رمان معشوقه‌ی فراری استاد پارت ۱

#معشوقه‌ی_فراری_استاد
#پارت1
#مـطـهـره

همون‌طور که می‌دویدم به ساعت نگاه کردم.
آخ خدا، برفنا رفتم، ساعت‌و!
من به تو چی بگم آقاجون آخه؟ الان اگه استاد مثل چی پرتم کنه بیرون من چی‌کار کنم؟
فقط سه روزگار از دانشگاه اومدنم گذشته، این دیر اومدنم یعنی از همین اول سال بی‌نظمی که ازشم به شدت متنفرم.
به در کلاسم که رسیدم نفس عمیقی کشیدم و سعی کردم ضربان قلبم‌و آروم‌تر کنم.
در نیمه باز بود واسه همین یه نگاه اجمالی به داخل کلاس انداختم.
اولین چیز به صنقلبی استاد چشم دوختم که متوجه شدم یه پسر جوون همون‌طور که سرش توی گوشیه روش جای گرفته.
دستم‌و روی دلم گذاشتم.
آخ خدایا شکرت، انگار این دفعه شانسم خوب از آب دراومد استاد نیومده.
پسره چه راحتم روی صنقلبی استاد قرار گرفته، چقدر پررو!
با حس خوبی که نصیبم شده بود کولم‌و روی دوشم تنظیم کردم و با سر خوشی وارد کلاس شدم که همه‌ی ‌نگاه‌ها به سمتم چرخید.
با دیدن اون دوتا غزمیت، “دوستای دلبر و انگل جامعه‌ی خودم‌و عرض می‌کنم” به سمتشون راهی شدم و کشیده بیان کردم: چاکر دوست‌های خل خودم.
کولم‌و به سمت محدثه که با تعجب بهم نگاه می‌کرد پرت کردم و نگاهی به اطراف انداختم.
– چرا واسم جا نگراهی شدید نامردا؟!
چقدرم کلاس سکوته!… انگار برای اولین بار کلاسی نصیبم شده که بچه‌هاش عین خودم آروم و خوبند، دمتون گرم رفقا.
عطیه با استرس دیده و ابرو واسم اومد که گفتم: چیه؟!
بیخیال اون‌ها شدم و رو به دختر کنار عطیه بیان کردم: میشه بری یه جای دیگه بشینی؟
نمی‌دونم چرا همه نگاهشون بین من‌و پشت سرم می‌چرخید.
محدثه سری تکون داد و آروم بیان کردم: از همین جلسه‌ی اول بدبخت شدی مطهره.
خواستم حرفی بزنم اما صدای یه پسر پشت سرم بلند شد: احیانا اینجا در نداره؟
به سمتش چرخیدم و نگاهی به سر تا پاش انداختم.
همون پسره‌ی خوشتیپ پررویی بود که روی صندلی استاد قرار گرفته بود.
عجب اخم‌های جذابی هم داره.
مامانت فدات شه.
مثل خودش کف دست به سینه اضافه کردم: داره.
– اونوقت مگه کلاس طویله‌ست که همین‌جوری سرت‌و بندازی پایین و بیای تو؟
– ببخشید، دقیقا مشکل چیه؟ نکنه دانشگاهم مبصر داره و خبر ندارم؟
یه قدم بهم نزدیک شد.
محدثه مانتوم‌و کشید و آروم اظهار کرد: مطهره ایشون…
پسره جدی اضافه کرد: خانم موسوی لطفا برید بیرون.
ابروهام بالا پریدند.
– شما فامیلی من‌و از کجا می‌دونید؟
اخم کردم.
– نکنه غلدر کلاسید که فکر می‌کنه همه کاره‌ست؟ ببین پسر جون من تا حالا از پسری نهراسیدم که بخوام از شما بترسم، پس لطفا مواظب کاراتون باشید وگرنه گزارش میدم.
ابروهاش بالا پریدند و با حرص ریز خندید.
دانشجوها انگار که یه بازی مهیجی‌و دارند تماشا می‌کنند سکوت کرده بودند.
پسره خوب بهم نزدیک شد و لبش‌و با زبونش تر کرد.
رو به بچه‌ها بیان کرد: اسم من کیه؟
همه با هم بیان کردند: مهرداد رادمنش.
با شنیدن فامیلش بیان کردم: اوه، پس شاید فامیل استادید که اینقدر خودتون‌و بالا می‌بینید.
پسره نمی‌دونست باید بخنده و یا اخم کنه.
بازم قد بلند گفت: من کیم؟
همه باهم اظهار کردند: استاد.
نگاه‌هام تا آخرین حد ممکن گرد شدند.
– چی؟!
تو صورتم خم شد.
– ‌اوکی شدی خانم پررو؟
هل گفتم: دارند شوخی می‌کنند نه؟
به عقب چرخیدم.
– دارید شوخی می‌کنید؟
عطیه با حرکت کف دست اضافه کرد: خاک تو سرت که از همین الان افتادی.
کف دستم‌و روی دلم که تند میزد گذاشتم و آروم به سمت استاده چرخیدم.
جدی اظهار کرد: بفرمائید بیرون وقت کلاس‌و نگیرید.
با التماس شتاب‌زده گفتم: غلط کردم استاد، ببخشید بخدا فکر می‌کردم استادم مسنه، اصلا فکرش‌و هم نمی‌کردم کسی که روی اون صنقلبی قرار گرفته استاد باشه، لطفا لطفا اخراجم نکنید من درسم بسیار برام مهمه، به جدم قسمتون میدم.
دستی به ته ریش مشکیش کشید.
دیده‌هام‌و مظلوم کردم.
– استاد، لطفا.
همیشه بابام میگه اگه تو این حالت مصومیت رو نداشتی موقع خرابکاریات می‌خواستی چی‌کار بکنی؟
با کمی مکث چرخید و به سمت میزش رفت.
– خیلوخب برید بشینید، بار آخرتونم باشه.
با خوشحالی اضافه کردم: ممنونم استاد، قول میدم بار آخرمه.
بشکنی زدم و چرخیدم و کولم‌و از کف دست محدثه چنگ زدم.
هردوشون سری به عنوان تاسف برام تکون دادند که چپ چپ نگاهشون کردم.
به سمت آخرین صنقلبی‌های طرف دخترا که خالی بود حرکت کردم و روی یکیش قرار گرفتم.
استاد گوشیش‌و روی میز گذاشت و به طرفمون چرخید.
تو صورتش دقیق شدم.
یه نمه آشنا میزنه‌ها! این بشر رو کجا مشاهده کردم؟
با صداش به خودم اومدم و مثل آدم جای گرفتم.
– انگار قرار نیست اون چهار نفرم بیان، باید بگم اگه بخواین از همین اول سال اینطوری غیب کنید بدجور کلاهمون توی هم میره، این درس تخصصیه، هم عملی داره و هم تئوری، اگه غیب کنید قرار نیست بازم عملیه جلسه‌ی قبل رو بهتون بگم، متوجه شدید؟
همه با همه گفتیم: بله.
– خوبه.
از توی کیفش لپ تاپی‌و بیرون آورد.
– این جلسه و جلسه‌ی بعد فعلا تئوری داریم.
یکی از پسرا دستش‌و بالا برد.
– ببخشید استاد.
استاد بهش خیره شد.
– ‌بفرمائید.

– کارگاه‌ کامپیوتر که تو خود دانشگاهه؟ نه؟
سری تکون داد.
– بله.
وایی خدا بالاخره دارم به آرزوم میرسه.
انیمیشن سازی، رشته‌ی مورد علاقم.
یعنی خدایا روزگاری میرسه که بتونم یه شرکت تبلیغاتی خفن بزنم؟ این بزرگترین آرزومه.
*****
از بین مطالبی که گفت مهم‌هاش‌و یادداشت کردم.
سر کشیده کردم که به تخته نگاه کنم اما نگاهم بهش خورد که دیدم موشکافانه داره بهم نگاه می‌کنه.
مثل خودش به دیده‌های مشکیش زل زدم.
بخدا من این‌و یه جا متوجه شدم.
یه پلک زد و با اخم نگاهش‌و ازم گرفت.
دستی‌به صورتم کشیدم و نگاهم‌و به میز دوختم.
کجا مشاهده کردمش؟
بازم بهش نگاه کردم که مشاهده کردم بازم داره بهم نگاه می‌کنه.
اینبار اخمی کردم.
انگار منم برای اون آشنام.
ماژیکش‌و روی میز گذاشت و بلند شد و کف دستی به کت مشکی‌ای که به لطف هیکل ورزیده‌ش خوب تو تنش قرار گرفته بود کشید.
ولی خداییش هیچوقت فکرش‌و نمی‌کردم که یه استاد جوون به تورم بخوره، می‌گفتم همه‌ی اینا واسه رمان‌هاست نه واقعیت.
به دخترا چشم دوختم.
بعضی‌هاشون درست مثل اینکه دیده‌هاشون شامگاهیه قلب شده باشه بهش نگاه می‌کردند که خندم گراهی شد.
یعنی خاک تو اون سرتون که اینقدر پسر نمتوجه شده‌اید!
استاد کف دست‌هاش‌و داخل جیب شلوارش برد و گفت: کسی سوالی داره؟
یکی از دخترا با ناز گفت: می‌تونم چندتا سوال شخصی ازتون بپرسم استاد؟
برخلاف اینکه فکر می‌کردم الان با اخم و مغروریت میگه “نه” اظهار کرد: بسؤال کرد.
ابروهام بالا پریدند.
دختره: چند سالتونه؟
– بیست و نه.
اینبار دیگه واقعا تعجب کردم.
بیست و نه؟! اصلا بهش نمیخوره!
یکی از دخترا با تعجب بیان کرد: واقعا؟! اصلا بهتون نمی‌خوره!
با آوای محدثه پوفی کشیدم.
الان آمار جد در جدش‌و بیرون می‌کشه.
– می‌تونم بپرسم چرا استادی‌و انتخاب کرمشاهده کرد؟
– علاقمه، از بچگی عاشق این بودم که هر چی‌و یاد می‌گیرم به یکی یاد بدم، استاد بودن یه جور سرگرمیه واسم.
واو! چه پسر خوبی! خوشمان رسید.
محدثه: یعنی به جز استادی شغل دیگه‌ای هم دارید؟
عطیه رو مشاهده کردم که آرنجش‌و تو پهلوش کوبید و اونم دیده غره‌ای بهش حرکت کرد.
– بله دارم.
– می‌تونم…
اینبار من قد بلند با حرص اضافه کردم: لطفا ساکت شو محدثه جان، آخه مگه فضاما تو؟
یه دفعه کلاس از خنده مثل بمب منفجر شد.
وایساد و با حرص گفت: به تو چه خب؟ کنجکاوم همین.
با اشاره‌ی کف دست گفتم: بشین سرجات تا…
با صوتی خندون استاد ساکت شدم.
– دعوا نکنید خانما، خودم اگه نمی‌خواستم بهتون جواب نمی‌دادم.
محو چهره‌ی خندونش شدم.
چقدر با نمکه، خدا برای مادرش نگهش داره.
محدثه باز برگشت و با پررویی اضافه کرد: اون شغلتون چیه؟
استاد خندون سری به چپ و راست تکون داد و بهمون نزدیک‌تر شد.
– خوبه من گفتم سوال درسی بسؤال کرد!
محدثه با ناز که از حق نگذرم آواش‌و به شدت دلربا می‌کرد اضافه کرد: استاد، لطفا بگید دیگه.
استاد با خنده اضافه کرد: ببخشید، این‌و دیگه نمی‌تونم بگم.
بشکنی زدم و با خنده اظهار کردم: دمتون گرم استاد.
رو به محدثه پیروزگارمندانه گفتم: قلبم خنک شد، حقته تا اینقدر فضول نباشی.
از جا پرید و با حرص اضافه کرد: بذار بریم خونه دارم برات، وقتی ناهار امروزگار رو نپختم خودت باید بپزی می‌فهمی.
پسرا کشیده بیان کردند: او!
عطیه کف دستش‌و گرفت و نالید: محدثه جونم منکه چیزی نبیان کردم اون بیشعور ضایعه‌ت کرد.
صدای خنده تو کلاس پیچید.
محدثه: تو غصه نخور دلدادگیم، هوای تو رو دارم.
با خنده گفتم: کسی مشتاق خوردن غذاهای بدمزه‌ت نیست عزیزم.
محدثه به سمتم جبهه گرفت که استاد کف دست‌هاش‌و بالا برد و با خنده اضافه کرد: دیگه بسه، دعواهاتون باشه واسه بعد از کلاس، الان دیگه ادامه‌ی درس.
محدثه نگاه غره‌ای که به لطف اون نگاه‌های قهوه‌ای خیلی روشنش ترسناک می‌شد حرکت کرد و جای گرفت.
با حس خوبی که امروزگار نصیبم شده بود به صندلی تکیه دادم.
آخیش، تلافی اون روزگاری که ضایعم کردی‌و سرت درآوردم، الان شامگاه راحت سرم‌و روی بالشت می‌ذارم.
آقای استاد بازم مشغول درس دادن شد.

استاد کیف به کف دست که به سمت در حرکت کرد زیپ کولم‌و بستم.
قبل از اینکه بیرون بره بازم موشکافانه بهم خیره شد و بعد از کلاس بیرون حرکت کرد.
با ذهنی که به شدت درگیر بود کولم‌و روی دوشم انداختم و به سمتشون راهی شدم.
با هم از کلاس بیرون اومدیم.
ناخونم‌و به لبم کشیدم.
سعی می‌کردم بفهمم کجا دیدمش اما این مغزم جوابی بهم نمی‌داد.
با دستی که به شونم خورد از جا پریدم و شتاب‌زده بیان کردم: چی شده؟
محدثه با خنده گفت: تو فکری!
عطیه شیطون اضافه کرد: فکر کنم وجودش از محبت این استادمون پر شده.
تموم کنجکاویم پرید و آروم با غم بیان کردم: زر نزن، بهتون گفتم اسم دلدادگی‌و جلوی من نیارید.
محدثه پوفی کشید و معترضانه اضافه کرد: مطهره، سه سال گذشته، نمیشه که همش با یه تلنگر یادش بیوفتی!
نفس عمیقی کشید.
– بیخیال.
عطیه: بیخیال این حرف‌های قدیمی و مزخرف… استاده آشنا بودا!
با تعجب اظهار کردم: برای تو هم آشنا بود؟!
از سالن دانشگاه بیرون اومدیم.
عطیه: آره، بسیار ذهنم‌و درگیر کرده که کجا دیدمش.
محدثه: واسه منم خیلی آشناست.
متفکر اضافه کردم: پس اگه واسه سه‌تامون آشناست یعنی اینکه سه‌تامون که باهم بودیم مشاهده کردیمش، ولی کجا؟
شونه‌ای بالا انداخشتاب‌زده.
پوفی کشیدم.
– بیخیال، آمپر مغزم زد بالا کلم داغ کرد از بس فکر کردم.
به کمر محدثه زدم.
– بریم خونه، یه ناهار مشتی بخوریم که…
نالیدم: شامگاه آقاجون اضافه کرده مهمون داره و منم باید باشم.
محدثه پشت چشمی نازک کرد.
– منکه امروزگار نمی‌پزم.
خندیدم.
– مشخص میشه عزیزم، تو قلبت رحم میاد.
– هه هه، عمرا!
مطمئن اظهار کردم: می‌بینیم خانم.
********
گازی از سیب زدم و بوی غذا رو با لذت، عمیق بو کشیدم.
– چه بویی هم جاده انداختی محدثه جون.
کنارش رفتم و محکم گونش‌و بوسیدم که با خنده دیده غره‌ای بهم حرکت کرد.
از آشپزخونه بیرون اومدم که عطیه رو درحال ور رفتن با تلوزیون مشاهده کردم.
– درست نشد؟
– نه، فکر کنم باید برم بالای پشت بوم، آنتنش خرابه.
گازی از سیب زدم.
کنارش رفتم و لگدی به باسنش که حالا با خم بودنش واسه کرم ریختن خوب وسوم می‌کرد زدم که پشت تلوزیون فرو راهی شد.
شروع کردم به خندیدن.
با خنده خودم‌و روی کاناپه انداختم.
با قیافه‌ی برزخی قد بلند شد و به سمتم هجوم آورد که با خنده جیغی کشیدم و سریع قد بلند شدم و سیب‌و روی کاناپه پرت کردم.
با عصبیت داد زد: بگیرمت اون موهای قشنگ بلندت‌و از ریشه در می‌کشم.
صدای خندم اوج گراهی شد.
دور هال نقلیمون می‌چرخیدیم و محدثه هم با لذت دم آشپزخونه بهمون نگاه می‌کرد، انگار که داره فیلم سینمایی تعقیب و گریز می‌بینه.
با آوای تلفن خونه هردومون از حرکت از حرکت ایستادم.
یه نگاهی به هم انداختیم که درآخر محدثه پوفی کشید و به سمتش راهی شد.
– اصلا خودم برمی‌دارم، شما زحمت نکشید.
بالا سر تلفن وایساد اما بهم نگاه کرد.
– آقاجونته.
پوفی کشیدم و به سمتش حرکت کردم.
با کمی مکث برش داشتم و بی‌حوصله جواب دادم: سلام آقاجون.
– سلام نوه‌ی قشنگم، خوبی باباجون؟
روی صنقلبی نشستم.
– خوبم شما خوبید؟
– منم خوبم، زنگ زدم بگم مهمونی شامگاه‌و یادت نره‌ها! تو باید به نمایندگی بابا و مامانت باشی.
به طور نمادین ناخون‌هام‌و توی صورتم کشیدم و سعی کردم حرصم رو لحنم تاثیر نذاره.
– نگاه قربونت برم، من کی حرف‌های شما رو نامتوجه شده گحرکت کردم.
با آهستهش همیشگیش اظهار کرد: فداتشم، خب من برم به کارهام برسم باباجون، شب می‌بینمت.
– منم می‌بینمتون.
– خداحافظ.
– خداحافظ.
آوای بوق که توی گوشم پیچید تلفن‌و سر جاش گذاشتم و به اون دوتا که مثل عزرائیل بالای سرم وایساده بودند نگاه کردم.
عطیه: چی می‌اضافه کرد؟
نفسم‌و به بیرون فوت کردم و قد بلند شدم.
– همون حرف‌های صبحی، خوبه صبح دو ساعت داشت واسم روضه می‌خوند که باعث شد آخرشم دیر برسم دانشگاه!
محدثه با چهره‌ی سوالی گفت: حالا چرا اینقدر تاکید داره بری؟
– میگه دوست قدیمیش‌و پیدا و دعوت کرده و قراره با کلهم خانواده‌ش ‌بیان، منم به نمایندگی مولین و بابام باید اونجا باشم.
پوفی کشیدم و به سمت دستشویی رفتم.
– از الان که به این فکر می‌کنم قراره اون پسر عمه‌ی غزمیتم‌و ببینم چهار ستون بدنم می‌لرزه.
وارد کف دستشویی شدم.
خیر سرم واسه دانشگاه اومدم تهران که از کف دست غر زدن‌های مامان و گیر دادن‌های بابام و خانواده‌ی مولینم راحت بشم ولی الان درست افتادم تو چاه خانواده‌ی بابام! کاش یه شهری می‌حرکت کردم که هیچ فامیلی نداشتم‌و با خیال راحت درس می‌خوندم ولی به هر حال خرسندم که آرزوی دوره‌ی هنرستانم به حقیقت پیوست و هر سه تامون تونستیم یه دانشگاه خوب تو تهران قبول بشیم.
یادمه چقدر تو اون دوره می‌شستیم و با هم در مورد این روزگارا بحث و بیان کرد و گو می‌کردیم.

#مــهــرداد

کیفم‌و روی کاناپه انداختم و کف دست‌هام‌و از هم باز کردم.
– بیا بغلم عاشقی خودم.
با خنده به سمتم اومد و محکم بغلم کرد و چند بار به کمرم زد.
– خل من چطوره؟
لبخند زدم.
– عالی.
از بغلش بیرون اومدم و مشتی به بازوش زدم.
– چه خبرا؟ ترکیه خوش گذشت؟
-‌ اوف عالی بود داداش، حسابی حال کردم.
همون‌طور که به اطراف نگاه می‌کردم اضافه کردم: پس خداروشکر.
بهش خیره شدم.
– بابا کجاست؟
خودش‌و روی کاناپه انداخت.
– طبق معمول شرکت.
به ساعت خیره شد.
– مگه مرجان قرار نبود بیاد؟
– صبح زنگ زد بیان کرد نمی‌تونه بیاد.
با تعجب بیان کرد: چرا؟!
– چرا دیگه؟ چراکه خواهرمون هیچ کارش طبق برنامه ریزی نیست.
روی کاناپه دراز کشید.
– قلبم برای آوا تنگ شده، الهی دایی قربونش بره.
با یادآوری وروجک خانواده لبخندی روی لبم قرار گرفت.
– منم قلبم براش تنگ شده.
کیفم‌و برداشتم و به سمت پله‌ها رفتم و مشغول باز کردن دکمه‌هام شدم.
– تا برمی‌گردم یه قهوه‌ی داداش ساز واسم درست کن.
– تو جون بخواه گوگاما من.
خندیدم و از پله‌ها بالا اومدم.
وارد اتاقم شدم و کیفم‌و سر جای همیشگیش گذاشتم.
کت‌و روی جالباسی گذاشتم ولی با یادآوری دختره طولانی به دیوار چشم دوختم.
به‌شدت آشنا بود، چرا یادم نمیاد کجا متوجه شدمش؟
اون چشم‌های قهوه‌ایش بیشتر از هر چیزی آشنا بود.
پوفی کشیدم و مشتم‌و آروم به سرم کوبیدم.
دارم دیوونه میشم.
لباس‌هام‌و که بیرون آوردم وارد حمام شدم.
ولی عجب پررویی بودا!
ریز خندیدم.
چجوری هم حرف میزد!
اینطور نمیشه، باید تو ملایمش بشینم فکر کنم کجا متوجه شدمش وگرنه مغزم هنگ می‌کنه…
روی کاناپه نشستم و نگاهی به فنجون قهوه که بخار ازش بیرون میزد انداختم.
– کف دستت طلا داداش جون.
– قابلی نداره.
بهش نگاه کردم.
– چه خبر از دوست دخترت؟
بیخیال شونه‌ای بالا انداخت.
– الان یه روزگاره خبری ازش ندارم، هر جا می‌خواد باشه باشه، فقط مهم اینه که بعضی شامگاها کنارم باشه یه فیضی ازش ببرم.
سری به عنوان تاسف تکون داد.
– تو آدم نمیشی، بابا بفهمه چه گند کاریی‌هایی می‌کنی اعدامت می‌کنه.
خندید و دراز کشید.
– نترس، نمی‌فهمه.
از خونسردیش ریز خندیدم.
– چه خبر از نگار؟
شونه‌ای بالا انداختم.
– الان سه ماهیه که خبری ازش ندارم.
باز نشست.
– اونم نتونست؟
نفس عمیقی کشید.
– نه.
– دکتر که میری هنوز؟
با کمی مکث اضافه کردم: نه.
اخم کرد.
– یعنی چی مهرداد؟ برو بلکه شاید درمان شدی.
نفسم‌و با غم به بیرون فوت کردم.
– نمیشه برادر من نمیشه، چندین ساله که میرم دکتر اما هیچی به هیچی، ول کن بذار این چند سالی هم که زندم بگذره بعدم که می‌میرم.
اخمش عمیق‌تر شد و عصبی بیان کرد: بپا چی میگی! فقط تو نیستی که این بیماری‌و داره، به‌شدتا داشتند و درمان شدن، شرط اولشم امیده.
نفس عمیقی کشیدم.
– نمیشه ماهان، دکتر میگه اگه یه روزگاری دیدی نسبت به دختری یه ذره هم کشش پیدا کردی این یعنی خبر خوب، احتمال درمان شدنت هست.
کف دست‌هام‌و از هم باز کردم.
– ولی خبری نیست، ماهان من یه ذره هم به دختری کشش پیدا نمی‌کنم چه برسه به تحریک!
بهم نزدیک‌تر شد.
– خب شاید نگار و اینا کارشون‌و بلد نبودند.
– نه برادرم، اونقدر حرفه‌ای بودند که اگه تو جای من بودی از شهوت دیوونه می‌شدی.
با غم نگاهم کرد.
دستی تو صورتم کشیدم و برخلاف واقعیت گفتم:‌ بیخیال، بهش عادت کردم.
نفس عمیقی کشید و به مبل تکیه داد.
– ولی من قلبم روشنه، می‌دونم روزی می‌رسه که تو هم طعم لذت‌و می‌چشی.
تبسم پر غم و حرفی زدم.
مثل همیشگی واسه عوض کردن حالم زود از فاز غم بیرون اومد و محکم روی رونم زد.
– این‌ها رو بیخیال داداش، امشب بخور بخوره.
درحالی که از درد رونم‌و ماساژ می‌دادم با تعجب بیان کردم: یعنی چی؟!
– امشب دوست قدیمی بابا احمد دعوتمون کرده عمارتش، تموم خانواده‌ی بابا احمد که ما هم جزوشونیم دعوتیم.
دیدهکی زد.
– میریم اونجا آتیش می‌سوزونیم، می‌گند چندتا نوه‌ی دختر داره.
خندم گحرکت کرد.
تو صورتم خم شد.
– یه خورده اذیت کردن اون دخترا فکر نکنم بد باشه.
خندیدم.
– بازم؟
کشیده گفت: آره، بازم.
به بازوم زد.
– یالا بگو که پایه‌ای برادر دیوونه‌ی من.
خندیدم و با بدجنسی گفتم: پایتم برادر کوچیکه.
تکیه‌م‌و از صنقلبی گحرکت کردم.
– اما هر کار می‌کنیم باید جوری باشه که آبروی بابا احمدم حفظ بشه.
لبخند زد.
– خیالت تخت، وقتی من نقشه کشمون باشم فکر همه جاش هستم، امشب قراره کلی بخندیم.

#مـطـهـره

کیفم‌و توی اتاق مخصوصی که همواره توی این عمارت مال منه گذاشتم و کف دستی به وضعم کشیدم.
برخلاف بابابزرگم که خیلی پولداره ما پولدار نیستیم، یعنی معماما هستیم ولی دوتا از عمه‌هام به لطف شوهراشون حسابی پولدارند و اون یکی عمومم دکتره و آخرین عمومم وضعش مثل ماست.
وای خدا یعنی امشامگاه قراره اون دختر عمه‌ها و عموی فیس و افاده‌ایم‌و ببینم؟
یادم نمیره زن عموم و عمه‌هام چقدر به پولداریشون می‌نازند و همواره به مولین و بابای بدبختم و همین‌طور اون یکی عموم تیکه می‌ندازند.
شونه‌ای بالا انداختم.
والا واسه منکه مهم نیست… پولدار نیستیم فدا سرمون، بابام هیچ چیزی واسم کم نذاشته و هر وقت هر چیزی میل داشتم واسم خریده، درست مثل یه بچه پولدار بزرگم کرده… الهی قربونش برم… خانوادم می‌ارزه به خانواده‌ی عمه‌هام‌و عموم که خدا می‌دونه چند وقت یک بار هم‌و می‌بینند… همش درحال تفریحند یا درحال کار کردن.
برخلاف بقیه آقاجون عاشق منه، یعنی اون‌ها رو هم دوست داره‌ها اما من‌و بیشتر جوری که یه اتاق تو این عمارت داده مخصوص خودم، دیگه چه کنیم‌؟ از بس زبون دارم ماشاالله، بعد از فوت مامان بزرگم “خدا رحمتش کنه، نور به قبرش بباره” من بیشترین وقتم‌و واسه آقاجون گذاشتم و چند وقت تهران پیشش موندم، برخلاف بقیه که چند روزگار که گذشت دیگه نگفتند بابایی داریم که تنهاست.
سری به عنوان تاسف تکون دادم و از اتاق بیرون اومدم.
بالای پله‌ها وایسادم.
عجب نمایی داره، به به! یعنی نگاهم که به این خوراکی‌ها و شیرینی‌ها میوفته گرسنم میشه.
حیف نیست چیزای به این خوشمزه رو من نخورم و بره تو حلق اون کسایی که نمی‌شناسمشون؟
از پله‌ها پایین اومدم و با آوای بلند و کشیده گفتم: خاتون جون؟
چیزی نگذشت که با خنده بیرون اومد.
– باز چی می‌خوای که اینجور صوتم می‌کنی؟
به سمتش راهی شدم.
– یه کم از اون لواشک‌های مشتیت‌و بده بخورم، می‌دونم که حالا حالاها نمی‌تونم به اون چیزای خوشمزه‌ی توی سالن کف دست بزنم وگرنه آقاجون پوستم‌و می‌کنه.
با خنده توی آشپزخونه رفت.
– بیا وورجک، بیا.
با خوشحالی پشت سرش رفتم.
در یکی از کابینت‌ها رو باز کرد و یه تیکه لواشک بهم داد که گونش‌و محکم بوسیدم.
– آخ قربون کف دستت.
نگاهم به کاهوها افتاد که دوتا از خدمتکارهای دیگه داششتاب‌زده ریز می‌کردند.
– میگما یه چاقو به منم بده کمکتون کنم.
چپ چپ بهم خیره شد.
– بیا برو دختر، تو رو چه به اینکارا؟
با تعجب گفتم: وا خب می‌خوام کمک کنم!
با اخم چرخوندم و به بیرون آشپزخونه بردم.
– نمی‌خواد، یهو سر و کله‌ی عمه‌هات پیدا میشه، ببینند داری کار می‌کنی باز تحقیرت می‌کنند.
بیخیال شونه‌ای بالا انداختم.
– مهم نیست.
با حرکت کف دست بیان کرد: برو.
بعد توی آشپزخونه رفت.
یه گاز از لواشک زدم که وجودم سرشار از لذت شد.
با لذت لواشک‌و مزه مزه کردم.
به این می‌گند حیات، قربونت لواشک.
صوتی در قد بلند شد و پس بندش آوای جیغ جیغوی نجلا و مهلا دختر عمه‌های… استغفرالله! کل عمارت‌و پر کرد که از حس خوبم بیرون کشیده شدم و پوفی کشیدم.
لواشک‌و یک جا خوردم و به سمتشون راهی شدم.
مادر و دخترا مثل همواره به خود رسیده و بوی ادکلن‌های میلیونیشون بینیم‌و قلقلک می‌داد.
با مشاهده کردنم عمه مریم گفت: به! سلام مطهره جان.
به زور لبخندی زدم.
– سلام عمه جان، خوبید؟
– خوبم عزیزم.
مهلا من‌و تو بغلش انداخت و بیان کرد: سلام دختر دایی عزیزم.
چند بار به کمرش زدم و درحالی که داشتم له می‌شدم بیان کردم: سلام، خوبی؟ خوشی؟ حالا میشه ولم کنی؟ له شدم.
با خنده ازم جدا شد.
بسیار سر و سنگین با نجلا کف دست دادم و سلام و احوال پرسی کردیم.
با ورود آقا علی، شوهر عمه تبسمی زدم.
– سلام.
مثل همیشگی با مهربونی جوابم‌و داد.
به سمت مبل‌ها مسیرنماییشون کردم.
عمه روی مبل جای گرفت.
– آقاجون کجاست؟
– یه کم بیرون کار داشسریع، الاناست که دیگه برگرده.
عقب عقب راهی شدم.
– با اجازتون من برم یه کم سر و وضعم‌و مرتب کنم برمی‌گردم.
بعد به سمت پله‌ها راهی شدم و ازشون بالا اومدم.
خودم‌و توی اتاق انداختم و در رو بستم.
نفس آسوده‌ای کشیدم.
جو به‌شدت سنگین بود.
صبر می‌کنم وقتی همه اومدند میرم پایین.
از توی آینه نگاهی به خودم انداختم.
مانتوی آبی سفید کشیدهی که پوشیده بودم خوب به تنم نشسته بود‌.
شالم‌و از سرم کندم و به جاش روسری سفیدم‌و از توی کمد برداشتم و مقلب شیکی بستمش.
عطرم‌و از توی کیفم بیرون آوردم و بوش کردم که از بوی گرم و شیرینش لبخندی روی لبم نشست.
هیچوقت حسرت اون ادکلن‌های افتضاح میلیونی که عمه‌هام و دختر عمه‌هام و زن داییم می‌زنند نمی‌خورم.
به نظر من حس زیستن‌و تو همین عطرهای پونزده هزار تومنی میشه حس کرد، اون ادکلن‌ها بیشتر بوی طمع و مغروریت میدند.
عطرم‌و به مچم زدم و توی کیفم گذاشتمش.
هیچ وقت چادر سر نمی‌کنم اما به هر حال حجاب و خط قرمزهایی واسه خودم دارم.

از آواها می‌شد فهمید اون یکی عمم و هردوی عموهامم اومدند.
به عشق عموهامم که شده بالاخره از اتاق بیرون اومدم.
همین که از پله‌ها پایین اومدم نگاه‌ها به سمتم چرخید.
تبسم کم رنگی زدم.
– سلام به همگی.
تک به تک بغلشون کردم.
ارشیا: سلام.
بهش خیره شدم و بسیار سر و سنگین گفتم: سلام.
لبخندی زد.
– بسیار وقته ندیدمت.
– آره، به‌شدت وقته.
تمایل داشت حرفی بزنه که برای اینکه خفه بشه رو به عموی کوچیکم حسین مثل همیشه با سر خوشی توی بغلش پریدم و پاهام‌و دور کمرش حلقه کردم.
– سلام محبت خودم.
لبخند زد و بغلم کرد.
– سلام دیوونه‌ی من.
زن عموم ریز ریزکی خندید.
عموی کوچیکیم سی سالشه و همین باعث میشه خیلی باهاش راحت باشم، همین عموییه که وضعش مثل ماست.
گونش‌و بوسیدم و از بغلش پایین پریدم که خندید و به بازوم زد.
– چه خبرا؟
به قفسه‌ی سینه‌ش زدم.
– سلامتی.
نگاه‌های حسادت‌بار اون سه تا دخترا رو حس می‌کردم.
با زن عمو راضیه که سلام و احوال پرسی کردم رو به روی عمو بزرگم علی وایسادم و به‌شدت مودبانه دستم‌و دراز کردم.
– سلام عمو جان.
با تبسم پر ابهت همیشگیش باهام دست داد.
– سلام، خوبی؟
لبخندی روی لبم قرار گرفت.
– خوبم.
دوسش داشتم اما بخاطر سن و بیشتر چهره‌ش جرئت نمی‌کردم مثل اون عموم توی بغلش بپرم.
خیلی سر و سنگین با زن عمو نرگس سلام و احوال پرسی کردم اما بازم نگاه‌های تحقیر کننده‌ش‌و روی لباس‌هام حس می‌کردم که باعث می‌شد پوزخند محوی روی لبم بشینه.
همه روی مبل‌ها نشستند.
تمایل داشتم بشینم اما با آوای آقاجون به سمتش چرخیدم.
– سلام عزیزای قلبم.
مثل همواره زودتر از بقیه به سمتش رفتم و بغلش کردم.
– سلام آقاجون خودم.
بغلم کرد.
– سلام عزیزدلم.
سپیده دختر عموم با لحن پر حرصی گفت: تایمت تموم شد مطهره جون، نوبت ماست.
بدون توجه بهش کف دست چروکیده‌ی آقاجون‌و گرفتم ولی تا میل داشتم ببوسم کف دستش‌و روی شونم گذاشت و تند اون دستش‌و بیرونش کشید.
– عه عه دختر، از اینکارا نکن.
با تبسم گفتم: نگاه.
با لبخند مهربونی نگاهم کرد.
بالاخره عقب حرکت کردم تا بقیه هم سلام و احوال پرسی کنند.
روی یکی از مبل‌ها نشستم.
تبسمها و حرف‌های خرکی اون سه تا رو می‌گوش دادم؛ مثلا می‌خوان رو کف دست من بزنند، ولی کور خوندند نمی‌تونند.
پا روی پا انداختم و گوشیم‌و از جیبم بیرون آوردم.
توی تلگرام راهی شدم و واسه محدثه فرستادم: چه خبر چنگیز خان مغول؟
مثل همیشه به دقیقه نکشیده جوابم‌و داد.
– سلامتی گودزیلای آفریقایی، چه خبره اونجا؟
چیکار کنیم دیگه؟ اینم روش ابراز محبت ما به هم دیگه‌ست.
فرستادم: خبر خاصی نیست، فعلا که اون طایفه نیومده.
نگاه خیره‌ی یکی‌و حس کردم که سرم‌و بالا آوردم و اامان نفر با ارشیا نگاه تو دیده شدم.
سوالی بهش خیره شدم.
کمی کف دست دست کرد اما آخرش به سمتم اومد که به طور نامحسوس نفسم‌و به بیرون فوت کردم.
کنارم جای گرفت.
– چه خبرا؟ دانشگاه خوبه؟
سرم‌و توی گوشی بردم.
– خوبه.
کف دستش‌و روی مبل گذاشت و به سمتم خم شد.
– امشامگاه می‌خوام باهات حرف بزنم، تنها، دوتایی.
اخم کردم و بهش نگاه کردم که صورتم تو نزدیکی صورتش قرار گحرکت کرد.
– واسه چی؟ چی می‌خوای بگی؟
نگاهش گستاخانه واسه لحظه‌ای لبم‌و شکار کرد که اخم‌هام بیشتر به هم گره خوردند.
زود نگاهش‌و به نگاه‌هام دوخت.
– الان نمی‌تونم بگم.
با صدای زن عمو نرگس بهش خیره شدیم.
– ارشیا جان؟
ارشیا: جانم؟
نگاه غره‌ای که زن عمو بهش راهی شد از نگاهم دور نموند.
بچه ننه حساب کار کف دستش اومد و بلند شد و کنار باباش که حالا همگی قرار گرفته بودند قرار گرفت.
پوزخندی زدم.
بچه ننه!
سرم‌و توی گوشی بردم که دیدم محدثه کلی پیام داده که خوندم‌و جوابش‌و ندادم.
آخرین پیامشم این بود: هی یابو مرض داری سین می‌کنی جواب نمیدی؟
خندم گرفت.
واسش فرستادم: ببخشید این پسر عمه‌ی مولینیم داشت زر زر می‌کرد.
یه دفعه در باز شد و یه خدمتکار عده‌ای‌و به داخل مسیرنمایی کرد که همگی کشیده شدند و به تبعیت ازشون بلند شدم.
واسه محی فرستادم: فعلا تا بعدا خر من.
صدای خوش و بش اوج گرفت که پشت سرشون راهی شدم.
تک به تک بزرگا باهم کف دست می‌دادند.
چند تا دختر جوون و پسرای گوگاما هم بودند و دست یکیشونم دست گل بزرگی بود که قیافه‌ش‌و نشون نمی‌داد.
کنارش یه پسر بود که به نگاه برادری خیلی جذاب بود.
بیخیال اون‌ها شدم و منم با زن‌هاشون با خوشرویی کف دست دادم و سلام کردم که همشون با مهربونی جوابم‌و دادند.
با دیدن یه دختر خوشگل و کوچولوی حدود چهار ساله‌ای که تو بغل یه زن بود که اسمش‌و مرجان معرفی کرده بود تبسمی زدم و لپش‌و کشیدم.
– اسمت چیه خانم خوشگل؟
از خجالت سرش‌و تو سینه‌ی مامانش پنهان کرد که مرجان لبخند زد و بیان کرد: اسمش آواست.
لبخند زدم.
– خدا براتون نگهش داره.
لبخندی زد.
– ممنونم.
آقاجون: همگی بشینید رو پا واینسید.
سرم‌و چرخوندم ولی با کسی که دیدم دیده‌هام کم مونده بود از کاسه بیرون بزنه.
این اینجا چی‌کار می‌کنه؟!
نگاهش بهم خورد که شدید جا خورد.
🍂
🍃🍂
🍂🍃🍂