#مـطـهره
با حس خوبی که بخاطر اینکه بعد از چند شامگاه خواب راحتی داشتم و با سردرد بیدار نشدم کف دستمو زیر بالشت بردم.
صدای مهردادو نزدیک گوشم شنیدم.
– صبح بخیر خواب آلوی من.
تبسمی روی لبم نشست و با دیدههای بسته و صوتی گرفتهای گفتم: صبح تو هم ب…
یه دفعه تازه ویندوزم بالا اومد که سریع از جا پریدم و با نگاههای گرد شده به چهرهی سرحالش چشم دوختم.
کم کم زبون باز کردم و با حرص بالشتو برداشتم و به سمتش هجوم بردم.
– تو اینجا چه غلطی میکنی؟ هان؟ کنار من چیکار میکنی؟
همونطور که سعی میکردم از برخورد بالشت به صورتش جلوگیری کنه با خنده گفت: من تو خونهی خودم چه غلطی میکنم؟
با گوش دادن این حرف دستم رو هوا موند و تند به اطراف چشم دوختم.
یا خدا! اینکه اتاق اونه!
یه دفعه گحرکت کردم و روی تخت خوابوندم و خندون بهم نگاه کرد.
خونم به جوش اومد.
– چرا منو آوردی اینجا؟ هان؟
به صورتم نزدیک شد.
– دلم می تمایل داشت خانمم.
شروع کردم به تقلا کردن و مشتهامو بهش کوبیدم.
داد زدم: تو غلط میکنی قلبت میتمایل داشت، از روم گمشو اونور، زود باش.
شروع کرد به خندیدن.
یه دفعه مچهامو گراهی شد و بالای سرم برد.
با ته موندهی خندهش اظهار کرد: بهشدت وقت بود نخندیده بودم.
تمایل داشتم حرفی بزنم ولی با فهمیدن اینکه چیزی سرم نیست با فکی قفل شده اظهار کردم: چرا روسریمو درآوردی؟
با پررویی گفت: دلبسته شدم.
اخم کردم.
– غلط کردی، چرا نماز صبح بیدارم نکردی، هان؟
– اونم دوست نداشتم بیدارت کنم.
دندونهامو روی هم فشار دادم.
– یعنی گمشو که نبینمت مهرداد.
حرص نگاهشو پر کرد.
– گم شم؟
– آره.
تهمشاهده کردوار سرشو تکون داد.
– باشه.
از روم کشیده شد که نفس عمیقی کشیدم ولی یه دفعه پتو رو روی سرم کشیدم که شروع کردم به تقلا کردن.
با حرص اظهار کرد: بگو ببخشید.
با تقلا داد زدم: روانی خفه شدم، ول کن.
– اول معذرت خواهی کن.
با همون حالت بیان کردم: اینو از رو سرم بردار آشغال.
یه دفعه فشارش از روم برداشته شد که نفس آسودهای کشیدم ولی یه دفعه زیر پتو خزید که جیغی کشیدم.
یه دستشو کنار سرم گذاشت و با یه کف دستش پهلومو گرفت.
– چی بیان کردی؟ آشغال؟
آب دهنمو با استرس قورت دادم و هل خندیدم.
– چیزه… میمیل داشتم بگم برو آشغالا رو ببر تو کوچه ماشین آشغالی بیاد ببرتش.
به صورتم نزدیکتر شد.
با نفس تنگی بیان کردم: کل تنت روی تنمه، بلند شو.
تبسم شیطونی زد.
– جون! خوبه که!
خودشو بهم کشید که جیغ زدم: نکن اینکار رو.
پررو فقط ریز خندید.
– زیر پتو شیطونی حال میده.
نفس عصبی کشیدم و با تشر اظهار کردم: اگه یادت نرفته باشه من شوهر دارم.
تموم شیطنت توی نگاهش از بین راهی شد و پتو رو کنار زد و بلند شد که عمیق نفس کشیدم.
همونطور که به سمت در میرفت بیان کرد: بعد صبحونه منتظر گوش دادن تصمیمتم.
بعدم از اتاق بیرون حرکت کرد.
حالا واجب بود اینو بگی که استرس اشتهامو کور کنه؟
نفسمو به بیرون فوت کردم و با بدن کوفتگی روی تخت جای گرفتم.
#نــیمـا
چرخ کوتاهی به صنقلبیم دادم.
– دو شامگاه پیش مهرداد تو رو واسه تولد خواهرزادهش دعوت کرد؟
با سرخوشی بیان کرد: آره، کلی هم اصرار کرد که حتما بیام.
– عالیه، تونستی بهش نزدیک بشی؟
– دیشامگاه بهش زنگ زدم گفت که شامگاه خونه نیستم، اما امشامگاه میرم و مطمئن میشم درمان شده یا نه.
دستی توی موهام کشیدم.
– خوبه، هر خبری شد بهم زنگ بزن.
– باشه، راستی، سحر چیکار میکنه؟ کنار کشیده؟
– میگه بیخیال من، میگه نه حوصلهی ماهانو داره و نه اون دختره، به زور ادای عاشقا رو درمیاورده.
پوفی کشید.
– خودم باهاش حرف میزنم.
بیتفاوت گفتم: هرکار می خوای بکن، فعلا خداحافظ.
– خداحافظ.
تماسو قطع کردم.
لبمو با زبونم تر کردم و گوشیو به کف دستم کوبیدم.
اگه مهرداد تا یه هفتهای دیگه کاری نکنه خودم وارد عمل میشم.
با لرزش گوشیم بهش خیره شدم که با متوجه شدن اسم سارا پوفی کشیدم.
اگه بخاطر رادمان نبود هرگز جواب این زنه رو نمیدادم.
با کمی مکث جواب دادم.
– سلام عزیزم.
با همون لحجهای که هنوز به خوبی فارسی حرف نمیزد اظهار کرد: سلام دلدادگی خودم، چه خبرا؟ زنگ نمیزنی!
با انگشتهام روی میز ضرب گحرکت کردم.
– ببخشید، گرفتار بودم.
– اشکال نداره عشقم، ببخشید که وسط کارت زنگ زدم، رادمان داره منو میکشه.
تبسم محوی زدم.
– گوشیو بده بهش.
– باشه، پس از طرف من خداحافظ.
– خداحافظ.
چند ثانیه بعد آوای لذت بخشش تو گوشم پیچید.
– سلام بابایی.
– سلام پسر بابا، خوبی؟
با همون لحن بچگونهی چهار سالهش اظهار کرد: حالا که با تو حرف میزنم عالیم، باباجون؟
به صنقلبی تکیه دادم.
– جونم.
– کی میای اینجا؟ قلبم برات تنگ شده.
– یه کم دیگه صبر کن، به جای اینکه بیام اونجا تو رو میارم اینجا.
جیغی کشید و با شادی گفت: عالیه عالیه!
لبخند زدم.
– با مولین دیگه؟
لبخندم جمع شد و به دروغ اضافه کردم: آره، با مولین.
با ذوق اضافه کرد: دمت گرم بابایی.
– خب پسرم، میذاری بابات بره به کارش برسه؟
– آره قبول میکنم.
کوتاه خندیدم.
– خب پس، کلی دوست دارم، خداحافظ.
– منم دوست دارم، از این دور دورا هم میبوسمت، خداحافظ.
#مـطـهره
از عمد آروم آروم میخوردم تا حرصش دربیاد.
اونم مدام پوف میکشید.
چاییمو آروم هم زدم.
به نگاه پر حرصش خیره شدم و لبخند مسخرهای زدم.
دست به سینه به صندلی تکیه داد و پوفی کشید.
چاییمو خوردم و درآخر انگشتهامو توی هم قفل کردم.
با حرص بیان کرد: تموم شد؟
خونسرد گفتم: کاملا، بفرمائید.
بهم اشاره کرد.
– تو اول بفرما.
– نه، تعارف نفرما، خودت بفرما.
دندونهاشو روی هم فشار داد.
بهشدت سعی میکردم نخندم.
خوشم میومد که حرصش بدم.
– بگو.
نالیدم: من آخه چی به مولین و بابام بگم؟
شونهای بالا انداخت.
– این دیگه کف دست خودته.
– اول باید با ایمان صحبت کنم.
با اخم گفت: امکان پذیر نیست.
اخم کردم.
– اونوقت چرا؟
– زیرا من میگم.
دندونهامو روی هم فشار دادم.
بازم نگاهش یخ زد.
– ببین مطهره، من زیاد صبر ندارم، یا الان قبول کن یا ایمان مثل سگ کتک میخوره و تن بیجونشو میندازم جلوی مولینش.
از حرف و لحنش نفسم بند اومد.
نالیدم: نکن اینکارا رو مهرداد.
با تحکم گفت: زود باش مطهره.
مطمئن اضافه کردم: تو ایمانو نمیکشی.
تبسم مرموزی رو لبش نشست.
– میخوای امتحانم کنی دانشجو کوچولو؟ باشه.
آب دهنمو با استرس قورت دادم.
گوشیشو از روی میز برداشت.
با ترس بیان کردم: میخوای چیکار بکنی؟
با کمی مکث گوشیو روی گوشش گذاشت.
– میخوام بهت ثابت کنم که بخاطر تو حاضرم قاتل بشم.
قلبم از کار افتاد و تنم لرزید.
– نه نه مهرداد، غلط کردم زنگ نزن.
– سعید اونجاست؟
با شتاب بلند شدم و کنارش راهی شدم.
با بغض اضافه کردم: مهرداد توروخدا.
سعی کردم گوشیشو بگیرم.
– کار ایمانو تموم…
با بغض داد زدم: مهرداد، غلط کردم.
اشکهام روونه شدند که کنارش روی زمین افتادم و آوای هق هقم کشیده شد.
– توروخدا نگو.
– یه لحظه صبر کن.
بعد گوشیشو پایین آورد.
– میشنوم.
با گریه بهش خیره شدم.
این نگاهش واسم غریبه بود.
انگار دیگه نمیشناختمش.
با هق هق بیان کردم: باشه… باشه هر چی تو بگی قبوله فقط کار باهاش نداشته باش.
گوشیو روی میز گذاشت.
– الان شدی دختر خوب.
با گریه چشمهامو بستم و لبمو به دندون گراهی شدم.
– حالا هم بدون ضجه زدن جوابمو بده.
سعی کردم اشکهامو پس بزنم.
اگه الان ایمان داره زجر میکشه تقصیر منه، همه چیز تقصیر منه، کاش اون برآشفتهت و دلخوری لعنتی باعث نمیشد که تصمیم عجولانهای بگیرم، کاش سعی میکردم با مهرداد وضعیتو درست کنم نه اینکه از لج بازی برم با ایمان ازدواج کنم.
همونطور که اضافه کردم، تو لیاقتت زنی بهتر از منه ایمان.
اشکهامو پاک و دیدههامو باز کردم.
با صوتی گحرکت کرده بیان کردم: قسم میخوری که دیگه کار بهش نداشته باشی؟
– به روح مامانم قسم میخورم که باور کنی.
خواستم حرف بزنم که زودتر اظهار کرد: اول قد بلند شو.
به صندلی کف دست گذاشتم و کشیده شدم.
سعی کردم جدی باشم.
– قبول میکنم.
چشمهاش برقی زدند.
– یه چیزی هم فکرش میکنم به خانوادم میگم، ولی ایمان چی؟ اون نباید امضا کنه؟
با لبخند پیروزمندانهای گفت: اونش پای من، خودم کاراتونو راست و ریست میکنم، فقط امضای تو رو لازم داره، صفتهها هم توی اتاقمه میارمشون که امضاشون کنی.
روی مبل نشسته بودم.
پوزخندی زدم.
عمرا اگه بتونه ایمانو راضی به طلاق کنه.
با پوست لبم بازی کردم و به شمارهی مولین چشم دوختم.
آخه چی بهش بگم؟
به ساعت نگاه کردم.
پنج بود.
مهرداد از صبح که بیرون راهی شده تا حالا برنگشته.
درا رو هم قفل کرده که نتونم فرار کنم.
خندم گرفت.
این رسما دیوونه شده!
نفس عمیقی کشیدم.
پایینتر راهی شدم و سرمو به مبل تکیه دادم.
چرا واسه به کف دست آوردن من اینکارا رو میکنه؟ یعنی میشه دوستم داشته باشه؟
لبخند محوی زدم و نگاهمو اطراف چرخوندم.
اما دلم براش تنگ شده بود، قلبم واسه این خونه، واسه شیطونیامونو و کلکل کردنامون تنگ شده بود.
لبخندم جمع شد و جاشو به یه دنیا غم داد.
چرا احمق بازی درآوردی مطهره؟ خودت بهتر میدونستی که با مهرداد خوشبختتری چراکه قلبت، فکرت پیششه.
چرا ایمان بدبختو امیدوار کردی؟
با صوتی ماشین توی حیاط تند بلند شدم و به سمت پنجرهی تمام قد هال راهی شدم.
پرده رو کنار زدم که دیدم ماشینو زیر سایهبون پارک کرد.
با یه پاکت توی کف دستش پیاده شد و به این سمت اومد که بهسرعت پرده رو انداختم.
کف دستمو روی قلبم گذاشتم.
بازم استرسم گرفته بود.
صوتی چرخش کلید توی در اومد و پس بندش در باز شد که به سمتش حرکت کردم.
با نزدیک شدنم بهم خیره شد و همونطور که کفششو درمیاورد با نیش باز بیان کرد: اومدی استقبالم؟
صورتم جمع شد.
– برو گمشو، چیکار کردی؟ ایمان راضی شد؟
به سمتم اومد و پاکتو به سمتم گرفت که ازش گرفتم.
بازش کردم که شناسنامهم و صفتهها رو داخلش دیدم.
اخمی بین ابروهام افتاد و شناسنامه رو برداشتم.
اون هم تموم مدت کف دست به جیب به صورتم خیره شد.
قبل از اینکه شناسنامه رو باز کنم بهش نگاه کردم و گفتم: اینجوری بهم زل نزن.
سرشو کمی کج کرد و تبسمش عمیقتر شد.
– چشمامه دلم میخواد بهت نگاه کنم.
سعی کردم تبسم نزنم و جدی باشم.
پاکتو به صورتش چسبوندم که لبخند زد و مچمو گراهی شد و کف دستمو پایین آورد.
تمایل داشت کف دستمو ببوسه که بهسرعت مچمو از تو کف دستش بیرون کشیدم.
– محرمت نیستم.
پوفی کشید که دیده غرهای بهش راهی شدم و شناسنامه رو باز کردم.
ورق زدم ولی با چیزی که دیدم با بهت بهش چشم دوختم.
– این چطور…
بازم به صفحه خیره شدم.
با ناباوری اضافه کردم: این امکان نداره که اینقدر بهسرعت…
زیرامو گحرکت کرد و سرمو بالا آورد.
– با پول همه چیز حل میشه خانمم، امضای تو و ایمانو گرفتم و راهی شدم دادگاه و همه چیو حل کردم.
به مهر طلاق توی شناسنامهم خیره شدم.
– خوشحال شدی شناسنامهم اینجوری خراب شد؟
– تو چی؟ مسرور شدی که اسم اون ایمان لندهور جای من راهی شد تو شناسنامهت؟
سرمو بالا آوردم و با چشمهای پر از اشک خیره نگاهش کردم.
شناسنامه و پاکتو از کف دستم گحرکت کرد و با اخمهای در هم بیان کرد: میرم یه المثنیشو واست میگیرم، خوش ندارم اسمشو تو شناسنامهت ببینم.
با همون حالت اضافه کردم: چجوری ایمانو راضی کردی؟
بهم خیره شد.
– ترفندای خودمو دارم، لازم نیست بدونی، حالا هم برو به مولینت زنگ بزن بهشون بگو.
– ایمانو چیکار کردی؟
خواست حرفی بزنه که آوای گوشیم کشیده شدم.
چرخیدم و به سمت مبل رفتم.
برش داشتم و با مشاهده کردن شمارهی ایمان روش زوم شدم.
کف دستم رو دکمهی سبز راهی شد ولی یه دفعه مهرداد گوشیو از دستم چنگ زد و رد داد که شاکی نگاهش کردم.
با اخم اظهار کرد: دیگه هم نبینم حتی سلامش بکنی، متوجه شدی؟
واسه حرصی کردنش پوزخندی زدم اضافه کردم: میدونی که تا سه ماه هنوز محرممه.
انگار حرفم آتیشش زد چون اخمهاش شدید در هم رفت.
به غلط کردن افتادم اما سعی کردم نشون ندم.
برخلاف فکرم حرفی نزد و همینطور که کتشو درمیاورد به سمت پلهها حرکت کرد که نفس حبس شدمو به بیرون فرستادم.
صدای گوشیم کشیده شد که بلند اضافه کردم: کیه؟
صوتش اومد: هرکی هست به تو چه؟
دندونهامو روی هم فشار دادم.
روی مبل نشستم و ناخون سشتمو گاز گحرکت کردم.
حالا چی به مولینم بگم؟ ایمان چی میگه؟
چیزی نگذشت که بازم صوتی گوشیم قد بلند شد.
از روی مبل برداشتم و این دفعه با دو از پلهها بالا اومدم.
همین که خواستم وارد اتاق مهرداد بشم یه دفعه تو یه چیز سفت فرو راهی شدم که نزدیک بود بیوفتم ولی مهرداد تند بازومو گرفت.
نفس حبس شدمو به بیرون فرستادم.
گوشیو به طرفم گحرکت کرد که ابروهام بالا پریدند.
– مامانته.
همین حرفش کافی بود تا استرسو مثل تودهی سرطانی تو وجودم بندازه.
ازش گراهی شدم و با کمی مکث جواب دادم.
– الو؟
یه دفعه آوای عصبیش قد بلند شد.
– این کارتون یعنی چی؟ هان؟ مگه بچه بازیه؟
با تعجب به مهرداد خیره شدم که چهرهش سوالی شد.
– یعنی چی مولین؟
– این طلاق یعنی چی؟ چرا میخواین طلاق بگیرید؟
بیشتر تعجب کردم.
– از کجا میدونی؟
آوای نفس عصبیشو شنیدم.
– ایمان به فریبا خانم گفته، فربیا خانمم به من زنگ زد، ببین چی میگم مطهره، هر جا هستی خودتو میرسونی خونهی آقاجون تا من تکلیف شما دوتا رو روشن کنم، متوجه شدی؟
لبمو گزیدم.
– باشه.
– خوبه.
بعدم قطع کرد.
گوشیو پایین بردم و با عصبانیت بیان کردم: خوب شد؟ دلت خنک شد؟
با تعجب گفت: چی میگی؟
محکم به قفسهی سینهش زدم و بدون توجه به دیدههای متعجبش به سمت اتاقم حرکت کردم.
پشت سرم اومد.
– مگه چی گفت؟
– متوجه شده، ولی نمیدونه طلاق گحرکت کردیم، هنوز فکر میکنه تو فکرشیم، الانم اظهار کرده برم خونهی آقاجونم.
وارد اتاق شدم که به چارچوب تکیه داد.
– تو از پسش برمیای، برو یه چیزی سر هم کن دروغ بگو.
چرخیدم و با غضب نگاهش کردم.
– هرچی میکشم از کف دست توعه.
نیشخندی زد.
– نه، تقصیر خودته، من گفتم برو با ایمان ازدواج کن؟ شایدم فکر میکردی اون بیشتر از من بهت حال میده، شایدم برخلاف من تو رابطه حسابی مهربونه.
طاقتم تموم شد که با عصبانیت بالشت روی تختو برداشتم و به سمتش هجوم بردم.
جیغ زدم: میکشمت.
تا بخواد از اتاق بیرون بره بالشتو محکم به سرش کوبیدم که بهسرعت چارچوبو گحرکت کرد.
– روانی!
بالشتو انداختم، یقشو گحرکت کردم و داد زدم: یه بار دیگه همچین زری بزن تا بگم با کی طرفی.
معلوم بود خندهش گرفته.
مچهامو گرفت و به صورتم نزدیکتر شد.
– مثلا میخوای چیکار بکنی؟
مچهامو آزاد کردم و مشت محکمی به صورتش زدم که چارچوبو گراهی شد تا با صورت بهش نخوره، چشمهاش گرد شدند و کف دستشو روی گونهش گذاشت.
با همون حالت بهم خیره شد که نفس عصبی کشیدم.
– گمشو بیرون میخوام آماده بشم.
ولی همونطور بهم نگاه میکرد که محکم به هقب هلش دادم و در رو محکم بستم.
خر عوضی!
همونطور که با حرص اداشو درمیاوردم به سمت کمد حرکت کردم.
********
تموم مدت سرم پایین بود و به سرزنشها و نصیحتهای آقاجون و مولین و بابا و فربیا خانم و آقا علی گوش میدادم.
کف دستهام یخ کرده بودند و دلم شتابزده میتپید.
حتی نمیتونم به چشم ایمان نگاه کنم.
ایمان با قاطعیت اظهار کرد: ما نظرمون عوض نمیشه.
آقاجون با عصبانیت گفت: مگه بچه بازیه؟ مگه الان چند روزگاره حرکت کردید زیر یه سقف؟ اینقدر زود فهمیدید به درد هم نمیخورید؟
فریبا خانم خطاب به من اظهار کرد: هیچ مشکلی نیست که نشه حلش کرد دخترم.
سرمو بالا آوردم.
– راستشو بخواین ما بخاطر لجبازی باهم ازدواج کردیم، وگرنه هم دیگه رو دوست نداشتیم.
اخمهای ایمانو متوجه شدم که چجوری درهم راهی شد.
از این متعجبم که چرا صورتش به جز کنار لبش و بینیش زخمی نداره، توی عکس که حسابی خونی بود!
آقا علی با تعجب گفت: یعنی چی که هم دیگه رو دوست ندارید؟!
به ایمان چشم دوخت.
– تو مگه ناضافه کردی…
ایمان با غمی که سعی میکرد پنهانش کنه اظهار کرد: نه نداشتم، همونطور که مطهره اظهار کرد بخاطر لج بازی باهم ازدواج کردیم، یه قضیهای توی دانشگاه پیش اومد، میل داشتیم خودمونو ثابت کنیم اما وقتی زیر یه سقف رفتیم مشاهده کردیم اصلا باهم نمیسازیم، همش جنگ و دعوا، حالا هم لطفا قضیه رو جمعش کنید، تصمیمون عوض نمیشه.
مولین با اخم بیان کرد: فکر حرف مردمو کرمتوجه شد؟ حالا شما آقا ایمان میگیم پسرید راحتتر مجدداً دولید میشید ولی یه عالمه حرف رو دختر من میمونه.
– برام مهم نیست مولین.
نگاه غضبآلودی بهم انداخت ولی از رو نراهی شدم و ادامه دادم: ما طلاق میگیریم، درمیل داشتشم دادیم.
معلوم بود ایمان چه زجری داره میکشه.
معذرت میخوام، همش بخاطر منه.
یه دفعه از جاش بلند شد.
– من دیگه حرفی واسه زدن ندارمو میخوام برم.
بعدم به سمت در حرکت کرد و به صوت زدنهای همه توجهی نکرد.
از جام قد بلند شدم و کیفمو برداشتم.
– از همتون معذرت میخوام، شما رو هم درگیر کار احمقانهی خودمون کردیم.
منم تند به سمت در رفتم و به داد و بیدادهای مولینم توجهی نکردم.
از عمارت بیرون اومدم و ایمانو صدا زدم که نزدیک ماشینش وایساد اما به طرفم نچرخید.
بهش نزدیک شدم و با اشک توی نگاههام اضافه کردم: همش تقصیر منه.
یه دفعه به طرفم چرخید و با بغض بلند اضافه کرد: اینقدر خودتو مقصر ندون.
بهش نزدیکتر شدم.
– چرا تقصیر منه، باید میدونستم که مهرداد ول کنم نمیشه.
بغضم گرفت.
– تو بخاطر من کلی عذاب کشیدی.
چشمهامو بست و دستشو مشت کرد.
بهش نزدیکتر شدم و دو طرف صورتشو گرفتم.
با بغض اظهار کردم: من شکستمت!
کف دستهامو پایین آورد و از رو به روم رد شد که با بغض چشمهامو بستم.
با صدای دورگهای از بغض اضافه کرد: بشین میرسونمت.
نگاههامو باز کردم که سعی کردم با نفسهای عمیق بغضمو مهار کنم.
قرار گرفتم که ماشینو روشن کرد و به سمت در روند.
وقتی توی خیابون اومد گفتم: معذرت میخوام.
بدون اینکه بهم نگاه کنه گفت: دیگه بحثشو پیش نکش، مهم اینه که تو سالم و زندهای.
– مهرداد…
پرید وسط حرفم: بیخیالش.
نفس عمیقی کشیدم و آروم باشهای اظهار کردم.
چیزی نگذشت که خودش خاموشی بینمونو شکست.
– بعد از عدهت میری با مهرداد ازدواج میکنی؟
سری تکون دادم.
– آره، مجبورم.
اخم کرد.
– چرا مجبوری؟
تمایل داشتم بگم ولی ناظهار کردم.
دیگه نباید همه چیو بذارم کف دست همه، دیگه نباید به کسی اعتماد کنم.
– چون حرفهای مردم بخوابه و مولین و بابام اذیت نشند.
مکث کرد و با غم توی صداش اضافه کرد: مسروری که داری بهش میرسی؟
بهش چشم دوختم.
بخاطر سنگینیه غمی که میکشید اظهار کردم: بیا درموردش حرف نزنیم، اینطور راحتتر میتونیم باهاش کنار بیایم.
دستمو روی بازوش گذاشتم و بیان کردم: مطمئنم یکی بهتر از من بهش برمیخوری.
دستشو به در تکیه داد و روی دهنش گذاشت.
– هیچ کسی برام مثل تو نمیشه.
غم وجودمو پر کرد.
- من امید دارم که بالاخره نیمهی گم شدهی خودتو پیدا میکنی.
این دفعه کوتاه بهم چشم دوخت.
اشک توی دیدههاش وجودمو آتیش میزد.
لبخندی زدم.
– اما بدون همیشه مثل یه خواهر میتونی بهم اعتماد کنی، یه جا گیر افتادی من هستم، با آغوش باز دردوقلباتو میشنوم.
تبسم کم رنگی زد.
– یه سوال ازت میپرسم، راستشو بگو.
– بپرس.
مکث کرد و اظهار کرد: فکر میکنی کنار مهرداد خوشامگاهختی؟ میدونم که هروقت پیش من بودی فکرت پیش اون بود، حتی دو شب پیشم که دعوامون شد نصفه شب تو خواب هزیونوار اسمشو میگفتی.
از شرم لبمو گزیدم و سرمو پایین انداختم.
تلخ ریز خندید.
– من احمق بودم که خودمو گول میزدم که میتونم عاشقت کنم، من فقط شادیتو میخوام مطهره، اگه کنار مهرداد شادی حرفی ندارم، بدون که از ته قلبم دلخوریای ازت ندارم.
بهش نگاه کردم و لبخند دلگیری زدم.
– ممنونم ازت ایمان، تو خیلی خوبی.
تبسمی زد و کوتاه بهم نگاه کرد.
********
در توسط محدثه باز شد.
با ابروهای بالا راهی شده بهم نگاه کرد.
– اینجا چیکار میکنی؟
با حرص بیان کردم: زهرمار، عوض سلامته؟
به عقب هلش دادم و وارد شدم که نگاه عطیه با تعجب به سمتم چرخید.
– سلام.
درحالی که کفشمو درمیاوردم اضافه کردم: سلام.
محدثه در رو بست.
– شوهرت کو؟
به سمت مبل رفتم.
– من دیگه شوهر ندارم.
دوتاشون با تعجب بیان کردند: چی؟!
خودمو رو مبل انداختم.
– طلاق گحرکت کردیم.
محدثه: هر هر، نمکدون، چرا اینجایی؟
پوفی کشیدم.
– یه راست میرم سر اصل مطلب، مهرداد روانی ایمانو گروگان گراهی شد و کلی هم زدش، تهدیدم کرد اگه طلاق نگیرم میکشتش، من فکر کردم فقط میخواد بترسونتم اما با کاراش درک کردم نه، پاک زده به سرش، خل شده، منم مجبور شدم پای برگهی طلاقو امضا کنم تازشم…
دندونهامو روی هم فشار دادم.
– مجبورم کرد یه عالمه صفته امضا کنم.
نفس حبس شدمو به بیرون فرستادم و به قیافهی بهت زدشون چشم دوختم.
– حالا درک کردید چرا اینجام؟
عطیه با حرص اضافه کرد: برو گمشو؛ خودتو سیاه کن.
جدی بهش چشم دوختم.
– من جدیم عطیه، شک دارید به خود ایمان زنگ بزنید.
محدثه بهسرعت کنارم قرار گرفت و با تعجب گفت: یعنی الان ازش طلاق گراهی شدی؟ امکان نداره که اینقدد زود…
– مهرداد همهی کاراشو همین امروز انجام داد.
عطیه دستشو روی دهنش گذاشت و محدثه بیان کرد: ماهان میگفت برادرش دیوونه شده، بیا اینم یکی دیگه مدرک.
عطیه خونسردی نگاهشو پر کرد و کاسهی تخمه رو برداشت.
– اصلا خوب شد طلاق گراهی شدید اصلا به هم نمیوممشاهده کرد.
با تعجب بهش خیره شدم.
بیخیال تخمهای شکست و اضافه کرد: والا، تو فقط به مهرداد میای، دو دستی بچسبش.
متعجب به محدثه که اونم تعجب کرده بود چشم دوختم.
عطیه: حالا مولینتو اینا میدونند؟
#مهرداد
با سرخوشی صفتهها رو توی کشو انداختم و خودمو روی تخت پرت کردم.
دیگه مال خودمی موش کوچولو.
کف دستهامو زیر سرم بردم و خندیدم.
گوشیمو از روی میز برداشتم اما تا تمایل داشتم روشنش کنم با اسمی که روی صفحه افتاد اخمهام به هم گره خوردند.
تو دیگه چی میگی؟
با کمی مکث جواب دادم.
– بگو.
– سلام مهرداد خان.
پوفی کشیدم.
– چرا زنگ زدی؟
ریز خندید.
– چقدر عجله داری!
دندونهامو روی هم فشار دادم.
– حراهی شدو بزن نیما، وگرنه قطع میکنم.
– باشه.
از همینجا هم چهرهی شرورشو تصور میکردم.
– بهم خبر رسیده ایمانو گحرکت کرده بودی!
با شتاب روی تخت قرار گرفتم.
– چی داری میگی؟
خندید.
– چطور تونستی به خلافکارا اعتماد کنی؟ میدونی که همشون زیر نظر منند و مثل سگ ازم میترسند.
عصبیت تو وجودم شعله کشید.
– چی میخوای بگی؟
– میاضافه کردند ازش میمیل داشتی مطهره رو طلاق بده، اوه، چقدر عاشق!
با فکی قفل شده گفتم: برو سر اصل مطلب.
– باشه، جوش نیار، مطمئنم دوست نداری همه جا پخش بشه مدلینگ محبوبشون آدم ربائی کرده.
از عصبیت داشتم میسوختم.
– میل داشتهی زیادی واسه بسته نگه داشتن دهنم ازت نمیخوام.
خاموشی کرد که غریدم: بنال.
#لادن
– تا وقتی که کارم تموم بشه بهم زنگ نزن، خودم بهت زنگ میزنم خبر میرسونم.
– باشه، اگه مشاهده کردی تحر*یک شد زیاد پیش نرو، بذار واسه یه شامگاه دیگه.
به دروغ گفتم: باشه، فعلا.
– فعلا.
تماسو قطع کردم و گوشیو توی کیفم گذاشتم.
سالهاست منتظر این لحظهم، محاله ازش بگذرم.
سالهاست که دارم تو حسرت لمس کردنش میسوزم، دلم واسه بوسیدنش تنگ شده، واسه نوازشاش، قربون صدقه حرکت کردناش، شاید اون دوستم نداشته باشه ولی من که دارم و همین مهمه.
نفس عمیقی کشیدم و زنگو زدم.
چیزی نگذشت که صدای متعجبش بلند شد.
– لادن؟ تویی؟
توی دوربین چشم دوختم.
– آره، در رو باز میکنی؟
در با یه تیک باز شد.
– بیا تو.
نفس عمیقی کشیدم و وارد شدم.
از راه سنگ فرش شدش قدم برداشتم.
با تبسم نگاهمو اطراف چرخوندم.
چقدر قلبم برای اینجا تنگ شده بود.
به در که رسیدم دیدمش.
لعنتی چقدر خواستنیه!
اولش با حس انتقام به شرکت پا گذاشتم ولی وقتی مشاهده کردمش تموم حسهام درهم پیچید.
بهش که رسیدم با تبسم گفتم: سلام.
– سلام.
از جلوی در کنار رفت که وارد شدم.
– متعجبم کردی!
درحالی که چکممو درمیاوردم با خنده گفتم: تعجب نکن.
وارد هال شدم و عمیق بو کشیدم.
– خونت هنوزم همین بو رو داره.
– بشین.
کتمو درآوردم و قرار گرفتم.
– چی میخوری؟
بدون تعارف بیان کردم: چایی.
باشهای گفت و به سمت آشپزخونه رفت.
نگاهمو اطراف چرخوندم.
اتفاقی نگاهم به عکسی روی میز افتاد که تبسمم جمع شد و حس حسادت وجودمو پر کرد.
عکسو برداشتم و با نفرت به مطهره نگاه کردم.
مهرداد از پشت بغلش کرده بود.
ابداً مهرداد مال تو نمیشه، تو دیگه بچسب به شوهرتو میدونو خالی کن.
با کشیده شدن عکس از کف دستم سریع سرمو بالا آوردم.
مهرداد با اخم ریزی عکسو توی کشوی زیر قفسه گذاشت.
– چه خبرا؟
شونهای بالا انداختم.
– هیچی.
تیکهای از مبلو نود درجه چرخوند و روش نشست.
– حالا چرا اومدی؟
بعد از کمی سکوت گفتم: قلبم برات تنگ شده بود.
– دوسال میگذره.
– میدونم.
کف دست به سینه به مبل تکیه داد.
– بهت اضافه کردم ازدواج کن.
پوزخندی زد.
– وقتی فکرم پیش تو بود به نظرت میشد؟
– من نمیتونستم خوشبختت کنم.
با قاطعیت گفتم: میتونستی.
پوزخندی زد.
– چجوری میتونستم وقتی نمیتونستم تامینت کنم؟ وقتی نمیتونستیم بچهدار بشیم!
کشیده شدم و نزدیکتر بهش جای گرفتم.
میل داشتم دستشو بگیرم که نذاشت.
همیشه از پس زده شدن متنفر بودم.
تمایل داشتم حرفی بزنم ولی بلند شد.
– میرم چای بریزم.
مثل چند سال پیش بازم بحثو عوض کرد!
شالمو از سرم برداشتم و دونه دونه دکمههامو باز کردم.
زیرش فقط یه تاپ قرمز تنم بود.
به زودی میفهمم اون دختره درمانت کرده یا نه.
اگه درمان شده باشه هر فرصتی پیدا میکنم تا باهاش رابطه داشته باشم و بتونم ازش حامله بشم، اونوقته که دیگه هیچوقت نمیتونه پسم بزنه.
لباسو پایینتر کشیدم.
با ورودش به هال بهش چشم دوختم.
نگاهش که بهم خورد سرجاش وایساد و با ابروهای بالا راهی شده بهم نگاه کرد.
به دیدههام نگاه نمیکرد بلکه به تنم نگاه میکرد.
انگار به خودش اومد که اخم ریزی رو پیشونیش نشوند و نزدیکتر شد.
سینیو روی میز گذاشت و جای گرفت.
– گرمم بود مانتومو درآوردم.
– میرم درجهی سوفاژو کمتر کنم.
تمایل داشت قد بلند بشه که سریع کف دستمو روی رونش گذاشتم.
– نمیخواد، الان خوبه.
یه نگاه به کف دستم بعد به خودم انداخت.
تمایل داشت حرفی بزنه اما رو یقهم ثابت موند.
درست قرار گرفتم که به خودش اومد، سرشو چرخوند و کلافه کف دستی توی موهاش کشید.
پس درمان شدی دلدادگیم.
– حالا مهرداد خان، هنوز دکتر میری؟
بهم خیره شد.
– چیکار داری؟
– همینطوری میپرسم.
– پس نپرس.
بیخیال اضافه کردم: باشه.
پامو روی پام انداختم و دستی به رونم کشیدم که نگاهش به سمتش رفت.
– میدونی، قلبم واسه خلوتای دونفریمون تنگ شده.
به چشمهام خیره شد.
– به نظرم مانتوتو بپوشی بهتره.
لبخند زدم و کف دستی به بند تاپم کشیدم.
– چرا؟ ولی اینطور راحتترم.
قد بلند شدم و به سمت پنجره رفتم تا نگاهش به پشتم بخوره.
متوجه شدم که زیر لب گفت: لعنتی!
یه کم به بیرون نگاه کردم و بعد چرخیدم ولی با دیدنش پست سرم هینی کشیدم و کف دستمو روی قلبم گذاشتم.
کف دستشو کنار سرم به دیوار گذاشت و به چشمهام زل زد.
از این نزدیکی گر گرفته بودم.
– چرا اومدی اینجا؟
– فقط دلم برات…
انگشتشو که روی لبم گذاشت دلم هری ریخت.
– چرا اومدی؟
مچشو گراهی شد و دستمو دور گردنش انداختم.
خواست کف دستم و برداره ولی به سمت خودم کشیدمش.
– چندین سال پیش منو تو حسرت لمس کردنت گذاشتیو حرکت کردی، الان فکر میکنم درمان شدی، درسته؟
فقط خاموشی کرد.
کف دستمو به قفسهی سینهش که با باز بودن دکمه خوب تو مشاهده کرد میزد کشیدم.
-از اون موقعها هیکلیتر شدی.
به لبش نزدیکتر شدم.
– هاتتر شدی.
صدای پیامک گوشیم کشیده شد اما توجهی نکردم.
آروم و نفس زنان اظهار کرد: از اینجا برو.
بعد به شدت دستمو باز کرد و چرخید.
کف دستی توی موهاش کشید و به سمت مبل رفت.
زیرلب گفتم: عمرا نمیرم.
بازم صدای پیامک گوشیم بلند شد.
به سمتش راهی شدم و چرخوندمش و روی مبل انداختمش که با اخم گفت: لا…
تند روی پاش نشستم و کف دستمو روی دهنش گذاشتم.
🍂
🍃🍂
🍂🍃🍂
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن