– مهرداد جان، راستشو بخوای بهشدت ازت خوشم اومده.
از کنار در به داخل سرک کشیدم.
دختره با دکمههای مانتوش بازی میکرد.
– دوست دارم یه شامگاهمو باهات بگذرونم.
خواست کف دستشو روی قفسهی سینهی استاد بذاره که استاد مچهاشو گراهی شد.
– ببخشید، من همچین قصدی باهاتون ندارم.
– اما چه اشکالی داره؟
بازم خون جلوی چشمهامو گحرکت کرد.
میل داشتم برم یه مشت بخوابونم تو دهن دختره ولی زود جلوی خودمو گرفتم.
خدایا چیزیش نشه، لطفا.
استاد دیدههاشو کمی ریز کرد.
– ساناز خانم داره یه چیزیتون میشه.
دستمو روی دلم گذاشتم.
وای نه!
دختره ریز خندید.
– آخه آدم اینقدر ناز میکنه؟
نگران و با عجله اظهار کرد: نه نه اینطور نیست، صورتتون خیلی بد شده، میخواین بریم بیمارستان؟ صورتتون ورم کرده.
دستهاشو توی صورتش کشید و با ترس اضافه کرد: وای نه نه نه، توت فرنگی!
جیغ زد.
بهسرعت خودمو تو اتاق دومی انداختم.
با دو از اتاق بیرون اومد و همونطور که دستهاشو جلوی صورتش گحرکت کرده بود جیغ زد: خودم میرم بیمارستان.
نفس حبس شدمو به بیرون فرستادم و به چارچوب تکیه دادم.
نمیدونستم باید بخاطر اینکه با روش هوشمندانه از خونه پرتش کردم بیرون خرسند باشم یا بخاطر اینجور کارم یکی بزنم تو سر خودم.
پاورچین پاورچین به سمت پلهها رفتم.
میل داشتم از کنار اتاق استاد رد بشم که با بیرون اومدنش مثل مجرما از جا پریدم و یه قدم عقب حرکت کردم.
مشکوک بهم نگاه کرد.
– چیزه.. خداحافظ منم دارم میرم.
تمایل داشتم برم اما بازومو گرفت و توی اتاق پرتم کرد که با ترس بهسرعت به سمتش چرخیدم.
در رو بست و قفل کرد که نفسم بند اومد.
کلید رو توی کف دستش چرخوند و متفکر به سمتم اومد.
– انگار یکی تو نوشیدنیش توت فرنگی ریخته بود که اینجور شد.
آب دهنمو قورت دادم و عقب عقب حرکت کردم.
بهم خیره شد.
– میگی کار کی بوده؟ همون موش کوچولو؟
– نمی… نمیدونم.
با برخورد کمرم به کمد نفسم بند اومد.
بهم رسید و کف دستشو کنار سرم به کمد گذاشت.
– چه نیازی به اون کارا بود؟ نکنه حسودی کردی؟
خم شدم تا از زیر کف دستش بیرون بیام ولی زود بازومو گراهی شد و به کمد کوبیدم که خون تو رگم یخ بست.
سرشو کمی کج کرد و به لبم نگاه دوخت.
– میدونی، دوست دارم امشامگاه موش کوچولوم همینجا بخوابه، تو بغلم.
متعجب بهش نگاه کردم.
– چی میگید؟
کف دستشو روی شونم گذاشت و خوب به کمد چسبوندم.
دلم محکم و شتابزده خودشو به قفسهی سینم میکوبید.
به لبم نزدیکتر شد.
– ساناز رو فرستادی بره تا تنها بشم، پس کجا میخوای بری؟
– چیدارید میگید من فقط… من…
به دیدههام خیره شد.
– تو فقط چی؟
پهلومو گرفت.
– میدونی، دوست دارم هر چه زودتر لمست کنم، شاید تحریک آنچنانی نشم ولی نمیدونم چرا بدنت کاری میکنه که بخوام دستمو روش بکشم.
کل بدنم کورهی آتیش شده بود.
– برید عقب نمیتونم نفس بکشم.
دستشو پشت سرم برد و روی کمرم کشید که نگاههامو روی هم فشار دادم.
– میخوای مثل دیروز برات بازش کنم، قول میدم خودمم برات ببندمش.
هر لحظه حس میکردم قراره از حال برم.
دیدههامو باز کردم و با شرم و خجالت اظهار کردم: استاد…
یه دفعه کف دستشو روی قفسهی سینهم گذاشت و به کمد کوبیدم که از دردش نفسم راهی شد.
– استاد نه مهرداد.
با ترس و درحالی که نفس نفس میزدم بهش خیره شدم.
– همین امشب صیغهت میکنم.
نفسم بند اومد.
با ترس اضافه کردم: چی؟! ولی خودتون اضافه کردید…
انگشتشو روی لبم گذاشت.
– امشامگاه تا هر ساعتی که بخوای بهت فرصت میدم.
بغض کردم.
– بذارید برم.
گونمو با انگشت شستش نوازش کرد.
– بغض نکن عزیزقلبم، درکم کن، امشامگاه شاید آخرش یه چیزی حس کنم چراکه الان دلم لمس کردن بدنتو میخواد، باید شانسمو امتحان کنم.
خواستم حرفی بزنم ولی گوشیم به صوت دراومد.
از جیبم بیرونش آوردم که متوجه شدم عطیهست.
میل داشتم جواب بدم ولی از دستم چنگ زد و رد داد.
– نمیخواد جواب بدی.
دستش به سمت دکمههام راهی شد که قلبم هری ریخت.
خواست بازشون کنه که بازم زنگ خورد.
با التماس گفتم: بذارید جواب بدم، عطیه هروقت رد میدم بار دیگر بهم زنگ نمیزنه.
نفسشو به بیرون فوت کرد و گوشیو به دستم داد.
– میشه برید عقب؟
ابروهاشو بالا انداخت که نفس کلافهای کشیدم.
به اجبار تو همون حالت بهش جواب دادم.
– چی شده؟
با متوجه شدن صدای گرفتهش دلواپسی وجودمو پر کرد.
– کی میای خونه؟
– چیزی شده؟
فینی کشید.
– مولین بزرگ محدثه فوت شده.
کف دستمو روی دهنم گذاشتم و غم وجودمو پر کرد.
استاد سوالی بهم نگاه کرد.
– محدثه… کجاست؟ خوبه؟
– حالش بد شد آوردمش بیمارستان.
با نگرانی اضافه کردم: آدرسو واسم بفرست میام.
باشهای بیان کرد و قطع کرد.
– چیزی شده؟
گوشیمو توی جیبم گذاشتم.
– من باید برم بیمارستان، مامان بزرگ محدثه فوت شده حالش بده.
خیره نگاهم کرد.
– واقعا میخوای بری؟
لعنت به این لحن و دیدههات.
– باید برم، درکم کنید.
نفس عمیقی کشید و چند قدم به عقب راهی شد که نفس آسودهای کشیدم.
روی تخت جای گرفت و آرنجهاشو روی زانوهاش گذاشت.
به زمین چشم دوخت.
– برو.
یه قدم برداشتم ولی وایسادم.
چیکار کنم؟
نفس عمیقی کشیدم.
محدثه مهمتره.
– خداحافظ.
فقط سر تکون داد.
به سمت در حرکت کردم.
نزدیک در با ترمتوجه شد چرخیدم و بهش نگاه کردم.
درآخر عصبی مشت آرومی به چارچوب زدم و از اتاق بیرون اومدم.
مطمئنم بازم فرصتش پیش میاد.
#شــنبـه
با بیحوصلگی وارد کلاس شدم و روی یکی از صنقلبیها قرار گرفتم.
عطیه و محدثه یزد موندند و منو فرستادند تا بیام درسها رو یاد بگیرم که بعدا بهشون یاد بدم.
مراسم تشیع جنازهی مامان بزرگش چه هیاهویی بود.
کاش نمیراهی شدم چون تشیع جنازه و دفن کردنو اینها حالمو بد میکنه و یاد اون سال شوم میفتم.
با جای گرفتن کسی رو صندلی کنارم بهش نگاه کردم.
با متوجه شدن ایمان نفسمو به بیرون فوت کردم.
– حالتون خوبه؟
سری تکون دادم.
– از بچهها شنیدم مامان بزرگ خانم شناوه فوت کرده، درسته؟
دو کف دستمو توی صورتم کشیدم.
– آره.
– پریشون به نظر میرسید.
غمگین لبخند زدم و به صنقلبی تکیه دادم.
با ورود استاد از جامون کشیده شدیم.
نگاه کوتاهی بهم انداخت و بعد به سمت صنقلبی خودش حرکت کرد…
از کلاس بیرون اومدم و نگاهی به ساعت انداختم.
با یادآوری شرکت انگار غم عالمو روی دلم گذاشتند.
امروزگار شنبهست و باید جواب استاد رو بدم.
بدبختی پشت بدبختی یعنی!
نفسمو به بیرون فوت کردم.
با نزدیک شدن ایمان بهم وایسادم.
– میتونم به یه بستنیای چیزی دعوتتون کنم؟
– واقعا من حوصله ندارم آقا ایمان، جدی دارم میگم.
لبخندی زد.
– خب منم میخوام یه کم بخندونمتون، راستشو بخواین اصلا این چهرهی پکر بهتون نمیاد.
با خنده گفت: مخصوصا از وقتی که اون بلا رو سر استاد رادمنش آوردید!
با یادآوری اوضاعش کوتاه خندیدم.
– لطفا قبول کنید، حتی کوتاه.
کولمو روی شونم تنظیم کردم.
خودمم میمیل داشتم قبل رفتن به شرکت یه چیزی بخورم و حالا که فرصت پیش اومده تا خرج نکنم بهتره ازش استفاده کنم.
نفس عمیقی کشیدم.
– قبول میکنم.
تبسم عمیقی زد.
– ممنون.
به جلو اشاره کرد.
– بفرمائید.
قدم برداشتیم.
خداییش مودبه البته اگه اون روزگار توی پارک رو فاکتور بگیریم.
کنار خیابون وایسادیم.
– صبر کنید برم ماشینمو بیارم.
باشهی آرومی گفتم.
ازم که دور شد ترمشاهده کرد وجودمو پر کرد.
یعنی میشه بهش اعتماد کرد؟
قطعا کاری نمیکنه که آبروی باباش توی این دانشگاه زیر سوال بره.
چیزی نگذشت که یه مازراتی مشکی جلوی پام ترمز گراهی شد که ابروهام بالا پریدند.
عجب خر پولی!
شیشه رو پایین کشید.
– بشینید.
با کمی مکث در رو باز کردم و نگاهی به اطراف انداختم.
همش فکر میکردم استاد داره میبینتم.
قرار گرفتم و در رو بستم که به راه افتاد.
به ساعت مچیش خیره شد.
– وقت نمازه.
بهم چشم دوخت.
– اول بریم مسجدی یا ولیمزادهای؟
از اینکه نماز میخونه لبخند عمیقی زدم.
– آره.
تبسمی زد و عینک آفتابیشو به چشمهاش زد.
وایی چه پسر پولدار خوبی! بهشدت خوشم اومد.
نزدیک یه ولیمزادهای که تا حالا نیومده بودم ماشینو پارک کرد.
کولمو توی ماشین گذاشتم و پیاده شدم.
به سمت ولیمزاده رفتیم.
– پس باید امیدوار باشم.
– واسه چی؟
– اینکه تو طول زندگیم بالاخره جدا از فامیلهام یه پولدار نماز خون میبینم.
خندید.
– من خانوادم بسیار به این چیزا اهمیت میدند.
با تبسم گفتم: خیلی خوبه.
بخاطر کف دستشویی جدای زنونه و مردونه از هم جدا شدیم.
بعد از انجام کارهای مربوطه وضو گحرکت کردم و سر و وضعمو درست کردم…
وارد ولیمزاده شدم که ساکتش وجودمو پر کرد.
یکی از چادرهای سفید رو سرم کردم و یه مهر برداشتم.
***
مثل دفعهی پیش صنقلبیو برام بیرون کشید که با لبخند تشکری کردم و نشستم.
با یادآوری کار استاد خندم گراهی شد.
پررو!
رو به روم جای گرفت و انگشتهاشو توی هم قفل کرد.
– جسارت نباشه که اینو میپرسم، خانم شناوه و بافقی کجان؟
– محدثه که باید میموند، عطیه هم موند، منم میخواستم بمونم ولی بخاطر درس فرستادنم اینجا که بعدا که برمیگردند بهشون یاد بدم.
آهانی اضافه کرد.
با نزدیک شدن گارسون گفت: چی میخورید؟
به منویی که روی میز شیشهای گذاشته شده بود چشم دوختم.
بالاخره انتخاب کردم و اضافه کردم: یه میلک شیک شکلاتی.
گارسون به اون چشم دوخت.
– دوتا میلک شیک شکلاتی.
گارسون نوشت و راهی شد
با تردید گفت: مطهره خانم؟
– بله؟
– میتونم رسمی حرف زدنو بذارم کنار.
لبخند زد.
– راستشو بخواین من با هم سنهای خودم یا کوچیکترهای خودم نمیتونم رسمی حرف بزنم.
خندیدم.
– راحت باشید، به خودتون فشار نیارید.
ریز خندید.
– ممنون ولی درمقابلش ازت میخوام تو هم راحت باشی.
– سعیمو میکنم.
کوتاه خندید.
– خوبه.
زیرا باهام هم سنه باعث میشه بتونم باهاش راحتتر باشم.
کلا دختر اجتماعیم و زود با یکی خودمونی میشم، البته اگه بدونم طرف مقابلم جنبه و ارزششو داره.
با صداش بهش نگاه کردم.
– در رابطه با اون روز توی پارک ازت معذرت میخوام.
کف دستمو تکون دادم.
– اشکال نداره، منم بهت مشت زدم.
ریز خندید و دستشو روی صورتش کشید.
– خیلی بد زدی!
با خنده اظهار کردم: بسیار حرصی شده بودم.
خندید و به صنقلبی تکیه داد.
با آوای گوشیم با ته موندهی خندم از جیبم بیرونش آوردم.
با مشاهده کردن اسم استاد آب دهنمو به استرس قورت دادم.
یا خود خدا! عزرائیل بالاخره زنگ زد.
از جام قد بلند شد.
– ببخشید.
– راحت باش.
کمی ازش دور شدم و جواب دادم.
– بله؟
برخلاف تصورم با آرامش گفت: کجایی دانشجو کوچولو؟
با حرص اظهار کردم: بهتون بیان کردم بهم نگید دانشجو کوچولو!
خندید و خمیازهای کشید.
– زودتر بیا شرکت حوصلم سر حرکت کرده.
با ابروهای بالا راهی شده گفتم: خب به من چه ربطی داره؟
– اصلا آدرس بگو بیام دنبالت.
قلبم هری ریخت.
هل کرده اضافه کردم: نه نه نمیخواد خودم زود میام.
آواش با شک شد.
– مطهره؟
آب دهنمو قورت دادم.
– بله؟
– چیکار کردی؟
لبمو گزیدم.
وویی این آخه چجوری از رو آوام میفهمه؟
– هیچی، من تا نیم ساعت یه ساعت دیگه میام شرکت، خداحافظ.
اینو گفتم و سریع قطع کردم.
نفس حبس شدمو به بیرون فرستادم.
برگشتم و روی صندلی قرار گرفتم.
– دوشنبه شب تولد خواهرمه، بیشتر بچهها رو دعوت کردم، لطفا شما هم بیا.
با تردید اظهار کردم: آخه مولین بزرگ محدثه فوت شده.
– خب بهش نگید… چندتا استادها رو دعوت کردم.
وویی نکنه این استاد پررو هم دعوت باشه؟
– چیزه… کدوم استادا؟
حالت متفکری گراهی شد.
– یکیش استاد عظیمی، فرهادی، رادمنش…
آروم روی رونم زدم.
این غزمیتم دعوته که!
وایی دخترای دانشگاه!
حسادتم فوران کرد.
بیمقدمه اظهار کردم: میام البته زیرا میدونم خانوادهی دینداری داری و پارتی نیست میام.
تبسمی زد.
– عالیه، واقعا خوشحالم کردی.
*****
بدون اینکه تو اتاقش برم پشت صندلیم جای گرفتم و کامپیوتر رو روشن کردم.
کیفمو روی میز گذاشتم.
همه مشغول کار بودند.
اومدم ماوسو بگیرم ولی با صوتش کف دستم رو هوا موند.
– خانم موسوی؟
نفسمو به بیرون فوت کردم و به سمتش چرخیدم.
– بله؟
– بیاین اتاقم باهاتون کار دارم.
به اتاقش اشاره کرد.
به اجبار قد بلند شدم و به سمتش رفتم.
باهم وارد اتاق شدیم و در رو بست.
– کجا بودی؟
– اول اینکه سلام دوم اینکه کافه بودم.
اخم کرد.
– با کی؟
– به نظرتون با کی؟ اون دوتا که یزدن.
مشکوک بهم چشم دوخت.
سعی کردم خونسرد باشم.
تا خودت لو ندی نمیفهمه مطهره.
– یعنی تنهایی؟
– اینطور فکر کنید.
نگاه موشکافانهای بهم انداخت و بعد به سمت صندلیش رفت.
به صنقلبیهای جلوی میز اشاره کرد.
– بشین.
روی یکیشون قرار گرفتم.
– امروزگار شنبهست.
– واقعا؟ من در ذهنش گذراندم یکشنبهست.
با حرص بهم نگاه کرد که لبخند زدم.
– خب باشه.
– تصمیمتو بهم بگو.
نیشخندی زدم.
– تصمیم نه، اجبار.
ابروهاش بالا پریدند.
– یعنی خودتم نمیخوای؟
رو میزش خم شدم.
– به نظرتون اینکه هرشب تلاش کنم استادمو تحریک کنم خوشم میاد؟
اونم به سمتم خم شد.
– به این فکر کن که مزایایی هم داره.
با ابروهای بالا راهی شده اضافه کردم: چه مزایایی؟
– کمک کردن تو امتحان، خرجاتم خودم میدم.
عجب پیشنهاد وسوسه انگیزی.
رو میز خطهای فرضی کشیدم.
نالیدم: بهشدت سخته.
چراکهمو گرفت و سرمو به سمت خودش چرخوند.
– کاری میکنم خجالت یادت بره، درسته، اامان بار سخته ولی برات عادی میشه.
به چشمهاش زل زدم.
درآخر سرمو روی میز گذاشتم.
– باشه قبول میکنم.
سرشو نزدیک گوشم آورد و با سرخوشی گفت: عالیه.
بهش نگاه کردم.
از نگاههاش پیروزی میبارید.
– میریم وسایلتو جمع میکنی میریم خونهی من.
– نمیشه همونجا بمونم؟
اخم کرد.
– نه، تازه اون دوتا هم که نیسسریع.
نفسمو به بیرون فوت کردم.
– باشه.
میل داشت لبمو ببوسه که سریع عقب کشیدم.
با اخم بیان کردم: فعلا نه.
لبشو با زبونش تر کرد و قد بلند شد.
به سمت در حرکت کرد.
– اول صیغهت میکنم.
– خب صبر کنید کارم تموم بشه.
کتشو از جالباسی برداشت.
– لازم نکرده، تو جنی هستی یهو میزنی زیر همه چیز.
****
چمدونمو توی اون یکی اتاق خونش گذاشت.
– واسه تو آمادش کردم.
با نارضایتی ممنونی گفتم.
به سمتم اومد و چونمو گراهی شد.
با اخم کم رنگی بیان کرد: خوشم نمیاد بیحوصله باشی، بهت گفتم یزد نرو وگرنه حالت بد میشه ولی گوش به حرفم ندادی.
بیحوصله دستشو پس زدم و از کنارش گذشتم ولی یه دفعه از پشت تو بغلش کشیدم.
نزدیک گوشم بیان کردم: قانون اول، بیحوصله ببینمت اونقدر قلقلکت میدم تا حساب کار دستت بیاد.
بیحوصله لبخند زدم.
یه دفعه شالمو از سرم کشید که تند خواستم از دستش بگیرم ولی روی تخت پرتش کرد.
– یادت نرفته که دیگه محرممی؟ هوم؟
بوسهای به زیر گوشم زد و آروم اظهار کرد: واسه امشب آماده باش.
استرس مثل خوره به جونم افتاد.
لالهی گوشمو توی دهنش برد که لبمو گزیدم.
مکی بهش زد و باز نزدیک گوشم اضافه کرد: همه جوره لباس خواب داری، تلاشتو بکن ولی میدونم امشب واست سخته پس خودم اول خجالتتو میریزم.
بازم لالهی گوشمو بوسید که بیطاقت نالیدم: میشه اینکار رو نکنید؟
یه دفعه مانتومو تو مشتش گرفتم.
– خوش ندارم ببینم باهام رسمی حرف میزنی، درک کردی؟
به طرف خودش چرخوندم.
– نکنه توی تختم میخوای اینجور حرف بزنی که کل حس و حالمون بپره؟
از خجالت لبمو گزیدم که نگاهش به سمتش راهی شد.
– دیگه شوهرتم پس رسمی بازیو بذار کنار.
با این حرفش یه حسی بهم دست داد.
سرشو نزدیکتر آورد و آروم لبشو روی لبم گذاشت که این دفعه دیدههام بسته شدند.
کمرمو گراهی شد و آروم شروع به بوسیدنم کرد.
حتی یه بارم کسیو نبوسیده بودم و نمیدونستم باید چیکار کنم.
فقط گهگاهی جواب بوسههاشو میدادم.
کمی ازم جدا شد و تبسمی زد.
– بلد نیستی چجوری ببوسی؟
سرمو پایین انداختم.
چراکهمو گرفت و سرمو بالا آورد.
– کف دست نخوردهای، مثل ماشین صفر میمونی.
با یه کف دستش مشغول باز کردم دکمههام شد که تند مچشو گرفتم.
به دیوار چسبوندم.
با لحن و نگاه خاصی اظهار کرد: خودم جای جای بدنتو فتح میکنم.
مست شدهی نگاهش بهش نگاه دوختم.
دکمههامو دونه دونه باز کرد.
– اامان و آخرین نفری که دستش بهت میخوره منم.
از این همه نزدیکی و حرفهاش ضربان دلم بالا حرکت کرده بود.
زیر مانتوم یه لباس آستین کوتاه جذب سفید پوشیده بودم.
نگاهی به بدنم انداخت که از خجالت گر گرفتم.
سرشو تو گودی گردنم فرو کرد و بوسهای زد که وجودم زیر و رو شد.
نزدیک گوشم بیان کرد: امشامگاه دوست دارم با روغن ماساژت بدم، چطوره؟
با خجالت اظهار کردم: میشه امشامگاهو بیخیالش بشید؟
شتابزده عقب کشید که از اخمش آب دهنمو با استرس قورت دادم.
– اگه بازم رسمی حرف بزنی عواقبش پای خودت، متوجه شدی؟
با استرس سرمو تکون دادم.
– خوبه.
کمی عقب رفت که نفس عمیقی کشیدم.
– لباس بپوش بیا پایین.
اینو اضافه کرد و بیرون رفت.
دستمو روی قلبم گذاشتم و روی تخت قرار گرفتم.
میبینی عاقبتم به کجا رسیده خدا؟
از عمد بردم محضر تا صیغم کنه، چراکه میخواست صیغه نامه داشته باشه که یه دفعه من نزنم زیرش، عاقد هم از آشناهای خودش بود.
نفس عمیقی کشیدم و بلند شدم.
تحمل کن مطهره، خوشامگاهختی به تو هم میرسه.
در کمد سفیدی که بود رو باز کردم.
با مشاهده کردن انواع و اقسام لباس خوابها لبمو گزیدم.
اینها رو باید بپوشم؟ اینا که نیم متر پارچه هم نیسشتابزده!
در یکی از کشوها رو باز کردم.
پر از لباس بود.
زیپ چمدونمو باز کردم و لباسهای خودمو هم توی کمد گذاشتم.
لباسمو با یه آستین سه ربع صورتی و شلوارمو با یه شلوار مشکی عوض کردم.
بعد از شونه کردن موهام با کش بستمشون و از اتاق بیرون اومدم.
یقمهمو بالاتر کشیدم تا خط بالا تنم مشخص نباشه.
از پلهها پایین اومدم که توی آشپزخونه متوجه شدمش.
لیوانهای آبمیوه رو توی سینی گذاشت و بهم خیره شد ولی اخمی کرد.
– این چیه پوشیدی؟
با ابروهای بالا راهی شده اضافه کردم: مگه چشه؟
– لباس تو کشو واست گذاشتم.
صورتم جمع شد.
– چی؟! اون تاپها رو میگید؟
محکم به پیشونیش زد.
– تو منو با این رسمی حرف زدنت آخرش میکشی.
به سمتم اومد که با استرس اضافه کردم: باشه باشه غلط کردم دیگه اینجور حرف نمیزنم.
بازومو گحرکت کرد و به سمت پلهها کشوندم.
– بابا میگم غلط کردم.
ولی بدون توجه به تقلاهام از پلهها بالا آوردم و توی اتاق خودم انداختم.
از کنارم رد شد و در کشو رو باز کرد.
یه لباس قرمز برداشت و به سمتم پرت کرد که گرفتمش.
– بپوشش.
بهش نگاه کردم که مشاهده کردم تاپیه که حسابی یقهش باز و تنگه.
با تعجب گفتم: اینو بپوشم؟
پوفی کشید و به سمتم اومد.
لباسو از دستم چنگ زد.
– باید لباسهای باز بپوشی، جزو مرحلهی درمانه.
یه دفعه پایین پیرهنمو گرفت و سعی کرد بیرونش بیاره که با چشمهای گرد شده تقلا کردم و بیان کردم: چی چیو جزو مرحلهی درمانه؟! بابا من نمیخوام جلوی کسی که تازه محرمش شدم اینو بپوشم.
یه دفعه روی تخت پرتم کرد که از ترس هینی کشیدم.
زانوهاشو دور طرف بدنم گذاشت.
– خودت خواستی.
تا بیام کارشو درک کنم یقمو گرفت و لباسمو جر داد که متعجب به لباسم بعد بهش خیره شدم.
– وحشی!
خودشو کنارم انداخت.
– زود باش بپوش.
با حرص جای گرفتم.
میل داشتم حرف بزنم که نگاه خیرشو روی بالا تنهم دیدم.
سریع لباسمو روی هم گذاشتم و از خجالت گر گراهی شدم.
لبشو با زبونش تر کرد.
– قلبم میخواد فشارشون بدم.
با حرص و خجالت تاپو تو صورتش کوبیدم که چشم بسته قد بلند خندید.
میل داشت روم خیمه بزنه که بهسرعت قد بلند شدم و با دو خودمو توی حموم انداختم و درشو قفل کردم.
با خنده اظهار کرد: بپوش بیا، آبمیوهت گرم میشه.
با حرص داد زدم: به درک!
صدای خندهش اوج گرفت و از اتاق بیرون رفت.
کف دست به سینه با حرص به در تکیه دادم.
با کمی مکث لباسمو از تنم درآوردم و با حالت زار بهش خیره شدم.
- غصه نخور عسلم، لباسی که دوست داره رو جر میدم یا با اتو میسوزونم.
لباسو توی سبد انداختم و اون تیکه پارچهی منفور رو پوشیدم.
از توی آینه به خودم خیره شدم که لبمو گزیدم.
اوه اوه! عجب منظرهی هات و خفنی!
کف دستمو به سرم کوبیدم و از حموم بیرون اومدم.
از اتاق خارج شدم و آروم از پلهها پایین اومدم.
دیدمش که با بالا تنهی لخت روی مبل دراز کشیده و داره تخمه میشکنه.
آب دهنمو با صدا قورت دادم.
اوف عجب تیکهایه این بشر!
نفس عمیقی کشیدم و درست وایسادم.
دستی به لباسم کشیدم.
جوری برو جلو انگار اصلا خجالت نمیکشی.
آروم به سمتش راهی شدم.
همونطور که تخمه میشکست بهم نگاه کرد ولی کلا خشکش زد.
زیر نگاهش داشتم ذوب میشدم.
بهش که رسیدم پوست تخمه رو انداخت و همونطور که سر تا پامو برانداز میکرد لبشو با زبونش تر کرد.
با خجالت اظهار کردم: آبمیوهم کو؟
یه دفعه مچمو گحرکت کرد و روی خودش انداختم که چشمهامو روی هم فشار دادم.
جای خودشو باهام عوض کرد.
– باشگاهی چیزی میری؟
دیدههامو باز کردم.
– چیزه… آره.
همونطور که نگاهش بدنمو شکار میکرد اظهار کرد: چه رشتهای؟
کف دستمو روی یقم گذاشتم.
– بدنسازی و یه خورده هم کاراته.
چشمهاش برقی زدند.
– جون!
کف دستمو به زور برداشت و سرشو تو یقهم فرو کرد.
– منظرهی خوبیه!
سعی کردم سرشو بالا بیارم.
– میشه از روم کشیده شی؟ دارم نفس کم میارم.
سرشو بالا آورد و زیر گلومو بوسید.
– چرا زودتر پیدات نکردم قشنگم؟ بدنت کف دست نخوردهست و همین حریصم میکنه که دستمو روش بکشم.
لبشو به گوشم نزدیک کرد.
– تمام تو مال منه فهمیدی؟
حرفهاش حس خوبی داشت.
درآخر بوسهای به لبم زد و از روم بلند شد که روند نفس کشیدنم بهتر شد.
کشیدهم کرد.
میل داشتم کنارش بشینم ولی بیان کرد: کشیده شو.
بلند شدم.
یه دفعه بین پاش نشوندم که با خجالت گفتم: کنارت میشینم.
– میخوام خجالتت بریزه.
خم شد و لیوان آبمیوه رو به دستم داد که تشکری کردم.
شامگاهکهی آهنگهای خارجیو آورد.
از پوشش زنا لبمو گزیدم.
دیدن همچین وضعهایی واسم عادی بود اما مشاهده کردنشون کنار یه پسر نه!
با کنترل به تلوزیون اشاره کرد.
– اینجوری باید برای شوهرت لباس بپوشی نه اونجوری.
با حرص گفتم: ناسلامتی همین چند ساعت پیش صیغهت شدم، یه جوری داری میگی انگار یه هفتهست.
آروم لبخند زد و لالهی گوشمو توی دهنش برد که بهسرعت کنار کشیدم.
– نکن.
دستشو زیر لباسم برد که مچشو گرفتم و سعی کردم بیرونش بیارم.
– هنوز زیاد نگذشتهها، چقدر زن ندیدهای!
کشیده بیان کردم: استاد.
به رونم چنگ زد که لبمو گزیدم.
– استاد و درد.
چرخیدم و با تعجب بهش چشم دوختم.
با اخم بیان کرد: اینقدرم وول نخور، اگه توجه کنی بین پامی و وقتی وول میخوری…
معنادار بهم چشم دوخت که منظورشو گراهی شدم و بهسرعت جلوتر نشستم که با خنده بازم به خودش چسبوندم.
– نترس، قد بلند نمیشه.
با حرص و خجالت بیان کردم: عه! اینجور حرف نزن.
با بدجنسی گفت: پس چجوری حرف بزنم؟ واضحتر؟
نالیدم: خدایا چرا همچین استادیو گذاشتی تو پاچم؟
– نذاشته تو پاچت، گذاشته توی لباس زیرت.
اینو بیان کرد و دستشو از زیرش رد کرد که با حس کردن دستش آشوبی تو وجودم به پا شد.
– کف دستتو بکش بیرون اونجا حریم خصوصیه.
موهامو پشت گوشم برد.
– مگه واسه شوهر هم حریم خصوصی وجود داره؟
با حرص و قلبی پر اظهار کردم: یه جوری میگی شوهر انگار واقعا زنتم! نخیرم آقای محترم من فقط برات نقش همخوابو دارم که درمانت کنم و بعدشم بندازیم دور.
یه دفعه چنان فشارش داد که آخ بلندی گفتم و مشتمو به دستش زدم.
– وحشی درد گراهی شد!
نزدیک گوشم غرید: مواظب حرفات باش مطهره، من هیچوقت همچین حرفیو بهت زدم آره؟
با غم بیان کردم: مگه غیر از اینه؟
نفس عصبی کشید.
– ببند بیشتر از این نرو رو اعصابم؛ وقتی اینجایی وقتی صیغهی منی یعنی ناموس منی، هم خواب به هرزههای خیابونی میگند نه به تو، فهمیدی؟
سکوت کردم.
چرخیدم و سرمو تو سینهش پنهان کنم که گرماش حس خوبی بهم داد.
آروم بیان کردم: من فقط از بعدش میترسیدم.
بغلم کرد و یه کف دستشو توی موهام فرو کرد.
بوسهای به موهام زد.
– نترس، همه چیز رو بسپار کف دست من، نمیذارم یه ذره هم اذیت بشی، بهت قول میدم، هیچ کسی هم از رابطهی بین من و تو نمیفهمه… به دوستهات اظهار کردی؟
آروم بیان کردم: آره.
– چی گفتند؟
– مخالفت کردند اما بهشون اظهار کردم قبول میکنم.
با کمی مکث گفت: مطمئن باش جبران میکنم.
نفس پر غمی کشیدم و نگاههامو بستم.
کف دستشو توی موهام نوازشوار کشید.
سرمو بالا آوردم و بهش خیره شدم.
– یه سوال ازت بپرسم؟
– بپرس.
– تا حالا چندتا دوست دختر داشتی؟
ناخونشو به ته ریشش کشید.
– بعد اینکه ازدواجم به هم خورد… پنجتا.
تعجب کردم.
– چیزه…، بیشتریا بخاطر اون چیز باهم دوست میشند، تو چرا… یعنی…
انگار فکرمو خوند.
– صیغهشون میکردم تا شاید بتونند تحریکم کنند.
جا خوردم.
– صیغهشون میکردی؟!
– آره، دوست نداشتم کف دستم به کسی بخوره که صیغهم نیست.
پس منم مثل اونام براش.
بغض مسخرهای گلومو فشرد.
ازش فاصله گحرکت کردم و خواستم قد بلند بشم که کف دستشو دورم حلقه کرد و با تعجب گفت: چی شد یه دفعه؟
بدون اینکه بهش نگاه کنم اظهار کردم: منم مثل اون دخترام برات، هیچ وقت دوست ندارم برای یکی کسی باشم که از یکی ناامید شده و حالا داره منو امتحان میکنه.
خواستم دستهامو باز کنم که به خودش چسبوندم.
– تو برام فرق میکنی.
جا خورده بهسرعت بهش خیره شدم.
– تو برام فرق میکنی مطهره، بفهم اینو.
– چه فرقی؟
با کمی مکث بیان کرد: نمیدونم ولی اینو میدونم که تو یه حس عجیبیو بهم میدی.
موهامو پشت گوشم بردم.
– یه حسی که نمیخوام یه لحظه هم ازش بگذرم.
نم اشک چشمهامو پر کرد.
– به هیچ کدوم اونها نگفتم بیان توی خونم حیات کنند ولی به تو اضافه کردم چراکه بهت اعتماد دارم، هیچوقت خودتو با اونها مقایسه نکن، تو برام خاصی.
قلبم لرزید.
تبسمی زد.
– یه دانشجوی کوچولوی سرکش فراری.
آروم و کوتاه خندیدم.
یه دفعه زنگ خونه به صدا دراومد.
– فکر کنم ناهار رسید.
دستمو روی دلم گذاشتم.
– وایی ناهار، غذا.
خندید.
– شیکمو!
زیر رونهامو گحرکت کرد و کنارش نشوندم.
با یه ابروی بالا حرکت کرده گفتم: حتما باید اینجوری بلندم میکردی؟
لبخند زد و دیدهکی زد.
– اینجور بیشتر حال میده.
سعی کردم نخندم.
گونمو محکم بوسید و با خنده به سمت آیفون حرکت کرد.
تبسمی روی لبم قرار گرفت.
کنارش حس خوبی دارم.
گوشیو برداشت و توی صفحه نگاه کرد.
– کیه؟
یه دفعه زد توی سرش و با استرس بهم نگاه کرد که با دلواپسی کشیده شدم.
پایین گوشیو گرفت.
– بابامه.
هل کرده گفتم: چیکار کنیم؟ کجا برم؟ برم تو اتاقم؟
– آره برو برو.
به سمت پلهها دویدم.
ازشون بالا اومدم و وارد اتاق شدم.
در رو بستم و به دنبال کلید گشتم ولی پیداش نکردم.
کف دستمو روی دلم گذاشتم.
– وایی کلید نداره!
چیزی نگذشت که صوتی آقا احمد بلند شد.
– سلام پسرم.
– سلام، شما کجا؟ اینجا کجا؟
– اومدم درمورد برادرت باهات حرف بزنم.
ابروهام بالا پریدند.
صوتی استاد دلواپس شد.
حتی تو ذهنمم نمیتونم بهش بگم… مهرداد!
لبمو گزیدم.
اصلا نمیشه بیان کرد.
– ماهان کاری کرده؟ چیزیش شده؟
– یه آب برام بیار بهت میگم.
چیزی نگذشت که باز به حرف اومد.
– از کارای ماهان خبر داری؟
با کمی مکث اضافه کرد: آره.
وایی نکنه میخواد برادرشو لو بده؟!
– همهی کاراشو میدونم، این دختربازیش داره مضطربم میکنه باید زنش بدیم.
استاد با خنده اظهار کرد: به کی؟ به اون؟ کی به اون زن میده آخه؟
خندیدم.
عقب عقب به سمت تخت حرکت کردم.
– به مرجان سپردم یه دختر براش پیدا کنه.
یه دفعه به میز آرایش خوردم که شمتوجه شد لرزید.
تا میل داشتم پچرخم یه دفعه صدای شکستن یه چیز کشیده شد که قلبم از کار افتاد.
کف دستمو روی دلم گذاشتم و بهسرعت چرخیدم.
مجسمهی شیشهای کوچولوم خرد و خاکشیر شده بود.
آقا احمد: صوتی چی بود؟
محکم به گونم زدم.
خاک به سرم، الان میاد بالا آبروم میره، کل فامیل میفهمند، ننگ هرزگی بهم میزنند، مجبورم میکنند با این ازدواج کنم، وای خدا!
استاد: هیچی نبود بابا، حتما اشتباه شنیدی.
– نه یه چیز بود.
صوتی احمد آقا نزدیکتر میشد.
به معنای واقعی گریم گحرکت کرده بود.
هراسون نگاهمو چرخوندم.
حالا چه خاک و شنی توی سرم بریزم؟
🍂
🍃🍂
🍂🍃🍂
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن