#مطهره
کنارش قرار گرفتم و کف دستی به ته ریشش کشیدم.
– خوبی؟
سری تکون داد.
– خداروشکر به خیر گذشت، داشتم جون میدادم انگار.
نگاه ازم گحرکت کرد و سرشو چرخوند.
با صوتی خسته و خشداری لب زد: بعدا درمورد موضوع تو حرف میزنیم، الان آهسته مهمه.
بهم چشم دوخت.
– کجاست؟
سرمو پایین انداختم.
– فرار کرد، آقا محسن و آقا علیرضا دنبالشند که پیداش کنند.
دلم با یادآوری این همه دروغی که این همه مدت دردونم بهم اضافه کرده بود فشرده شد و اشک توی چشمهام حلقه زد.
نفس عمیقی کشید.
تو همین نفسش هزارتا درد و غم موج میزد.
– باورم نمیشه مطهره!
نگاهش کردم و آروم لب زدم: منم.
نم اشک دیدههاشو پر کرد.
– میگی اینجا چیکار میکنه؟
پوزخند تلخی زدم.
– چیکار میکنه دیگه؟ این همه مدت داشته دورمون میزده! درس نمیخونده داشته نفسو پیدا میکرده ولی نمیفهمم چرا راهی شده پاریس!
دو کف دستشو توی صورتش کشید.
– حتی یه ذره هم انتظار همچین کاریو ازش نداشتم.
– منم حتی یه درصد فکر نمیکردم جرئت همچین کاریو داشته باشه.
از جام کشیده شدم و کلافه و عصبی تختو دور زدم و به سمت پنجره راهی شدم.
– دارم روانی میشم مهرداد آخه چطور…
دو کف دستمو توی صورتم کشیدم و ادامه ندادم.
با صدای تقهای که به در خورد به سمتش چرخیدم.
در باز شد و رادمان با قدمهای آروم اومد داخل که لبخند محوی زدم.
باورم نمیشه که دوباره میبینمش.
تبسم کم رنگی زد.
– سلام بار دیگر.
به سمتش راهی شدم.
– سلام قربونت برم.
مهرداد خودشو کمی بالا کشید و با اخم اضافه کرد: میشناسیش؟
سری تکون دادم.
– آره، رادمانه، واست تعریف کرده بودم.
اخمهاشو کمی از هم باز کرد و به سر تا پاش نگاهی انداخت.
– که اینطور!
رادمان: بابام میگه ازش طلاق گراهی شدی، چرا؟
مهرداد پوزخندی زد و بازم گرهی اخمش بیشتر شد.
– بابات برات تعریف…
شتابزده و معترضانه اظهار کردم: مهرداد؟
خاموشی کرد و عصبی شستشو به لبش کشید.
رو به رادمان اظهار کردم: این یه چیزیه بین خودمو خودش، اگه بخواد برات تعریف میکنه، الان این مهم نیست، مهم یه مسئلهی دیگهست.
کوتاه به مهرداد و بعد به من چشم دوخت و با اخم اظهار کرد: آرامو از کجا میشناسید؟
سوالات زیادی توی ذهنم بود که بیجواب بودنشون مغزمو سوراخ میکردند.
- اول تو بهم جواب بده، تو آهستهو از کجا میشناسی؟ چرا باهم بومشاهده کرد؟
– رو پا واینسا اول بشین خسته مبشی.
از اینکه بعد از چندین سال هنوزم به فکرم بود تبسمی روی لبم قرار گرفت.
روی تخت قرار گرفتم و اونم رو به رومون وایساد.
شاید رادمان خبری از رایان داشته باشه، شاید این اتفاقات یه حکمته که بچمو پیدا کنم.
– اامان بار توی یکی از مهمونیام متوجه شدمش، دختر زبون دراز لج بازی به نظرم میومد، دقیقا برعکس دخترایی که تا حالا دورم دیده بودم اون تمایلی به چسبوندن خودش بهم نداشت.
کوتاه به مهرداد خیره شدم که سری به چپ و راست تکون داد.
– یه جورایی ازش خوشم اومد دادم آدمام در موردش تحقیق کنند، درک کردم یه دختر فقیریه که چند سالی میشه مولین و باباش فوت کردند.
پوزخند کم رنگی کنج لبم نشست و اشک بیشتری دیدههامو پر کرد.
چطور تونستی ملایم؟ چطور؟
– کم کم حرکت کرد و آمدمون بیشتر شد، اولش حسی بهش نداشتم و فقط از روی دلسوزی و اینکه از اون محلهی ناامن و خالهی بدجنسش راحت بشه آوردمش خونهی خودم.
ابروهام بالا پریدند و با استرس نگاهش کردم.
به خداوندی خدا اگه اون کاری که نباید میکردی با رادمان انجام داده باشی دیگه دختر من نیستی آرام.
قبل از اینکه حرفی بزنم مهرداد با آوای نسبتا عصبی گفت: باهم رابطهای داشتید؟
– نه، آهسته ثابت کرده که از اون دخترایی که زود نرم میشند نیست، سرسخته.
کف دستمو روی دلم گذاشتم و از ته قلب نفس آسودهای کشیدم.
مهرداد جدی اظهار کرد: خب؟ چطور اینجایید؟
– واسه تفریح اومدیم.
کف دست به سینه شد.
– خب شما بگید اونو از کجا میشناسید.
به مهرداد خیره شدم که نگاهم کرد.
باز سرشو به چپ و راست تکون داد و نگاهشو ازم گرفت و کلافه و عصبی کف دستی به ته ریشش کشید.
چرا آهسته رفته پیش رادمان؟ چرا میخواسته گولش بزنه؟
– رادمان؟
– جانم؟
بهش نگاه کردم.
– تو دورانی که بابات توی زندان بود بهت دستور میداد؟ مثلا با این قرارداد ببندی، این قاچای کنی؟
– نه.
دقیق و مشکوک نگاهش کردم.
– خودت چی؟ بدون کف دستور بابات تو کار خلافی؟
سرشو پایین انداخت و با نوک کفش اسپورتش روی زمین خطهای فرضی کشید.
اخمهام به هم گره خوردند و از جام بلند شدم.
جدی بیان کردم: رادمان؟
با کمی مکث نگاهم کرد.
بازجویانه اظهار کردم: تو کار خلافی؟ اونم قاچاق دختر؟
کلافه دستی به گردنش کشید و لبشو با زبونش تر کرد.
– بودم.
نفس عصبی کشیدم.
– الان؟
– فقط کالا.
با عصبیت و نگرانی سری به چپ و راست تکون دادم.
– چرا رادمان؟ چرا؟ مگه حیاته باباتو نمتوجه شدی؟
خاموشی کرد و کمی بعد آروم بیان کرد: اینطوری نیست که شما فکر میکنی، باور کن.
بیشتر بهش نزدیک شدم و خیره به نگاههاش عصبی و نگران گفتم: رادمان تو…
یه دفعه در باز شد و یکی بدون مقدمه اومد تو که با اخم نگاهمو به پشت سر رادمان دوختم ولی با مشاهده کردن نیما نفس تو سینهم حبس شد و بهسرعت به مهرداد خیره شدم که متوجه شدم با مشاهده کردنش نگاهش آتیش گحرکت کرد.
پشت سرش حمید وارد شد که با حرص اظهار کردم: ممنونت میشدم اگه نمیذاشتی بیاد تو!
پوفی کشید و چنگی به موهاش زد.
نیما خونسرد جلو اومد.
– میبینم هنوز زندهای!
مهرداد با لحنی که بهشدت سعی میکرد عصبی نباشه اضافه کرد: انگار خدا نمیخواد بمیرم که بتونم تو رو بکشم.
نیما پوزخندی زد.
– آخرین تلاشتو بکن.
بعد به من خیره شد و جدی اظهار کرد: دختره کی بود؟ هان؟
به رادمان خیره شدم.
نگاهش پر از استرس شده بود.
آروم لب زدم: دوسش داری؟
سرشو پایین انداخت که اشک توی چشمهام جوشید.
– پس داری.
به سمت مهرداد چرخیدم و با دیدههای پر از اشک آروم گفتم: چطوری بهش بگم؟
مچمو گراهی شد و به سمت خودش کشیدم که تند میلهی تختو گرفتم.
– رک و راست بگو وگرنه خودم میگم، فکر دختر من باید از ذهن این پسره بیرون بره.
آوای عصبیه نیما قد بلند شد.
-مطهره؟
دستمو بالا بردم.
– صبر کن.
بعد آروم خیره به چشمهای عصبی مهرداد گفتم: چطور میتونی اینو بگی؟ ما خودمونم عاشق بودیم و هستیم، فکر میکنی راحته؟
فشار کف دستش روی مچم کمتر شد.
با کمی مکث بیان کرد: اونم مثل باباشه، ملایمو واسه هوس میخواد عاشقشم نیست، حالا هم برو بگو.
مچمو از دستش بیرون کشیدم و صاف وایسادم.
با کمی مکث نگاه ازش گراهی شدم و به سمت رادمان چرخیدم.
آروم به سمتش راهی شدم.
– یه ماه پیش دختر برادر شوهرم توسط گروهکهای برده فروشی دزمشاهده کرده شد، بهتره بگم توسط گروه تو.
حس کردم شرمندگی نگاهشو پر کرد.
– اون به کف دستور من نبود، فرهاد خودسرانه اینکار رو کرده بود.
زیر دیدهی نگاهی به حمید انداخت.
-الانم کار به کار خلاف ندارم.
ابروهام بالا پریدند.
حمید پوزخند صوتداری زد.
-جناب رئیس، میدونی که تا سه روز دیگه باید پاریس باشی، نه؟
قبل از اینکه رادمان چیزی بگه نیما گفت: بخوای واسه پسر من دردسر درست کنی باید فاتحهی خودتو خانوادتو بخونی.
حمید عصبی ریز خندید.
– واقعا داری یه مامور رو تهمتوجه شد میکنی؟
تا نیما تمایل داشت حرفی بزنه رادمان کشیده گفت: بسه.
بعد نگاهشو به سمتم سوق داد و با استرس توی دیدههاش اضافه کرد: بگو خاله.
نگاه کوتاهی به نیما و حمید که حالا با نگاههاشون همو تهدید میکردند انداختم و بعد اظهار کردم: دخترم با دختر عموش مثل دوتا خواهر بودند، بهشدت واسش سخت بود که واسه خواهرش همچین اتفاقی بیفته اما چند روزگار به طور عجیبی دیگه نخواست پیشو بگیره و اضافه کرد میخوام برم خارج درس بخونم، پیدا کردن نفسو هم میسپارم دست پلیس، مای ساده هم باورم کردیمو فرستادیمش ولی…
نیما پرید وسط حرفم، با خشم غرید: پس اون دخترهی…
رادمان دستشو بالا آورد و با آوای تحلیل رفتهای اضافه کرد: صبر کن بابا.
نگاهم به لرزش خفیف دستش خورد که دلم آتیش گحرکت کرد و اشک توی نگاههام بیشتر شد.
خون توی چشمهای نیما نشون میداد که تا ته ماجرا رو راهی شده و الان به خون بچم تشنه شده.
– الان میفهمم واسه پیدا کردن نفس رفته پاریس نه درس خوندن، اومده سراغ تو چون فکر میکرده از طریق تو میتونه به نفس برسه.
اشک توی نگاههاش حلقه زده نزدیک بود روی گونهش بریزه.
به صدای نسبتا لرزون اظهار کرد: خ… خب؟
با غم نگاهش کردم.
– متاسفم که اینو میشنوی رادمان، من خودمم فکرشو نمیکردم ساکت همچین کاری بکنه.
دستش که هنوزم معلق بود به پایین افتاد و نگاهش جوری درمونده شد که شکستن قلبشو از توی چشمهاش مشاهده کردم.
چند قطره اشک از دریای توی چشمهاش روی گونهش چکید و با بغض سرشو به چپ و راست تکون داد.
– نه نه، نمیتونه…. ساکت نمیتونه، اون… اون یه دختر فقیره که…
عقب عقب رفت و این دفعه اشکهاش سیلی روی گونههاش جاده انداخسریع که قطرهای اشک از چشمم چکیده شد.
بلند اظهار کرد: آرام، اون… خاله اون نمیتونه…
یه دفعه به بیرون دوید و با گریه داد زد: ساکت نامرد!
چراکهم از بغض لرزید و به نیمایی که با خشم و دیدههای پر از اشک به در خیره بود چشم دوختم.
این نگاهش رعشه به تنم مینداخت.
میترسیدم قبل از ما ساکتو پیدا کنه و بخاطر اشکهایی که رادمان داره واسش میریزه انتقام بگیره.
نگاهشو به سمتم سوق داد و بالاخره اون حرفی که میوحشت کردم ازش بشنومو ازش گوش دادم.
– دخترت با دستای خودش قبرشو کند مطهره، بگیرمش چنان بلایی به سرش میارم که…
مهرداد غرید: یه تار مو از سر بچم کم بشه هم خودتو و هم اون پسرتو به خاک سیاه میشونم، پسرتم مثل خودت میندازم توی الف دونی تا موهاش هم رنگ دندونهاش سفید بشند.
نیما عقب عقب رفت و نیشخندی زد.
– بیا هردومون بهترین تلاشمونو بکنیم مهرداد خان، میبینیم کی برنده میشه.
با ترس به هردوشون نگاه کردم.
همین که بیرون راهی شد به سمت در دویدم و با ترس داد زدم: نیما صبر کن.
ولی با صوتی داد مهرداد سرجام میخکوب شدم.
– بمون سرجات.
با ترس و لرز به سمتش چرخیدم.
– بخدا آهستهو میکشه.
به حمید چشم دوخت که انگار حرفشو از توی چشمهاش خوند و اضافه کرد: مضطرب نباش داداش الان خودمم میرم دنبالش.
به من چشم دوخت.
– قبل از اینکه نیما پیداش کنه پیداش میکنیم، نمیذاریم کف دستش بیوفته… خداحافظ.
بعد از اتاق بیرون راهی شد و در رو بست.
به سمت مهرداد راهی شدم و با بغضی که از ترس و دلواپسی بود گفتم: مهرداد اگه بلایی سر آرام بیاره…
محکم گفت: هیچ غلطی نمیتونه بکنه، خب؟
نگاهشو ازم گحرکت کرد و غرید: فقط من اون ملایمو ببینم میدونم باهاش چیکار کنم، دخترهی خیره سر!
کنارش جای گرفتم و از استرس انگشتهامو به بازی گرفتم.
خدایا خودت مواظبش باش، بچمو سپردم به خودت، با اینکه با اینکارش قلبمو بدجور شکسته ولی بازم میخوام سالم پیشم برگرده و حتی یه خراشم روش نیوفته.
کف دست مهرداد دور گردنم حلقه شد و گرمی انگشتهاشو روی گونهم حس کردم.
– و ولی میرسیم به خودت خانمم.
تند نگاهمو به سمتش چرخوندم و با اضطراب بهش چشم دوختم.
سعی میکرد عصبیتشو پنهان کنه اما معنیه هر نگاهشو خوب میمتوجه شدم.
دستشو روی بازوم سوق داد و فشاری بهش وارد کرد که از دردش صورتم جمع شد.
– تعریف ببینم، کنار اون لاشخور توی بیمارستان چیکار میکردی؟ دیشامگاه کجا راهی شدی؟ هوم؟
سکوت کردم.
چی بهش میاضافه کردم؟ میبیان کردم زنتم مثل دخترت وسط اون همه خطر پنهونی داشته دنبال نفس میگشته؟ اونم اسلحه به کف دست؟
#آرام
تو اون ساعت از شامگاه که واسه یه دختر تنها بیش از حد ترسآور بود روی نیمکت پارک نشسته بودم و پاهامو توی شکمم جمع کرده بودم.
گهگاهی پسر و دخترای اسکیت به پا و اخاموشیر زیر پاشون از رو به روم رد میشدند و گاهی هم چند زن و مرد، اما هر لحظه آدمای توی پارک کمتر میشدند.
مدام به اطرافم نگاه میکردم تا حواسم پرت نباشه و گیر یه ناخلف نیوفتم.
از طرفی از شب توی خیابون موندن میوحشت کردم و از طرفی هم جرئت نمیکردم برگردم بیمارستان یا ویلا.
چونمو روی کف دستهام گذاشتم و اشک توی چشمهام حلقه زد.
قطعا تا حالا رادمان همه چیو درک کرده، الان دیگه ازم متنفره.
فکرش روحمو فشار داد و بغض بدیو توی گلوم انداخت.
قطرهای اشک روی گونم چکید که با پشت دست پاکش کردم.
همش تقصیر خود احمقمه، اگه به سرم نمیزد برم پاریس تا حالا اینطوری درمونده نشده بودم.
سرمو بالا بردم و با نگاههایی که گهگاهی بخاطر هالهی اشک تار میشدند به ماه نصف و نیمه چشم دوختم.
امشامگاه آسمون با شامگاهای دیگه فرق داشت، شامگاهای قبل کنارش بودم و باهم به آسمون نگاه میکردیم.
از بغض لبمو محکم به دندون گحرکت کردم.
– خدایا تو بگو من چیکار کنم، میدونم این همه مدت بندهی خوبی واست نبودم، میدونم که شرم آوره بعد از مدتها به فکرت افتادم و از ته دل با زجه آوات میزنم اما کمکم کن، نذار امشامگاه بدبخت بشم، نذار رادمان ازم متنفر بشه… من بدون اون میمیرم خدا.
آخرش نتونستم تحمل کنم و اشکهام دونه دونه پایین اومدند.
سرمو روی کف دستهام گذاشتم و با هق هق دیدههامو بستم.
– چجوری ثابت کنم که دوست دارم رادمان؟ چجوری ثابت کنم که بدون تو نمیتونم؟ چجوری بگم که بعد از اون همه دروغ باورم کنی؟
این لحظه هیچ چیزی به جز رادمان برام مهم نبود.
تو این لحظه مهم نبود که مامانم یه روزگاری زن بزرگترین باند قاچاق بوده، برام مهم نبود که تو اون سالا چیکار میکرده، الان تنها چیزی که توی فکرم بود رادمان بود و فکرش درمورد منی که با فرارم گند زدم به همه چیز، شاید اگه میموندم و خودم میبیان کردم اوضاع زیاد وخیم نمیشد.
– ماذا تفعل الفتاه هنا وحدها؟
با وحشت سرمو بالا آوردم و تند از جام بلند شدم.
اشکهامو پاک کردم و با ترس به مرد عرب کله کچل رو به روم که تبسم رعب انگیزی روی لبش بود نگاه کردم.
کف دست به سینه شد.
– التشرد؟
یه کلمه هم از حرفهاش نمیفهمیدم و همین بیشتر میترسوندم.
لبخند زد.
-أوه ، کیف خائفه!
دستمو مشت کردم تا شاهد لرزیدنش نباشه.
به سمتم اومد که با قدمهای نامیزون به عقب راهی شدم.
از ترس زبونم بند اومده بود و تنها تنم میلرزید.
این کشور چندان اسم خوبی ازش درنرفته بود که بشه به مرداش اعتماد کرد.
تبسمش پررنگتر شد و سر تا پامو برانداز کرد که دلم وایساد.
یه دفعه پام به یه سطح نامیزونی که پشت سرم بود گیر کرد و با یه جیغ روی زمین افتادم و از درد باسنم صورتم جمع شد.
بالای سرم که وایساد نفسم حرکت کرد.
اومد خم بشه ولی یه دفعه یکی گراهی شدش و به عقب پرتش کرد که با دیدن یه پسر ترسم که کم نشد هیچ تازه بیشترم شد.
با لحن سریعی رو به اون مرده اظهار کرد: هل رأیت الفتاه مره اخرى؟ تضیع (تو باز دختر متوجه شدی؟ گمشو!)
مرده نگاه شتابزده و تیزی بهش انداخت که من به جای پسره قالب تهی کردم.
نگاهی به من انداخت که بیاراده با کف دستهام کمی عقب رفتم، بعدم بین درختا رفت.
پسره به سمتم چرخید که آب دهنمو با ترس قورت دادم و با نگاه لرزون بهش چشم دوختم.
نگاهم به سمت رد زخم نسبتا بزرگ روی گونهش افتاد.
کف دستشو دراز کرد که نگاهی به دستش و بعد به خودش انداختم.
تبسمی زد.
– لا تخف، لیس لدی أی خطر. ( نترس، خطری واست ندارم)
نفهمیدم چی گفت اما به کمک کف دستم خودم قد بلند شدم و یه قدم به عقب رفتم.
– التشرد؟ ( بیخانمانی؟)
سعی کردم جرئتمو واسه حرف زدن جمع کنم.
– من نمیفهمم چی میگی پس بذار برم.
ابروهاش بالا پریدند و دستهاشو داخل جیبهای شلوار لی نسبتا کهنه و رنگ پریدهش برد.
– پس ایرانی هستی!
یه لحظه از اینکه فارسی حرف زد جا خوردم.
– یه بردهای که از دست اربابش فرار کرد؟
درحالی که ترس داشتم اخمی کردم.
– نخیر.
یه قدم بهم نزدیک شد که یه قدم ازش دور شدم.
– میدونی که اگه از کف دست اربابت فرار کرده باشی عاقبت خوبی در انتظارت نیست.
موهامو پشت گوشم بردم و گلومو صاف کردم.
– بیان کردم که نه، از کف دست مولین و بابام فرار کردم، همین، حالا هم میخوام برم پس مزاحمم نشو.
تمایل داشتم برم که گفت: درحالی که یه دختری تک و تنها بخوای توی این شهر برگردی سرنوشت زیاد جالبی پیدا نمیکنی، یهو چشم وا میکنی میبینی تو تخت کنار یه مردی.
به خودم لرزیدم.
– من… من فعلا نمیتونم برگردم پیش خانوادم.
– منم نگفتم برگرد، امشامگاهو بیا کنار ما، همین ته پارک آدمایی مثل من بدبخت که خونه ندارند چادر زدند، بمون صبح برو.
با ترمتوجه شد خندیدم.
– و تو هم انتظار داری به یه پسر اعتماد کنم؟
انگار بهش برخورد.
– من عوضی نیستم، هنوز اونقدر غیرت و شرافت واسم مونده که وقتی یکیو دوست دارم به یه دختر دیگه کف دست نزنم.
ته قلب یه کم آروم شد.
با کمی مکث گفتم: غذا دارید؟
تبسم کم رنگی زد.
– بچهها دارند درست میکنند.
به جلو اشاره کرد.
– بریم.
نفس عمیقی کشیدم و با ترمتوجه شد همراهش رفتم.
توی دلم آیته الکرسیو که وقتی بچه بودم مولین بزرگ واسم میخوند بسیار کف دست و پا شکسته خوندم.
از دور نور آتیشو متوجه شدم.
متنفرم از هوای شرجی، انگار دارم خفه میشم.
میون راه اضافه کردم: کف دستشویی کجاست؟
به طرفی اشاره کرد که به اون سمت حرکت کردم، اونم هممسیرم اومد.
با ابروهای بالا حرکت کرده اضافه کردم: خودم میرم.
اخم ریزی کردم.
– تنهات نمیذارم، خودت بهتر میدونی چرا.
مخالفتی نکردم و نگاهمو ازش گحرکت کردم.
انگار برخلاف تصورم بعضی از پسرای ایرانی اونقدرم هرز نمیپرند و هنوز مردونگی توی وجودشون هست.
بعد از اینکه کارمو انجام دادم و آبی به دست و صورتم زدم از دستشویی بیرون اومدم.
تکیهشو از درخت گحرکت کرد و بدون هیچ حرفی رفت که پشت سرش راهی شدم.
بازم به اون نقطهی نور آتیش رسیدیم.
داشتیم کاملا بهشون نزدیک میشدیم که چندتا مرد مشکی پوش کت و شلواری توجهمو جلب کردند و باعث شدند بیاراده سرجام وایسم.
پسره متوجه وایسادنم شد و به سمتم چرخید.
– چرا وایسادی؟
همونطور که با استرس به اونا نگاه میکردم و سعی میکردم صورتاشونو ببینم بیان کردم: یه لحظه صبر کن.
داششتابزده یه چیزیو از توی موبایل به زن و مردا و بچهها نشون میدادند.
آروم کمی بیشتر بهشون نزدیک شدم و از پشت درخت پاییدمشون.
اون پسره هم مثل بوق وسط وایساده بود و با ابروهای بالا رفته نگاهم میکرد.
با حرص بیان کردم: میشه تو دید نباشی؟
خونسرد به سمتم اومد.
– میشناسیشون؟
بهشون خیره شدم.
– نمیدونم.
آدمای رادمان که نمیتونند باشند چون نمیشناسمشون.
شایدم اصلا من الکی دارم حساسیت نشون میدم.
با تردید یه قدم از پشت درخت بیرون اومدم.
– بعضی وقتا اینجور آدما میان اینجا و سراغ بردههای فراریو میگیرند.
نیم نگاهی بهش انداختم.
– من برده نیستم.
– منم نبیان کردم هستی.
پوفی کشیدم و به جلو حرکت کردم که همراهم اومد.
اصلا هر چی بادا باد.
به همه نزدیک شدیم که نگاه همگی به سمتمون چرخید.
داشتم به اون غولای مشکی پوش که دقیق نگاهم میکردند نگاه میکردم که یه دفعه یکیشونو به طور واضح شناختم و روح از تنم کنده شد.
اینکه همون محافظ نیماست.
بی اراده کشیده بیان کردم: یا خدا!
و دیگه نمتوجه شدم چجوری چرخیدم و تا تونستم به سرعت دویدم که آوای داد همون قد بلند شد: همون دخترهست، بگیریدش.
درحالی که تو این هوای شرجی بخاطر عادت نداشتن نفس کم میاوردم و ضربان قلبمم اذیتم میکرد به دنبال یه جا پناه گحرکت کردن فقط میدویدم.
اگه رادمان منو میمیل داشت آدمای خودشو میفرستاد نه باباشو.
نفسم بند اومد.
نکنه اونم درک کرده و الان میخواد بخاطر دروغ اظهار کردن به پسرش دارم بزنه؟
اونقدر توی فکر بودم که وقتی به خودم اومدم متوجه شدم پخش زمین شدم و کف دستهام شمشاهده کرد میسوزند.
با وحشت به کمک کف دستم چرخیدم که تو همین فاصله همشون دورم حلقه زدند.
با ترس به اون رئیسشون چشم دوختم.
– از… از جون من چی… چی میخواین؟ هان؟
تبسم مرموزی زد.
– ما نمیخوایم، ارباب جونتو میخواد.
قلبم هری ریخت و نفس بریده نگاهمو بین همشون چرخوندم.
🌸
🍃🌸
🌸🍃🌸
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن