رمان مشکات به رنگ مشکی پارت ۴۵

نگاهانم را که باز می‌کنم، اامان چیزی که می‌بینم، جهانی من است.
صورت کیان درست مقابل صورتم است، آن‌قدر نزدیک که گرمای نفس‌هایش را روی گونه‌ام حس می‌کنم،دستش دور کمرم حلقه شده و انگار در خواب، مرا به حریم امن خودش پناه داده است.
ابتدا شوکه می‌شوم، نفسم در سینه حبس می‌شود، اما بعد، موجی از ساکتش و گرما در قلبم می‌دود،ناخودآگاه تبسمی روی لبم می‌نشیند. فرصت را غنیمت می‌شمارم و با چشم‌هایی که حالا از تماشایش سیر نمی‌شوند، تک‌تک اجزای صورتش را می‌کاوم، از خط ابروهایش که در خواب هم کمی درهم است، تا پلک‌های بسته‌اش و آن لب‌های مردانه که حالا در آرامش خواب، چهره‌اش را معصوم‌تر کرده است.

زمزمه‌ای که در گلویم مانده، بی‌اختیار روی لب‌هایم جان می‌گیرد، آن‌قدر به‌آرامی که فقط خودم می‌شنوم:
گر هیچ مرا در قلب تو‌ جاست بگو… گر هست بگو… نیست بگو… راست بگو…
دستم را آهسته بالا می‌آورم،نوک انگشتانم روی ته‌ریش مشکی و زبرش می‌لغزد.
با متوجه شدن تکان پلک هایش، وحشت‌زده کف دستم را عقب می‌کشم و نفسم را حبس می‌کنم.
چشمانش را باز نمی‌کند، اما تبسم محوی روی لبش می‌نشیند و با صوتیی که هنوز از خواب سنگین صبحگاهی گراهی شده است، زمزمه می‌کند:
_خوابم… خوابم… ادامه بده
گونه‌هایم از خجالت داغ می‌شود،به‌سرعت کف دستش را از دور کمرم باز می‌کنم و با کمی تشرِ ساختگی می‌گویم:
_مثلاً قرار بود از این خط این‌ورتر نیای!
نگاهانش را باز می‌کند،با همان تبسمِ شیطنت‌آمیز که گوشه‌ی لبش جان گرفته، می‌گوید:
_بیان کردم که قول نمی‌دم،من عادت دارم شامگاه‌ها بالشمو بغل کنم بخوابم.
دلم می‌خواهد چیزی بگویم، ولی صوتی تقه‌ی ملایمی به در، سکوت اتاق را می‌شکند،هنوز هضم این نزدیکی را تمام نکرده‌ایم که صدای نیکو از پشتِ در می‌آید، صدایی که مثل یک پتکِ سرد، حال خوبمان را تهدید می‌کند.
_بیدارین؟
کیان کلافه دیدهانش را می‌بندد و با آوایی بم و ناراضی جواب می‌دهد:
_آره، بیداریم
نیکو بدون اینکه معطل کند، ادامه می‌دهد:
_بیایین برای صبحانه.
کیان کش‌وقوسی به تنش می‌دهد،دست‌هایش را بالای سرش می‌کشد و با صوتیی که هنوز طنینِ خواب در آن است، می‌گوید:
_یکی از بهترین خواب‌هام بود.
نگاهش را به من می‌دوزد و من،نمی‌دانم چطور باید این طلسم شیرین صبحگاهی را بشکنم.

نیکو، مادر و پدرش و نیما دور میز صبحانه جای گرفته‌اند، بعد از سلام و صبح‌بخیرِ کوتاه، من و کیان روی صندلی‌ها می‌نشینیم و مشغول خوردن صبحانه می‌شویم، چند دقیقه‌ای می‌گذرد، دلناز خانم، مادر نیکو، نگاهی به ما می‌اندازد و می‌پرسد:شما کجا با هم آشنا شدین؟
نگاهم را به کیان می‌دوزم،اصلاً با هم هماهنگ نکرده بودیم. با خونسردی لقمه‌اش را می‌جود و می‌گوید:
_لابی برجی که من توش ساکنم.
گوشه‌ی لبم به خنده می‌رود، دروغ نمی‌گوید.واقعاً هم در لابی ساختمان با هم آشنا شده بودیم، آن هم چه آشناییِ پرتنشی!
قلبناز خانم با تعجب می‌گوید:
_چه جالب، همسایه بودین؟
_قبلاً بودیم، الان با هم زندگی می‌کنیم
قلبناز خانم با لحنی که بوی کنجکاوی می‌دهد، ادامه می‌دهد:
_خیلی وقت بود تو رو با هیچ خانومی نمشاهده کرده بودیم، کیان جان.
نیما که تا الان ساکت بود، می‌خندد و می‌گوید: _ما اصلاً خودِ کیان رو می‌دیدیم که بخوایم با خانوم ببینیمش؟ گذاشت حرکت کرد کانادا بی‌خداحافظی،وقتی هم برگشت، ناضافه کرد یه رفیقی دارم، یه خبری ازش بگیرم.
کیان_درگیر بودم، می‌دونی دیگه
_بله، در جریانم. حالا که بابام دوست صمیمی‌ته، یه برنامه بذار با هم یه مسافرت بریم، مثل قدیم
_حتماً
صبحانه که تمام می‌شود، آقای ضیایی
با لحنی که بوی جدی بودن می‌دهد، کیان را به اتاق کارش دعوت می‌کند.
از کنارم کشیده می‌شود،نفس‌های گرمش کنارِ گوشم می‌نشیند: _زود میام
سرم را به نشانه تأیید تکان می‌دهم.
نیم‌ساعتی از راهی شدن کیان و آقای ضیایی گذشته است، جوِ خونه سنگین و ساکت شده،قلبناز خانم به اتاقش راهی شده و نیکو و نیما هر کدام با موبایل‌هایشان سرگرمند. من هم غرق در فکر، به فنجان قهوه‌ام خیره شده‌ام که نیما خاموشی را می‌شکند…
_مشکات، تو کلاً کم‌صحبتی؟ یا با ما حال نمی‌کنی؟
_این چه حرفیه؟ من کلاً کم‌صحبتم.
نیکو پوزخندی می‌زند و با لحنی که نیشِ آن تا استخوانم می‌رود، می‌گوید:
_می‌ترسه حرف بزنه سوتی بده!
نگاهش می‌کنم و می‌پرسم:
_ منظورت چیه؟
چشم هایش را ریز می‌کند.
_هم من می‌دونم منظورمو، هم تو
_نمی‌فهمم،من چی رو باید سوتی بدم؟
از جا بلند می‌شود و با حالتی تحکم‌آمیز می‌گوید:
_بیا اون‌ور بهت بگم.
به دنبالش به سمت تراس می‌روم،هوای سردِ دریا به صورتم می‌خورد،نیکو سیگاری روشن می‌کند و تعارف می‌کند:
_ می‌کشی؟
بی حوصله جواب می‌دهم:
_ده بار بیان کردم نمی‌کشم،حرفت رو بزن.
پک محکمی به سیگارش می‌زند و بآ آهستهشی که معلوم است از آن لذت می‌برد می‌گوید:
_من می‌دونم تو واقعاً دوست‌دختر کیان نیستی. می‌دونم آدم بهنامی

دنیا برای لحظه‌ای دور سرم می‌چرخد، تمام تلاشم را می‌کنم که ماسک بی‌تفاوتی‌ام نشکند، با خودم فکر می‌کنم شاید دارد یک‌کف دستی می‌زند تا چیزی از زیر زبانم بکشد.
پوزخند می‌زنم.
_عزیزم، چرا باید دروغ بگیم همچین چیزی رو؟ تو نمی‌خوای باور کنی… کی همچین خزعبلاتی رو بهت بیان کرده؟
با خونسردی دود سیگارش را بیرون می‌دهد: _خود کیان اضافه کرد،دیشامگاه مست بودیم، برام توضیح داد… اظهار کرد آدم بهنامی و فعلاً مجبوره کنار خودش تحملت کنه،وقتی با هم دوتایی اومده بودیم بیرون سیگار بکشیم، برام تعریف کرد… مستی و راستی دیگه، مگه نه؟
آن‌قدر متعجب و عصبی می‌شوم که دیگر نمی‌توانم پنهانش کنم.امکان نداشت… کیان چرا باید همچین کاری بکند؟برای اینکه نیکو از او دور شود این دروغ را گفت حالا به خودش بگوید دروغ اظهار کرده؟
نیکو با متوجه شدنِ چهره‌‌‌ی درهمم می‌گوید:
_ من که بهت اظهار کردم، اون می‌خواد تو رو پله کنه برای رسیدن به هدف‌هاش.
نفس عمیقی می‌کشم و سعی می‌کنم با خونسردی ظاهری جواب بدهم:
_عزیزم، نمی‌دونم این حرف‌ها رو کی بهت اظهار کرده، ولی تو دیشب درِ اون اتاق رو باز کردی… به نظرت ما توی اون اتاقی که دوتایی تنها بودیم داشتیم برای کی نقش بازی می‌کردیم؟
می‌خواهد چیزی بگوید که حضورِ کیان در تراس مانعش می‌شود.
کیان نگاهی به من می‌اندازد و می‌گوید:
_بریم عزیزم؟
کوتاه می‌گویم: _بریم
اگر به نیکو اظهار کرده بود،چرا باید من را عزیزم خطاب کند؟
اما هیچکس در آن جمع نمی‌داند…نه آدم بهنام بودنم را،نه دوست دختر قلابی کیان بودنم را…به جز خود کیان.شاید دیشب مست بوده…شاید اتفاقی بین‌شان افتاده…شاید…
نمیخواهم به شاید ها فکر کنم.
در تمام طول مسیر، ذهنم درگیر است، آواها در سرم تکرار می‌شوند.
کیان می‌پرسد:
_چیزی شده؟
به خودم می‌آیم و مستقیم می‌پرسم:
_تو چیزی به نیکو گفتی؟
_یعنی چی؟ راجع به چی؟
آوایم می‌لرزد.
_اینکه من واقعاً دوست‌دخترت نیستم
با تعجب و بهت فرمان را شل می‌کند.
_چی؟! چرا باید بگم؟
_نیکو می‌دونه؛ گفت تو بهش اضافه کردی، دیشامگاه.
_من برای اینکه اون رابطش رو با من فقط دوستانه بدونه، این دروغ رو اضافه کردم، حالا برم خودم بهش بگم دروغه؟
نگاهم را به نیم‌رخ سرد و سنگی‌اش می‌دوزم.
_شاید مست بودی، اتفاقی بین‌تون افتاده که یادت نیست.
با قاطعیت جواب می‌دهد:
_من تک‌تک اتفاق‌های دیشامگاه رو یادمه، اون‌قدر هم نخورده بودم که تو حال خودم نباشم.حتما حرفامون رو گوش داده.
نگاهش را به من می‌دوزد_تو که اعتراف نکردی؟
_نه
_خوبه فرداشب بهش واقعیت رو نشون می‌دم.

کنار کلبه، روی کنده‌های چوب نشسته‌ایم. کیان با آتش را روشن کرده و صدای ترق‌وتوروقِ چوب‌ها در قلب‌جنگل، در هم‌آمیخته با صدای آوازِ پرندگان، آرامشی عجیب به جانم می‌ریزد. ولی این آرامش، با جیغ ممتد و آشنایی در هم می‌شکند:
_مشکاااتییی!
دلم از جا کنده می‌شود ساره است! با همان انرژی بی‌پایانش به سمتم می‌دود و خودش را در آغوشم می‌اندازد،سهیل،چند قدم عقب‌تر با لبخندی گرم به سمت ما می‌آید.
در همان حالی که ساره هنوز در آغوشم است، دستم را به سمت سهیل دراز می‌کنم‌.
_سلام سهیل، چطوری؟
_عالی‌ام، تو چطوری؟
تبسمی می‌زنم و می‌گویم:
_منم خوبم،به‌شدت خوش اومدین،قلبم براتون تنگ شده بود.
ساره، در حالی که هنوز مرا رها نکرده، با لحن شاکی و پرانرژی‌اش می‌گوید:
_وای مشکات، دلم برات یه ذره شده بود…سهیل بهم اظهار کرد کیان زنگ زده که بریم شمال، اولش در ذهنش گذراندم قراره سه نفری باشیم، غمم گحرکت کرده بود که با دو تا پسر باید چیکار کنم، اصلاً ناضافه کرد تو هم اینجایی.
_کیان هم به من نبیان کرد شما میایین.
سهیل با خنده سری تکان می‌دهد.
_واقعاً نمی‌دونستم انقدر با ما بهت بد می‌گذره‌.
ساره چشم‌غره‌ای به او می‌رود.
_بد که نه، سخته خب.
بعد از احوال‌پرسیِ کوتاه با کیان، ساره کف دستم را می‌گیرد و به گوشه‌ای دنج‌تر، دور از نگاه آن‌ها می‌کشاند، می‌نشینیم و او با کنجکاوی خاصی به صورتم زل می‌زند.
_دختر، کجایی تو؟ می‌دونی چند بار به گوشیت زنگ زدم؟ نه تورو پیدا می‌کردم نه کیانو…
دیدهکی می‌زند و با شیطنت ادامه می‌دهد:
_با هم اینجا بودین؟
نفسی عمیق می‌کشم.
_نه، من دو روزگاره اینجام، اتفاق‌هایی برام افتاده که اگه بگم، به قول خودت برگات می‌ریزه!
با کنجکاوی می‌پرسد:
_چه اتفاقی؟
شروع می‌کنم به تعریف کردن؛ از خونه‌ی اسکندری، از آن لحظه‌ی نفس‌گیر تیر خوردن، و از حضور به‌یک‌بارهی و قهرمانانه‌ی کیان،هر چقدر جلوتر می‌روم، دهان ساره بازتر می‌شود.
کف دستش را ساکت روی صورتم می‌کشد.
_الهی بمیرم برات، حتماً خیلی سخت گذشت
_آره، فقط می‌خوام زودتر این کابوس‌ها تموم بشه
با هیجان می‌گوید:
_اونجایی که تیر زدی به بهنام و اونجایی که کیان اومد نجاتت داد… دقیقاً عین فیلما بود.
می‌خندم.
_آره،کلا حیات من شامگاهیه فیلمه فقط ژانرش مشخص نیست
_صحنه‌ی تیراندازی اکشنِ هندی، صحنه‌ی نجاتت هم یه درام تمام‌عیار!
_دقیقاً، اونم چه درامی…
لحنش را عوض می‌کند.
_می‌گم… با اون لباس قرمز کوتاهی که تنت کردن کیان قلبش نلرزید؟ نمتوجه شدی رنگ و روش سفید شه؟
خنده‌ام می‌گیرد.
_تو حال خودم نبودم که اما تا منو مشاهده کرد فوراً کاپشنش رو انداخت روم.
کف دستش را به هم می‌کوبد.
_همون دیگه! هراسید به فنا بره،سریع کاپشنو انداخته،وگرنه جای اون مرده، کیان ترتیبت رو می‌داد.
با آوای پایین‌تر می‌گویم:
_تازه کجاش رو دیدی؟ دیشامگاه کنار هم خوابیدیم.
جیغ کوتاهی می‌کشد،فوراً جلوی دهانش را می‌گیرم و با تبسمی مصنوعی به سمت سهیل و کیان که حالا کنجکاو شده‌اند، نگاه می‌کنم.
_ساره جیغ نزن میفهمه دارم برات تعریف میکنم.
با دیده‌های گرد شده می‌پرسد:
_واقعاً؟
_آره،یه چیز دیگه هم هست…
با اشتیاق می‌گوید:
_بگو بگو!
آب دهانم را قورت می‌دهم.
_نزدیک بود هم‌دیگه‌ رو ببوسیم.
شوکه می‌شود:
_چی؟! تو و کیان؟ باورم نمیشه!
_اوهوم
_خب چی شد؟ چرا نشد؟
_نیکو در زد
نگاه هایش را ریز می‌کند و با حرص می‌گوید: _ای بر خرِ مگسِ معرکه لعنت! این دختره همواره نحسِ جمع بوده
_شاید هم خوب شد… شاید خیلی زود بود.
_زود بود یعنی چی؟ وقتی جفتتون هم رو می‌خواین!
_من از حس خودم مطمئنم اما کیان رو…نمی‌دونم.
_کیان چند سال اخیر انقدر نسبت به دخترا بی‌میل بود، که ما شک کرده بودیم گرایشش عوض شده باشه، الان که اینارو از تو می‌شنوم، مطمئنم اونم بهت حس داره.
تصویرِ کیان در ذهنم نقش می‌بندد و ناخودآگاه تبسم می‌زنم‌.
_دارم کیان رو تصور می‌کنم که گرایشش متفاوته…
ساره خنده‌ای قد بلند سر می‌دهد.
_آره، حالا فکر کن با سهیل با هم باشن، دارن همدیگه رو می‌بوسن!
آوای خنده‌ی کشیده ما، خاموشی جنگل را می‌شکند. سهیل و کیان هر دو با تعجب به سمت ما برمی‌گردند،
_خدا نکشتت ساره، از این به بعد هر وقت ببینمشون یاد این ححرکت کرد می‌افتم!

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان میراث

مشاهده و دانلود ←