چای و قند هم توی سینی گذاشتم و به هممسیر دو بشقابی که داخلش تخم مرغ بود رو روی میز گذاشتم و خودمم جای گرفتم.
– اگه یه چیزی کمه ببخشید، هنوز عادتات واسه صبحونه رو نمیدونم.
تبسمی زد.
– همه چیز تکمیله.
لبخندی زدم و مشغول خوردن شدم.
کمی نگاهم کرد و بعد نونیو برداشت.
صبحونه خوردنمون که تموم شد خواستم بلند بشم و ظرفها رو بردارم اما این سریع کشیده شد و گفت: بشین خودم جمع میکنم.
با ابروهای بالا حرکت کرده اضافه کردم: آخه…
– آخه نداره، معلومه بخاطر دیروزگار هنوز خستهای.
تبسمی به این توجهش زدم.
– ممنونم.
تموم ظرف ها رو جمع کرد و مثل کدبانوی خونه شست.
منم تموم مدت نگاهش کردم.
چرا بیشتر پولدارا همچین هیکلای توپی دارند و بدنسازی میرند؟ پسرای عادی بهشدت کم به فکر ساختن بدنشونند.
از دبیرستان از پسرایی که هیکل ورزیده داشتند خوشم میومد… یه علاقهی خاصی به بازوی ورزیده و سینهی ستبر مردا داشتم، الانم همینه.
به طرفم چرخید و درحالی که سعی میکرد نخنده اضافه کرد: منو خوردی تموم شدم!
اخم ریزی کردم.
– نترس تموم نمیشی.
لبخند زد و بعد از شستن دستهاش شیر آبو بست.
به سمتم اومد.
به صندلی کف دست گذاشت و تو صورتم خم شد که کمی عقب رفتم.
اجزای صورتمو از زیر نظر گذروند.
– با اینکه میدونم جوابی بهم نمیدی ولی بازم باید بگم که…
به دیدههام چشم دوخت.
– بسیار دوست دارم.
قلبم هری ریخت و طبق حرفش فقط سکوت کردم.
کف دستشو کنار صورتم گذاشت و گونمو نوازش کرد.
– شادم که اینجا پیشمی، خوشحالم که محرممی، تو بزرگترین آرزوی منی.
خیره نگاهش کردم.
از اینکه نمیتونستم منم با حرفهام بهش قلب گرمی بدم دلخور بودم.
سرش که نزدیکتر شد زود عقب کشیدم.
با التماس توی چشمهاش گفت: لطفا بذار ببوسمت، دیشامگاه تا حالا تو حسرت بوسیدن زنم دارم میسوزم.
از لحنش دلم کباب شد و خاموشی کردم.
به لبم چشم دوخت.
اون گناهی نداره، اون بخاطر کاری که مهرداد باهام کرد تقصیری نداره که باید بسوزه.
سرش آروم جلو اومد و درآخر لبش روی لبم جای گرفت که دیدههامو بستم و سعی کردم پسش نزنم.
چند ثانیه لبش بیحرکت بود که بالاخره نرم و ملایم لبمو به بازی گراهی شد و بوسید.
عجیب این بود که نمیدونستم چه حسی دارم.
بد؟ خوب؟ نمیتونستم تشخیص بدم.
ایمان مثل مهرداد نیست، اون خوبه، بهم اعتراف کرد که دوستم داره ولی مهرداد اینکار رو نکرد و سعی کرد با زور و تهدید منو کنار خودش نگه داره.
خدایا، کمکم کن زن خوبی برای ایمان بشم، فکر مهرداد رو از سرم بیرون کنم؛ میترسم هیچوقت نتونم اینکار رو بکنم چون اون اامان کسی بود که بعد از ناامیدی مرگ محمد دوباره به دلم امید داد.
شاید بخاطر لج بازی با خودم با ایمان ازدواج کردم.
میوحشت کردم بیشتر عاشق مهرداد بشم و اونم مثل محمد تنهام بذاره.
آروم ازم جدا شد که دیدههامو باز کردم ولی اون هنوز نگاههاش بسته بودند.
– بهترین حسی بود که توی زندگیم تجربهش کردم.
#مــحــدثــه
منتظر ماهان سرکوچه وایساده بودم و گوشیمو به کف دستم میکوبیدم.
با ترمز گراهی شدن ماشین خفن و دلبرش جلوی پام در رو باز کردم و جای گرفتم.
به سمتش چرخیدم ولی با چیزی که مشاهده کردم هینی کشیدم و دو کف دستمو روی دهنم گذاشتم.
نفسشو به بیرون فوت کرد.
– افتضاح شدم نه؟
گونهش باد کرده بود و قرمز شده بود.
کنار صورتشم خراش برداشته بود و کنار لبش پاره شده بود.
کف دستهامو پایین بردم و با ترس و بهت گفتم: صورتت چی شده؟! چرا داغونی؟! کی اینجور زدتت؟!
به راه افتاد.
– بگم باور نمیکنی.
بهش نزدیکتر شدم و نگران اضافه کردم: چی شده؟ نکنه سحر آدم فرستاده؟
ریز خندید.
– کی؟ اون بچه ننه؟ نه بابا!
اخم کم رنگی کردم.
– پس کی؟
دندونهاشو روی هم فشار دادم و با حرص اظهار کرد: مهرداد.
نگاههام تا آخرین حد ممکن گرد شدند و داد زدم: چی؟!
نفسشو به بیرون فوت کرد.
سریع اضافه کردم: یعنی چی؟ چرا اینجوری ازش کتک خوردی؟ چیکار کردی مگه؟
دستشو روی فرمون جا به جا کرد و کوتاه بهم نگاه دوخت.
حرص از نگاهش میبارید.
– دیشب که بیهوشش کردم متوجه شد کار من بوده، صبح که بیدار شدم اولش با کلی تهمتوجه شد میتمایل داشت بدونه خونهی اون دوتا کجاست منم اضافه کردم نمیدونم، اندیشید دروغ میگم، تازه صیغه نامه رو هم پنهان کردم کف دستش بهش نرسه، بهش ندادم که شروع کردم به داد و بیداد کردن آخرشم زد به سیم آخر و تا میخوردم زدم.
با ناباوری بیان کردم: این داداشت روانیه!
– اصلا دیوونه شده محدثه! من یه چیزی میگم تو یه چیزی میشنوی، زده به سرش، همشم یه چیز رو تکرار میکنه و اونم اینه که وای به حالت اگه دستم بهت برسه مطهره.
با ترس نگاهش کردم.
– هیچوقت نباید بفهمه کجا زیستن میکنند.
نفسشو به بیرون فوت کرد.
– تو دانشگاه که همو میبینند.
لبمو گزیدم.
وای خدا، چه گحرکت کرداریای درست شدهها!
نگاهش لبریز از مضطربی شد.
– میترسم محدثه.
– واسهی چی؟
کوتاه بهم خیره شد.
– میترسم بازم مثل پنج سال پیش بشه.
اخمی کردم.
– مگه چجوری بوده؟
کلافه کف دستی به ته ریشش کشید.
– اونم شامگاهیه قبلا من بود، اهل خوش گذرونی، مشروب، پارتی.
ابروهام بالا پریدند.
– اما بیست و پنج سالش که شد با تصادفی که کرد و کمرش آسیب متوجه شد افسردگی گرفت، بابام از حالش استفاده کرد و براش توضیح داد که کاراش غلطه و شایدم چوب همین کارای غلطشو داره میخوره، اونقدر اضافه کرد تا اینکه مهرداد تحت تاثیر حرفهاش قرار گرفت.
تبسم کم رنگی زد.
– از اون موقع همهی رفتارهاش درست شد و جالبش اینجا بود که زود کمرش خوب خوب شد و تونست مسیر بره.
هنگ کرده بودم.
فکر نمیکردم گذشتهش اینجوری بوده باشه!
کف دستمو روی بازوش گذاشتم و با آهستهش بیان کردم: نترس، داداشت از پسش برمیاد.
با نگرانی سرشو به چپ و راست تکون داد.
– نه، برنمیاد، من میدونم مطهره رو چقدر دوست داره.
غم وجودمو پر کرد.
***
#مطـهره
با استرس وارد دانشگاه شدم.
از چشم تو نگاه شدم با مهرداد میوحشت کردم.
با قفل شدن کف دستم تو کف دست ایمان بهش خیره شدم و تمایل داشتم کف دستمو بیرون بکشم ولی نذاشت و اخمی کرد.
معترضانه گفتم: اینجا دانشگاهه.
بهم چشم دوخت.
– خب باشه، زنمی، کار اشتباهی نمیکنم.
نالیدم: توروخدا ول کن ایمان، مهرداد اینجوری ما رو ببینه بیشتر عصبی میشه.
اخمش عمیقتر شد.
– به درک! ببینه، دیگه باید قبول کنه که تو زن منی.
با حالت زار نگاهمو ازش گرفتم.
به در کلاس که رسیدیم نفس آسودهای کشیدم.
وارد که شدیم کف دستمو ول کرد.
نگاه بچهها بهمون خورد که به طرفمون اومدند و شروع کردند به تبریک اضافه کردن.
منم به اجبار تبسم میزدم و جوابشونو میدادم.
آخرش که ولمون کردند کنار هم روی صندلی نشستیم.
اون دوتا هم هنوز نیومده بودند.
– مطهره؟
بهش خیره شدم.
– بله؟
– امروز ناهار رو رستوران بخوریم؟
متفکر انگشت شستمو به لبم کشیدم.
– خب…
نگاهش به سمت لبم حرکت کرد که تند کف دستمو روی نگاههاش گذاشتم.
– به لب من نگاه نکن.
ریز خندید و کف دستهامو گرفت و پایین آورد.
بوسهای به کف دستم زد و با تبسم نگاهم کرد که از طرز نگاهش تبسمی روی لبم نشست و سرمو پایین انداختم.
کف دستشو کنار صورتم گذاشت و گونمو با انگشت شستش نوازش کرد که سرمو بالا آوردم.
با مشاهده کردن محدثه و عطیه که وارد کلاس شدند لبخندی زدم و میل داشتم سلام کنم ولی با کسی که وارد کلاس شد نفسم بند اومد و با ترس سریع از سرجام بلند شدم.
یا خدا! امروزگار که با مهرداد کلاس نداشتیم!
ایمان با اخم بلند شد.
همهی بچهها تعجب کرده بودند.
یکی از پسرا اظهار کرد: استاد، امروزگار که با شما کلاس نداریم! احیانا اشتباه نیومدید؟
ضربان دلم روی هزار حرکت کرده بود.
مهرداد کیفشو روی میز گذاشت و با اخم و جدیت اضافه کرد: استادتون امروزگار نتونست بیاد به جاش اضافه کرد من بیام بهتون درس بدم.
عرفان یکی از دوستهای ایمان معترضانه اضافه کرد: خب کلاسو کنسل می کردن دیگه!
با همون حالت گفت: بیان کردند حسابی عقبید نمیشه کنسل کرد.
ایمان بهم خیره شد و انگار متوجه حالم شد که با اخم آروم گفت: ببین چجوری صورتت مثل گچ سفید شده! چی داره که ازش میترسی؟ ناسلامتی شوهرت پیشته.
با ترس نگاهش کردم و تا خواستم حرفی بزنم صوتی مهرداد مانعم شد.
– آقای قاسمی و خانم موسوی بهتون تبریک میگم.
این نگاهشو خوب میشناختم.
توش کلی تهمتوجه شد موج میزد.
ایمان بسیار جدی اضافه کرد: ممنونم استاد.
مهرداد پوزخند محوی زد و ایمان بدون توجه به اینکه بیشتر عصبیش میکنه گفت: دعوتتون کرده بودیم بسیار دلخور شدیم که نیوممشاهده کرد.
متوجه شدم که کف دست مهرداد مشت شد.
همه نشسته بودند و به ما نگاه میکردند.
از شدت ترس و استرس نزدیک بود پس بیوفتم.
به عطیه و محدثه نگاه کردم که دیدم با استرس نگاهشون بینمون میچرخه.
مهرداد: متاسفانه بخاطر برادرم اتفاقی افتاد که نتونستم بیام وگرنه…
به من خیره شد.
– شاد میشدم بیام و حسابی تبریک بگم.
تو این جملهش تهمشاهده کرد موج میزد.
دستشو دراز کرد.
– میتونید بشینید.
نشستیم و دیدههامو بستم.
کف دستهام میلرزیدند و یخ کرده بودند.
با گرفته شدن دستم توسط ایمان سریع دیدههامو باز کردم.
– حالت خوبه؟ کف دستت یخ کرده، میخوای بریم؟
سرمو به چپ و راست تکون دادم و دستمو از توی کف دستش بیرون کشیدم.
مهرداد ماژیکشو برداشت و کتاب مربوط به درس امروزمونو از کیفش بیرون آورد.
یه کم که درس داد گذاشت نوت برداری و استراحت کنیم.
تو تموم مدت یه نیم نگاهم بهم ننداخت، منم تموم مدت سعی میکردم خودمو با فکر به اینکه ایمان کنارمه نمیذاره آسیبی بهم بزنه آروم کنم.
روی صنقلبی جای گرفت و بهم خیره شد که تند سرمو پایین انداختم و مشغول نوشتن شدم.
چیزی نگذشت که با صداش نفس تو سینم حبس شد.
– خانم موسوی؟
با استرس بهش خیره شدم.
– بله استاد.
– یادم راهی شد لیست استاد شیرزاد رو بیارم، لطف کنید برید دفتر و از آقای معینی بگیرید.
میل داشتم کشیده بشم که ایمان مچمو گراهی شد و با اخم اظهار کرد: من میرم استاد، نیاز…
مهرداد با اخم و تحکم اظهار کرد: من بیان کردم خانم موسوی، نه شما، لازم نکرده زحمت بکشید.
بهم نگاه کرد.
– برید.
به ایمان نگاه کردم و آروم گفتم: مضطرب نباش، اینجا دانشگاهه.
مچمو ول کرد و عصبی چشمهاشو بست.
مقنعهمو مرتب کردم و به سمت در راهی شدم.
مهردادم به میز دیده دوخت و خودکارشو روی میز کوبید.
از کلاس بیرون اومدم و بخاطر خلاصی از اون جو سنگین نفس آسودهای کشیدم.
به سمت دفتر راهی شدم.
بهش که رسیدم نفس عمیقی کشیدم و تقهای به در زدم.
با “بفرمائید داخل” آقای معینی وارد شدم.
– سلام.
عینکشو از روی چشمهاش برداشت.
– سلام دخترم، کاری داری؟
– بله، استاد رادمنش اظهار کردند…
با صدای مهرداد اونم پشت سرم مثل برق گحرکت کردهها به سمتش چرخیدم.
– خانم موسوی؟
– ب… بله استاد؟
– لیستو برداشتم، حواسم نبود که توی کیفم گذاشته بودمش، بیاین سرکلاس.
اگه بگم استرسم نگرفته بود دروغ اضافه کردم.
از اتاق بیرون راهی شد که با یه ببخشید بیرون اومدم.
سرمو پایین انداختم و پشت سرش راهی شدم.
با وایسادن و چرخیدنش بهسرعت سرمو بالا آوردم.
جدی به دیدههام خیره شد.
– هر جا راهی شدم پشت سرم میای، فهمیدی؟
قلبم از کار افتاد.
– باید… باید برم سر کلاس استاد.
شتابزده از کنارش رد شدم اما یه دفعه بازومو گرفت و این دفعه عصبی اظهار کرد: همینطوری هم منو دیوونه کردی، بهت پیشنهاد میکنم بیشتر از این روانیم نکنی وگرنه دیگه واسم مهم نیست و از همینجا کف دستتو میگیرم و دنبال خودم میکشونمت.
با ترس نگاهش کردم.
بازومو ول کرد و دستی به کتش کشید و به سمت در حرکت کرد.
دلم انگار میتمایل داشت قفسهی سینهمو بشکافه و بیرون بزنه.
پاهام یاریم نمیکردند که دنبالش برم.
میترسیدم یه بلایی سرم بیاره یا بدزدتم، از این مهرداد روانی همه چیز برمیاد.
انگار متوجه شد که دنبالش نمیام و وایساد و چرخید.
دیدههاشو بست و دندونهاشو روی هم فشار داد که بیاراده از ترس یه قدم به عقب راهی شدم.
نگاههاشو باز کرد و به طرفم اومد که از ترس اینکه بیاد کف دستمو بگیره تموم انرژیمو توی پاهام جمع کردم و به سمتش رفتم که وایساد و بعد از انداختن نگاه خشنی بهم چرخید و راهشو ادامه داد.
کف دست لرزونمو روی قلبم گذاشتم.
کاش گوشیمو توی کیفم نمیذاشتم.
از سالن بیرون اومدیم.
با وارد شدن به پارکینگ سریع وایسادم و با آوای لرزون گفتم: هر حرفی داری همینجا بگو.
وایساد و کف دستهاشو توی جیبهاش برد.
با کمی مکث به طرفم چرخید.
– باشه اما اینجا نه چون ممکنه یکی بیاد.
از خونسردی ظاهریش میهراسیدم.
به طرفی اشاره کرد.
– بریم اونجا کنار ماشین که کسی شک نکنه.
بعدم به اون سمت رفت که نفس پر ترسی کشیدم و هممسیرش حرکت کردم.
بین ماشین اون و یه شاسی کشیده وایسادیم.
رو به روم وایساد و به چشمهام زل زد؛ منم با ترس نگاهش کردم.
چند ثانیه فقط خیره بود و چیزی نمیگفت.
پاهای کم جونم به سختی وزنمو تحمل میکردند.
تمایل داشتم خاموشیو بشکنم ولی با سیلیای که توی صورتم فرود اومد به شدت به سمت ماشنش پرت شدم و از درد و شدتش چشمهام سیاهی حرکت کرد؛ کنار لبم پاره شد و اشک زیادی توی دیدههام حلقه زد.
موهامو از روی مقنعه تو مشتش گحرکت کرد و نزدیک گوشم غرید: حالا با اون ایمان روهم ریختی آره؟
با بغض نگاهش کردم.
گلومو گراهی شد و به ماشین چسبوندم.
با بغض بیان کردم: من…
گلومو بیشتر فشار داد که از نفس تنگی مشتهامو به کف دستش زدم.
تو صورتم خشن لب زد: کاری به سرت میارم که از کردت پشیمون بشی.
فشار کف دستشو بیشتر کرد که اشکهام روونه شدند و با تقلا سعی کردم از کف دستش آزاد بشم ولی بهم چسبید و اجازهی هیچ تقلاییو نداد.
به سختی با گریه گفتم: ولم… کن.
ولی با بیرحمی به چشمهام زل زد و زجر کشیدنمو دید
– هم تو رو میکشم و هم اون شوهر لندهورتو، اما قبلش باید تقاص شکستنمو پس بدی، خود تو هم باید پس بدی.
شدت گریم بیشتر شد.
– مهرداد… من…
یه دفعه روی زمین پرتم کرد که از شدت درد چشمهامو بستم و صدای هق هقم کشیده شد.
یه پاشو کنارم گذاشت و موهامو از پشت گحرکت کرد و کمی بلندم کرد.
نزدیک گوشم اظهار کرد: با خودت اندیشیدی ازدواج میکنم و از شرش راحت میشم؟
عصبی خندید.
– نه، قبلا هم بهت بیان کردم، من از حیاتت بیرون نمیرم.
لبشو روی گوشم گذاشت که هرم نفسهاش آتیشم زد.
– حیاتتو برات جهنم میکنم.
با هق هق اظهار کردم: با اون کاری که باهام کردی دیگه نمیتونستم کنارت باشم.
به دروغ گفتم: دیگه ازت بدم میاد، ازت بیزارم.
یه دفعه به زمین چسبوندم و جنونوار اظهار کرد: تو گه میخوری، تو غلط میکنی دخترهی احمق، حالا از من بدت میاد؟ میکشمت.
دستشو بیشتر مشت کرد که از سوزش موهام با گریه اوفی اضافه کردم.
انگار جنون بهش دست داده بود و چیزی نمیدرک کرد.
با گریه بیان کردم: ولم کن، تو روانی شدی!
با موهام قد بلندم کرد که از سوزش جیغی کشیدم ولی با تو دهنی که بهم زد جیغم نصفه موند و از درد چشمهامو با گریه روی هم فشار دادم.
کنار لبم شمتوجه شد میسوخت و جوشش مجدداًی خونو خوب حس میکردم.
همونطور که گرفته بودم در ماشینشو باز کرد و روی صندلی خوابوندم که شروع کردم به تقلا کردن و با داد کمک تمایل داشتن ولی سریع دستشو روی دهنم گذاشت و با نگاههای به خون نشسته گفت: خفه شو تا همین جا بلایی به سرت نیاوردم دخترهی خراب.
ماتم برد و با بهت نگاهش کردم.
به من گفت خراب؟!
اون از خشم به نفس نفس افتاده بود و من از ترس و گریه.
بیاراده اشکهام میریختند.
من خرابم؟!
همونطور که کف دستش روی دهنم بود و آوای هق هقمو خفه کرده بود یه چیزیو از روی صندلی جلو برداشت که با دیدن یه پارچهی سفید با ترس نگاهش کردم.
کف دستشو برداشت که با داد و گریه گفتم: ولم کن کثافت، به میگی خراب؟ هان؟ پس توی چی هستی عوضی؟ تویی که…
با بسته شدن اون پارچه دور دهنم لال شدم.
محکم گره زدش که با ترس نگاهش کردم.
نزدیک صورتم آروم لب زد: تازه عروسی که توسط شوهر سابقش دزمشاهده کرده میشه، تیتر خبری جالبیه، نه؟
شدت اشکهام بیشتر شدند و شروع کردم به تقلا کردن ولی از توی ماشین بیرون آوردم و روی دوشش انداختم که با تقلا مشتهامو بهش کوبیدم.
تو این پارکینگ خراب شده چرا کسی نیست؟
در صندوق عقبو باز کرد و داخلش انداختم که قلبم از کار افتاد و صوتی هق هق بخاطر پارچه خفه شد.
بدون اثرگذاری تقلاهام پارچههایی که توی صندوق بود رو برداشت و باهاشون پاهام و دستهامو بست.
با عجز و گریه نگاهش کردم.
انگار با نقشهی قبلی امروزگار اومده بود دانشگاه!
در صندق عقب رو گراهی شد و خم شد.
نیشخندی زد و بیان کرد: زیاد تقلا نکن عسلم چراکه فقط انرژی خودت هدر میره، من به انرژیت نیاز دارم.
با گریه و التماس به دیدههاش زل زدم ولی اون با بیرحمی نگاهم کرد و در رو بست که همه جا تیره و تار شد.
با هق هق چشمهامو بستم.
ایمان توروخدا پیدام کن.
#ایــمــان
مهرداد به بهونهی تلفن جواب دادن بیرون رفته بود و تا الان برنگشتن اون و مطهره میترسوندم.
فقط وای به حالت اگه مطهره رو اذیت کرده باشی جناب رادمنش.
با ورود آقای معینی اخمهام به هم گره خوردند و همگی کشیده شدیم.
وقتی قرار گرفتیم اضافه کرد: استاد رادمنش اظهار کردند کاری واسشون پیش اومده کلاس کنسله.
نفسم بند اومد و ترس وجودمو پر کرد.
یا خدا!
تند وسایلهای هردومونو جمع کردم.
عطیه و محدثه به طرفم دویدند و محدثه با ترس گفت: میگی مطهره رو جایی برده؟
نفس بریده اظهار کردم: امیدوارم اینطور نباشه.
کولهی خودمو خودشو برداشتم و به سمت در دویدم که اون دوتا هم پشت سرم اومدند.
دلم روی هزار میزد.
وارد سالن که شدم قد بلند داد زدم: مطهره؟
نگاه همه به طرفم چرخید.
از سالن بیرون اومدم.
همینطور که هراسون اینور و اونور میرفتم اسمشو صدا میزدم.
با فکری که به ذهنم رسید به سمت پارکینگ اساتید دویدم.
اگه ماشین مهرداد نباشه یعنی اینکه مطهره رو برده.
وارد پارکینگ شدم و دقیق ماشینها رو نگاه کردم.
رو به محدثه و عطیه که پشت سرم بودند گفتم: ببینید ماشین مهرداد هست یا نه.
باشهای اظهار کردند و پراکنده شدند.
اونقدر گشتیم و گشتیم ولی خبری ازش نبود.
عصبی و کلافه کف دستهامو توی موهام فرو کردم.
– بلایی سر مطهره بیاد میکشمش.
عطیه: آقا ایمان؟
بهش چشم دوختم.
– بله؟
– به نظرم بریم خونش.
با فکری که به ذهنم رسید اضافه کردم: آره فکر خوبیه ولی نه خودمون تنها.
اینو گفتم و بدون توجه به چهرههای سوالیشون با عصبانیت به بیرون از پارکینگ دویدم.
#مطـهره
از روی کولش روی تخت انداختم.
اونقدر گریه کرده بودم که دیدههام میسوخسریع.
چمدون مشکیو برداشت و در کمد رو باز کرد.
با همون حالت نامفهوم اضافه کردم: چیکار میخوای بکنی؟
انگار حرفمو متوجه شد که همون طور که وسایل و لباس توی چمدون میریخت گفت: میبرمت جایی که هیچ کسی دستش بهت نرسه.
دستهامو از ترس مشت کردم.
سوزش کنار لبم و بغض توی گلوم و تپش قلبم انگار منو تا مرگ میبردنو برمیگردوندند.
لباسهای منم رو توی چمدون گذاشت و زیپ چمدونو بست.
تموم مدت با گریه نگاهش میکردم.
چمدونو برداشت و بهم نگاه کرد و چند ثانیه روی نگاههام ثابت موند.
درآخر چمدونو کنار تخت گذاشتم و خودشم کنارم جای گرفت که از ترس کمی کنار رفتم.
دستشو که به سمت صورتم آورد سرمو چرخوندم و با گریه چشمهامو بستم.
پارچهی دور دهنمو باز کرد و چونمو گحرکت کرد و صورتمو به طرف خودش چرخوند که نگاههای پر از اشکمو باز کردم.
نگاهش به زخم کنار لبم افتاد.
– چندبار بوسیدتت؟
فقط سکوت کردم.
به نگاههام نگاه کرد.
– منو سگ نکن حرف بزن.
با گریه درحالی که زخم لبم میسوخت اضافه کردم: بهت ربطی نداره، تو دیگه هیچ ربطی به من نداری.
دیدههاشو بست و دندونهاشو روی هم فشار داد.
– خفه شو اصلا نمیخوام حرف بزنی.
با قلبی شکسته گفتم: ازت بدم میاد، از تویی که خودتو حق به جانب میبینی بدم میاد، تو خودت به این اندیشیدی که وقتی اونشامگاه اون بلا رو سرم آوردی چجوری شکستم؟ نه فکر نکردی پس منم فکر نکردم که میشکنی و حرکت کردم با ایمان از…
با تو دهنی که ازش خوردم از سوزش و درد نگاههامو بستم و سعی کردم آوای هق هقمو خفه کنم.
همونطور که عصبی پارچه رو میبست گفت: بذار برسیم اونجایی که میخوام برم، کاری به سرت میارم که به التماسم بیوفتی.
گره محکمی زد و بلند شد.
بازومو گرفت تا بتونه روی کولش بندازتم اما با تموم توانم تقلا کردم.
دلم نمیخواست هممسیرش برم زیرا میدونستم تا زهرشو نریزه و یه بلایی سرم نیاره آروم نمیشه.
یه دفعه موهامو از روی مقنعه گرفت و داد زد: بسه.
نفس زنان و با گریه نگاهش کردم.
غرید: با تقلا نه میتونی نظر منو عوض کنی و نه از دستم فرار کنی، پس منو از اینی که هستم دیوونهتر نکن.
از تکون نخوردنم زود استفاده کرد و راحت روی کولش انداختم که با ترس و گریه نگاههامو بستم.
خدایا کمکم کن، نجاتم بده.
چمدونو با اون کف دستش گرفت و از اتاق بیرون اومد.
هنوز به پله نرسیده بودیم که یه دفعه صوتی آیفون بلند شد.
گریم بند اومد و امید وجودمو پر کرد.
از حرکت توقف کرد و زیر لب بیان کرد: لعنتی!
انگار هر کی بود قصد دست برداشتن روی زنگ رو نداشت.
باز توی اتاق اومد و روی تخت نشوندم.
با تهدید توی نگاهش گفت: آوات درنیاد.
به اجبار سرمو بالا و پایین کردم.
بیرون حرکت کرد و در رو بست.
چشمهامو بستم.
تو نجات پیدا میکنی، تو از کف دست این روانی نجات پیدا میکنه.
باز بغضم گراهی شد.
من با اون مهرداد شر و شیطون چیکار کردم خدا؟!
فقط میتونم بگم خدا لعنتم کنه.
الان که آتیش عصبانیتم خوابیده تازه دارم میفهمم چه غلطی کردم اما الان دیگه راه برگشتی ندارم، درسته طلاق هست ولی عروس دو سه روزه رو چه به طلاق؟ یا ایمان بدبخت چه گناهی کرده که باید بشکنه؟
چشمهامو که باز کردم چند قطره اشک از دریای چشمهای روی گونم سر خورد.
بسیار احمقی مطهره، خیلی نادونی، بهشدت بیرحمی.
لبمو به دندون گراهی شدم تا بیشتر از این بغضم نشکنه.
دلم بسیار براش تنگ شده بود.
یه دفعه صدای ایمان توی خونه پیچید که بهسرعت به در چشم دوختم.
– مطهره؟
سعی کردم با همون دهن بسته آواش بزنم اما اونقدرا آوایی ازم کشیده نشد.
با مشاهده کردن لیوانی که روی میز کنار تخت گذاشته بود خودمو به سمتش کشوندم و با دستهای بسته شدم به پایین پرتش کردم که صوتی شکستن همه جا رو پر کرد.
چیزی نگذشت که آواشو توی مسیررو متوجه شدم.
– مطهره؟
و چند ثانیه بعد در به شدت باز شد.
تمایل داشت حرفی بزنه اما یه دفعه قفل کرد و بهت زده بهم خیره شد.
اشکهامو پاک کردم.
بهسرعت به سمتم اومد و کنارم قرار گرفت.
پارچه رو باز کرد که سعی کردم با نفسهای عمیق نفسهایی که کم آوردمو جبران کنم.
نگاهش به زخم کنار لبم افتاد که خشم نگاهشو پر کرد و دندونهاشو روی هم فشار داد.
مضطرب اظهار کردم: مهرداد کجاست؟
همونطور که عصبی دست و پاهامو باز میکرد بیان کرد: جایی که دیگه نتونه هیچ غلطی بکنه، زن منو میزنه؟ بیچارش میکنم.
ترس وجودمو پر کرد.
– چیکارش کردی؟ کجاست؟
حرفی نزد.
پارچه رو کنار انداخت و زیر بازومو گحرکت کرد ولی دستشو پس زدم و عصبی و دلواپس گفتم: میگم چیکارش کردی؟
همانطور که به زخم لبم خیره بود اظهار کرد: فرستادمش بازداشتگاه، ازش شکایت کردم.
نفسم بند اومد.
با ترس به قفسهی سینهش زدم و کشیده اضافه کردم: تو دیوونهای؟! مهرداد مقلبینگه! ممکنه همه جا بپیچه که تو زندونه.
به نگاههام خیره شد و غرید: به درک! غلط کرده که زن منو دزمتوجه شده.
نفس عصبی کشیدم و از روی تخت پایین حرکت کردم.
از اتاق بیرون اومدم که قد بلند اظهار کرد: مطهره!
با اینکه حسابی ازش کتک خوردم ولی راضی به ریختن آبروش نیستم.
از پلهها پایین اومدم و به سمت در حرکت کردم.
همین که وارد حیاط شدم بازوم کشیده شد که به عقب چرخیدم.
با اخم اضافه کرد: چیکار میخوای بکنی؟
– میریم شکایتمونو پس میگیریم.
خواستم بچرخم ولی باز بازومو گحرکت کرد و نزدیک صورتم شمرده شمرده گفت: من… شکایتمو… پس… نمیگیرم.
دندونهامو روی هم فشار دادم و خواستم حرفی بزنم ولی صوتی محدثه مانعم شد.
– خوبی؟
به طرفش چرخیدم که هردوشونو مشاهده کردم.
با دیدن وضعیتم سریع به سمتم اومدند.
عطیه به زخمم خیره شد و با ترس اضافه کرد: چیکار باهات کرده؟
پوفی کشیدم.
– بیخیال.
به ایمان خیره شدم.
– میری پس میگیری.
نگاههاشو بست و دندونهاشو روی هم فشار داد.
– متوجه شدی ایمان؟
نفس عصبی کشید و نگاههاشو باز کرد.
بهم اشاره کرد.
– ببین خودتو!
با کمی مکث گفتم: مهم نیست.
عصبی ریز خندید و به اطراف نگاه کرد.
– که اینطور!
از کنارم رد شد و به سمت در راهی شد.
به زخمم دست کشیدم که با سوزشش صورتم جمع شد.
محدثه با غم نگاهم کرد و سری به چپ و راست تکون داد، بعدم به سمت در راهی شد.
عطیه بهم نزدیکتر شد.
– تو هنوزم مهرداد رو دوست داری.
خیره نگاهش کردم.
– کی گفته که ندارم؟
ابروهاش بالا پریدند.
– پس چرا…
از کنارش رد شدم.
– درموردش حرفی نزن.
****
#مـهـرداد
سوار ماشین ماهان شدم و در رو محکم بستم که معترضانه اظهار کرد: اوی! درهها!
عصبی بیان کردم: حرف نزن مسیر بیوفت.
پوفی کشید و به مسیر افتاد.
– دعا کن تو مجازی نپیچه.
– نمیپیچه.
بهش نگاه کردم که با دیدن چهرهش خشمم فروکش شد و اشک نگاههامو پر کرد.
کوتاه بهم چشم دوخت.
– چیه؟ پشیمون شدی؟ یا میخوای دوباره بزنیم؟
با غم توی صوتم بیان کردم: معذرت میخوام ماهان، نمتوجه شدم.
با حرص نگاهم کرد.
– کف دست تلخی هم داری لامصب!
نفس عمیقی کشیدم و به خیابون نگاه دوختم.
تو این یه ساعتی که تو بازداشتگاه بودم به همه چیز در ذهنش گذراندم و تنها مسیر حلی که به ذهنم رسید هرچند که زیاد خوب نیست ولی چارهای دیگهای ندارم، باید انجامش بدم.
من مطهره رو راحت به دست نیاوردم که راحت از کف دستش بدم.
همونطور که به خیابون نگاه میکردم گفتم: میخوای به داداشت کمک کنی؟
کوتاه بهم خیره شد.
– در رابطه با چی؟
– برگردوندن مطهره پیشم.
🍂
🍃🍂
🍂🍃🍂
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن