#آرمین
با اخم گفتم: از کجا مطمئنی؟
کف دست به سینه شد.
– متوجه شدنش، توی مهمونی بوده با یه کلاه گیس مو فر فری، بچهها وقتی با عجله داشته سوار ماشینش میشده و کلاه گیسه رو برداشته دیدنش.
رو به روش روی صندلی جای گرفتم.
– نظری داری که چرا اومده؟
پوزخندی کنج لبش جای گرفت و از جاش بلند شد و جوابمو نداد.
پرده رو کنار زد و به حیاط چشم دوخت.
– رادمان دیگه داره عصبیم میکنه، میدونی که خوشم نمیاد عصبانی بشم و اگه بشم باعث و بانیشو راحت نمیذارم.
به سمتم چرخید.
– بچهها رو آماده کردم، منتظر توعند.
اخمهام بیشتر به هم گره خوردند و کشیده شدم.
– که چیکار کنم؟
به سمت میز اومد و لیوان ویسکیشو برداشت.
– بکشیش.
کینهی قدیمی بازم تو وجودم شعله کشید.
به سمتم اومد.
– میدونی که اگه شرش کم بشه وضع واسه ما بهتر میشه، اون از ما متنفره پس تا زمینمون نزنه ول کن نیست؛ تا اینجاست باید کلکشو بکنیم وگرنه بره پاریس کارمون سخت میشه، بعد کشتنش خونشو بگرد ببین مدرکی پیدا میکنی که بفهمیم انبار مخفیش کجاست، سالهاست که دنبالشم.
پشت سرم وایساد و کف دستشو روی شونم گذاشت.
نزدیک به گوشم خم شد و آروم لب زد: بکشش تا قویتر بشیم، اگه دارم به تو میگم چراکه میدونم تنها تویی که همه کارا رو بینقص انجام میدی، بابا بفهمه پاداش خوبی بهت میده.
با چیزی که به ذهنم رسید با جدیت به سمتش چرخیدم.
– به یه شرط.
یه کم از ویسکیشو خورد.
– بگو برادرم.
– میخوام کمکم کنید یکیو از یه نفر بگیرم، جوری که نه سیخ بسوزه و نه کباب.
تبسم مرموز مختص به خودش روی لبش قرار گرفت.
– میدونی که بخاطر برادرم هر کاری میکنم، تو فقط بخواه.
گوشیمو از روی میز برداشتم.
– خوبه، میرم آماده بشم.
#آرام
تموم مدت توی بالکن قرار گرفته بودم و به حرفهاشون که توی اتاق میزدند گوش میکردم.
اشکهامم گیج بودند؛ نمیدونسسریع بخاطر رادمان دارند صورتمو خیس میکنند یا بخاطر نفس.
اونی که نفس بردهشه نمیخواد آزادش کنه ولی واسهی چی؟
عمو حمید: بریم بخوابیم فردا بازم درموردش حرف میزنیم.
چیزی نگذشت که همشون راهی شدند.
مولین: هر چی فکر میکنم تو کتم نمیره که چرا نمیخواد نفسو آزاد کنه.
بابا: منم.
تو صدای هردوشون کلافگی موج میزد.
مولین: آهسته؟ بیا بخواب.
تند اشکهامو پاک کردم و با صدای گراهی شدهای کشیده اظهار کردم: توی بالکن میخوابم.
در بالکن باز شد و مامان بیرون اومد.
– بیا تو.
نگاه ازش گحرکت کردم.
– گفتم همینجا میخوابم، داخل واسم خفهست.
نفسشو به بیرون فرستاد و وارد اتاق شد.
بابا: بذار راحت باشه.
پامو روی صنقلبی کنارم گذاشتم و دست به سینه به نقطههای نوری رو به روم خیره شدم.
“- آرام من مرد، من عاشق همون دختر فقیری بودم که حاضر بودم جونمم براش بدم نه تو.”
باز بغض دردناکی گلومو فشرد
من بدون رادمان میمیرم خدا.
چراغ توی اتاق خاموش شد.
چشمهای پر از اشکمو بستم و سعی کردم با این حجم از بغض بخوابم تا شاید چند ساعتی کمتر عذاب بکشم و حرفای رادمان وجودمو به آتیش نکشونند.
نیم ساعت؟ یه ساعت؟ دو ساعت؟ نمیدونم چقدر گذشت که دیگه از بیخوابی کلافه شده بودم و چشمهامم میسوختند.
مدام به سرم میزد که این وقت شامگاه برم خونهی رادمان و بازم باهاش بزنم و بهش بگم که بسیار دوسش دارم و بدون اون نمیتونم.
کلافه صاف جای گرفتم و با انگشتهام روی میز ضرب گراهی شدم.
اینطور نمیشه وگرنه تا صبح روانی میشم.
جوری مغزم داغ کرده بود که انگارها ساعتهاست ازش کار کشیدم.
لب تقربیا خشک شدمو با زبون تر کردم.
اگه بگم شامم بیشتر از سه لقمه شد دروغ گفتم.
در آخر بیطاقت قد بلند شدم و به سمت در رفتم.
آروم بازش کردم و وارد اتاق شدم.
با دیدن بابا که چجوری عاشقونه مولینو بغل کرده باز نم اشک دیدههامو به سوزش درآورد.
سرمو به چپ و راست تکون دادم و پاورچین پاروچین به سمت در حرکت کردم.
آروم کفشمو پام کردم و با نگاههای بسته از ترس در رو باز کردم که تیک آرومی ازش بلند شد.
با استرس به مولین و بابا چشم دوختم.
با دیدن اینکه بیدار نشدند نفس آسودهای کشیدم و بیرون اومدم.
توی مسیررو فقط چندتا چراغ زرد روشن بود و محیطو نسبتا تاریک میکرد.
در رو آروم بستم و با پنجهی پام به سمت آسانسور دویدم.
همین که وارد لابی شدم به سمت نگهبان کاملا کچلی که توی اتاقش مشغول تخمه شکستن بود دویدم.
در رو باز کردم که بدبخت از جاش پرید و تند بلند شد و اسلحهشو گرفت.
دستهامو بالا گحرکت کردم.
– آروم باشید، اومدم ببینم هتل هنوزم آژانس داره یا نه.
نفسشو به بیرون فوت کرد و به فارسی گفت: این چجور اومدنیه دختر جون؟! این وقت شب خطرناکه بری بیرون.
با اخم اظهار کردم: حتما کار مهمی دارم که مجبورم الان برم.
پوفی کشید و تلفنو برداشت.
– صبر کن.
کف دستهامو داخل جیبهای لباسم بردم و با استرس با پام کف زمین ضرب گرفتم.
پیاده شدم و گفتم: واحد صد و بیستم، فردا کرایه رو میدم.
نفس پر حرصی کشید و سری تکون داد.
– ممنون خداحافظ.
بازم سر تکون داد.
حق داره بدبخت، نصف شامگاه بیدارش کردم، کرایهشم که حساب نکردم.
نفس پر اضطرابی کشیدم و با تردید زنگ آیفونو زدم.
اگه درمو باز نکنه چی؟
لبمو گزیدم.
تو هم کارایی میکنی ساکت! مثل احمقا زود تصمیم میگیری زودم عملیش میکنی.
تند به سمت آژانسه که میتمایل داشت بره حرکت کردم و درشو باز کردم.
با التماس اظهار کردم: میشه تا درمو باز میکنند بمونید؟ به کرایهم اضافه کنید، لطفا.
سری تکون داد که ممنونی گفتم.
بازم کنار در وایسادم و چندین بار زنگو فشار دادم.
دلم بیخود و بیجهت تند میزد.
اگه درمو باز کنه ولی بعدش از خونه پرتم کنه بیرون نصف شامگاه چه خاکی تو سرم بریزم؟
به حالت گریه ناخون شستمو گاز گرفتم و لگدی به در طرح چوب زدم.
– باز کن اینو.
با باز شدن در توسط نگهبانش انگار جهان رو بهم دادند.
با اخم بیان کرد: بله؟
با حرص گفتم: بله و مرض اگه این وقت شامگاه اومدم اینجا یعنی اینکه میخوام بیام تو.
بعدم به کنار پرتش کردم که دیدههاش گرد شدند.
از گوشهی نگاه به گوشه و کنار محوطهی نسبتا تاریک نگاه انداختم.
تنها یه چراغ توی ساختمون روشن بود و اونم واسه هال بود.
نگاهی به پشت سرم انداختم که مشاهده کردم نگهبانه کف دست به سینه بهم زل زده اما جلو نمیاد.
نفس عمیقی کشیدم و زیر نگاههای نگهبانها مصمم به راهم ادامه دادم.
امشب باید تموم حرفهاتو بهش بزنی ساکت، از داد و بیدادهاشم نترس.
رو به روی در کشویی رو به استخرش وایسادم و فرو راهی شدگی در رو گرفتم و دیدههامو بستم.
وقتی کاملا عزممو جمع کردم نگاههامو باز کردم و با کمی مکث در رو باز کردم.
اول یه پامو بعد اون پامو گذاشتم داخل و نگاهی به اطراف انداختم.
مشاهده کردمش که لباس آستین کوتاه به تن و شلوار ورزشی به پا به مبل تکیه داده و کتابی کف دستشه.
از مشاهده کردنش اشک توی چشمهام حلقه زد و تبسم محوی روی لبم نشست.
چقدر دلم برات تنگ شده بود.
با آواش نفس تو سینهم حبس شد.
– بهت اضافه کرده بودم باز ببینمت میکشمت، هوس مردن کردی برگشتی؟
سرشو بالا آورد و سرد نگاهم کرد که از سرماش تنم لرزید.
– آره؟
چند قدم به سمتش برداشتم.
– اگه قراره بعد از این بدون تو باشم پس بکشم.
پوزخندی زد و باز به کتابش نگاه کرد.
– میگم یکی برسونتت دختر خانم.
کلمهی آخرش وجودمو آتیش زد.
با چشمهای پر از اشک اضافه کردم: رادمان من تموم گناهامو گردن میگیرم و قبول میکنم، یه کم به حرفهام گوش کن.
کتابشو بست و کنارش گذاشت.
– ساعت دو نصف شامگاهه، میخوام بخوابم.
و بعد قد بلند شد و خواست بره که سریع به سمتش حرکت کردم و بازوشو گراهی شدم.
– رادمان لطفا.
با تندی بازوشو آزاد کرد و به عقب هلم داد.
با بغض به صورت اخم آلودش خیره شدم.
– میخوای عذابم بدی؟ خب باشه ولی از خودت دورم نکن، شده خدمتکار خونت میشم ولی نخواه که با نمتوجه شدنت تاوان پس بدم.
پوزخندی زد.
– خیلی احمقی آهسته!
سرمو پایین انداختم که هم وقت باهاش یه قطره اشک روی گونم چکید.
– من احمق نیستم، من… دوست دارم.
سرمو بالا آوردم که زود نگاهشو ازم گراهی شد و نود درجه چرخید.
با بغض بزرگتری اظهار کردم: حاضرم بخاطر دروغام هر تنبیهایو تحمل کنم اما این یکیو نمیتونم.
دیدههاشو بست.
آروم به سمتش حرکت کردم و چونم از بغض لرزید.
– رادمان من بسیار دوست دارم، انتظار ندارم اینقدر زود ببخشیم ولی…
با صدای دادی که توی حیاط قد بلند شد بیاراده بهسرعت به پنجره خیره شدم.
با استرس به رادمان که اخم شمتوجه شدی کرده بود نگاهی انداختم.
کوتاه نگاهم کرد و بعد شتابزده به سمت قفسهی کتابها حرکت کرد و از توی کشوش یه کلتو بیرون آورد.
به سمتم اومد و مچمو گراهی شد و به پرده نزدیک شد.
پشت سرش بردم و با جدیت اظهار کرد: پشت سرم بمون.
پرده رو کنار زد و دقیق بیرونو چشم دوخت.
– کسی توی محوطه نیست.
ترس وجودمو پر کرد.
- میگی چی شده؟
با اخمهای درهم همونطور که مچم توی کف دستش بود به سمت در حرکت کرد.
بازش کرد و با احتیاط بیرون اومد.
ضامن کلتو کشید و آروم به جلو قدم برداشت که با بدنی نیمه لرزون پشت سرش رفتم.
برخلاف چند دقیقه پیش حالا خبری از یه دونه نگهبان هم نبود و این شمتوجه شد میترسوندم.
رادمان اینجا کم دشمن نداره.
درست وسط محوطه وایساد و زیپ جیب شلوارشو باز کرد و گوشیشو درآورد.
کف دستهامو دور بازوش حلقه کردم و با ترس و اضطراب نگاهی به اطراف انداختم.
این سکوت بیش از حد ترسناک بود.
همونطور که گوشیشو به گوشش چسبونده بود عصبی بیان کرد: خالد لعنتی کجایی که جواب نمیدی؟
بیشتر بهش چسبیدم.
فکر میکردم هر چقدر بهش نزدیکتر باشم بیشتر تو امنیتم.
نیم نگاهی به عقب انداخت و طعنه زد: یه دفعه دیگه لخت شو خودتو بنداز تو بغلم.
نگاه پر حرصی بهش انداختم و بازوشو ول کردم.
چرخید و به سمت خونه حرکت کرد.
– تو خونه جامون امنتره.
وقتی مشاهده کرد هممسیرش نمیرم عصبی به سمتم چرخید.
– معلوم نیست نگهبانا کدوم قبرستونی راهی شدند اونوقت تو اون وسط وایسادی؟
با اینکه مثل سگ وحشت کرده بودم اظهار کردم: نمیام، همینجا بمیرم بهتره.
دندونهاشو روی هم فشار داد و به سمتم اومد.
چنان بازومو گحرکت کرد و کشید که دردش دادمو درآورد.
– وحشی!
با قدمهای سریع و عصبی به در نزدیک شد و بازش کرد.
به داخل پرتم کرد و خودشم اومد تو و در رو بست.
تموم پردهها رو کشید و همونطور که بیرونو مشاهده کرد میزد اسلحه رو توی کف دستش چرخوند.
با اینکه وقت لج بازی نبود ولی نتونستم جلوی زبونمو بگیرم.
– تو که میتمایل داشتی بمیرم چرا نذاشتی همونجا بمونم؟
نگاه تندی بهم انداخت.
– لال شو آهسته الان اصلا اعصاب ندارم.
قلبخور و با حرص نگاه ازش گراهی شدم و دست به سینه وایسادم.
خودت لال شو، بیادب!
با صدای یکی اونم پشت سرمون هردومون به شدت به سمتش چرخیدیم.
– نمیدونستم یه دختر توی زیستنته.
کف دست به جیب به قفسه تکیه داده بود.
کم کم نگاه رادمان از چند ثانیه قبل هم ترسناکتر شد و غرید: اینجا چه غلطی میکنی؟
نیشخندی زد و درست وایساد.
تمایل داشت به سمتمون بیاد که رادمان بهسرعت روش اسلحه کشید.
– با اینجا اومدن حکم مرگ خودتو صادر کردی آرمین.
اخم ریزی کردم.
آرمین؟
با یادآوری برادر الیور ترس بیشتری وجودمو پر کرد که به رادمان نزدیکتر شدم.
پسره خونسرد لبخند زد و یکی از کتابها رو از قفسه پرت کرد پایین.
کف دست رادمان روی ماشه حرکت کرد.
– باشه آقای شجاع.
با استرس نگاهش کردم.
– رادمان؟
خون جلوی دیدههاشو گحرکت کرده بود و انگار کر شده بود.
اون پسره هم با خونسردیه عجیبی بهش نگاه میکرد.
دیگه کم کم داشتم به خل بودن پسره و قاتل شدن رادمان یقین پیدا میکردیم که یه دفعه هم در استخر و هم در چوبی باز شدند و عدهای به داخل دویدند.
با متوجه شدن مردای کاملا سیاه پوش اسلحه به کف دست قلبم هری ریخت و با وحشت به رادمان چشم دوختم.
– اون خوشگله رو بیار پایین رادمان، واسه زدن من شانسی نداری.
رادمان نگاههاشو بست و دندونهاشو روی هم فشار داد.
در مقابل این همه اسلحه کل تنم یخ کرده بود و هر لحظه منتظر دیدن عزرائیل بودم.
یه دفعه کف دستی دور تنم پیچید و عقب کشیدم که از ته قلب جیغی کشیدم و آوای داد رادمان که میاظهار کرد آهسته کشیده شد.
پسره کلتشو از دور کمرش برداشت و به رادمان نزدیکتر شد.
رادمان سریع بهش خیره شد.
– ولش کن بذار از اینجا بره، بعد هر کار میخوای بکن.
درحالی که مثل بید میلرزیدم با خشمگینت بیان کردم: من نمیرم.
بهم چشم دوخت و داد زد: غلط میکنی!
توی نگاهش عصبیت بود ولی ته نگاهش ترس بیداد میکرد.
صدای خندهی آرمین مثل مته توی سرم فرو رفت.
– دارم به چیزای جالبی پی میبرم.
یه دفعه لگد محکمی به کف دست رادمان زد که اسلحه از دستش در حرکت کرد و آوای دادش کشیده شد.
جوری لرزیدم که مطمئن بودم اونی که بین کف دستهای چندش و منفورش گحرکت کرده بودمم متوجهش شد.
دستشو گرفت و دیدههاشو روی هم فشار داد.
آرمین عوضی اسلحه رو با پاش یه گوشهای پرت کرد و به یکی اشارهای کرد که قبل از اینکه رادمان صاف وایسه به سمتش راهی شد که داد زدم: رادمان!
ولی خیلی دیر شده بود و مرده قوی هیکل رادمانو از پشت گرفت که دیگه از وضعیت وحشت کردم.
رادمان با تقلا داد زد: آرمین کثافت قسم میخورم خودم خونتو بریزم.
اما اونقدر اون مرده قویتر و فوق العاده هیکلیتر ازش بود که نتونه پسش بزنه و وقتی وضعیت بدتر شد که سر اسلحه روی گردنش نشست.
از ترس اشک توی نگاههام حلقه زده بود.
شاید امشب شامگاه آخر هردومونه.
آرمین به سمتم اومد که سعی کردم نفرتو توی چشمهام بریزم.
خیره به چشمهام لبخند مرموزی زد و خطاب به رادمان اظهار کرد: نمیدونم چرا اینقدر ازت متنفرم رادمان، از بچگی از هم بدمون میومد نه؟ یادته توی دبستان عروسک اون دختری که برات مهم بود رو پاره کردم و دختره چجوری جلوت گریه کرد؟ اونوقت نفرتو اشک رو خیلی واضح توی چشمهات مشاهده کردم.
رادمان از عصبانیت دیدههام کاسهی خون شده بود و رگ شقیقهش حسابی بیرون زده بود.
– طرف حسابت منم، اون دختره هم دخلی به من نداره بذار بره.
آرمین نیم نگاهی به عقب انداخت و ریز خندید.
– بچه که گول نمیزنی رادمان!
یه قدم بیشتر بهم نزدیک شد که از طرز نگاه بدش نگاه ازش گحرکت کردم.
سر اسلحه که زیر زیرام قرار گرفت مو به تنم سیخ شد.
– چطوره این دفعه به جای عروسک خود دختره رو جلوت پر پر کنم؟ لذتش بیشتر نیست؟
نفسم دیگه بالا نیومد و با وحشت بهش نگاه کردم.
لحن رادمان رگهی ترس پیدا کرد.
– لطفا بذار بره آرمین، اون به این قضیهها ربطی نداره، بذار بره بعدش اگه تمایل داشتی بکشیم بکش.
با بغض و عصبانیت تند بهش نگاه کردم.
– چی داری میگی دیوونه؟
نگاههاشو بست.
کف دست مشت شدشو دیدم که چجوری میلرزید!
رو به آرمین با نفرت گفتم: با کشتن ما آخه چی گیرت میاد لعنتی؟
بهم خیره شد.
– با کشتن تو متوجه شدن شکستن رادمان گیرم میاد.
نگاهش رنگ نفرت گرفت.
– هنوز که هنوزه یادم نرفته که بخاطرش چقدر تحقیر شدم.
رادمان غرید: خودت باعث و بانیش بودی هیچ دخلی به من نداره.
پوزخندی زد.
– من پر از کینهام رادمان، اونم از عالم و آدم، شکستن و کشتن تو یه کم آرومم میکنه.
از ترس داشتم جون میدادم.
اونقدری که از کشته شدن رادمان وحشت داشتم از مردن خودم نداشتم.
#چند_دقیقه_قبل
#مطهره
با بغض بیان کردم: تو دیوونه شدی مهرداد! زده به سرت! بزن کنار پیاده میشم.
حرفی نزد که مشتمو به در کوبیدم و با بغض داد زدم: میخوام پیاده بشم، نمیفهمی؟
محکم روی فرمون زد و بلند گفت: ببر صوتتو تا همینجا کارتو یکسره نکردم.
با ترس بیان کردم: مهر… مهرداد نکنه میخوای…
سرمو تند سریع به چپ و راست تکون دادم.
– نه نه، تو قول دادی، نمیتونی.
سرشو بالا و پایین کرد.
– آره من قول دادم، قول دادم.
……….
نیما با فکی قفل شده رو به ایمانی که با تعجب نگاهش میکرد گفت: خیلی احمقی خیلی! در ذهنش گذراندی خوب شد که مهرداد رو اونطوری عصبی کردی؟ هان؟
به من نگاه کرد.
– جایی نمیری، متوجه شدی؟
بلند شدم و با عصبیت و بغض گفتم: اصلا حیات من به شماها چه؟
داد زدم: به شما چه که من صیغهی مهرداد شدم؟ هان؟
با یه هین قد بلند از خواب پریدم و نفس زنان نگاهمو دور اتاق غرق در تاریکی چرخوندم.
عرق از صورتم چکه میکرد.
سعی کردم نفس بگیرم و ضربان قلبمو آرومتر کنم.
بازم این کابوسای لعنتی!
سرمو چرخوندم و به مهردادی که غرق در خواب بود خیره شدم.
نگاههامو بستم.
با کمی مکث پتوی رومو کنار زدم و از جام کشیده شدم.
گوشیمو روشن کردم که دیدم ساعت دو و خوردهایه.
توی کف دستشویی حرکت کردم و بعد از آب زدن به صورتم بیرون اومدم.
همونطور که با آستین لباسم صورتمو خشک میکردم به پنجره نزدیک شدم.
همین که نگاهم به بیرون افتاد با نمشاهده کردن آرام دلم از کار افتاد و با وحشت وارد بالکن شدم.
تند پایینو چشم دوختم که از درست نبودن فکرم یه بار بزرگی از رو دوشم برداشته شد.
زیر لب غریدم: کجا راهی شدی آرام؟
با چیزی که به ذهنم خطور کرد با ناباوری زیر لب زمزمه کردم: نکنه این وقت شب…
نفس بریده سریع وارد اتاق شدم و زمزمهوار گفتم: دخترهی احمق!
چراغو روشن کردم و مهرداد رو تکون دادم.
- مهرداد؟ کشیده شو.
اما هر چقدر تکونش میدادی مگه کشیده میشد؟
دندونهامو روی هم فشار دادم و لگدی به تخت زدم.
بازم شام سنگین خورده خوابشم سنگین شده!
کلافه کف دستمو توی موهام فرو کردم.
فقط من تو رو ببینم ساکت.
سریع یه مانتو و شلوار پوشیدم و شالمو روی سرم انداختم.
بعد از برداشتن گوشیم کفشمو پام کردم.
در رو باز کردم و رو به مهرداد اظهار کردم: تقصیر خودته مهرداد، من میل داشتم بیدارت کنم بیدار نشدی، پس حق نداری داد و هوار سرم جاده بندازی.
اینو بیان کردم و زود بیرون اومدم.
در رو بستم و به سمت آسانسور دویدم.
****
همونطور که واسه بار دهم به ملایم زنگ میزدم از ماشین پیاده شدم و کرایه رو حساب کردم.
– خانم؟
تمایل داشتم برم که آوای راننده مانعم شد.
به سمتش چرخیدم.
– بله؟
– واحد صد و بیستید؟
اخم کردم.
– آره چطور؟
– یه دختر اومد همینجا اما کرایه رو حساب نکرد، الان حساب میکنید؟
عصبی نفس کشیدم.
حدسم به یقین تبدیل شد.
کرایه رو دادم که حرکت کرد.
دستمو روی دکمهی زنگ بردم ولی زنگ نزدم و سعی کردم کمی از آتیش عصبیتم کم کنم.
– اگه بابات منو دق ندادی، تو اینکار رو میکنی.
نفس عمیقی کشیدم و تمایل داشتم زنگو بزنم اما یه دفعه صوتی جیغ یکی و صدای داد رادمان که میگفت ملایم کشیده شد و وحشت وجودمو پر کرد.
اومدم زنگ بزنم اما پشیمون شدم.
اگه تو دردسر افتاده باشن چی؟
فکرش رعشه به تنم انداخت.
هراسون نگاهمو اطراف چرخوندم.
گوشیمو گوشهای گذاشتم.
از در فاصله گراهی شدم و کمی جا به جا شدم.
کمی کف دست کف دست کردم ولی بالاخره جرئتمو جمع کردم و به سمت دیوار دویدم.
با یه پرش کف دستمو به میلهها رسوندم که از دردش نزدیک بود ولشون کنم ولی به سختی تحمل کردم.
لبمو محکم به دندون گراهی شدم و خودمو بالا کشیدم.
با اخمهای درهم از درد داخلو چشم دوختم.
نگاهم که به داخل خونه خورد نفسم بند اومد و دستهام شل شدند که به پایین پرت شدم ولی تو لحظهی آخر میلهها رو بهسرعت گرفتم و آروم پایین پریدم.
با وحشت به دنبال گوشیم گشتم.
مغزم از ترس و مضطربی خوب کار نمیکرد، جوری که حتی یادم رفت گوشیمو کجا گذاشتم.
بند بند وجودم میلرزید و حتی یه لحظه هم نمیتمایل داشتم به از کف دست دادن آرام فکر کنم.
با پیدا کردن گوشیم با دستهای لرزون برش داشتم و به تنها مسیری که تو این لحظه به ذهنم میرسید تکیه کردم.
شمارشو گرفتم و گوشیو به گوشم چسبوندم.
تا جواب بده مردمو زنده شدم.
– خوابه یا سر عقل اومدی؟
درحالی که نفسم به زور بالا میومد گفتم: با آخرین سرعتت خودتو برسون خونهی رادمان.
صداش دلواپس شد.
– چی شده؟
بغضم گراهی شد.
– دیر بیای هم بچهی من میمیره هم بچهی خودت، یه عدهای ریخشتابزده توی خونهش.
آوای بالا و پایین رفتن تخت قد بلند شد و صوتی هراسیده و البته عصبیش به گوشم رسید.
– چند نفرن؟
با بغض بیان کردم: نمیدونم اما زیادن.
– ببین مطهره، هیچ کاری نکن تا برسم، خب؟
آب دهنمو به سختی قورت دادم و به سردی اضافه کردم: من از تو دستور نمیگیرم.
داد زد: مط…
زود تماسو قطع کردم تا بیشتر از این صدای منفورش توی گوشم نپیچه.
نگاهی به اطراف انداختم و بعد از اون پشت بوتهی گل رو به روی یه خونه پنهان شدم.
#ساکت
دست و پا بسته روی مبل انداختنم.
اشکهام هیچ جوری بند نمیومدند.
آرمین خودشو کنارم انداخت و اسلحه رو توی کف دستش چرخوند.
– خودت انتخاب کن، مغز یا دل؟
درحالی که صدام از نفرت و ترس میلرزید گفتم: چطور یه آدم اینقدر راحت میتونه یکیو بکشه؟
لبخند زد و به رادمانی که اونم صورتش از اشک خیس شده بود اشاره کرد.
– اونم چندان پاک و مطهر نیست! اونم یه آدم کشه.
رادمان: من برعکس تو بیدلیل یکیو نمیکشم.
با هق هق خفهای به چشمهاش زل زدم که نگاه لبریز از اشکش تو نگاهم گره خورد.
مطمئنم نگاههامون میتونست به عنوان سوزاندهترین و دردناکترین نگاه توی گینس ثبت بشه.
آوای آروم آرمینو کنار گوشم شنیدم.
– چه عاشقانهای!
سردی لولهی تفنگ که روی شقیقهم جای گرفت کل تنم یخ زد و چشمهامو از ترس بستم.
بستم تا آخرین لحظات زندگیم نگاههای داغون رادمانو نبینم.
خوشحال بودم که مامان و بابام شاهد مرگم نبودند، اینطور راحتتر میتونستد باهاش کنار بیان.
آوای پر بغض رادمان وجودمو تیکه کرد.
– آرمین بهت التماس میکنم، به پات میوفتم، اینکار رو نکن، نکن لعنتی بذار بره بعد منو بکش.
صدای هق هق آرومم کشیده شد.
هنوزم دوسم داشت، به قول معروف مثل سگ عاشقم بود، جوری که حاضر بود جون خودشو فدای آزادی من بکنه.
– التماسات حالمو خوب میکنه رادمان.
کاش وقت بیشتری واسه دلبسته شدنش داشتم.
اما از کجا معلوم، شاید اون جهان باهم بودیم.
با یادآوری اینکه پر از گناهم و کسی که جهنم میره به مراد قلبش نمیرسه نگاههامو باز کردم و دقیق زل زدم بهش تا یه قلب سیر نگاش کنم.
اشکهاش به مرحلهای رسیده بودند که تند تند از ته ریشش چکه میکردند.
سرشو به چپ و راست تکون داد و لب زد: تو نباید بخاطر من بمیری.
تنها با گریه نگاهش کردم.
صوتی ضامن کلت تموم امید رو ازم گراهی شد؛ چشمهامو بستم تا آخرین نگاهمو نبینه و یادش نمونه.
صدای داد و زجههاش که به آرمین التماس میکرد توی خونه پیچید ولی آرمین توجهی نکرد و ثانیههای مشاهده کردن عزرائیلو واسم شمرد.
– ده… نه… هشت… هفت… شش… پنج… چهار… سه… دو… و… یک.
و درآخر صدای تلخ شلیک گلوله با فریاد و زجه ترکیب شد و اینجا بود که حس کردم تو آخرین نفسم غم انگیزترین صحنهی تاریخ به وجود اومد.
🌸
🍃🌸
🌸🍃🌸
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن