– هوی، چیه واسه هم چشم و ابرو میرید؟
خندیدم.
– هیچی عزیزم، به سیگاره نگاه کن.
دیده غرهای بهم حرکت کرد و دستمالیو دور سیگار پیچراکهد.
– بلد شید قبل از دانشگاه بریم کمپی یه جایی که بفهمند تو این چیه.
از جام کشیده شدم.
– به نظرم بریم پیش مامورای مبارزه با مواد مخدر.
محدثه کیفشو برداشت.
– فکر خوبیه.
******
جناب مامور قلب و رودهی سیگار رو بیرون ریخته بود و بوش میکرد.
ما هم کنجکاو بهش نگاه میکردیم.
درآخر بهمون خیره شد و کف دستی به بینیش کشید.
– سیگاره خالص نیست، ترکیبی از هروئینه.
با دهن باز به هم خیره شدیم.
محدثه بهسرعت لب صنقلبی جای گرفت و اضافه کرد: اگه یه دختر این سیگار رو به یه پسر بده بدون اینکه پسره بدونه دقیقا چیه قصد دختره چیه؟
– خب، صددرصد معتاد شدن پسرهست.
چنان قیافهی محدثه برزخی شد که منم ترسیدم.
از جا کشیده شد و با قدمهای عصبی به سمت در رفت.
در رو باز کرد و بیرون حرکت کرد و چنان دادی زد که دیدههام گرد شدند.
– من اون دختره رو میکشم.
بهسرعت بلند شدم و رو به ماموره با استرس ریز خندیدم.
– یه چیز میگه عصبیه، کشتن چیه آخه؟
ماموره کشیده شد.
– اون دختری که ازش حرف میزنه مشخصاتشو دارید؟
عطیه: نه ما فقط اسمشو میدونیم.
با عجله اظهار کردم: ببخشید باید بریم وگرنه دوستم دیوونهست گم و گور میشه.
تند از اتاق بیرون اومدم.
خودمو بهش رسوندم و بازوشو گراهی شدم.
نفس زنان گفتم: صبر کن بابا، چرا رم کردی؟
با عصبانیت اضافه کرد: اون دخترهی هرزهی عوضیو میکشم مطهره، گه خورده که میخواد ماهانو معتاد کنه، میکشمش.
میل داشت بره که بازوشو گحرکت کردم و با اخم اضافه کردم: صبر کن، کم کم جلو میریم، باشه؟ الان اگه یه دفعهای وارد عمل بشیم همه چیز خراب میشه، باید بفهمیم دختره از کسی کف دستور میگیره یا نه.
دیدههاشو بست و دندونهاشو روی هم فشار داد.
عطیه بهمون نزدیک شد.
– پلیسه ازم شماره گراهی شد.
با تعجب اضافه کرد: شماره گحرکت کرد؟!
– آره، اضافه کرد که اگه چیز بیشتری از دختره متوجه شدیم بهش بگیم، فکر کنم داریم وارد پلیس بازی میشیم.
خودمو جمع کردم.
– آهان، واسه این گحرکت کرد.
خندید.
– منحرف!
لبخند زدم.
به محدثه خیره شد.
– بیا بریم یه چیزی بهت بدیم بخوری، سرخ شدی.
******
روی صندلیهای کارگاه جای گرفتیم.
محدثه: یه چیز یادم راهی شد بهت بگم.
– چی؟
– فردا تولد استادهها.
با تعجب گفتم: از کجا متوجه شدی؟!
– دیشامگاه از ماهان فهمیدم، میخوای چی کار بکنی؟
تبسم عمیقی رو لبم جای گرفت.
– نمیدونم اما میخوام فراموش نشدنی باشه.
عطیه با شیطنت به بازوم زد که لبخندمو جمع کردم.
– اینجور بهم نگاه نکن.
با ورود مهرداد کشیده شدیم.
قربون رسمی پوشیدنت، کلا بچم خوشتیپه.
سلام کردیم که جوابمونو داد.
یکی از دخترا گفت: پیشاپیش تولدتونم مبارک استاد.
بعدش عدهای شروع کردند به تبریک گفتن که مهرداد با تبسم ممنونی گفت.
حرصم گحرکت کرد.
اینا از کجا میدونند؟
به من کوتاه نگاه کرد و گفت: میتونید بشینید.
همگی نشستیم.
– امروز بکوب میخوام درس بدم، جلسهی بعدم امتحان عملی میگیرم.
یکی از پسرا گفت: نشد دیگه استاد! بخاطر تولدتون امتحانو کنسل کنید.
مهرداد ماژیکشو برداشت.
– مخالفت نباشه، تولد من ربطی به امتحان نداره.
یکی از دخترا بیان کرد: استاد تولدم میگیرید؟ اگه میگیرید میشه ما هم دعوت باشیم؟
مهرداد به من چشم دوخت.
– نمیدونم، بستگی داره.
خونسرد صنقلبیمو چرخوندم.
تولد امسالت یه کاری میکنم که دهنت باز بمونه استادخان، حالا ببین.
******
از کلاس بیرون اومدیم.
– به نظرتون به مهرداد بگم که پنجشنبه شب جلوی راهی شدن برادرشو بگیره؟
محدثه: نه، میخوام بره، منم میرم.
اخم کردم.
– عمرا اگه بذارم بری.
جلوم وایساد.
– من باید برم، باید برم و بفهمم دختره چیکارهست، میدونی که همیشه از پس خودم برمیام.
مضطرب به عطیه نگاه کردم.
عطیه: منم با مطهره موافقم، میدونی اگه یه پسر مست گیرت بندازه کارت تمومه؟
محدثه: کنار ماهان میمونم.
پوزخندی زد.
– با تعریفهایی که ازش کردی اون از صدتا پسر مست هم بدتره.
بازوهامو گحرکت کرد.
– مطهره، من نگرانشم، دقیقا همون حس کمکی که تو به استاد داری منم به اون دارم، باید با خبرش کنم که دختره داره باهاش چیکار میکنه.
کلافه کف دستی به صورتم کشیدم.
– من فقط مضطربتم.
عطیه: اصلا مگه میدونی مهمونی کجاست؟
– میفهمم، یکی از پسرای اونجا بهم شماره داد، بهش زنگ میزنم و ازش میپرسم، فکر کنم بدونه.
دلواپس نگاهش کردم.
تبسمی زد و بازوهامو فشرد.
– مضطرب نباش، مراقب خودم هستم، تو سعی کن واسه تولد استاد تمرکز کنی.
به عطیه چشم دوختم که نفسشو به بیرون فوت کرد و سرشو به چپ و راست تکون داد، به جلو حرکت کرد و گفت: فعلا بیاین بریم من گرسنمه.
نفس عمیقی کشیدم.
– باشه، میخواین برسونمتون؟
یه قدم به عقب راهی شد.
– نه خواهری، خودمون میریم.
سری تکون دادم.
به بازوم زد.
– خداحافظ.
تبسم کم رنگی زدم.
– خداحافظ.
ازم دور شد.
با کمی مکث کولمو روی دوشم تنظیم کردم و قدم برداشتم.
وارد کوچه شدم که با دیدن ماشینش به سمتش راهی شدم.
جای گرفتم و در رو بستم که به جاده افتاد.
– تو میدونستی که فردا تولدمه؟
– آره.
با ابروهای بالا رفته اظهار کرد: از کجا؟!
– ما درمورد شوهرمون به خوبی تحقیق میکنیم.
خندید که لبخند زدم.
کف دستشو روی رونم گذاشت.
کلا دیگه به اینکارش عادت کردم.
فشاری به رونم داد که اخم ریزی کرد.
– فردا میخوای چیکار کنی؟
– فضولو بردن جهنم.
با خنده گفتم: بگو دیگه.
ابروهامو کوتاه بالا انداختم.
– نمیگم، فردا میفهمی.
با کمی مکث گفتم: میتونم یه خواهشی ازت بکنم؟
– بفرمائید بانو.
کوتاه ریز خندیدم.
– میشه به همه بگی واسه تولد امسالت هیچ کاری نکنند و برنامهای نریزند؟ بهشون بگو امسال تولد نمیخوای، یه چیزی بگو که بیخیال تولد گرفتن یا سوپرایز بشند.
با ابروهای بالا رفته اظهار کرد: چرا؟
– میخوام تولد امسالتو به من بسپاری، همه که هرسال واست می گیرند.
با غم ادامه داد: شاید من فقط همین امسال باشم و سال دیگه نباشم.
فشار کف دستش روی رونم بیشتر شد اما چیزی نگفت.
– باشه؟
دستشو روی فرمون جا به جا کرد.
– باشه میگم.
تبسمی زدم.
– ممنون.
کوتاه بهم خیره شد.
اصلا مگه میتونم به نبودت توی زیستنم فکر کنم؟
از پلهها پایین اومدم که با متوجه شدنم ابروهاشو بالا داد.
– خوشتیپتر از همواره.
تبسمی زدم و به سمتش رفتم.
– حالا نمیخوای بگی قراره چیکار کنی؟
بهش رسیدم و گونشو بوسیدم.
– نوچ.
با خنده و تعجب اظهار کرد: امروزگار مهربون شدیا!
به قفسهی سینهش زدم و از کنارش رد شدم.
– دارم میرم تولد.
با خنده پشت سرم اومد.
– دیروزگار تا حالا داری از کنجکاوی منو میکشی…
میل داشت در طرف راننده رو باز کنه که سریع به سمتش حرکت کردم.
– من پشت فرمون میشینم.
ابروهاشو بالا داد.
سوئیچو ازش گراهی شدم و پشتش راهی شدم و به اون سمت بردمش.
تمایل داشتم بچرخم ولی یه دفعه دو طرف صورتمو گراهی شد و تا خواست ببوستم انگشتمو روی لبش گذاشتم.
– نه، رژلبم خراب میشه.
با حرص بهم نگاه کرد که خندیدم.
توی ماشین قرار گرفتیم و ماشینو روشن کردم.
– گواهینامه داری که؟
بهش نگاه کردم.
– آره.
با خنده ادامه دادم: ولی یه سالش تموم نشده.
با یه ابروی بالا رفته بهم نگاه کرد که لبمو به دندون گحرکت کردم تا نخندم و بعد به جاده افتادم.
ریموتو زد که بیرون اومدم و پامو روی گاز گذاشتم که با صدای گوش خراشی به راه افتاد.
با خنده اظهار کرد: ببین مطهره، من ماشینمو بهشدت دوست دارم، نبینم وقتی برمیگردیم فقط ازش فرمون مونده باشه!
مغرورانه بهش نگاه کردم.
– نگران نباش عزیزم، من کارمو بلدم.
خندون کف دستی به لبش کشید.
– میبینیم.
ضبط رو روشن کردم و آواشو بالا بردم…
وارد جادهی خاکی نزدیک پل قطار خیلی قدیمی شدم.
با اخم به اطراف خیره شد.
– چرا اومدی اینجا؟
با خنده گفتم: میخوام گروگانت بگیرم.
سعی کرد نخنده.
– دارم جدی میگم، ما تو محلهی فقیر نشین چیکار داریم؟
لبخندی زدم.
– میفهمی.
به جایی رسیدیم که بخاطر خراب بودن جادهش و خورده مصالح دیگه نشد جلوتر بری.
ماشینو خاموش کردم و نگاهی به قیافهای که اخم ریزی داشت و به اطراف نگاه میکرد انداختم که خندم گرفت.
در رو باز کردم و اضافه کردم: پیاده شو.
کف دست به سینه بهم چشم دوخت.
– تا نگی چرا اومدیم پیاده نمیشم.
دیدههاشو کمی ریز کرد.
– نکنه میخوای اینجا واسم تولد بگیری؟
لبخند زدم و پیاده شدم.
ماشینو دور زدم و درشو باز کردم.
خم شدم و گونهشو بوسیدم.
– پیاده شو.
ابروهاشو بالا انداخت.
اینبار بوسهای به لبش زدم.
– این قابل قبولتره.
عقب حرکت کردم که پیاده شد و در رو بست.
ماشینو قفل کردم و به جلو قدم برداشتم که پشت سرم اومد.
وارد کوچهای شدیم که خونههای قدیمی و درب و داغون بود.
هروقت تو این محله میام سعی میکنم واسه چند ساعتم که شده کاری کنم که بچه هاشون خوشحال باشند.
به مهرداد چشم دوختم.
کف دست به جیب به اطراف نگاه میکرد.
یه کم نگاه انداختن به پایینیا بد نیست، همیشگی که نباید اون بالاها باشی.
زنا که توی کوچه بودند با متوجه شدنم سلامی کردند که با تبسم جوابشونو دادم.
نگاه کنجکاو همه روی مهرداد میچرخید.
حتما با خودشون میگند یه مرد با این تیپ و قیافه اینجا چیکار میکنه.
به خونهی مرضیه که رسیدم مشتمو به در زنگ زدهی آبی کوبیدم.
چیزی نگذشت که در توسط مرضیه باز شد.
مثل همواره همون چادر گل گلی به سر داشت.
با دیدنم دیدههاش از مسروری برقی زدند.
با تبسم گفتم: سلام.
صمیمانه بغلم کرد و با خرسندی بیان کرد: سلام، نمیدونی چقدر دلم برات تنگ شده بود.
کف دستمو روی کمرش بالا و پایین کردم.
– منم همینطور.
ازش جدا شدم که اشک توی نگاههاشو پاک کرد.
به مهرداد خیره شد و با خجالت گفت: سلام.
مهرداد کف دست به جیب بهشدت جدی جوابشو داد که چپ چپ بهش نگاه کردم.
در رو کامل باز کرد.
– بفرمائید تو.
وارد شدم.
وقتی مشاهده کردم وارد نمیشه اظهار کردم: آقا مهرداد دم در زشته.
اخم ریزی کرد و وارد شد که مرضیه در رو بست.
حیاط کوچیک و خونهی نسبتا مخروبیای که بود قطعا بیش از حد برای مهرداد غیر قابل تحمل بود.
در توری هال رو باز کرد و با خجالت اضافه کرد: ببخشید که زیاد مناسب…
معترضانه اظهار کردم: اضافه کردم خوشم نمیاد که بگی.
از شرم و خجالت سرشو پایین انداخت.
کفشهامونو بیرون آوردیم و وارد شدیم.
قالی رنگ و رو رفتهای داخل پهن بود و کابینتهای آشپزخونه به شدت زنگ زده بودند.
چادرشو تو مشتش فشرد.
– بفرمائید بشینید.
نشستم و به پشتی پارهای که بود تکیه دادم.
مرضیه وارد آشپزخونه شد.
بلند گفتم: نمیخواد، بیا بشین.
قد بلند گفت: حالا که بعد چند وقت اومدی نمیشه که چیزی نیارم.
وقتی متوجه شدم مهرداد نمیشینه بیان کردم: بشین دیگه.
با اخم اظهار کرد: تو منو واسه چی آوردی اینجا؟
مچشو گرفتم و پایین کشیدمش.
– تو اول بشین.
به اجبار جای گرفت و نگاهی به اطراف انداخت.
– چجوری تو این خونهها زیستن میکنند؟
– وقتی پول نباشه باید به هر چیزی قانع باشی و تحمل کنی.
بهم نگاه کرد.
– واقعا چرا روزگار تولدم منو آوردی اینجا؟ راستشو بخوای فکر میکردم یه کار دیگه بکنی.
– هنوز کارای دیگه مونده.
نفس عمیقی کشیدم.
– چند سال پیش شوهر مرضیه فوت شد، خودش محبوره خرجهای زندگیشو دراره، یه دختر معلول ذهنی داره که الان به لطف آقاجونم تو آسایشگاه روانیه، یه پسر هفت ساله هم داره که فکر کنم هممسیر بچهها داشت بازی میکرد، بیچاره واسه خرج زندگیش مجبوره تو آشغال دونیا کار کنه، شرکتی که زباله های خشکو جمع آوری میکنند.
تبسمی زدم.
– همواره از خدا میخوام درآینده پولدار بشم بتونم یه موسسهی خیریه مخصوص زنای سرپرست خانوار بزنم و شغل آبرومند و خوب براشون کف دست و پا کنم.
تبسمی زد.
– تو خیلی خوبی مطهره.
تبسمم رگهای از خجالت پیدا کرد.
تمایل داشت گونمو ببوسه که با بیرون اومدن مرضیه بهسرعت عقب کشید که بیصوت و کوتاه لبخند زدم.
چای رو بهم تعارف کرد که سینیو ازش گرفتم و رو به رومون گذاشتم.
– بشین.
چادرشو جمع کرد و جای گرفت.
با تبسم بیان کرد: ازدواج کردی؟
تبسمی زدم.
– یه جورایی نامزدمه.
مهرداد رو دیدم که تبسمی زد.
– علی کجاست؟
– تو کوچه داره بازی میکنه.
– درساشو که خوب میخونه؟
خندید.
– آره، از وقتی باهاش حرف زدی و ازش قول گرفتی درس خون شده، میگه میخواد پزشک بشه.
با تحسین گفتم: عالیه… راستی، فاضلاب که دیگه بو نمیده؟
– نه، خدا خیرت بده، داشتیم از بوش خفه میشدیم.
تبسمی زدم.
– پس خداروشکر.
با آوای مهرداد بهش نگاه کردیم.
– چند ساله اینجا زیستن میکنید؟
تبسم مرضیه کم رنگتر شد.
– یه ده سالی هست.
آهانی اضافه کرد.
به ترک بزرگ کنار سقف اشاره کرد.
– توجه دارید که چقدر خطرناکه؟
مرضیه با تبسم تلخی اظهار کرد: وقتی پول نباشه که درستش کنم پس باید با خطرش زندگی کنیم.
نفس عمیقی کشید.
چاییهامونو که خوردیم قد بلند شدم.
– برم یه سر به علی بزنم.
هردوشون قد بلند شدند.
– آره حتما برو، از مشاهده کردنت مسرور میشه.
از خونه بیرون اومدیم.
به سمت بچهها که با سر و صدای زیاد داشتند بازی میکردند رفتیم.
یه دفعه شوتی زدند که نزدیک بود بهم بخوره ولی مهرداد سریع گحرکت کردش.
نفس آسودهای کشیدم.
– ممنون.
توپو توی کف دستش چرخوند.
– قابلی نداشت.
یه دفعه با سر و آوای زیاد به سمتمون اومدند.
علی: سلام خاله.
بغلم کرد که لبخند زدم و بغلش کردم.
– سلام، چطوری؟
پسرا تک به تک سلام کردند که جوابشونو دادم.
شایان که به تپل محله معروف بود کف دستشو دراز کرد و گفت: سلام آقا خوشتیپ.
مهرداد لبخند زد و باهاش کف دست داد.
– سلام تپلوی بامزه.
تک به تک بچهها باهاش دست دادند.
یکی از بچهها با هیجان اظهار کرد: بهشدت دوست دارم بزرگ که شدم مثل شما تیپ بزنم.
مهرداد تبسم کم رنگی زد.
فرهاد دستشو توی موهای پرپشتش کشید.
– من دوست دارم مقلبینگ بشم.
تبسم کم رنگی زدم.
بچههای کوچیک با آرزوهای بزرگ.
به سمت دخترا حرکت کردم و گوشیمو از جیبم بیرون آوردم.
انگار تازه متوجهم شدند که با عروسهای قدیمی و کمی پاره شده بلند شدند و به سمتم دویدند.
سر پا قرار گرفتم و تک به تک بغلشون کردم.
گوشیمو سمتشون گراهی شدم.
– بازی کنید اما خرابش نکنید.
نازنین ازم گراهی شدش و با هیجان گفت: قول میدیم.
باز روی سکو نشستند و دخترا با هیجان دورشو گحرکت کردند.
به مهرداد خیره شدم.
با تبسم نگاهم میکرد.
به سمتم اومد و گوشیشو بیرون آورد.
رمزشو زد و به طرفم گرفت.
– بهشون بده.
تبسم عمیقی زدم و ازش گرفتم.
به سمتشون رفتم و گوشیو به سمتشون گرفتم.
– اینم یکی دیگه.
اسما سریع از کف دستم چنگ زد.
– وایی چه خوشگله!
با صوتی مهرداد بهش چشم دوختم.
– خب یار میکشیم.
با تعجب بهش خیره شدم.
تو زمین وایساده بود و توپم زیر پاش بود.
به سمتشون رفتم.
– منم هستم.
مغرورانه بهم نگاه کرد.
– میخوای حریف من بشی موش کوچولو؟
کف دست به سینه اضافه کردم: آره استاد.
با حرص بهم خیره شد که ریز خندیدم و رو به بچهها اظهار کردم: یالا جمع بشید.
به دو گروه که تقسیم شدیم رو به روی هم وایسادیم.
با سوت داور که حسن بود شروع کردیم.
بازی با سر و صدای زیاد شروع شد.
به طور حرفهای پاس میدادم یا به قول معروف لایی میکشیدم.
توپ کف دست مهرداد افتاد که نزدیک بود گل بزنه اما از پشت سر رو کمرش پریدم و کف دستمو دور گردنش حلقه کردم که با حرص اظهار کرد: قبول نیست.
با خنده گفتم: بچهها توپو بگیرید.
فرهاد سریع توپو از دروازه دور کرد که از کمرش پایین پریدم
با حرص به سمتم چرخید.
– دارم برات.
با خنده عقب عقب رفتم و دیدهکی زدم.
با داد گفتم: توپو بده من.
اکبر توپو بهم پاس داد که پامو عقب بردم تا شوت بزنم اما یه دفعه مهرداد محکم از پشت بغلم کرد که با حرص و تقلا اضافه کردم: قبول نیست.
لبخند زد و توپو به هادی پاس داد و ولم کرد.
شاکی به سمتش چرخیدم که نگاهکی زد و عقب عقب دوید.
– حرص نخور گوجه میشی عزیزم.
تهمشاهده کردوار گفتم: دیگه رحم بسه.
با خنده کشیده گفت: او.
بعد قد بلند بیان کرد: همه بگید او.
یارای اون همه قد بلند گفتند: او.
خندون و با حرص بهش نگاه کردم.
کشیده بیان کردم: بهشون رحم نکنید.
با سر و صدا و به سمتشون حرکت کردیم.
اینبار یه گل مشتی زدم که بچهها با شادی پریدند و هورا کشیدند.
دستهامو به دست همشون زدم و رو به مهرداد گفت: یک هیچ عزیزم.
تهمتوجه شدوار سرشو بالا و پایین کرد.
آستینهاشو بالا زد.
– وقتشه خود اصلیمو ببینی خانم.
شالمو مرتب کردم.
– ببینیم چند مرده حلاجی آقا.
باز شروع کردیم.
از بس داد زده بودم گلوم درد گرفته بود و تشنم بود ولی چنان هیجانی و مسروریو حس میکردم که باهاش طعم خوشبختیو میچشیدم.
میل داشتم توپو از زیر پای مهرداد بیرون بکشم اما توپو زیر پاش نگه داشت و بوسهای به گونم زد که سرجام خشکم زد و قفل کردم اون بیشعورم از فرصت استفاده کرد و شوتی زد که تپلو نتونست بگیرتش و گل شد.
همشون هورایی کشیدند و دستهاشونو به کف دست مهرداد زدند.
با حرص و کف دست به کمر بهش چشم دوختم.
به سمتم چرخید.
– یک یک عزیزم.
– باشه آقا باشه.
شروع کردیم.
ماهرانه همه رو رد میکرد.
مشاهده کردم اوضاع بهشدت خیته و نزدیکه گل بزنه که عزممو جمع کردم و قد بلند اضافه کردم: مهرداد؟
بدبخت شمشاهده کرد سرجاش میخکوب شد.
به فرهاد اشاره کردم که تند به سمتش راهی شد و توپو ازش دور کرد.
به سمتم چرخید که با تبسم پیروزمندانهای بهش چشم دوختم.
تهمتوجه شدوار اضافه کرد: وقتی بعدا مجبورت کردم هی بگی مهرداد میفهمی.
لبخند زدم و توپو از فرهاد گحرکت کردم.
اونقدر بازی کردیم که هممون با خستگی دو طرف کوچه قرار گرفتیم.
بازی دو به دو تموم شد.
تپلو با خنده نفس زنان گفت: بهشدت خوب بود خوشتیپ.
مهرداد نفس زنان با خنده دستشو بالا برد.
– چاکرتم تپلو.
خندیدم و پاهایی که دیگه جونی توشون نبود رو دراز کردم.
همگی حسابی خاکی شده بودیم.
موهاش به هم ریخته بودند که کف دستمو توی موهاش فرو کردم و سعی کردم مرتبشون کنم.
کف دستمو گرفت و بوسهای بهش زد که تبسمی روی لبم قرار گرفت.
با دیدن اینکه بچهها دارند با یه هیجان خاصی بهمون نگاه میکنند گفتند: سرتون تو کار خودتون باشه.
همشون خودشونو به کوچهی علی چپ زدند و به در و دیوار خیره شدند که مهرداد خندید.
دستشو دور گردنم انداخت و پاهاشو دراز کرد.
گونمو محکم بوسید که با آرنج بهش زدم و آروم گفتم: جلوی بچهها نکن اینکار رو.
ریز خندید و خواست حرفی بزنه که با بیرون اومدن فاطمه با یه سینی شربت کف دستشو از دور گردنم برداشت.
تپلو کف دستشو روی شکمش کشید.
– وایی شربت بهشدت میچسبه.
فاطمه با خنده اظهار کرد: چجوری هم همتون لش افتامشاهده کرد!
به مهرداد خیره شدم.
– مولین تپلومونه.
با خنده آهانی گفت.
اول به ما تعارف کرد که با لبخند یکی برداشتم.
– ممنون.
با لبخند بیان کرد: نوش جون.
به مهردادم تعارف کرد و بعد سراغ بچهها راهی شد.
بالاخره به سختی از بچهها دل کندم و به سمت ماشین حرکت کردیم.
بازم پشت فرمون نشستم و سوئیچو وارد جا سوئیچی کردم.
مهرداد به آینهی بغل نگاه کرد و کف دستشو توی موهاش کشید تا کاملا مرتب بشند.
ماشینو روشن کردم.
– بازم بیایم.
با تعجب بهش خیره شدم و با خنده اضافه کردم: واقعا؟!
– آره، اما این دفعه سانس یه ورزشگاه واسشون رزرو میکنم میبریمشون اونجا.
با ذوق بیان کردم: این عالیه!
بهش نزدیک شدم و بغلش کردم که خندید و بغلم کرد.
محکم گونشو بوسیدم و ازش جدا شدم.
تبسمی زد و کف دستی به ابروم که انگار نامرتب شده بود کشید.
– خب خانم، بریم خونه؟
به راه افتادم و چرخیدم.
– نه آقا، بازم هست.
ابروهاشو بالا انداخت.
– او!
به ساعت نگاه کردم.
شش شده بود.
– بریم مسجد نماز بخونیم؟
به ساعت چشم دوخت.
– آره.
*******
جلوی مغازه وایسادم و به تابلوش نگاه کردم.
غذاهای محلی بابا اصغر.
با ابروهای بالا حرکت کرده و سوالی بهم نگاه کرد.
ریز خندیدم و در رو باز کردم.
– پیاده شو.
بهشدت سخت تونستم اینحا رو پیدا کنم، اینم به طور اتفاقی پیداش کردم.
غذاهای محلی شهرها رو میفروشند.
شولیشو هم خوردم عالیه ولی به پای شولی مامان بزرگ خودم نمیرسه.
پیاده شد و در رو بستیم.
ماشینو قفل کردم و باهم به اون سمت رفتیم.
وارد که شدیم به سمت یه میز بردمش.
– بشین تا بیام.
بیحرف روی صنقلبی جای گرفت که به سمت محل ثبت سفارش رفتم.
بعد از اینکه دوتا شاما سفارش دادم پیش مهرداد برگشتم و نشستم.
– حالا واسه چی اینجا اومدیم؟
– شاما.
با خنده اضافه کرد: چی؟
– شاما، آش یزدی.
لبخند زد.
– آهان.
بازم لبخند زد.
– نمیدونم چی بهت بگم مطهره، تو فقط سوپرایزم میکنی.
لبخند زدم و به صنقلبی تکیه دادم.
وقتی کاسهها رو رو به رومون گذاشتند منتظر بهش خیره شدم.
قاشقو برداشت که شکر و سرکهی روی میز رو بهش نشون دادم.
– بعضیا کمی شکر داخلش میریزند و میخورند، بعضیها هم سرکه، من خودم سرکه دوست دارم ولی تو رو نمیدونم.
قاشقی پر از شاما کرد و سرکه رو برداشت.
– امتحان میکنم.
کمی سرکه ریخت و خورد.
منتظر بهش نگاه کردم.
لبشو با زبونش تر کرد و با حیرت گفت: نه، خوشمزهست.
کوتاه ریز خندیدم.
با شکر امتحان کرد که با صورت جمع شده اظهار کرد: نه همون سرکه بهتره.
بعد کمی سرکه توی کاسهش ریخت.
منم ریختم و هم زمان مشغول خوردن شدیم.
زودتر از من تموم کرد.
– یکی دیگه واسم بگیر.
با خنده باشهای گفتم.
کشیده شدم و راهی شدم تا سفارش بدم.
سفارش که دادم برگشتم و قرار گرفتم و به خوردنم ادامه دادم.
کف دست به سینه به صنقلبی تکیه داد و با تبسم بهم خیره شد.
درآخر نتونستم تحمل کنم و با خنده گفتم: میشه بهم نگاه نکنی بذاری راحت بخورم؟
با همون تبسم گفت: دیدهامه، قلبم میخواد بهت نگاه کنم.
سعی کردم تبسمم زیاد پررنگ نشه.
نگاه کوتاهی بهش انداختم و به کاسه چشم دوختم.
همین که تموم کردم واسه اون آوردند.
تکیهشو گراهی شد و بعد از ریختن سرکه داخلش مشغول خوردن شد.
وسط خوردنش گفت: میخوای؟
ریز خندیدم.
– نه، بخور.
بلند شدم.
– میرم حساب کنم.
اخم ریزی کرد.
– لازم نکرده خودم حساب میکنم.
– نه، تولدته منم دعوتت کردم.
دیگه نذاشتم حرفی بزنه و به سمت صندوق راهی شدم.
از مغازه که بیرون اومدیم سوئیچو به سمتش گراهی شدم.
– نوبت شماست.
با ابروهای بالا حرکت کرده ازم گحرکت کردش.
– چی شد؟ خسته شدی؟
– نه، ولی میترسم گم و گور بشیم چون هنوز دقیقا نمیدونم واسه شهربازی از کدوم طرف باید بریم.
– پس میخوای بریم شهربازی؟
– دقیقا.
قفلو باز کرد.
– پس بزن بریم.
#مــحــدثـــه
با وایسادن یه مازراتی مشکی جلوی پام یه قدم به عقب راهی شدم.
شیشه که پایین کشیده شد دیدم همون پسره احسانه.
– بپر بالا دلبره.
خدایا خودمو به خودت سپردم.
سوار شدم که به جاده افتاد.
– فکرشو نمیکردم بهم زنگ بزنی!
– زنگ زدم چراکه میخواستم برم مهمونی فرزاد، ولی جاشو نمیدونستم.
– او، پس راننده میخواستی یا همراه؟
خیلی رک اظهار کردم: راننده و کسی که بدونه کجاست.
با خنده ابروهاشو بالا داد.
– بهشدت رکی دختر!
دستی به موهام کشیدم.
– میدونم.
باز خندید.
زیر نگاهی ماشینو نگاه کردم.
لامصب عجب چیزیه!
آوای آهنگو بالا برد.
نفس پر استرسی کشیدم.
نبرتم خونه خالی یه بلایی سرم نیاره صلوات.
چیزی نگذشت که صدای آهنگو کم کرد و نگاه کوتاهی بهم انداخت.
– آخر شامگاه میای خونهی من؟ هرکسی باهام بوده مشتری شده.
تمایل داشتم بهش فحش بدم ولی زود جلوی خودمو گحرکت کردم و تبسم ساختگی زدم.
– درموردش فکر میکنم.
ریز خندید.
– حسابی ناز داریا! اشکال نداره عسلم خودم نازتو میکشم.
نزدیک بود همین جا بالا بیارم.
چقدر از پسرا متنفرم خدا، مخصوصا از این دختر بازاشون.
دیگه خفه شد.
تا خود لواسون چندبار دیگه هم زر زد و شرکتهای باباشو به رخم کشید.
فکر می کنه منم از اون دسته دخترام که با متوجه شدن پول دهنم آب بیوفته و خامش بشم.
توی قلبم پوزخندی زد.
بیچاره دقیقا نمیشناستم… نمیدونه هیچوقت دنبال پول نمیرم.
جلوی یه ویلای لوکس پارک کرد.
تا نگاه کار میکرد فقط این ویلا بود.
زیرلب گفتم: لعنتی عجب چیزیه!
پیاده شدیم و در رو بستیم که قفل ماشینو زد.
کیفمو روی شونم انداختم و با اون چکمههای پاشنه قد بلند هممسیرش به جلو راهی شدم.
کنار در بزرگ نردهای یه در کوچیکتر بود که نگهبانی پشتش وایساده بود.
احسان کارتیو نشون داد که نگهبانه در رو باز کرد و گفت: خوش اوممتوجه شد آقای رحیمی.
هممسیر هم وارد شدیم.
با اینکه شب بود ولی اینقدر چراغ توی حیاط شامگاهیه باغش بود که همه جا روشن بود.
روی حیاط پر از دختر و پسر بود اونم با وضعهای افتضاح.
عدهایشونم داششتابزده سیگار میکشیدند و یا لیوانهای مشروبی توی کف دستشون بود.
آوای خندههای بلند دخترا همه جا رو پر کرده بود و با آوای آهنگ ترکیب شده بود.
چندتایی هم داشتند همو میبوسیدند و دست بعضی از پسرا هم رو بالا تنهی دخترا بود.
با انزجار نگاه ازشون گحرکت کردم.
احسان به سمت ساختمون میرفت.
از پلهها بالا اومدیم.
همین که وارد شدیم آوای آهنگم بیشتر شد که گوشمو کر کرد.
یه زن مثل قبل وسایلمو ازم گحرکت کرد و شمارهی کمدمو بهم اضافه کرد.
همون شلوار چرمو پوشیده بودم و لباسم این دفعه یقهی کمی بازی داشت.
اگه پوشیده میومدم قطعا بهم شک میکردند.
احسان نگاهی به سر تا پام انداخت.
– عاشق تیپ چرمی نه؟
– آره، مشکلیه؟
موهامو پشت گوشم برد که اخمی کردم.
– نه زیبام، بسیار هم عالیه.
سرشو جلو آورد تا ببوستم که سریع عقب کشیدم.
نفسشو به بیرون فوت کرد.
– چرا اینقدر ناز میکنی آخه؟
چپ چپ بهش نگاه کردم و از کنارش رد شدم.
یه دفعه از پشت بازوهامو گحرکت کرد و نزدیک گوشم بیان کرد: راستشو بخوای دخترای سرکش بیشتر حریصم میکنند، هر چقدر بخوای بهت میدم تا یه امشامگاه طعمتو بدیده.
از برآشفتهت رو به انفجار بودم.
– منم بیان کردم بهش فکر میکنم.
– پس زودتر فکراتو بکن.
همین که بوسهای به زیر گوشم زد نفسم بند اومد و حالم به هم خورد.
کنارم اومد و کف دستشو روی کمرم گذاشت و مجبورم کرد قدم بردارم.
سرمو اون طرف چرخوندم و زیرلب با عصبانیت اظهار کردم: برو به ننت پول بده… کثافت.
نگاهمو اطراف چرخوندم تا بلکه ماهانو زودتر پیدا کنم و از کف دست این راحت بشم.
از بعضی جاها که رد میشدم بوی همون سیگار لعنتی توی بینیم میپیچید.
فکر کنم اینا یه باندند و کارشون اینه که همه رو معتاد کنند تا پول درارن.
حتما هم واسه همین پارتی گرفتند تا این چیزا رو پخش کنند و مشتری جمع کنند.
کثافتا… امشب باید یه سری چیزا بفهمم و به مامورا گزارش بدم.
با متوجه شدن اینکه بعضیها بدجور کف دستشون همه جای هم میچرخه میمیل داشتم زمین دهن بزنه و توش فرو برم.
چقدر خار و بیارزش!
بالاخره احسان کنار یه عده دختر و پسر وایساد که منم وایسادم.
با همشون دست داد و به من اشاره کرد.
– آرزو.
به اجبار تبسمی زدم و سلام کردم که همشون با تبسم جوابمو دادند.
نگاه دوتاشون روی بدنم بدجور آزارم میداد.
واسه خلاص شدن از این جو سنگین رو به احسان اظهار کردم: من دستشوییم میاد میرم دستشویی، همینجا هستی؟
– آره ولی اگه نبودم تو باغ پیدام کن.
سری تکون دادم و ازشون دور شدم.
نفس حبس شدمو به بیرون فرستادم.
با دیدن ماهان که به ستونی تکیه داده بود و سه نفر دورش بودند وایسادم.
با متوجه شدن سیگار توی کف دستش بیاراده اشک توی چشمهام حلقه زد.
لعنت بهت، نکش این کوفتیو.
به سمتش حرکت کردم اما وانمود کردم که نمشاهده کردمش و خودمو سرگرم گوشی نشون دادم.
چیزی نگذشت که با تردید بیان کرد: آرزو؟
سرمو بالا آوردم و نگاهمو اطراف چرخوندم که وانمود کردم تازه مشاهده کردمش و ابروهامو بالا انداختم.
همه رو کنار زد و به سمتم اومد.
– سلام، تو هم اینجایی؟
– سلام، نه پس روحمه، تو اینجا چیکار میکنی؟
– همون کاری که تو میکنی، حرفا میزنیا!
پکی کشید که نفس عصبی کشیدم.
– دختره همراهت نیست؟
– هست، بیرونه، پیش دوستاش.
آهانی اظهار کردم.
یه نخ سیگار از جیبش بیرون آورد و به طرفم گرفت.
– میکشی؟ حسابی حالتو جا میاره.
– نه ممنون، اهل سیگار نیستم.
نگاهمو اطراف چرخوندم.
– همه اینجا اومدن پارتی یا اینکه همو کف دستمالی کنند؟
خندید.
– پارتیهای فرزاد همواره همینطوریه، تا حالا مهمونیهاشو نیومده بودی؟
بهش نگاه کردم و گوشیمو توی جیبم گذاشتم.
– نه اولین بارمه.
نگاهش رو یقهم ثابت موند.
– که اینطور.
از کنارش رد شدم.
– اینجا چیزی جز سیگارم هست؟
به کنارم اومد.
– آره، مشروب همه نوع، بستگی داره چی بخوای.
سرشو کمی به طرفم کج کرد و آرومتر اضافه کرد: حتی س*ک*س.
وایسادم و جدی بهش خیره شدم که با پررویی تو چشمهام زل زد.
– چیزی که هستو اظهار کردم.
پوزخندی زدم.
– برو با همون سحرت.
ابروهاش بالا پریدند که تازه درک کردم چه گندی زدم.
با ابروهای بالا راهی شده گفت: تو از کجا فهمیدی اسمش سحره؟
هل لبخند زدم.
– چیزه… یکی اسمشو آوا زد که درک کردم.
دقیق بهم چشم دوخت و آهانی گفت.
به کاناپهای اشاره کرد.
– بریم بشینیم.
به اون سمت راهی شدیم.
ته موندهی سیگارشو توی سطل آشغال انداخت و قرار گرفتیم.
آدامسیو از جیبش درآورد و به طرفم گحرکت کرد.
– میخوری؟
از ترس اینکه اینم سحر بهش داده باشه و ناخالص باشه گفتم: نه ممنون.
خودش یکی برداشت و خورد.
– تنها اومدی؟
– نه با یه پسر اومدم.
اخم ریزی کرد.
– با کی؟
– احسان رحیمی.
متفکر دستی به ته ریش نسبتا بورش کشید.
درست پرادوکس برادرشه، هم از نظر چشمهاش و هم رنگ موهاش.
– نمیشناسمش، دوست پسرته؟
– نه.
با خنده ادامه دادم.
– فقط یه ماشین میمیل داشتم که بیارتم.
ریز خندید و آهانی اظهار کرد.
کف دستشو که دور کمرم حلقه کرد با اخم نگاهش کردم.
– خیلی بداخلاقی! بابا یه کم نرم باش.
به طرفی اشاره کرد.
– اونا رو ببین.
به سمتی که اشاره کرد نگاه کردم ولی با چیزایی که مشاهده کردم لبمو گزیدم.
یه دختر و پسر همونطور که همو میبوسیدن رسما خودشونو به هم میکشیدن، یه طرف دیگه هم پسره دختره رو به دیوار چسبونده بود و گردنشو میبوسید که دختره نگاههاشو بسته و لبشو به دندون گحرکت کرده بود.
حالت تهوع بهم کف دست داد که دیدههامو بستم و نفس عمیقی کشیدم.
صداشو نزدیک گوشم شنیدم.
– معلومه که اینکاره نیستی و فقط…
به گوشم نزدیکتر شد که نفسهای داغش گوشمو سوزوند.
– داری ادعا میکنی که هستی.
سریع کنار کشیدم و بهش خیره شدم.
نمیدونم چرا حس میکردم تو نگاهش یه عصبانیت شدیده.
قد بلند شد.
– قد بلند شو میخوام یه چیزی بهت نشون بدم.
نگاهش دیگه هوسبازی توش نبود.
کشیده شدم و با تردید پشت سرش رفتم.
دلم حسابی تند میزد.
به یه جادهروی خلوت و نسبتا تاریکی که رسیدیم با ترس وایسادم ولی با جدیت بازومو گرفت و به جلو کشوندم که با تقلا گفتم: چیکار میکنی؟ ولم کن.
حرفی نزد که اینبار بیاراده با صوتی همیشگی خودم اضافه کردم: داری کجا میبریم؟
یه دفعه در اتاقیو باز کرد و داخلش انداختم که با شکم توی یه میز بیلیارد فرو راهی شدم و از درد دیدههامو روی هم فشار دادم.
یه دفعه موهامو گرفت و به عقب پرتم کرد که از سوزش جیغی کشیدم و به دیوار کوبیده شدم.
با چهرهی برزخی یقهمو گرفت و بهم نزدیک شد که با نگاه ترسیده بیان کردم: تو دیوونه شدی؟!
غرید: اینجا چه غلطی میکنی؟ هان؟
نفسم بند اومد.
پس شناختتم.
– چی داری میگی؟
🍂
🍃🍂
🍂🍃🍂
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن