکل پیش بیاید سایر مشکلات به دنبالش یکی یکی سرازیر می شوند … آنتن هم نیست!
– اتاقای بالا آینه ندارن و جنس روتختی ها هم خوب نیست
لب های الوند کشیده می شوند … با دختری که زنش حساب میشد در یک ویلای یخ زده ی منجمد گیر افتاده … بلایای طبیعی بر سرش نازل می شوند؟
طلا متعجب سر کج می کند
– چیشده؟
مرد با اعصابی متشنج از جا بلند می شود
– باید شبو اینجا بمونیم … لاستیک پنچر شده
نگاه های کشیده ی طلا گشاد می شوند و نگاهی به لاستیک موتور می اندازد
– اینجا؟ … بهشدت سرده
الوند از کنارش می گذرد
نمی داند از چه زمانی دیگر حوصله ی توضیح دادن به دیگران را ندارد … حتی اگر طرف حسابش یک نحیفِ کک و مکیِ کوچک باشد
– اگر جاده دیگه ای سراغ داری بگو … اگرم نه مسیر بیفت داخل ببینم می تونیم یه غلطی کنیم شامگاه از سرما فریز نشیم یا نه
طلا مانند جوجه اردک هایی که دنبال مادرشان می روند،پشت سرش مغموم به داخل ویلا می رود
تمام شامگاه را تنهایی اینجا بمانند؟ … در این سرما؟
از این خونخوار بعید نبود گوشت دختر را به عنوان شام برای خودش سرو کند
الوند شومینه ای که هیچ چوبی ندارد را چک می کند
– لعنتی …
بر می گردد سمت طلایی که با انگشتانِ در هم قلاب کرده از حرکت ایستاده
– بالا پتویی لحافی چیزی نی؟
– نه … فقط رو تختی هست
انگار همه ی در ها به رویشان بسته میشد … بیشتر به روی الوند … مردانگی اش ایجاب می کرد در چنین شرایطی،شرایط را برای همسرش ایمن کند دیگر؟!
– میرم چوب بیارم … ببین توی آشپزخونه چیزی برای خوردن هست یا گشنه باید سر کنیم!
از کنار دختر می گذرد و طلا حرکت هم نمی کند
سرما … بی غذایی … تنهایی با الوند … قطعا قیامت شده برایش … اگر این قیمت نیست پس چیست؟
قدم های آهسته اش را سمت آشپزخونه بر می دارد … کاش لااقل چیزی برای خوردن پیدا کند
****
برق سرخ و زرد شومینه فضارا روشن کرده … این ویلای لعنتی حتی برق کشی هم نبود
طلا بیشتر ملافه را دور خودش می پیچد و بدن ظریفش لرز خفیفی دارد … سرمای استخوان سوزی است حقیقتا
الوند اما خیره به شعله های آتش است … در نگاهش فقط و فقط تنفر موج می زند و این طلا را بیشتر و بیشتر می ترساند
بالاخره در جنگ با خودش پیروزگار می شود و زبانش را حرکت می دهد
– تو سردت نیست؟
طلا بیش از حد سرمایی بود … حتی گاهی در شامگاه های تابستان هم سردش میشد
رد نگاه الوند از شومینه به طلای ملافه پیچ شده می رسد … لبخندی روی لبش می نشیند … یک تبسم کج
میان این ملافه ها شامگاهیه دختر بچه های کک و مکیِ بامزه شده
– گرمایی ام … در جریانی خودت
ذهن طلا حلاجی می کند … راست می اظهار کرد … شب ها همه ی لحاف سهم طلا بود و او بدون لحاف می خوابید
حتی در این مورد هم متضاد اند … نه اینکه شبیه نباشند ها … متضاد اند!
– شامگاهیه بابات نیستی
مرد نمی داند چرا … اما میلش می کشد که سر بحثی را باز کند با دختر … دیدنِ این آتش مزخرف حوصله اش را سر برده
مردمک های طلا می لرزند
– اهوم … من شامگاهیه مولینمم
فرصت می خواهد … برای شناختن مرد نگاه سبز فرصت نیاز دارد … برای پشت سر گذاشتن این ترسی که نسبت به او دارد هم فرصت نیاز دارد
الوند پاهای دراز شده اش را روی هم می اندازد و تکیه اش به پایه ی مبل را بیشتر می کند
دقیق تر می شود در چهره ی طلایی که حالا به خاطر حرارت شعله،گونه هایش سرخ تر از همواره اند
تیله های سبزِ تیره اش می چرخند و می چرخند و درست روی سرخیِ آتش یک جهنم متوقف می شوند … دو لبِ کوچک سرخ!
– لبات یه نمه شامگاهیهه
گونه های پر از کک و مک طلا سرخ که هیچ زرشکی می شوند
جنگل خوفناک مرد همانجا میان آتش لب ها توقف کرده است … آتشی که کم کم دارد درختان جنگل را می سوزاند … ولین از لحظه ای که آتش درون چشم هایش شعله ور شود
طلا مانند دختران هجده ساله سریع رو می چرخاند سمت شومینه … چه مرگشان شده؟
الوند گیر افتاده … جنگل دیده هایش در آتش … هورمون های مردانه اش در برزخ و خودش … خودش درست میان دو لب فریبنده
ببوسد؟ … زنش است … وظیفه اش است اصلا
چطور است او را وادار کند ببوسد؟ … این ایده ی بهتری بود … مثلا دختر بدن نحیفش را کش بدهد … سر بالا بگیرد و آن لب های زنانه را روی لب های کبود مرد بنشاند … بقیه اش با خودش … چنان ببوسد که دختر خفه شود!
طلا سعی می کند بحثی را پیش بگیرد بلکه این نگاهِ سبزِ وحشی از روی چهره اش برداشته شود
– تو هم نه شبیه بزرگ آقایی نه محبوبه خانم
موفق می شود … آن همه آتشِ الوند به یک لحظه خاکستر می شود … مرد می ماند و یک جفت چشم سبز رنگ زنانه ی حک شده در مغزش
لحنش آرام است … ولی ترسناک
– تو یه مورد تفاهم داریم دختر حاجی … هر دومون شامگاهیه ننه هامونیم
طلا را می رساند به خط فکری اش … همانجایی که می خواهد
درباره ی مادرش کنجکاو شده … این همه حساسیتی که روی او دارد … شب ها کابوسش را می بیند … نام مادر را روی سمت چپ سینه اش کوبیده … تا نامش می آید کِدِر می شود
به خودش جرعت می دهد برای حرف زدن
– یه تفاهم دیگه ای هم داریم … هردومون..
– هیششش … ادامه نده
نمی خواهد راجب مادرش حرف بزند … نمی خواهد حتی کسی راجب مادرش فکر کند … نمی تواند تحمل کند مردِ گنده
او الوند بود … قوی … کشیده قد … مردی که از هیچ چیزی هراس ندارد
اما این یک قلم خط قرمز است
– منظورم این…
حرف دختری که عجیب امشامگاه شجاع شده را می برد
– منظورت هر کوفتی که هست نگهش دار برای خودت … وگرنه قبل از اینکه از سرما یخ بزنی ممکنه اتفاقای بدتری بیفته
نبض طلا بالا می رود
ترس؟ … نه … برای اامان بار از او نمی ترسد … کنارش تنها یک پسرک داغ دیده جای گرفته … عجیب است … ولی نمی ترسد
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن